Trading Academy

A Brief History of Forex


What follows is a brief rundown of some of the major historical developments that have led to the Forex market you are now preparing yourself to trade on.

Bretton Woods 1944. USD Becomes the World’s Reserve Currency.

In July 1944, with the Second World War still raging in Europe and South East Asia, 730 representatives from the 44 Allied nations convened at the Mount Washington Hotel in Bretton, New Hampshire, USA, for the United Nations Monetary and Financial Conference. Bretton Woods was an attempt to reach a consensus on how to govern the international economy in the aftermath of the war, as well as to address the isolationist policies of economic discrimination and trade warfare, which many believed had contributed to both World Wars, as well as to the Great Depression. As such, eradicating what had come to be known as “beggar thy neighbour policies” (policies that alleviate a country’s economic woes at the expense of other countries), and encouraging a freer flow of trade between nations, became a focal point for the conference. Essential to the agreement was an international system of payments to facilitate trade with safeguards in place to prevent large fluctuations in currency value or competitive devaluations. For all these reasons Bretton Woods was a major milestone in the development of the foreign exchange market, and indeed the global financial system we have today.

It was the first time a comprehensive monetary system had been negotiated between nation states, and even though most of the key points of the Bretton Woods system have since been abandoned, its legacy lives on in the institutions it gave rise to. The agreement that was reached at Bretton Woods on the 22nd of July 1944 led to the creation of the International Monetary Fund (IMF), the International Bank for Reconstruction and Development (now part of the World Bank) and the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT).

Key to the Bretton Woods agreement was a system of fixed exchange rates between countries whose currency values were all pegged to the U.S dollar, and the US dollar’s convertibility to gold at a fixed rate of $35 dollars per ounce. This effectively made the US dollar the world’s reserve currency as it took on the role that gold had formerly played under the gold standard. In addition to becoming the world’s currency, it’s interchangeability with gold made it the currency with the highest purchasing power. Also, the way other currencies were pegged to it, each with its own fixed rate, meant that the majority of international transactions were denominated in US dollars. Taking into account that in the wake of WWII the European powers most affected by the conflict were also heavily in debt to the United States, the geopolitical and economic climate was absolutely ideal for the rise of the United States as the world’s superpower. While Britain had been the dominant economic force in the 19th and early 20th century, with the sterling taking pride of place as the world’s reserve currency during this period, the second half of the twentieth century would see dominance passing to the United States.

Post Bretton Woods. The Rise of Free Market Capitalism.

Bretton Woods would last until 1971, at which point it was superseded by the short-lived Smithsonian agreement brokered by US President Richard Nixon. However, the golden age of Bretton Woods only really lasted until 1968, up until this time there was a steady improvement in global production and trade, and from 1959 onwards all currencies that were part of the agreement enjoyed full convertibility. But it was the dollar’s relationship to gold that would prove to be the real problem that would eventually unhinge the system, this and the fact that the United States was running a large balance of payments deficit to help fund European recovery and keep the financial system liquid. Economists foresaw this eventuality more than a decade in advance, and indeed the problem of keeping gold at $35 per ounce was a real issue as far back as the late 1950’s.

The main problem with Bretton Woods was perhaps best stated in 1960 by Robert Triffin, an economist who wrote of what would later come to be known as Triffin’s Dilemma. Simply put, Triffin’s Dilemma stated that the US deficit was vital to economic growth and to the liquidity of the financial system, but that eventually the very deficit that was aiding Europe’s post-war recovery was bound to undermine confidence in the US dollar as the World’s reserve currency, and could eventually lead to widespread financial instability.

The US dollar was the only currency that enjoyed gold convertibility, and at the end of the Second World War the US held around 65% of the world’s gold reserves. However, inflation had led to it not being economically viable to produce much more gold, and as more and more US dollars flooded into the global financial system, and US gold reserves hardly budged, dollar confidence started to wane as it became apparent that the US would be unable to meet its commitments should dollar holders desire to enforce dollar convertibility. Also, the fact that there was a free market on which gold was traded (separate from the transactions conducted by central banks under Bretton Woods rates), led to a situation where it was cheaper to buy gold at the Bretton Woods rate and then sell it on to the open market.

By 1971 the US only held enough gold to cover 22% of foreign US dollar reserves and was running a $56 billion reserve deficit. Add to this the country’s growing public debt which was being used to fund the Great Society initiatives introduced by President Lyndon B. Johnson, as well as the on-going Vietnam War, and it became clear that the Bretton Woods system had become untenable. In November of 1967 the U.K devalued the sterling from $2.80 to $2.40. In November of 1968 an exchange crisis led to the close of the French, German and British markets. In August of 1968 the French franc was devalued from 0.18 grams of gold per franc to 0.16 grams. In October of the same year the German Deutsche mark was revalued from $0.25 to $0.273. Finally in May of 1971 the Deutsche mark and the Dutch guilder were floated. On August 15th 1971, US President Richard Nixon withdrew US dollar gold convertibility as well as imposing a 10% import duty and temporarily locking down wages and prices. This came to be known as the Nixon Shock and caused all major economic powers except France to float their currencies and begin intervening by buying up dollars.

In December of 1971 the Smithsonian Agreement was signed by the G-10 countries. It was an attempt to keep the Bretton Woods system alive by adjusting its fixed rates to more accurately reflect the market pressures of the early 1970s. The dollar was re-pegged to gold at the new price of $38 per ounce and was allowed to fluctuate within a range of 2.25%, rather than the 1% range permitted by Bretton Woods, with other nations agreeing to readjust their fixed rates to the newly devalued dollar accordingly. The biggest difference the Smithsonian Agreement had to Bretton Woods was that the US dollar was no-longer to be convertible to gold. While the Smithsonian agreement adjusted the relationships between the world’s currencies, it did not address the fundamental imbalances that had led to the dollar’s devaluation in the first place. The US continued to run a huge deficit, as well as increasing its money supply at an inflationary rate, this led to other central banks being forced to intervene in order to keep their own currencies from appreciating, pegged as they were to the dollar at a fixed rate. By 1972 the sterling was finally allowed to float against the dollar. A rise in the value of gold led to the dollar having to be revalued again in February of 1972 at $42.22 per ounce (causing all major currencies to also revalue against the dollar). By March of the same year, after huge interventions by European central banks costing around $3.5 billion, the fixed rate system collapsed entirely and the value of the US dollar was henceforth to be determined by free market economics.

OPEC and the Oil Crisis of ’73.

Up until now we have overlooked a significant player in our story. If gold features heavily in the history of Forex, then oil, as vital to the wheels of industry as it is precious, certainly deserves a section of its own. To say that free market capitalism as we now know it would not have been possible were it not for oil is not to overstate the case. Gold may have enjoyed a period where it was the backbone of the international monetary system, but the growth of our global economy was literally and figuratively driven by oil.

America’s late entry into the Second World War, its financial standing thereafter, and its status as reserve currency with the signing of Bretton Woods, are often cited as contributing factors for its rise to superpower status. But the United States didn’t just emerge from WWII relatively unscathed, with much of Europe indebted to it, and its currency central to the global monetary system; the rise of the United States also coincided with the discovery of its own oil reserves, which quickly replaced coal as the country’s primary source of energy. Just as the 19th century belonged to the British Empire; an empire, it should be noted, powered by coal. The 20th century would belong to the United States, and would be the century of oil.

As a backdrop to the events that we have already looked at, it’s important to keep in mind that the post WWII years saw an ever-increasing demand for oil. Between the end of the Second World War and the demise of the Smithsonian Agreement the global consumption of oil tripled, and the demand for it increased more than fivefold. After WWII oil was rapidly replacing coal; it was abundant, cheap, easier to transport than coal, and also conferred a competitive advantage in terms of productivity to countries that opted to make the switch. Millions upon millions of barrels flowed out of the Middle East and Venezuela, fuelling post war reconstruction, economic recovery and global growth.

Oil’s widespread uptake also had the effect of gradually shifting the balance of power, making many countries increasingly reliant on a constant affordable supply from oil-producing nations. The first time the members of the Organisation of Arab Petroleum Exporting Countries (OPEC) attempted to employ what came to be known as the “oil weapon” was early in June of 1967, a day after the start of the Six Day War. In response to an Israeli incursion into Egyptian, Jordanian and Syrian territories OPEC members issued an oil embargo against all countries deemed to be in support of Israel and within days the Arab oil supply had been reduced by around 60%. The situation threatened to worsen when civil war broke out in Nigeria the following month, removing a further 500,000 barrels of crude oil from the global supply chain each day. This first oil embargo would be short-lived and largely unsuccessful due to the existence of relatively healthy reserves, as well as the re-routing of supplies to areas most affected by the embargo. However, OPEC’s second attempt at throwing its weight around would have a much more destabilising effect.

Between 1967 and 1973 the global economy’s reliance on cheap oil had reduced surplus capacity to dangerously low levels. In 1970, there were around 3 million barrels of surplus capacity per day (excluding the U.S), by 1973 this had shrank to 500,000 barrels per day. So when OPEC wielded the “oil weapon” for the second time on October 17th 1973, the stakes would be significantly higher than they were in 1967.

A number of convergent factors contributed to the oil crisis of ‘73. Tense negotiations between OPEC and Western oil companies regarding pricing and production had been on-going for some time. Also, when in 1971 President Richard Nixon put an end to the Bretton Woods system by withdrawing the US dollar’s convertibility to gold, the inevitable US dollar devaluation which ensued affected oil-producing countries because oil was (and still is) priced in US dollars. Add to this the fact that US oil production peaked at around 10 million barrels per day in 1970 (declining steadily thereafter), and that by 1973 the US was actually importing 6 million barrels per day, making it extremely vulnerable to disruptions in supply, and you have the ideal conditions for a perfect storm.

On the 6th of October 1973, during the Jewish holy day of Yom Kippur, Egypt and Syria invaded Israeli territories that had been seized by Israel during the Six Day War six years earlier. On October 17th, in response to US support of Israel during the conflict, OPEC raised the price of oil by 70%, as well as imposing an embargo against the United States and any other countries that had supported Israel during the conflict. The war would be over by the end of October, but OPEC refused to change its course. In November of the same year OPEC cut oil production by 25%, and threatened a further 5% cut. In December the price of oil was again doubled. By January, when Israel agreed to pull its troops back to the east side of the Suez Canal, the price of oil was four times higher than it had been before the crisis began.

The attitude of the oil-producers during this period can be summed up by a memorable quote from the Shah of Iran that was publicised by the New York Times in December of 1973:

“Of course [the price of oil] is going to rise… Certainly!… You [the West] increased the price of wheat you sell us by 300%, and the same for sugar and cement… You buy our crude oil and sell it back to us, refined as petrochemicals, at a hundred times the price you’ve paid to us… It’s only fair that, from now on, you should pay more for oil. Let’s say ten times more.”


Iran had not participated in the embargo, continuing to ship oil to the West throughout the conflict, but it was clear that the age of cheap oil was over and everybody knew it.

The oil crisis changed the geopolitical landscape and the global economy in a number of key ways. The inflated prices at which OPEC nations were selling their oil after the embargo caused economic growth to slow in the West while also causing inflation, a situation that came to be known as “stagflation”. Also, the quadrupling of the price of oil immediately led to a huge flow of capital from the West to the oil-exporting nations of the Middle-East, a great deal of which was spent on weapons and technology, further exacerbating tensions in the region and leading to an increased American military presence. The price of oil, as well as its consistent supply, began to figure heavily in the agendas of industrialised nations, such was the shock caused by the embargo. It may seem like the most obvious of dots to connect from our perspective, but even though there were glaring signs leading up to the crisis, oil price and supply was never the topic of concern before 1973 that it is today. Nowadays the balance of supply and demand is so delicate that it’s important for you as a Forex trader to understand how currencies are correlated with oil prices (more on this later), as well as to keep abreast of any global events that could impact its supply. Finally, the oil crisis of 1973 also made energy conservation, a term largely absent from people’s vocabularies at the time, a priority which has only grown more urgent as we move closer and closer to depleting our planet’s fossil fuel reserves.

Cooperative Central Bank Intervention. The Plaza Accord of 1985.

You may have observed an interesting dynamic at work in the brief history of forex we have outlined so far; a certain pull and push between the need for overt regulation and control, versus a laissez-faire approach in which a free market is allowed to regulate itself. If you have identified this theme you are right to do so, the two opposing drives are always present, with proponents of the former most vocal in the wake of an economic crisis, and advocates for the latter seeming to have free rein when all is well in the global economy. The fears that led to Bretton Woods in the first place, and to Nixon wanting to keep exchange rates fixed in the Smithsonian Agreement, were precisely that if left to regulate itself competing devaluations between rival currencies and other antagonistic trade practices would lead to global instability. Conversely, the short-comings of both Bretton Woods and the Smithsonian Agreement were made glaringly obvious by a market unwilling, or unable, to be locked down to the very same fixed relationships that were imposed in order to regulate it. And again, the period between the free-floating of the world’s major currencies and the Plaza Accord would give lie to the myth that simple supply and demand dynamics are all that are required to regulate an efficient market.

We have already looked at the first major crisis to affect the global economy after the abandonment of Bretton Woods in 1971. The fourfold increase in the price of oil after the crisis of 1973 resulted in increased import expenditures for industrialised nations, upsetting their balance of payments. Recall that oil is priced in dollars, so the recycling of US dollars held by OPEC nations (petrodollar recycling) inevitably led to a h2 US dollar even though the United States continued to run a substantial trade deficit.

In the late 1970’s the US dollar would fall in value as this growing deficit eroded investor confidence. This would be exacerbated by the Iranian revolution and the second oil shock of 1979, when OPEC again hiked the price of oil. However, by the early 1980s a hawkish stance from Federal Reserve chairman Paul Volcker, combined with renewed interest in the dollar as a safe haven currency after the outbreak of the Iran-Iraq war, helped dollar strength to return. 1980 would also be a watershed moment for oil as increased output from the USSR, Venezuela, Mexico, Nigeria, as well as the entry of Alaskan and North Sea oil, precipitated the start of a 20-year decline in oil prices, and a loosening of OPEC’s grip.

Volcker’s mandate to halt stagflation by raising US interest rates was successful, although an undesired consequence of his policies was that the dollar became overvalued. This resulted in US exports being expensive and uncompetitive (especially American cars), while imports became cheap, which put further pressure on US trade balance. Between 1980 and 1985 the US dollar appreciated by around 50% against the yen, the Deutsche mark, the sterling and the French franc.

The Plaza Accord, so called because it was signed at the Plaza hotel in New York, was an attempt to bring the economies of the United States, Japan, West Germany, the United Kingdom and France back into sync by devaluing the US dollar. When the agreement was made the US current account deficit had reached around 3.5% of the nation’s GDP while its economy was growing by around 3%. Europe on the other hand had a large trade surplus and was experiencing negative growth of around -0.7%. In order to redress the balance, the G-5 agreed to a mixture of tax and public spending cuts, private sector expansion and the opening up of markets.

Over the next couple of years the US dollar would depreciate by 50% against the rest of the G-5 nations. By 1987 the Japanese yen had gone from 242 per dollar to 150 per dollar. The US trade deficit with Europe had also been successfully reduced, though not with Japan.

The US dollar would continue to drop beyond the agreed targets, prompting the then G-6 to negotiate the Louvre Accord, which was an effort to halt the US dollar’s decline. This would prove to be a much trickier proposition than the devaluation of the Plaza accord. This is due to the dollar having already been in the midst of a downtrend at the time when the Plaza Accord was signed. On the other hand the Louvre Accord would attempt to reverse an already well-established trend and do so through a sustained coordination of the economic policies of the 6 largest economies in the world. By 1988 the dollar was worth 121 yen and 1.57 Deutsche marks. A drastic increase in US interest rates was the only thing that would halt the downturn and strengthen the dollar.

The Plaza Accord was an important historical milestone in the development of the foreign exchange market. It was the first time that nations had agreed to actively intervene in a coordinated way so as to affect currency values, it was an example of how central bank interventions could be orchestrated across national borders in the interests of the global economy. It was also a moment in history when the broadest consequences of globalisation were there for all to see, and markets were shown to require an occasional guiding hand in order to be able to run smoothly and efficiently.

The Latin American Debt Crisis

In the 1980s much of Latin America was affected by a severe debt crisis which blighted the lives and stifled the opportunities of countless citizens, it would come to be known as La DécadaPerdida, or the lost decade.

So far we have been sketching an outline of the global economy, tracking the way it has developed from the “beggar thy neighbour” policies leading up to the Great Depression, to today’s global reality where a single surprise can have knock-on effects that are felt around the planet. We have seen how a valuable commodity in the hands of a few can be wieldedlike a weapon over the rest of the world, we’ve looked at the pull and push dynamic between regulation and free markets, and have observed how central banks can coordinate between themselves in order to affect exchange rates. One of the things you will observeas you immerse yourselves in the markets is that both leaving them to their own devices and attempting to control them inevitably lead to undesired outcomes.

One of the consequences of the oil crisis of the 1970s came about as a result of petrodollar recycling. The fact that oil is priced in US dollars led to OPEC nations accumulating a great deal of wealthwhen the price of oil was drastically increased. OPEC’spetrodollarsinevitably found their way back into the banking system, partly due to many OPEC nations opting not to reinvest this capital into their own domestic infrastructures. The massive influx ofpetrodollar deposits significantly increased the lending capacity of the banks, and with the demand for loans among industrialised nations having fallen during the recession, a large amount of this money was loaned out to rapidly industrialising Latin American countries.

Latin America had been experiencing something of a boom in manufacturing from the 1930’s onwards. Its newly industrialised economies had been focused on breaking their dependence on imported consumer goods from the developed world by buildingdomestic industries to feed this demand. This process of import substitution industrialisation (ISI) had brought rapid growth to countries such as Mexico, Brazil and Argentina, but was nearing a ceiling in terms of possiblefuture growth without renewed investment inthe manufacture of heavier consumer goods such as cars.

During the oil crisis of 1973 soaring oil prices and a reduction in global production led to South American oil producers picking up the slack left by OPEC nations and exporting a great deal of oil to the United States.This situation was doomed to be short-lived though, and as the inflated prices settled after the crisis and production was ramped up again in the Middle East, economies such as Mexico’s became economically unstable. Other South American net importers of oil suffered from increasing fuel bills during the crisis and higher debt repayments after the crisis as their western creditors raised interest rates.

The choice to carry on pursuing import substitution industrialisation rather than transitioning to export driven economies, was perhaps partially decided by the global economic climate of the time. The severe recession which had hit developed countries in the wake of the oil-shock meant that demand for imports had fallen drastically, as had the demand forraw materials, which also hurt South America’s export market.

With interest rates rising in the west, especially in the United States where hawkish policies had been introduced by Fed chairman Paul Volker to ease stagflation (most of the commercial banks that had lent money to South America were US and Japanese), the cost of servicing theseloans increased drastically. Rising interest rates had also helped restore confidence in the US dollar, which put pressure on Latin American exchange rates, further increasing both the value of their debts and the cost of their repayments. From 1975 to 1983 Latin America’s debt had gone from $75 billion to $315 billion, the latter figure being around 50% of the region’s GDP. The annual cost of servicing those loans had also risen from $12 billion in 1975 to $66 billion in 1982.

In August of 1982 it was announced by Mexico’s Minister of finance, Jesus Silva-Herzog, that the country would not be able to continue servicing its existing loans. The loan market imploded overnight. Commercial banks stopped lending to the region and as most of the existing loans were short term in nature, the fact that banks were refusing to refinance them led to billions of dollars of debt being due all at once.

The resulting crisis would be the worst in the region’shistory. Unemployment shot up, incomes and spending power plummeted, growth ground to a halt and poverty increased as social programs were abandoned in favour of debt repayments. Between 1982 and 1985 Latin American economies contracted by around 9 percent. In order to refinance the existing loans countries were required to accept much stricter conditions as well as allowing the International Monetary Fund (IMF) to step in and introduce austerity measures and country-wide reforms, the most notable of which were the abandonment of import substitution industrialisation in favour of free market capitalism and the privatisation of industry.

The Asian Financial Crisis of 1997

The Asian financial crisis occurred in 1997-98 and revealed just how interconnected the global currency markets are. One of our on-going themes in this brief history of forex has been how central banks and governments have sought to intervene in the markets; the Asian crisis revealed once and for all how powerless these institutions can be when attempting to act against overwhelming market forces and unsustainable fundamentals.

Leading up to the crisis the economies of Southeast Asia had been particularly attractive for investors owing to their impressive growth rates. The four Asian Tigers (Hong Kong, Singapore, South Korea and Taiwan) had rapidly developed into formidable global economies specialising in finance and manufacturing, followed closely by what came to be known as the Tiger Cub economies of Malaysia, Indonesia, Thailand and Philippines. These economies in particular had been rapidly expanding and were attracting a great deal of speculative investment due to the high interest rates they maintained. Thailand was an economic miracle in its own right, experiencing growth of just below 10% per year for more than a decade preceding the crisis. It would also eventually prove to be the weak link that set the crash in motion.

The precise causes of the crisis are, of course, numerous and still provoke debate; however a combination of hot money fuelling unsustainable asset bubbles, poor lending practices leading to non-performing loans, ballooning current account deficits, the devaluation of the yen and renminbi, and the U.S recovering from recession are all cited as contributing factors.

A massive influx of foreign investment had led to there being a great deal of capital available for development loans, many of which ended up in the hands of individuals with nepotistic ties to government and banking officials, rather than those most eligible and best able to pay them back. Thailand, South Korea and Indonesia were running pretty hefty current account deficits, Thailand’s in particular represented around 8% of the country’s GDP and stood at just under $15 billion before the crash. In the wake of the Plaza Accord the devaluation of the yen and renminbi and the subsequent strengthening of the U.S dollar made Asian exports far less competitive. This further exacerbated current account deficits in the region. Factor in the Federal Reserve’s interest rate hikes which led to capital flight back into the US economy, and you have a convergence of circumstances that led to a massive loss of confidence resulting in the speculative attacks of May 14 and 15 1997, which caused the eventual devaluation of the Thai baht.

A lack of foreign exchange reserves rendered the Thai government incapable of supporting the baht in the face of these attacks, the currency was eventually allowed to float on July 2, 1997, and swiftly lost more than half of its value while the Thai stock market dropped by 75%.

Within several months of the Thai crash the Indonesian rupiah and stock market reached record lows, causing the country’s GDP to contract by around 13.5% that year.

The South Korean won also lost more than half of its value against the dollar, the country’s credit rating was downgraded twice and its motor industry was kept alive by a series of mergers and acquisitions.

These three economies were the worst affected by the crisis, and were the beneficiaries of a $40 billion International Monetary Fund (IMF) initiative to restore economic balance to the region. However the knock-on effects of the crisis were far-reaching and led to a general economic slowdown that was felt across the globe. Investors had become increasingly risk averse when it came to developing markets. The ensuing economic slowdown also caused the price of oil to drop and was a contributing factor in the Russian financial crisis of 1998.

In the decade following the Asian crisis many countries in the region took steps to be much less reliant on hot money as an economic stimulant. They also started to run current account surpluses and built up their foreign exchange reserves so as to be able to support their respective currencies in the event of future speculative attacks. As a direct result of these measures Asia was far better able to weather the global financial crisis of 2008. The table below reveals the extent of China’s growing foreign exchange reserves from 2004 up until the present day.

China FX Reserves as % World Total


Ce qui suit est un bref aperçu de certains des principaux développements historiques qui ont conduit au marché Forex, vous êtes maintenant vous préparer à négocier sur.

Bretton Woods 1944. USD devient monnaie de réserve du monde.

En Juillet 1944, avec la Seconde Guerre mondiale fait toujours rage en Europe et en Asie du Sud-Est, 730 représentants des 44 pays alliés réunis au Washington Hôtel Mount Bretton, New Hampshire, États-Unis, pour les Nations Unies Conférence monétaire et financière. Bretton Woods était une tentative de parvenir à un consensus sur la façon de gouverner l'économie internationale au lendemain de la guerre, ainsi que pour faire face aux politiques isolationnistes de discrimination économique et la guerre commerciale, que beaucoup croyaient avait contribué à deux guerres mondiales, ainsi à la Grande dépression. En tant que tel, l'éradication de ce qui était arrivé à être connu comme «mendiant tes politiques de voisinage" (politiques qui atténuent les difficultés économiques d'un pays au détriment des autres pays), et d'encourager une circulation plus libre des échanges entre nations, est devenu un point focal pour la conférence . Indispensable à l'accord était un système international de paiements pour faciliter le commerce avec des garanties en place pour éviter de grandes fluctuations de la valeur de la monnaie ou des dévaluations compétitives. Pour toutes ces raisons de Bretton Woods était une étape importante dans le développement du marché des changes, et en effet le système financier mondial que nous avons aujourd'hui.

Ce fut la première fois un système monétaire global avait été négocié entre les Etats-nations, et même si la plupart des points clés du système de Bretton Woods ont depuis été abandonné, son héritage se perpétue dans les institutions, il a donné lieu à. L'accord qui a été conclu à Bretton Woods, le 22 Juillet 1944 a conduit à la création du Fonds monétaire international (FMI), la Banque internationale pour la reconstruction et le développement (maintenant partie de la Banque mondiale) et l'Accord général sur les tarifs douaniers et le commerce (GATT).

La clé de l'accord de Bretton Woods était un système de taux de change fixes entre les pays dont les valeurs étaient tous monnaie arrimée au dollar américain, et la convertibilité du dollar américain en or à un taux fixe de 35 $ dollars par once. Ceci a effectivement fait le dollar américain la monnaie de réserve du monde tel qu'il a pris sur le rôle que l'or avait autrefois joué sous l'étalon-or. En plus de devenir la monnaie du monde, il est interchangeabilité avec l'or a la monnaie avec le pouvoir d'achat le plus élevé. En outre, la façon dont les autres monnaies ont été rattachées à elle, chacun avec son propre taux fixe, signifie que la majorité des transactions internationales étaient libellés en dollars américains. Tenant compte du fait que dans le sillage de la Seconde Guerre mondiale les puissances européennes les plus touchées par le conflit ont également été lourdement endetté aux États-Unis, le climat géopolitique et économique était absolument idéal pour la montée des États-Unis en tant que superpuissance mondiale. Alors que la Grande-Bretagne avait été la force économique dominante dans le 19ème et début du 20ème siècle, avec la livre sterling prenant la première place en tant que monnaie de réserve du monde au cours de cette période, la seconde moitié du XXe siècle verrait la domination passer aux États-Unis.

Poster Bretton Woods. La montée d'un capitalisme du marché libre.

Bretton Woods allait durer jusqu'en 1971, date à laquelle il a été remplacé par l'accord Smithsonian de courte durée négocié par le président américain Richard Nixon. Cependant, l'âge d'or de Bretton Woods n'a vraiment duré jusqu'en 1968, jusqu'à ce que cette fois il y avait une amélioration constante de la production et du commerce mondial, et à partir de 1959 toutes les devises qui faisaient partie de l'accord apprécié la pleine convertibilité. Mais il était la relation du dollar à l'or qui se révélera être le vrai problème qui serait finalement déséquilibrer le système, cela et le fait que les États-Unis a été en cours d'exécution d'un grand déficit de la balance des paiements pour aider à financer la relance européenne et de garder le liquide du système financier . Les économistes prévoyaient cette éventualité plus d'une décennie à l'avance, et en effet le problème du maintien de l'or à 35 $ par once était un vrai problème aussi loin que la fin des années 1950.

Le principal problème avec Bretton Woods a été peut-être mieux indiqué en 1960 par Robert Triffin, un économiste qui a écrit de ce qui allait venir pour être connu comme le dilemme de Triffin. Autrement dit, le dilemme de Triffin a déclaré que le déficit américain était vital pour la croissance économique et à la liquidité du système financier, mais que finalement le déficit même qui a été aide au rétablissement d'après-guerre de l'Europe devait saper la confiance dans le dollar américain comme le monde de monnaie de réserve, et pourrait éventuellement conduire à une instabilité financière généralisée.

Le dollar américain est la seule devise qui a connu la convertibilité en or, et à la fin de la Seconde Guerre mondiale aux États-Unis a tenu environ 65% des réserves d'or du monde. Toutefois, l'inflation a conduit à ce pas être économiquement viable de produire beaucoup plus d'or, et que de plus en plus de dollars américains inondées dans le syst financière mondialeréserves d'or em, et des États-Unis à peine bougé, la confiance du dollar a commencé à décliner comme il est devenu évident que les États-Unis serait incapable de respecter ses engagements devraient détenteurs de dollars le désir de faire respecter la convertibilité du dollar. En outre, le fait qu'il y avait un marché libre sur lequel l'or a été échangé (distinct des transactions effectuées par les banques centrales en vertu des taux de Bretton Woods), a conduit à une situation où il était moins cher d'acheter de l'or au taux de Bretton Woods et le vendre sur le marché libre.

En 1971, les États-Unis ne détenait assez d'or pour couvrir 22% des réserves de change en dollars américains et avait un déficit de réserve de 56 milliards $. Ajouter à cette croissance de la dette publique du pays qui a été utilisé pour financer les initiatives de la Grande Société introduit par le président Lyndon B. Johnson, ainsi que la guerre du Vietnam en cours, et il est devenu clair que le système de Bretton Woods était devenue intenable. En Novembre 1967, le Royaume-Uni a dévalué la livre sterling de 2,80 $ à 2,40 $. En Novembre 1968, une crise de change a conduit à la fermeture des marchés français, allemand et britannique. En Août 1968, le franc français a été dévalué de 0,18 grammes d'or par franc à 0,16 grammes. En Octobre de la même année, la marque allemande Deutsche a été réévalué de 0,25 $ à 0,273 $. Enfin, en mai 1971, le deutsche mark et le florin néerlandais ont été émises. Le 15 Août 1971, le président américain Richard Nixon a retiré US dollar convertibilité en or ainsi que d'imposer un droit d'importation de 10% et verrouiller temporairement baisser les salaires et les prix. Cela est arrivé à être connu sous le choc Nixon et a causé toutes les grandes puissances économiques, sauf la France pour flotter leurs monnaies et commencer à intervenir en achetant des dollars.

En Décembre 1971, la Smithsonian Agreement a été signé par les G-10 pays. Il était une tentative pour maintenir le système de Bretton Woods en vie en ajustant ses tarifs fixes afin de mieux refléter les pressions du début des années 1970 sur le marché. Le dollar a été ré-indexé sur l'or au nouveau prix de 38 $ par once et a été autorisé à fluctuer dans une fourchette de 2,25%, plutôt que la gamme de 1% autorisée par Bretton Woods, avec d'autres pays acceptant de réajuster leurs taux fixes au dollar nouvellement dévalué en conséquence. La plus grande différence de l'accord Smithsonian avait à Bretton Woods était que le dollar américain était sans plus pour être convertible en or. Bien que l'accord Smithsonian ajusté les relations entre les monnaies du monde, il n'a pas abordé les déséquilibres fondamentaux qui ont conduit à la dévaluation du dollar en premier lieu. Les États – Unis a continué à courir un énorme déficit, ainsi que l' augmentation de son argent offre à un taux d' inflation, ce qui a conduit à d' autres banques centrales étant forcée d'intervenir afin de maintenir leurs propres monnaies d'apprécier, fixions comme ils l' étaient au dollar à un taux fixe. En 1972, la livre sterling a finalement été autorisé à flotter par rapport au dollar. Une hausse de la valeur de l'or a conduit au dollar devoir être réévalué à nouveau en Février 1972, à 42,22 $ US l'once (ce qui provoque toutes les principales devises à réévaluer également par rapport au dollar). En Mars de la même année, après d'énormes interventions des banques centrales européennes qui coûte environ 3,5 milliards $, le système de taux fixe effondré entièrement et la valeur du dollar américain était désormais être déterminée par l'économie de marché.

OPEP et la crise pétrolière de '73.

Jusqu'à présent, nous avons oublié un joueur important dans notre histoire. Si l'or est très présente dans l'histoire du Forex, puis l'huile, comme vital pour les roues de l'industrie comme il est précieux, mérite certainement une partie de sa propre. Dire que le capitalisme de marché libre comme nous le savons maintenant, il aurait été possible si ce ne l'huile est de ne pas surestimer le cas. L'or peut avoir connu une période où il a été l'épine dorsale du système monétaire international, mais la croissance de notre économie mondiale a été littéralement et figurativement entraînée par l'huile.

entrée tardive de l'Amérique dans la Seconde Guerre mondiale, sa situation financière par la suite, et son statut de monnaie de réserve avec la signature de Bretton Woods, sont souvent cités comme facteurs contribuant pour son élévation au statut de superpuissance. Mais les Etats-Unis n'a pas seulement à sortir de la Seconde Guerre mondiale relativement indemne, avec une grande partie de l'Europe lui doit, et sa monnaie centrale dans le système monétaire mondial; la montée des États-Unis a également coïncidé avec la découverte de ses propres réserves de pétrole, qui a remplacé rapidement le charbon comme principale source d'énergie du pays. Tout comme le 19ème siècle appartenait à l'Empire britannique; un empire, il convient de noter, alimenté par le charbon. Le 20e siècle appartiendrait aux États-Unis, et serait le siècle de l'huile.

En toile de fond les événements que nous avons déjà regardé, il est important de garder à l'esprit que les années WWII poste ont connu une demande sans cesse croissante pour le pétrole. Entre la fin de la Seconde Guerre mondiale et la disparition de l'Accord Smithsonian la consommation mondiale de pétrole a triplé, et la demande pour elle a augmenté more que quintuplé. Après la Seconde Guerre mondiale d'huile a été rapidement remplacer le charbon; il était abondant, pas cher, plus facile à transporter que le charbon, et confère également un avantage concurrentiel en termes de productivité pour les pays qui ont choisi de faire le changement. Des millions et des millions de barils ont coulé sur le Moyen-Orient et du Venezuela, alimentant la reconstruction de l'après-guerre, la reprise économique et la croissance mondiale.

adoption généralisée de pétrole a également eu pour effet de déplacer progressivement l'équilibre du pouvoir, ce qui rend de nombreux pays de plus en plus tributaire d'un approvisionnement abordable constant des nations productrices de pétrole. La première fois que les membres de l'Organisation des pays exportateurs arabes de pétrole (OPEP) ont tenté d'employer ce qui est venu à être connu comme «l'arme du pétrole» était au début de Juin 1967, un jour après le début de la guerre des Six Jours. En réponse à une incursion israélienne dans les territoires égyptiens, jordaniens et syriens membres de l'OPEP ont émis un embargo pétrolier contre tous les pays jugés à l'appui d'Israël et dans les jours l'approvisionnement en pétrole arabe avait été réduite d'environ 60%. La situation menaçait de se détériorer lorsque la guerre civile a éclaté au Nigeria le mois suivant, en supprimant encore 500.000 barils de pétrole brut à partir de la chaîne d'approvisionnement mondiale chaque jour. Ce premier embargo pétrolier serait de courte durée et en grande partie échoué en raison de l'existence de réserves relativement saines, ainsi que le réacheminement des approvisionnements vers les zones les plus touchées par l'embargo. Cependant, la deuxième tentative de l'OPEP à jeter son poids autour aurait un effet beaucoup plus déstabilisant.

Entre 1967 et 1973, la dépendance de l'économie mondiale sur le pétrole pas cher avait réduit la capacité excédentaire à des niveaux dangereusement bas. En 1970, il y avait environ 3 millions de barils de capacité excédentaire par jour (hors États-Unis), en 1973 cela avait été ramené à 500.000 barils par jour. Ainsi, lorsque l'OPEP a exercé la «arme du pétrole" pour la deuxième fois le 17 Octobre 1973, les enjeux seraient significativement plus élevés qu'ils ne l'étaient en 1967.

Un certain nombre de facteurs convergents ont contribué à la crise pétrolière de '73. négociations tendues entre l'OPEP et les compagnies pétrolières occidentales en matière de prix et de la production ont été en cours depuis un certain temps. Aussi, quand, en 1971, le président Richard Nixon a mis fin au système de Bretton Woods en retirant la convertibilité du dollar américain à l'or, l'inévitable dévaluation du dollar américain qui a suivi a touché les pays producteurs de pétrole parce que l'huile était (et est toujours) un prix en dollars américains. Ajoutez à cela le fait que la production de pétrole des États-Unis a culminé à près de 10 millions de barils par jour en 1970 (en baisse constante par la suite), et qu'en 1973 les Etats-Unis fait importons 6 millions de barils par jour, ce qui rend extrêmement vulnérables aux perturbations de l'approvisionnement, et vous avez les conditions idéales pour une tempête parfaite.

Le 6 Octobre 1973, le cours de la journée sainte juive de Yom Kippour, l'Egypte et la Syrie ont envahi les territoires israéliens qui avaient été saisis par Israël lors de la guerre des Six Jours six ans plus tôt. Le 17 Octobre, en réponse à l'appui des États-Unis d'Israël pendant le conflit, l'OPEP a augmenté le prix du pétrole de 70%, ainsi que l'imposition d'un embargo contre les États-Unis et d'autres pays qui ont soutenu Israël pendant le conflit. La guerre serait terminée d'ici la fin d'Octobre, mais l'OPEP a refusé de changer son cours. En Novembre de la même année OPEP a réduit la production de pétrole de 25%, et a menacé une nouvelle réduction de 5%. En Décembre le prix du pétrole a de nouveau doublé. En Janvier, quand Israël a accepté de retirer ses troupes sur le côté est du canal de Suez, le prix du pétrole était quatre fois plus élevé qu'il ne l'avait été avant le début de la crise.

L'attitude des producteurs de pétrole au cours de cette période peut être résumée par une citation mémorable du Shah d'Iran qui a été rendue publique par le New York Times en Décembre de 1973:

"Bien sûr, [le prix du pétrole] va se lever … Certes! … Vous [l'Occident] a augmenté le prix du blé que vous nous vendez de 300%, et même pour le sucre et le ciment … Vous achetez notre pétrole brut et le vendre de nouveau à nous, raffiné comme la pétrochimie, à une centaine de fois le prix que vous avez payé pour nous … Il est juste que, à partir de maintenant, vous devez payer plus pour le pétrole. Disons que dix fois plus ".

L'Iran n'a pas participé à l'embargo, en continuant à expédier du pétrole à l'Occident tout au long du conflit, mais il était clair que l'ère du pétrole pas cher était terminée et tout le monde le savait.

La crise du pétrole a changé le paysage géopolitique et l'économie mondiale dans un certain nombre de façons. Les prix gonflés à laquelle les pays de l'OPEP se vendaient leur pétrole après l'embargo a provoqué la croissance économique à ralentir à l'Ouest, tout en provoquant l'inflation, une situation qui allait être connu sous le nom «stagflation». En outre, le quadruplement du prix du pétrole a immédiatement conduit à un énorme flux de capitaux de l'Ouest vers les nations du Moyen-Orient exportateurs de pétrole, une grande partie de ce qui a été dépensé sur les armes et de la technologie, ce qui aggrave encore les tensions dans la région et conduisant à une militar américaine accrueprésence y. Le prix du pétrole, ainsi que son approvisionnement régulier, a commencé à comprendre massivement dans les programmes des pays industrialisés, tel était le choc causé par l'embargo. Il peut sembler le plus évident de points pour se connecter à partir de notre point de vue, mais même si il y avait des signes flagrants qui ont mené à la crise, le prix du pétrole et de l'offre n'a jamais été le sujet de préoccupation avant 1973 qu'il est aujourd'hui. Aujourd'hui, l'équilibre entre l'offre et la demande est si délicate qu'il est important pour vous en tant que commerçant de Forex pour comprendre comment les monnaies sont en corrélation avec les prix du pétrole (voir plus loin), ainsi que de se tenir au courant de tous les événements mondiaux qui pourraient influer sur son approvisionnement . Enfin, la crise pétrolière de 1973 a également fait l'économie d'énergie, un terme largement absente des vocabulaires des gens à l'époque, une priorité qui a seulement augmenté plus urgent que nous nous rapprochons et plus proche de l'épuisement des réserves de combustibles fossiles de notre planète.

Coopérative intervention de la Banque centrale. L'Accord du Plaza de 1985.

Vous avez peut-être observé une dynamique intéressante à l'œuvre dans la brève histoire de forex, nous avons décrit jusqu'à présent; une certaine traction et de poussée entre la nécessité d'une réglementation ouverte et de contrôle, par rapport à une approche de laissez-faire dans lequel un marché libre est autorisé à se réguler. Si vous avez identifié ce thème, vous avez raison de le faire, les deux disques opposés sont toujours présents, avec les promoteurs de l'ancien plus vocal dans le sillage d'une crise économique, et plaide pour ce dernier semblant d'avoir libre cours quand tout va bien dans l'économie mondiale. Les craintes qui ont conduit à Bretton Woods en premier lieu, et à Nixon vouloir maintenir les taux de change fixes dans l'Accord Smithsonian, étaient précisément que si on les laisse se réguler les dévaluations concurrentes entre les monnaies rivales et d'autres pratiques commerciales antagonistes conduirait à l'instabilité mondiale. A l'inverse, les insuffisances des deux accords de Bretton Woods et de l'Accord Smithsonian ont été faites flagrante par un marché ne veut pas, ou ne peut pas, être verrouillé aux mêmes relations fixes qui ont été imposées afin de le réglementer. Et encore une fois, la période entre le flottement libre des principales monnaies du monde et l'Accord du Plaza donnerait mentir le mythe que la dynamique de l'offre et de la demande simples sont tout ce qui sont nécessaires pour réguler un marché efficace.

Nous avons déjà examiné la première grande crise d'affecter l'économie mondiale après l'abandon de Bretton Woods en 1971. Le quadruplement du prix du pétrole après la crise de 1973 a donné lieu à des dépenses accrues d'importation pour les pays industrialisés, bouleversant leur balance des paiements . Rappelons que le pétrole est coté en dollars, de sorte que le recyclage des dollars américains détenus par les pays de l'OPEP (recyclage des pétrodollars) conduit inévitablement à un h2 dollar américain, même si les États-Unis ont continué à enregistrer un déficit commercial substantiel.

À la fin des années 1970, le dollar américain perd de la valeur que ce déficit croissant érodé la confiance des investisseurs. Ce serait exacerbé par la révolution iranienne et le second choc pétrolier de 1979, lorsque l'OPEP à nouveau haussé le prix du pétrole. Cependant, au début des années 1980, une position belliciste de président de la Réserve fédérale Paul Volcker, combinée à un regain d'intérêt du dollar comme monnaie refuge après le déclenchement de la guerre Iran-Irak, la force du dollar a contribué à revenir. 1980 serait également un tournant pour le pétrole comme augmentation de la production de l'URSS, le Venezuela, le Mexique, le Nigeria, ainsi que l'entrée de pétrole de l'Alaska et de la Mer du Nord, a précipité le début d'une baisse de 20 ans des prix du pétrole, et un relâchement de l'emprise de l'OPEP.

Le mandat de Volcker pour mettre fin à la stagflation en augmentant les taux d'intérêt américains a réussi, même si une conséquence indésirable de sa politique était que le dollar est devenu surévalué. Il en est résulté les exportations américaines étant (en particulier les voitures américaines) coûteuses et non compétitives, tandis que les importations sont devenues pas cher, qui a mis une pression supplémentaire sur la balance commerciale des États-Unis. Entre 1980 et 1985, le dollar américain est apprécié d'environ 50% par rapport au yen, le deutsche mark, la livre sterling et le franc français.

L'Accord Plaza, ainsi appelé parce qu'il a été signé à l'hôtel Plaza à New York, était une tentative de rapprocher les économies des États-Unis, le Japon, l'Allemagne de l'Ouest, le Royaume-Uni et de la France de nouveau dans la synchronisation en dévaluant le dollar américain. Lorsque l'accord a été conclu le déficit du compte courant américain a atteint environ 3,5% du PIB de la nation alors que son économie a été de plus en plus d'environ 3%. L'Europe d'autre part un excédent commercial important et a connu une croissance négative de l'ordre de -0,7%. Afin de rétablir l'équilibre, le G-5 est adopté à un mélange de fiscalité et de dépenses publiques coupures, l'expansion du secteur privé et l'ouverture des marchés.

Au cours des deux prochaines années, le dollar américain se déprécierait de 50% par rapport au reste des G-5 nations. En 1987, le yen japonais était passé de 242 par dollar à 150 par dollar. Le déficit commercial des États-Unis avec l'Europe a également été réduite avec succès, mais pas avec le Japon.

Le dollar américain continue à baisser au-delà des objectifs convenus, ce qui incite alors G-6 pour négocier l'Accord du Louvre, qui était un effort pour mettre un terme à la baisse du dollar américain. Cela se révélera être une proposition beaucoup plus délicate que la dévaluation de l'accord Plaza. Cela est dû au dollar ayant déjà été au milieu d'une tendance à la baisse au moment où l'Accord du Plaza a été signé. D'autre part, l'accord du Louvre tentera d'inverser une tendance déjà bien établie et le faire à travers une coordination soutenue des politiques économiques des 6 plus grandes économies du monde. En 1988, le dollar valait 121 yens et 1,57 deutsche marks. Une augmentation drastique des taux d'intérêt américains était la seule chose qui pourrait mettre un terme à la crise et renforcer le dollar.

L'Accord de Plaza a été un jalon historique important dans le développement du marché des changes. Ce fut la première fois que les pays avaient accepté d'intervenir activement de manière coordonnée de manière à influer sur la valeur des devises, il est un exemple de la façon dont les interventions des banques centrales pourraient être orchestrées à travers les frontières nationales dans l'intérêt de l'économie mondiale. Ce fut aussi un moment de l'histoire où les conséquences les plus larges de la mondialisation étaient là pour tout voir, et les marchés ont été montrés pour exiger une main directrice occasionnelle afin d'être en mesure de fonctionner efficacement et sans heurts.

La crise de la dette américaine latine

Dans les années 1980 une grande partie de l'Amérique latine a été affectée par une crise de la dette sévère qui flétri la vie et étouffé les possibilités d'innombrables citoyens, il serait venu à être connu sous le nom La DécadaPerdida, ou la décennie perdue.

Jusqu'à présent, nous avons été esquissons un aperçu de l'économie mondiale, le suivi de la façon dont il a développé des "chacun pour soi" des politiques qui ont mené à la Grande Dépression, à la réalité mondiale d'aujourd'hui où une seule surprise peut avoir frapper sur les effets qui sont feutre autour de la planète. Nous avons vu comment une denrée précieuse dans les mains d'un petit nombre peut être wieldedlike une arme sur le reste du monde, nous avons examiné la traction et de poussée dynamique entre les marchés de régulation et libres, et nous avons observé comment les banques centrales peuvent coordonner entre eux-mêmes afin d'influer sur les taux de change. Une des choses que vous observeas vous vous immergez dans les marchés est que les deux en les laissant à eux-mêmes et tenter de les contrôler inévitablement conduire à des résultats indésirables.

L'une des conséquences de la crise du pétrole des années 1970 est venu à la suite du recyclage des pétrodollars. Le fait que le pétrole est un prix en dollars américains a conduit à pays de l'OPEP accumulant beaucoup de richesseQuand le prix du pétrole a été considérablement augmenté. OPEC'spetrodollarsinevitably trouvé leur chemin dans le système bancaire, en partie en raison de nombreux pays de l'OPEP qui choisissent de ne pas réinvestir ce capital dans leurs propres infrastructures nationales. L'afflux massif ofpetrodollar dépôts a augmenté de manière significative la capacité de prêt des banques, et la demande de prêts entre pays industrialisés ayant chuté pendant la récession, une grande quantité de cet argent a été prêté à l'industrialisation rapide des pays d'Amérique latine.

L'Amérique latine avait connu un essor considérable dans la fabrication des années 1930 et suivantes. Ses économies nouvellement industrialisées avaient été axées sur la rupture de leur dépendance à l'égard des biens de consommation importés du monde développé par les industries buildingdomestic pour nourrir cette demande. Ce processus de substitution des importations industrialisation (ISI) a apporté une croissance rapide dans les pays tels que le Mexique, le Brésil et l'Argentine, mais a été presque un plafond en termes de croissance de possiblefuture sans reprise des investissements INTHE fabrication de lourds biens de consommation tels que les voitures.

Pendant la crise pétrolière de 1973 flambée des prix du pétrole et une réduction de la production mondiale conduit à des producteurs de pétrole d'Amérique du Sud ramasser le vide laissé par les pays de l'OPEP et l'exportation de beaucoup de pétrole à la situation United States.This était vouée à être de courte durée cependant, et que les prix gonflés installés après la crise et la production a été montée en charge à nouveau au Moyen-Orient, des économies comme Mexique sont devenus économiquement instables. D'autres importateurs nets sud-américains de pétrole ont souffert de l'augmentation des factures de carburant pendant la crise et la hausse des remboursements de la dette après la crise que leurs créanciers occidentaux ont relevé les taux d'intérêt.

Le choix d'effectuer sur la poursuite de la substitution des importations plutôt que la transition vers l'exportation des économies entraînées, était peut-être en partie déterminée par le climat économique mondial du temps. La grave récession qui a frappé les pays développés dans le sillage de l'huile-choc signifiait que la demande d'importations avait considérablement baissé, tout comme les matériaux de la demande forraw, ce qui a nui également le marché d'exportation de l'Amérique du Sud.

Avec la hausse des taux d'intérêt à l'ouest, en particulier aux États-Unis où les politiques bellicistes avaient été introduites par président de la Fed Paul Volker pour faciliter la stagflation (la plupart des banques commerciales qui avaient prêté de l'argent au Sud Americun étaient des États-Unis et du Japon), le coût de theseloans entretien a considérablement augmenté. La hausse des taux d'intérêt ont également contribué à rétablir la confiance dans le dollar américain, qui a mis la pression sur les taux de change de l'Amérique latine, ce qui augmente à la fois la valeur de leurs dettes et le coût de leurs remboursements. De 1975 à 1983, le dette de l'Amérique latine était passé de 75 milliards de milliards de $ à 315 $, ce dernier chiffre étant d'environ 50% du PIB de la région. Le coût annuel de l'entretien de ces prêts a également augmenté, passant de 12 milliards $ en 1975 à $ 66 milliards en 1982.

En Août 1982, il a été annoncé par le ministre mexicain des Finances, Jesus Silva-Herzog, que le pays ne serait pas en mesure de continuer à servir ses prêts existants. Le marché des prêts implosé pendant la nuit. Les banques commerciales ont cessé de prêter à la région et que la plupart des prêts existants étaient à court terme dans la nature, le fait que les banques refusaient de les refinancer conduit à des milliards de dollars de la dette étant due à la fois.

La crise qui en résulterait serait la pire dans le region'shistory. Le chômage a grimpé, les revenus et le pouvoir d'achat a chuté, la terre de croissance à l'arrêt et la pauvreté a augmenté les programmes sociaux ont été abandonnés en faveur des remboursements de la dette. Entre 1982 et 1985 les économies latino-américaines contractées d'environ 9 pour cent. Afin de refinancer les prêts des pays existants étaient tenus d'accepter des conditions beaucoup plus strictes ainsi que de permettre le Fonds monétaire international (FMI) d'intervenir et d'adopter des mesures d'austérité et des réformes l'échelle du pays, les plus notables qui ont été l'abandon de la substitution des importations industrialisation en faveur du capitalisme de marché libre et la privatisation de l'industrie.

La crise financière asiatique de 1997

La crise financière asiatique a eu lieu en 1997-1998 et a révélé à quel point interconnecté les marchés mondiaux des devises sont. L'un de nos thèmes en cours dans ce bref historique de forex a été de savoir comment les banques centrales et les gouvernements ont cherché à intervenir sur les marchés; la crise asiatique a révélé une fois pour toutes l'impuissance de ces institutions peuvent être lors d'une tentative d'agir contre les forces du marché et les fondamentaux écrasantes insoutenables.

Menant à la crise, les économies de l'Asie du Sud-Est a été particulièrement attrayant pour les investisseurs en raison de leurs taux de croissance impressionnants. Les quatre tigres asiatiques (Hong Kong, Singapour, la Corée du Sud et Taiwan) ont rapidement mis au point dans les économies mondiales formidables spécialisées dans la finance et de la fabrication, suivi de près par ce qui allait être connu sous le nom des économies Tiger Cub de la Malaisie, l'Indonésie, la Thaïlande et les Philippines. Ces économies, en particulier avaient été en expansion rapide et ont été d'attirer beaucoup d'investissements spéculatifs en raison des taux d'intérêt élevés qu'ils entretenaient. La Thaïlande a été un miracle économique dans son propre droit, connaît une croissance d'un peu moins de 10% par an depuis plus d'une décennie qui a précédé la crise. Il serait aussi éventuellement se révéler être le maillon faible qui a mis le crash en mouvement.

Les causes précises de la crise sont, bien sûr, nombreux et encore provoquent le débat; mais une combinaison de l'argent chaud alimentant les bulles d'actifs non durables, les pratiques de prêt pauvres conduisant à des prêts non performants, ballonnement des déficits courants, la dévaluation du yen et du renminbi, et aux États-Unis la récupération de la récession sont tous cités comme facteurs contributifs.

Un afflux massif d'investissements étrangers a conduit à l'existence d'une grande partie du capital disponible pour les prêts de développement, dont un grand nombre a fini dans les mains d'individus ayant des liens clientélistes aux responsables gouvernementaux et bancaires, plutôt que les personnes les plus éligibles et mieux en mesure de payer leur retour. Thaïlande, la Corée du Sud et de l'Indonésie ont été en cours d'exécution assez lourdes déficits des comptes courants, la Thaïlande, en particulier représenté environ 8% du PIB du pays et se situait à un peu moins de 15 milliards $ avant le crash. Dans la foulée de l'Accord de Plaza de la dévaluation du yen et du renminbi et le renforcement ultérieur du dollar américain a rendu les exportations asiatiques beaucoup moins concurrentiel. Cela encore aggravé les déficits courants dans la région. Facteur dans les hausses de taux d'intérêt de la Réserve fédérale qui a conduit à un vol dans l'économie des États-Unis du capital, et vous avez une convergence de circonstances qui a conduit à une perte massive de confiance résultant dans les attaques spéculatives des 14 et 15 mai 1997, qui a causé la finale dévaluation du baht thaïlandais.

Un manque de réserves de change a rendu le gouvernement thaïlandais incapable de soutenir le baht face à ces attaques, la monnaie a finalement été autorisé à flotter le 2 Juillet 1997, et rapidement perdu plus de la moitié de sa valeur alors que le marché boursier thaïlandais a chuté de 75%.

Dans plusieurs mois de l'accident Thai le marché de la rupiah indonésienne et le stock a atteint des plus bas, ce qui provoque le PIB du pays à se contracter d'environ 13,5% cette année.

Le won sud-coréen a également perdu plus de la moitié de sa valeur par rapport au dollar, la cote de crédit du pays a été déclassédeux fois et son industrie automobile a été maintenu en vie par une série de fusions et d'acquisitions.

Ces trois économies ont été les plus touchés par la crise, et ont été les bénéficiaires d'une initiative de 40 milliards $ du Fonds monétaire international (FMI) pour rétablir l'équilibre économique dans la région. Cependant, le knock-sur les effets de la crise étaient de grande envergure et a conduit à un ralentissement économique général qui a été ressenti à travers le monde. Les investisseurs étaient devenus de plus en plus l'aversion au risque quand il est venu sur les marchés en développement. Le ralentissement économique qui a suivi a également causé le prix du pétrole à baisser et a été un facteur dans la crise financière russe de 1998.

Dans la décennie qui a suivi la crise asiatique de nombreux pays de la région ont pris des mesures pour être beaucoup moins dépendants de l'argent à chaud comme un stimulant économique. Ils ont également commencé à courir des excédents courants et construit leurs réserves de change de manière à être en mesure de soutenir leurs monnaies respectives en cas de futures attaques spéculatives. Conséquence directe de ces mesures Asie a été beaucoup mieux en mesure de surmonter la crise financière mondiale de 2008. Le tableau ci-dessous révèle l'ampleur de la croissance des réserves de change de la Chine à partir de 2004 jusqu'à nos jours.

Chine réserves de change en% Total mondial


Was folgt, ist ein kurzer Überblick über einige der wichtigsten historischen Entwicklungen, die auf dem Forex-Markt geführt haben Sie sich jetzt bereiten sich auf den Handel auf.

Bretton Woods 1944 USD wird die Reservewährung der Welt.

Im Juli 1944, mit dem Zweiten Weltkrieg noch in Europa und Südostasien tobt, 730 Vertreter aus den 44 alliierten Nationen im Mount Washington Hotel in Bretton, New Hampshire, USA einberufen, für die Vereinten Nationen Währungs- und Finanzkonferenz. Bretton Woods war ein Versuch, einen Konsens darüber zu erzielen, wie die internationale Wirtschaft in der Zeit nach dem Krieg zu regieren, sowie die isolationistische Politik der wirtschaftlichen Diskriminierung und Handelskrieg zu begegnen, die viele glaubten an den beiden Weltkriegen beigetragen hatten, als auch wie auf der Großen Depression. Als solche auszurotten, was zu sein war gekommen bekannt (Politik, die ein Land die wirtschaftlichen Probleme auf Kosten anderer Länder zu lindern) "deinen Nächsten Politik Bettler" und die Förderung einer freieren Fluss von Handel zwischen den Nationen wurde, zu einem Brennpunkt für die Konferenz . Wesentlich für die Vereinbarung war ein internationales System von Zahlungen Handel mit Schutzvorkehrungen zu erleichtern große Schwankungen in Währungswert oder kompetitive Abwertungen zu verhindern. Aus all diesen Gründen war Bretton Woods ein wichtiger Meilenstein in der Entwicklung des Devisenmarktes und in der Tat das globale Finanzsystem, das wir heute haben.

Es war das erste Mal eine umfassende Währungssystem hatte zwischen den Nationalstaaten ausgehandelt worden ist, und auch wenn die meisten der wichtigsten Punkte des Bretton-Woods-System aufgegeben haben seitdem lebt sein Vermächtnis in die Institutionen darauf gab Anlass zu. Die Vereinbarung, die in Bretton Woods am 22. Juli 1944 führte zur Gründung des Internationalen Währungsfonds (IWF), der Internationalen Bank für Wiederaufbau und Entwicklung (heute Teil der Weltbank) und dem Allgemeinen Zoll- und Handels erreicht wurde (GATT).

Entscheidend für den Bretton-Woods-Abkommen war ein System fester Wechselkurse zwischen den Ländern, deren Währung Werte waren alle an den US-Dollar gebunden, und die Konvertierbarkeit des US-Dollars auf Gold mit einer festen Rate von $ 35 Dollar pro Unze. Diese effektiv der US-Dollar die Reservewährung der Welt gemacht, wie es auf der Rolle war, dass Gold früher unter dem Goldstandard gespielt hatte. Neben der Währung der Welt zu werden, dann ist es die Austauschbarkeit mit Gold es die Währung mit der höchsten Kaufkraft gemacht. Außerdem wurden die Art und Weise anderen Währungen zu ihm hängen, jeder mit seinen eigenen festen Zinssatz, dazu geführt, dass die Mehrheit der internationalen Transaktionen in US-Dollar. Unter Berücksichtigung, dass im Zuge des Zweiten Weltkriegs die europäischen Mächte am stärksten von dem Konflikt in der Schuld auch stark waren in den Vereinigten Staaten war die geopolitischen und wirtschaftlichen Klima absolut ideal für den Aufstieg der Vereinigten Staaten als Supermacht der Welt. Während Großbritannien die dominierende Wirtschaftskraft im 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts gewesen war, mit dem Sterling Ehrenplatz als Reservewährung in dieser Zeit der Welt nehmen, würde die zweite Hälfte des zwanzigsten Jahrhunderts sehen Dominanz in die Vereinigten Staaten übergeben.

Beitrag von Bretton Woods. Der Aufstieg des Kapitalismus des freien Marktes.

Bretton Woods würde bis zum Jahr 1971, in dem der letzte Punkt es von der kurzlebigen Smithsonian Vereinbarung brokered von US-Präsident Richard Nixon abgelöst wurde. das goldene Zeitalter des Bretton-Woods dauerte jedoch nur dann wirklich bis 1968, bis zu diesem Zeitpunkt eine stetige Verbesserung der weltweiten Produktion und Handel, und ab 1959 alle Währungen war, die Teil der Vereinbarung genossen die volle Konvertierbarkeit waren. Aber es war das Verhältnis des Dollar zu Gold, das das eigentliche Problem erweisen würde, dass das System schließlich ins Wanken bringen würde, dies und die Tatsache, dass die Vereinigten Staaten eine große Zahlungsbilanzdefizit wurde laufenden Fonds den Aufschwung in Europa zu helfen, und das Finanzsystem flüssig halten . Ökonomen sah diese Möglichkeit mehr als einem Jahrzehnt im Voraus, und in der Tat das Problem Gold bei $ 35 pro Unze zu halten war so weit zurück wie den späten 1950er Jahren ein echtes Problem.

Das Hauptproblem mit Bretton Woods war vielleicht am besten im Jahre 1960 von Robert Triffin erwähnt, ein Ökonom, der das geschrieben, was später kommen würde, als Triffin Dilemma bekannt sein. Einfach ausgedrückt, erklärte Triffins Dilemma, dass das US-Defizit für das Wirtschaftswachstum und der Liquidität des Finanzsystems von entscheidender Bedeutung war, aber das schließlich das sehr Defizit, das Vertrauen in den US-Dollar als Welt zu untergraben wurde Unterstützung wurde in Europa der Nachkriegszeit Erholung gebunden Reservewährung und könnte schließlich zu weit verbreiteter finanzieller Instabilität führen.

Der US-Dollar war die einzige Währung, die Gold-Konvertibilität genossen, und am Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die USA statt rund 65% der Goldreserven der Welt. Allerdings hatte die Inflation geführt, um es wirtschaftlich nicht rentabel zu sein viel mehr Gold zu produzieren, und da mehr und mehr US-Dollar in das globale Finanz Syst überflutetem, und US-Goldreserven budged kaum, Dollar Vertrauen zu schwinden begann, wie es offensichtlich wurde, dass die USA nicht in der Lage wäre, seine Verpflichtungen Dollar Inhaber sollten zu treffen wünschen Dollar Konvertierbarkeit zu erzwingen. Auch die Tatsache, dass es einen freien Markt war, auf dem Gold gehandelt wurde (getrennt von den Geschäften der Zentralbanken unter Bretton-Woods-Raten durchgeführt), führte zu einer Situation, wo es billiger war Gold bei den Bretton-Woods-Rate zu kaufen und es dann verkaufen auf dem freien Markt.

Bis 1971 nur die USA genug Gold zu decken 22% der ausländischen US-Dollar-Reserven und lief ein $ 56000000000 Reservedefizit gehalten. Hinzu kommt die wachsende Staatsverschuldung des Landes, die benutzt wurde, um die Great Society Initiativen eingeführt von Präsident Lyndon B. Johnson, sowie die laufende Vietnam-Krieg zu finanzieren, und es wurde deutlich, dass das System von Bretton Woods unhaltbar geworden war. Im November des Jahres 1967 abgewertet das Vereinigte Königreich die Sterling von $ 2,80 bis $ 2,40. Im November 1968 führte ein Austausch Krise in die Nähe der Französisch, Deutsch und britischen Markt. Im August 1968 wurde die Französisch Franken von 0,18 Gramm Gold pro Franken auf 0,16 Gramm abgewertet. Im Oktober desselben Jahres wurde die deutsche Deutsche Marke von $ 0,25 bis $ 0,273 neu bewertet. Schließlich im Mai 1971 wurde die Deutsche Mark und den niederländischen Gulden wurden schwebte. Am 15. August 1971 zog sich US-Präsident Richard Nixon US-Dollar Gold-Konvertibilität sowie eine 10% ige Einfuhrzolls und zur Sperrung vorübergehend die Löhne und die Preise nach unten. Dieser kam, als die Nixon Shock bekannt sein und verursacht alle großen Wirtschaftsmächte mit Ausnahme von Frankreich, ihre Währungen zu schweben und beginnen von Dollar aufkaufen dazwischen.

Im Dezember 1971 wurde das Smithsonian Agreement von den G-10-Ländern unterzeichnet. Es war ein Versuch, die Bretton-Woods-System am Leben zu halten, indem sie ihre feste Sätze Anpassung genauer, um die Marktdruck der frühen 1970er Jahre widerspiegeln. Der Dollar wurde zu Gold zu dem neuen Preis von 38 $ pro Unze neu gebunden und wurde in einem Bereich von 2,25% schwanken darf, anstatt die 1% -Bereich erlaubt von Bretton Woods, mit anderen Nationen bereit erklären, ihre feste Preise an den neu zu justieren neu Dollar entsprechend abgewertet. Der größte Unterschied das Smithsonian Abkommen von Bretton Woods war, dass der US-Dollar war nichtmehr zu Gold konvertierbar sein. Während die Smithsonian Vereinbarung die Beziehungen zwischen den Währungen der Welt angepasst, hat es nicht die fundamentalen Ungleichgewichte verringern, die auf die Dollar-Abwertung in erster Linie geführt hatte. Die USA weiterhin ein großes Defizit zu laufen, sowie die zunehmende Geldversorgung eine geradezu inflationäre, dies zu anderen Zentralbanken führte zu intervenieren , um gezwungen zu sein , ihre eigenen Währungen zu verhindern , zu schätzen, gebunden , wie sie bei einem gegenüber dem Dollar waren fester Zinssatz. Im Jahr 1972 wurde das Pfund Sterling schließlich gegenüber dem Dollar zu schweben gelassen. Ein Anstieg der Wert des Goldes führte zu der Dollar wieder auf 42,22 $ pro Unze im Februar 1972 neu bewertet werden, die (alle wichtigen Währungen verursacht dem Dollar auch aufwerten gegen). Im März des gleichen Jahres, nach großen Eingriffen europäischen Zentralbanken kostet rund $ 3,5 Milliarden die festen Zinssatz System kollabiert vollständig, und der Wert des US-Dollars war von nun an durch freie Marktwirtschaft bestimmt werden.

OPEC und der Ölkrise von '73.

Bis jetzt haben wir einen bedeutenden Spieler in unserer Geschichte übersehen. Wenn Gold stark in der Geschichte der Forex bietet, dann Öl, als entscheidend für die Räder der Industrie, wie es wertvoll ist, verdient sicherlich einen eigenen Abschnitt. Zu sagen, dass Kapitalismus des freien Marktes, wie wir jetzt wissen, wäre es nicht möglich gewesen, wäre da nicht Öl ist nicht der Fall überzubewerten. Gold haben eine Zeit genossen, wo es das Rückgrat des internationalen Währungssystems war, aber das Wachstum unserer globalen Wirtschaft war buchstäblich und bildlich von Öl angetrieben.

Amerikas späten Eintritt in den Zweiten Weltkrieg, seine finanzielle Leistungsfähigkeit danach, und seinen Status als Reservewährung mit der Unterzeichnung von Bretton Woods, werden oft als beitragende Faktoren für seinen Aufstieg zur Supermacht-Status zitiert. Aber die Vereinigten Staaten entstehen nicht nur aus dem Zweiten Weltkrieg relativ unbeschadet, verdanken sie mit vielen Ländern Europas und seiner Währung von zentraler Bedeutung für das globale Währungssystem; der Aufstieg der Vereinigten Staaten fiel auch mit der Entdeckung der eigenen Ölreserven, die sich schnell Kohle als das Land der primäre Energiequelle ersetzt. So wie das 19. Jahrhundert im Besitz des Britischen Empire; ein Reich, sollte es von Kohle festgestellt, mit Strom versorgt werden. Das 20. Jahrhundert würde in die Vereinigten Staaten gehören, und würde das Jahrhundert der Öl sein.

Als Kulisse für die Veranstaltungen, die wir schon betrachtet haben, ist es wichtig, im Auge zu behalten, dass die Nachkriegs Jahren eine ständig steigende Nachfrage nach Öl sah. Zwischen dem Ende des Zweiten Weltkrieges und dem Ende des Smithsonian Agreement der globale Ölverbrauch verdreifacht, und die Nachfrage nach es mo erhöhtre als das Fünffache. Nach dem Zweiten Weltkrieg Öl schnell zu ersetzen Kohle wurde; es war reichlich vorhanden, billig, leichter als Kohle zu transportieren und auch einen Wettbewerbsvorteil in Bezug auf die Produktivität in Länder vergeben, die den Schalter zu machen entschieden. Millionen und Abermillionen von Fässern floss aus dem Nahen Osten und Venezuela, Betankung nach dem Krieg den Wiederaufbau, die wirtschaftliche Erholung und das globale Wachstum.

Oil weit verbreitete Aufnahme hatte auch die Wirkung nach und nach das Gleichgewicht der Macht verschieben, viele Länder zunehmend auf einem konstanten bezahlbare Versorgung von Öl produzierenden Nationen zu machen. Das erste Mal, wenn die Mitglieder der Organisation der arabischen Erdöl exportierenden Länder (OPEC) hat versucht, was zu verwenden, kam als "Ölwaffe" bekannt werden sollte, im Juni 1967, einen Tag nach dem Beginn des Sechstagekrieges früh. Als Reaktion auf einen israelischen Einfall in Ägypten, Jordanien und syrischen Gebieten ausgestellt OPEC-Mitglieder ein Ölembargo gegen alle Länder zur Unterstützung Israels erachtet und innerhalb von Tagen der arabischen Ölversorgung um rund 60% reduziert worden war. Die Situation drohte zu verschlechtern, wenn Bürgerkrieg in Nigeria brach dem darauf folgenden Monat, weitere 500.000 Barrel Rohöl aus der globalen Lieferkette jeden Tag zu entfernen. Das erste Öl-Embargo wäre kurzlebig und weitgehend erfolglos aufgrund der Existenz von relativ gesunden Reserven sowie die Umleitung von Lieferungen in Gebiete am stärksten von dem Embargo betroffen. OPEC zweiten Versuch jedoch bei werfen ihr Gewicht um würde eine viel destabilisierende Wirkung.

Zwischen 1967 und 1973 die Abhängigkeit der Weltwirtschaft auf billigem Öl hatte Überkapazitäten auf gefährlich niedrige Werte reduziert. Im Jahr 1970 gab es rund 3 Millionen Barrel Überkapazitäten pro Tag (mit Ausnahme der USA), von 1973, dies zu 500.000 Barrel pro Tag geschrumpft war. Also, wenn die OPEC die "Ölwaffe" zum zweiten Mal am 17. Oktober geschwungen 1973 wäre die Einsätze deutlich höher, als sie im Jahr 1967 waren.

Eine Reihe von konvergierenden Faktoren trugen zu der Ölkrise von '73. Angespannte Verhandlungen zwischen der OPEC und der westlichen Ölgesellschaften in Bezug auf Preise und Produktion seit einiger Zeit war im Gange. Auch wenn im Jahr 1971 Präsident Richard Nixon ein Ende des Bretton-Woods-Systems setzen durch die US-Dollar-Konvertierbarkeit in Gold zurückzuziehen, die unvermeidliche US-Dollar-Abwertung, die ölproduzierenden Länder betroffen folgte, weil Öl war (und ist) in US-Dollar. Hinzu kommt die Tatsache, dass die US-Ölproduktion bei rund 10 Millionen Barrel pro Tag im Jahr 1970 ihren Höhepunkt erreicht (danach stetig rückläufig), und das von 1973 wurde die US tatsächlich Import 6 Millionen Barrel pro Tag, so dass es extrem anfällig für Störungen bei der Versorgung und Sie haben die besten Voraussetzungen für einen perfekten Sturm.

Am 6. Oktober 1973 während des jüdischen heiligen Tag von Jom Kippur, Ägypten und Syrien eingedrungen israelische Gebiete, die zuvor von Israel während des Sechstagekrieges 6 Jahre ergriffen worden waren. Am 17. Oktober wird als Reaktion auf die US-Unterstützung von Israel während des Konflikts, hob die OPEC den Ölpreis um 70%, sowie ein Embargo gegen die Vereinigten Staaten und allen anderen Ländern auferlegt, die Israel während des Konflikts unterstützt hatte. Der Krieg wäre vorbei, bis Ende Oktober, aber die OPEC verweigerte seinen Kurs zu ändern. Im November des gleichen Jahres schneiden OPEC die Ölproduktion um 25%, und drohte, weitere 5% zu senken. Im Dezember wurde der Ölpreis wieder verdoppelt. Im Januar, wenn Israel seine Truppen vereinbart wieder auf die Ostseite des Suezkanals zu ziehen, war der Ölpreis viermal höher als es gewesen war, bevor die Krise begann.

Die Haltung der Öl-Produzenten in diesem Zeitraum kann bis durch ein denkwürdiges Zitat vom Schah von Iran zusammengefasst werden, die von der New York Times im Dezember 1973 veröffentlicht wurde:

"Natürlich [der Ölpreis] … Sicherlich steigen wird! … Sie [der Westen] erhöht den Preis für Weizen Sie uns um 300% zu verkaufen, und das gleiche gilt für Zucker und Zement … Sie unser Erdöl kaufen und verkaufen zurück zu uns, wie Petrochemie raffiniert, zu hundert mal der Preis, den Sie uns bezahlt haben … Es ist nur fair, dass von nun an, sollten Sie mehr für Öl bezahlen. Lassen Sie uns sagen zehnmal mehr. "

Iran hatte sich nicht in dem Embargo beteiligt, weiterhin Öl im Laufe des Konflikts in den Westen zu versenden, aber es war klar, dass das Zeitalter des billigen Öls vorbei war und jeder wusste es.

Die Ölkrise änderte sich die geopolitische Landschaft und die Weltwirtschaft in einer Reihe von Schlüsselbereichen. Die überhöhten Preise, zu denen OPEC-Staaten verkauften ihr Öl, nachdem das Embargo Wirtschaftswachstum verursacht in den Westen zu verlangsamen und gleichzeitig die Inflation zu verursachen, eine Situation, die als "Stagflation" bekannt wurde. Auch die Vervierfachung der Ölpreis sofort zu einem großen Fluss von Kapital aus dem Westen führten zu den Öl exportierenden Staaten des Mittleren Ostens, viel davon wurde auf Waffen und Technologie ausgegeben, weitere Spannungen in der Region verschärft und was zu einer erhöhten amerikanischen military Präsenz. Der Ölpreis, sowie die konsequente Versorgung, begann in den Agenden der Industrienationen stark auf Figur so groß war der Schock durch das Embargo verursacht. Es mag wie die offensichtlichste Punkte scheinen aus unserer Perspektive zu verbinden, aber auch wenn es gab eklatante Zeichen der Krise, Ölpreis im Vorfeld und Versorgung war nie das Thema von Belang vor 1973, die es heute ist. Heute ist das Gleichgewicht von Angebot und Nachfrage so zart, dass es für Sie als Forex Trader ist wichtig zu verstehen, wie Währungen mit Ölpreise korreliert sind (mehr dazu später), sowie dem Laufenden über alle globalen Ereignisse zu halten, dass die Versorgung auswirken könnte . Schließlich hat nur dringend gewachsen mehr machte die Ölkrise von 1973 auch Energieeinsparung, ein Begriff, weitgehend abwesend von Menschen Vokabulare zu der Zeit, eine Priorität, die, wie wir näher und näher bewegen unseres Planeten Reserven an fossilen Brennstoffen zu erschöpfen.

Cooperative Zentralbank Intervention. Die Plaza Accord von 1985.

Sie haben möglicherweise eine interessante Dynamik bei der Arbeit in der kurzen Geschichte des Devisen wir bisher skizzierte beobachtet; eine gewisse Zug- und Druck zwischen der Notwendigkeit offener Regulierung und Kontrolle, im Vergleich zu einem Laissez-faire-Ansatz, bei dem ein freier Markt erlaubt ist, sich selbst zu regulieren. Wenn Sie dieses Thema identifiziert haben, sind Sie Recht, dies zu tun, sind die beiden gegenüberliegenden Antriebe sind immer vorhanden, mit Vertretern der ehemaligen schärfsten im Zuge der Wirtschaftskrise, und setzt sich für die letztere scheinbar freien Lauf zu haben, wenn alles in Ordnung ist in der Weltwirtschaft. Die Ängste, die in erster Linie zu Bretton Woods geführt, und Nixon wollen in der Smithsonian-Abkommen festgelegten Wechselkursen zu halten, waren genau, dass selbst wenn man sie regulieren Abwertungen zwischen rivalisierenden Währungen und anderen antagonistischen Handelspraktiken im Wettbewerb der globalen Instabilität führen würde. Im Gegensatz dazu wurden eklatant machten die kurz-Kommen der beiden Bretton Woods und dem Smithsonian Agreement von einem Markt nicht willens oder nicht in der Lage, gesperrt zu den gleichen festen Beziehungen zu sein, um es zu regeln auferlegt wurden. Und wieder, die Zeit zwischen dem freischwebenden der wichtigsten Währungen und dem Plaza-Abkommen der Welt geben würde, liegen auf den Mythos, dass einfache Angebot und Nachfrage Dynamik sind alle, die erforderlich sind, einen effizienten Markt zu regulieren.

Wir haben sahen schon in der ersten großen Krise der Weltwirtschaft nach der Aufgabe von Bretton Woods zu beeinflussen im Jahr 1971. Die Vervierfachung des Ölpreises nach der Krise des Jahres 1973 für den Industrienationen zu einem erhöhten Importausgaben geführt, ihre Zahlungsbilanz Stauchen . Daran erinnern, dass Öl in Dollar notiert, so dass das Recycling von US-Dollar gehalten durch die OPEC-Staaten (Petrodollar Recycling) führte zwangsläufig zu einem h2 US-Dollar, obwohl die Vereinigten Staaten einen erheblichen Handelsdefizit laufen weiter.

In den späten 1970er Jahren der US-Dollar würde im Wert fallen, da dies wachsende Defizit das Vertrauen der Anleger erodiert. Dies würde durch die iranische Revolution und dem zweiten Ölschock von 1979 noch verschärft werden, wenn die OPEC wieder den Ölpreis gewandert. Doch in den frühen 1980er Jahren eine radikal-militaristische Position von Federal Reserve Chairman Paul Volcker, mit erneuertes Interesse an den Dollar als sicherer Hafen Währung nach dem Ausbruch des Krieges Iran-Irak kombiniert, half Dollarstärke zurückzukehren. 1980 wäre auch ein Wendepunkt für Öl wie erhöhte Leistung aus der UdSSR, Venezuela, Mexiko, Nigeria, sowie den Eintritt von Alaska und der Nordsee Öl, gefällt den Beginn einer 20-jährigen Rückgang der Ölpreise und eine Lockerung der OPEC Griff.

Volcker das Mandat Stagflation zu stoppen durch die Erhöhung Zinsen in den USA erfolgreich war, obwohl eine unerwünschte Folge seiner Politik war, dass der Dollar überbewertet wurde. Dies führte in der US-Exporte teuer und nicht wettbewerbsfähig (vor allem amerikanische Autos) zu sein, während die Importe billig wurde, die auf US-Handelsbilanz weiter unter Druck setzen. Zwischen 1980 und 1985 hat der US-Dollar um rund 50% gegenüber dem Yen, die Deutsche Mark geschätzt, das Pfund Sterling und dem Französisch Franken.

Die Plaza Accord, so genannt, weil es auf der Plaza Hotel in New York unterzeichnet wurde, war ein Versuch, die Wirtschaft der Vereinigten Staaten, Japan, West-Deutschland, Großbritannien und Frankreich zurück durch Abwertung der US-Dollar in sync zu bringen. Wenn die Vereinbarung das US-Leistungsbilanzdefizit gemacht hatte rund 3,5% des nationalen BIP erreicht wird, während die Wirtschaft um rund 3% wachsen wurde. Europa auf der anderen Seite hatte einen großen Handelsüberschuss und erlebte ein negatives Wachstum von rund -0,7%. Um das Gleichgewicht wiederherzustellen, einigten sich die G-5 zu einer Mischung aus Steuern und Kürzungen der öffentlichen Ausgaben, dem privaten Sektor Expansion und die Öffnung der Märkte.

In den nächsten paar Jahren würde der US-Dollar um 50% gegenüber dem Rest der Nationen G-5 an Wert verlieren. Bis 1987 hatte der japanische Yen von 242 pro Dollar auf 150 Dollar pro gegangen. Das US-Handelsdefizit mit Europa war auch erfolgreich reduziert worden, wenn auch nicht mit Japan.

Der US-Dollar würde continue über die vereinbarten Ziele zu fallen, woraufhin die dann G-6 des Louvre-Abkommen zu verhandeln, das war ein Versuch der US-Dollar-Rückgang zu stoppen. Dies würde sich als ein viel heikler Vorschlag als die Abwertung des Plaza-Abkommen zu sein. Dies ist aufgrund der Dollar bereits in der Mitte eines Abwärtstrends zu der Zeit gewesen, wenn das Plaza-Abkommen unterzeichnet wurde. Auf der anderen Seite versuchen würde, das Louvre-Abkommen eine bereits gut etablierte Trend und tun dies durch eine nachhaltige Koordinierung der Wirtschaftspolitik der 6 größten Volkswirtschaften der Welt umzukehren. Bis zum Jahr 1988 war der Dollar im Wert von 121 ¥ und 1,57 Deutsche Mark. Ein drastischer Anstieg der US-Zinsen war das einzige, was den Abschwung und stärken den Dollar anhalten würde.

Die Plaza-Abkommen war ein wichtiger historischer Meilenstein in der Entwicklung des Devisenmarktes. Es war das erste Mal, dass Nationen zugestimmt hatte aktiv in koordinierter Weise zu intervenieren, um Währungswerte zu beeinflussen, war es ein Beispiel dafür, wie könnte Interventionen der Zentralbank über nationale Grenzen hinweg im Interesse der Weltwirtschaft orchestriert werden. Es war auch ein Moment in der Geschichte, als die breitesten Folgen der Globalisierung gab es für alle zu sehen, und die Märkte wurden gelegentlich führende Hand, um zu laufen reibungslos und effizient zu können, benötigen gezeigt.

Die lateinamerikanischen Schuldenkrise

In den 1980er Jahren in Lateinamerika viel wurde von einer schweren Schuldenkrise betroffen, die das Leben zunichte gemacht und erstickt die Chancen unzähliger Bürger, würde es kommen, wie La DécadaPerdida bekannt sein, oder das verlorene Jahrzehnt.

Bisher haben wir einen Überblick über die Weltwirtschaft zu skizzieren, die Art und Weise Tracking es von den "Beggar-thy-neighbour-Politik" entwickelt hat, mit der Großen Depression führt, zu der heutigen globalen Realität, wo eine einzige Überraschung haben kann Knock-on-Effekte, die sind um den Planeten zu spüren. Wir haben gesehen, wie ein wertvolles Gut in den Händen einiger weniger wieldedlike eine Waffe über den Rest der Welt sein kann, haben wir bei der Pull- und Push-Dynamik zwischen Regulierung und freie Märkte und haben beobachtet, sah, wie die Zentralbanken zwischen koordinieren sich um die Wechselkurse zu beeinflussen. Eines der Dinge, wird observeas Sie ihr euch in den Märkten tauchen ist, dass sowohl sie ihre eigenen Geräte zu verlassen und versuchen, sie unweigerlich zu unerwünschten Ergebnissen führen zu steuern.

Eine der Folgen der Ölkrise der 1970er Jahre kamen als Folge der Petrodollar Recycling zu. Die Tatsache, dass Öl in US-Dollar geführt zu Nationen OPEC viel wealthwhen der Ölpreis Akkumulieren wurde drastisch erhöht. OPEC'spetrodollarsinevitably fanden ihren Weg zurück in das Bankensystem, zum Teil wegen der vielen Nationen OPEC entscheiden sich dieses Kapital nicht in ihre eigenen inländischen Infrastrukturen zu reinvestieren. Der massive Zustrom ofpetrodollar Einlagen deutlich stärker auf die Kreditvergabekapazität der Banken, und mit der Nachfrage nach Krediten unter den Industrienationen in der Rezession, eine große Menge dieses Geld geliehen wurde gefallen ist, um den lateinamerikanischen Ländern schnell industrialisieren.

Lateinamerika war weiter etwas von einem Boom in der Produktion aus den 1930er Jahren erlebt. Die Schwellenländer hatte brechen ihre Abhängigkeit von importierten Konsumgütern aus der entwickelten Welt durch buildingdomestic Branchen konzentriert, diese Nachfrage zu füttern. Dieser Prozess der Import-Substitution Industrialisierung (ISI) hatte ein schnelles Wachstum in Länder gebracht wie Mexiko, Brasilien und Argentinien, wurde aber eine Obergrenze in Bezug auf possiblefuture Wachstum ohne weitere Investitionen inder Herstellung von schwerer Konsumgüter wie Autos nähern.

Während der Ölkrise von 1973 steigenden Ölpreise und eine Verringerung der weltweiten Produktion Südamerikaner Ölproduzenten führten zu Kommissionierung bis die Flaute links von OPEC-Staaten und viel Öl in die Vereinigten States.This Situation wurde den Export zum Scheitern verurteilt zu sein kurzlebige obwohl, und als die aufgeblasenen Preise nach der Krise und Produktion angesiedelt wurde wieder hochgefahren im Nahen Osten, Ländern wie Mexiko wurde wirtschaftlich instabil. Andere Südamerikaner Nettoimporteure von Erdöl erlitten Brennstoffrechnungen in der Krise und eine höhere Schuldentilgung nach der Krise von steigenden als ihre westlichen Gläubiger die Zinsen erhöht.

Die Wahl auf der Verfolgung Importsubstitution Industrialisierung zu tragen, anstatt den Übergang orientierten Volkswirtschaften zu exportieren, wurde vielleicht zum Teil durch die Weltwirtschaftsklima der Zeit entschieden. Die schwere Rezession, die entwickelten Länder im Zuge der Ölschock getroffen hatte dazu geführt, dass die Nachfrage nach Importen drastisch zurückgegangen war, wie die Nachfrage forraw Materialien gehabt, die auch in Südamerika Exportmarkt schaden.

Da die Zinsen im Westen steigen, vor allem in den Vereinigten Staaten, wo radikal-militaristische Politik war von Fed-Chef Paul Volcker eingeführt, um Stagflation (die meisten kommerziellen Banken erleichtern, die Geld nach South Americ geliehen hatte,a waren USA und Japan), die Kosten für die Bedienung theseloans drastisch erhöht. Steigende Zinsen haben auch das Vertrauen in den US-Dollar dazu beigetragen, die auf lateinamerikanischen Wechselkurse unter Druck setzen, weiter sowohl den Wert ihrer Schulden zu erhöhen und die Kosten für ihre Rückzahlungen. Von 1975 bis 1983 war Lateinamerika Schulden von $ 75000000000 bis 315.000.000.000 $, die letztgenannte Zahl 50 ist um% des BIP der Region verschwunden. Die jährlichen Kosten, diese Kredite für die Bedienung war auch von 12 Milliarden US $ 1975 bis $ 66000000000 im Jahr 1982 gestiegen.

Im August 1982 wurde sie von Mexikos Minister für Finanzen, Jesus Silva-Herzog, kündigte an, dass das Land nicht mehr weiter der Lage wäre, seine bestehenden Kredite bedient. Der Kreditmarkt über Nacht implodiert. Die Geschäftsbanken Kredite mehr vergeben, in der Region und wie die meisten der bestehenden Kredite kurzfristig in der Natur waren, die Tatsache, dass die Banken ihnen führte zu Milliarden von Dollar an Schulden zu refinanzieren verweigerten wegen auf einmal zu sein.

Die daraus resultierende Krise wäre das Schlimmste in der region'shistory sein. Die Arbeitslosigkeit geschossen, Einkommen und Kaufkraft eingebrochen, das Wachstum zum Stillstand gekommen und die Armut erhöht als Sozialprogramme zugunsten von Schuldenrückzahlungen aufgegeben wurden. Zwischen 1982 und 1985 lateinamerikanischen Volkswirtschaften um rund 9 Prozent geschrumpft. Um wurden die bestehenden Darlehen Länder zur Refinanzierung erforderlich sowie strengere Auflagen zu akzeptieren, wie so dass der Internationale Währungsfonds (IWF) in Schritt und Sparmaßnahmen und landesweite Reformen einzuführen, die bemerkenswerteste von denen der Verzicht auf Importsubstitution waren Industrialisierung zugunsten des Kapitalismus des freien Marktes und die Privatisierung der Industrie.

Die asiatische Finanzkrise von 1997

Die Finanzkrise in Asien aufgetreten in den Jahren 1997-98 und enthüllt, wie miteinander verbundene die globalen Devisenmärkte sind. Einer unserer laufenden Themen in dieser kurzen Geschichte des Devisen hat, wie Zentralbanken und Regierungen haben versucht, in den Märkten zu intervenieren; die Asien-Krise offenbart ein für alle Mal, wie machtlos diese Institutionen sein kann, wenn gegen überwältigende Marktkräfte und nicht nachhaltige Grundlagen zu handeln versuchen.

Im Vorfeld der Krise auf die Wirtschaft in Südostasien war besonders attraktiv gewesen für die Anleger zu ihren beeindruckenden Wachstumsraten zurückzuführen ist. Die vier asiatischen Tiger (Hong Kong, Singapur, Südkorea und Taiwan) war in gewaltige globale Wirtschaft schnell entwickelt, spezialisiert auf Finanz und Fertigung, dicht gefolgt von dem, was kam, als die Tiger Cub Volkswirtschaften von Malaysia, Indonesien, Thailand und auf den Philippinen bekannt zu sein. Diese Volkswirtschaften insbesondere war schnell wachsenden und waren sehr viel spekulative Investitionen aufgrund der hohen Zinsen, die sie beibehalten anzieht. Thailand war ein Wirtschaftswunder in seinem eigenen Recht, erleben ein Wachstum von knapp unter 10% pro Jahr für mehr als ein Jahrzehnt vor der Krise. Es würde auch schließlich beweisen die schwache Verbindung zu sein, der den Absturz in Bewegung gesetzt.

Die genauen Ursachen der Krise sind natürlich zahlreiche und immer noch Debatte provozieren; aber eine Kombination von heißem Geld Betankung nicht nachhaltigen Vermögensblasen, was schlechte Kreditpraktiken zu notleidenden Kredite, Leistungsbilanzdefizite Ballon, die Abwertung des Yen und Renminbi, und die USA aus der Rezession erholt sich alle als Faktoren genannt.

Ein massiver Zustrom von ausländischen Investitionen hatte dort führte sehr viel Kapital für Entwicklungskredite zu sein, von denen viele in den Händen von Personen mit nepotistic Beziehungen zu Regierung und Bankbeamten endete, und nicht diejenigen, die meisten qualifizierten und besten in der Lage zu zahlen Sie zurück. Thailand, Südkorea und Indonesien wurden ziemlich heftige Leistungsbilanzdefizite, Thailands insbesondere rund 8% des BIP des Landes vertreten und lag bei knapp $ 15000000000 vor dem Absturz. Im Zuge der Plaza Accord die Abwertung des Yen und Renminbi und der anschließenden Stärkung des US-Dollar machte asiatischen Exporte weit weniger wettbewerbsfähig. Dieser weitere Leistungsbilanzdefizite in der Region verschärft. Faktor in der Zinserhöhungen der Federal Reserve, die zurück in die US-Wirtschaft zu Kapitalflucht geführt, und Sie haben eine Konvergenz der Umstände, die zu einem massiven Vertrauensverlust führte in den spekulativen Attacken Mai resultierenden 14 und 15 1997, der die eventuelle verursacht Abwertung des thailändischen Baht.

Ein Mangel an Devisenreserven machte die thailändische Regierung unfähig, den Baht angesichts dieser Angriffe unterstützen, wurde die Währung schließlich am 2. Juli zu floaten, 1997, und schnell mehr als die Hälfte ihres Wertes, während der thailändische Aktienmarkt fiel verloren um 75%.

Innerhalb weniger Monate des Thai Absturz die indonesische Rupiah und Aktienmarkt erreicht Rekordtief, so dass das BIP des Landes um etwa 13,5% in diesem Jahr schrumpfen.

Der südkoreanische Won verlor auch mehr als die Hälfte seines Wertes gegenüber dem Dollar, die Bonität des Landes wurde herabgestuftzweimal und seine Automobilindustrie wurde durch eine Reihe von Fusionen und Übernahmen am Leben gehalten.

Diese drei Volkswirtschaften waren die am stärksten von der Krise betroffen sind, und waren die Nutznießer einer $ 40 Milliarden Internationalen Währungsfonds (IWF) Initiative wirtschaftliche Gleichgewicht in der Region wiederherzustellen. Doch die Folgewirkungen der Krise waren weitreichend und führte zu einer allgemeinen Konjunkturabschwächung, die auf der ganzen Welt zu spüren war. Die Anleger hatten zunehmend risikoavers, wenn es um die Entwicklung Märkte kam. Die daraus resultierende wirtschaftliche Abschwächung verursacht auch den Ölpreis ein Faktor in der russischen Finanzkrise von 1998 fallen zu lassen und war.

In den zehn Jahren nach der Asienkrise in vielen Ländern der Region Schritte unternommen hat, viel weniger abhängig von heißem Geld als wirtschaftliche Stimulans zu sein. Sie begannen auch Leistungsbilanzüberschüsse und baute ihre Devisenreserven, um in der Lage sein zu unterstützen, ihre jeweiligen Währungen im Falle zukünftiger spekulativen Attacken auszuführen. Als direkte Folge dieser Maßnahmen Asien war viel besser in der Lage, die globale Finanzkrise von 2008. Die folgende Tabelle zeigt das Ausmaß von Chinas wachsende Devisenreserven von 2004 bis zum heutigen Tag zu überstehen.

China Devisenreserven in% World Total


Quello che segue è un breve riepilogo di alcuni dei principali sviluppi storici che hanno portato al mercato Forex si sta ora preparando te stesso per il commercio on.

Bretton Woods 1944. USD diventa riserva mondiale di valuta.

Nel luglio del 1944, con la seconda guerra mondiale ancora in corso in Europa e Sud-Est asiatico, 730 rappresentanti delle 44 nazioni alleate convocate presso il Mount Washington Hotel a Bretton, New Hampshire, Stati Uniti d'America, per l'monetario Nazioni Unite e Conferenza finanziario. Bretton Woods è stato un tentativo di raggiungere un consenso su come governare l'economia internazionale nel periodo successivo alla guerra, nonché per affrontare le politiche isolazioniste di discriminazione economica e la guerra commerciale, che molti credettero avevano contribuito a entrambe le guerre mondiali, come pure per quanto riguarda la Grande Depressione. Come tale, sradicare ciò che era venuto per essere conosciuta come "beggar thy politiche prossimo" (politiche che alleviano problemi economici di un Paese a scapito di altri paesi), e favorendo un flusso più libero del commercio tra le nazioni, è diventato un punto di riferimento per la conferenza . Essenziale per l'accordo è stato un sistema internazionale dei pagamenti per agevolare gli scambi con misure di tutela per evitare grandi fluttuazioni nel valore della valuta o di svalutazioni competitive. Per tutte queste ragioni Bretton Woods è stato una pietra miliare nello sviluppo del mercato dei cambi, e in effetti il ​​sistema finanziario globale che abbiamo oggi.

Era la prima volta che un sistema monetario globale era stato negoziato tra stati nazionali, e anche se la maggior parte dei punti chiave del sistema di Bretton Woods da allora sono stati abbandonati, la sua eredità vive nelle istituzioni che ha dato luogo a. L'accordo che è stato raggiunto a Bretton Woods nel 22 luglio 1944 ha portato alla creazione del Fondo monetario internazionale (FMI), la Banca Internazionale per la Ricostruzione e lo Sviluppo (ora parte della Banca Mondiale) e l'Accordo generale sulle tariffe doganali e sul commercio (GATT).

Chiave per l'accordo di Bretton Woods era un sistema di tassi di cambio fissi tra i paesi la cui moneta valori erano tutti ancorato al dollaro statunitense, e la convertibilità del dollaro in oro ad un tasso fisso di $ 35 dollari l'oncia. Questo efficacemente reso il dollaro valuta di riserva a livello mondiale in quanto ha assunto il ruolo che l'oro aveva in precedenza suonato sotto il gold standard. Oltre a diventare la valuta del mondo, è l'intercambiabilità con l'oro ha reso la moneta con il più alto potere d'acquisto. Inoltre, il modo in cui le altre valute erano agganciate ad essa, ognuno con il proprio tasso fisso, ha fatto sì che la maggior parte delle transazioni internazionali era denominato in dollari USA. Tenendo conto che sulla scia della seconda guerra mondiale le potenze europee più colpite dal conflitto sono stati anche pesantemente in debito verso gli Stati Uniti, il clima geopolitico ed economico era assolutamente ideale per la crescita degli Stati Uniti come superpotenza mondiale. Mentre la Gran Bretagna era stata la forza economica dominante nel 19 ° e 20 ° secolo, con la sterlina prendendo il posto d'onore come valuta di riserva mondiale durante questo periodo, la seconda metà del ventesimo secolo, vedrebbe il predominio passando per gli Stati Uniti.

Messaggio di Bretton Woods. L'ascesa del capitalismo di mercato libero.

Bretton Woods sarebbe durato fino al 1971, a quel punto è stato sostituito dal contratto di breve durata Smithsonian mediato dal presidente degli Stati Uniti Richard Nixon. Tuttavia, l'età d'oro di Bretton Woods veramente solo è durato fino al 1968, fino a questo momento non vi è stato un miglioramento costante della produzione globale e il commercio, e dal 1959 in poi tutte le valute che facevano parte dell'accordo goduto di piena convertibilità. Ma è stato il rapporto del dollaro in oro, che si sarebbe rivelato essere il vero problema che alla fine avrebbe scardinare il sistema, questo e il fatto che gli Stati Uniti era in esecuzione un grande deficit della bilancia dei pagamenti per contribuire a finanziare il recupero europeo e mantenere il liquido sistema finanziario . Gli economisti avevano previsto questa eventualità più di un decennio in anticipo, e in effetti il ​​problema di mantenere l'oro a $ 35 per oncia è stato un vero problema nel lontano la fine del 1950.

Il problema principale con Bretton Woods è stato forse più affermato nel 1960 da Robert Triffin, un economista che ha scritto di quello che sarebbe poi diventato noto come il dilemma di Triffin. In poche parole, il dilemma di Triffin ha dichiarato che il deficit degli Stati Uniti è stato di vitale importanza per la crescita economica e alla liquidità del sistema finanziario, ma che alla fine la stessa deficit che stava aiutando il recupero post-bellica dell'Europa era destinata a minare la fiducia nel dollaro USA come il mondo prenotare la valuta, e potrebbe portare ad una diffusa instabilità finanziaria.

Il dollaro USA è stata l'unica valuta che godeva convertibilità in oro, e alla fine della seconda guerra mondiale, gli Stati Uniti ha tenuto circa il 65% delle riserve auree mondiali. Tuttavia, l'inflazione aveva portato a non essere economicamente sostenibile per la produzione di molto più oro, e come sempre più dollari USA allagate nella syst finanziaria globaleriserve auree em, e degli Stati Uniti poco mosso, la fiducia dollaro ha cominciato a declinare, come è risultato evidente che gli Stati Uniti sarebbero in grado di far fronte ai propri impegni dovrebbero possessori di dollari desiderio di far rispettare convertibilità del dollaro. Inoltre, il fatto che c'era un mercato libero in cui è stato scambiato l'oro (separata dalle operazioni effettuate dalle banche centrali sotto Bretton Woods tassi), ha portato ad una situazione in cui era più economico per comprare oro al tasso di Bretton Woods e poi vendere sul mercato aperto.

Nel 1971 gli Stati Uniti tenuto solo abbastanza oro per coprire il 22% di stranieri riserve in dollari USA e correva un deficit di riserva $ 56 miliardi di dollari. Aggiungere a questa crescente debito pubblico del paese, che è stato utilizzato per finanziare le iniziative Great Society introdotti dal presidente Lyndon B. Johnson, così come la guerra del Vietnam in corso, e divenne chiaro che il sistema di Bretton Woods era diventata insostenibile. Nel novembre del 1967 il Regno Unito ha svalutato la sterlina da $ 2,80 a $ 2,40. Nel novembre del 1968 una crisi valutaria ha portato alla chiusura dei mercati francesi, tedeschi e britannici. Nel mese di agosto del 1968 il franco francese è stato svalutato da 0,18 grammi di oro per ogni franco di 0,16 grammi. Nel mese di ottobre dello stesso anno il marchio tedesca Deutsche è stato rivalutato da $ 0,25 a $ 0,273. Infine, nel maggio del 1971 il marco tedesco e il fiorino olandese sono state quotate. Il 15 agosto del 1971, il presidente degli Stati Uniti Richard Nixon ha ritirato dollari oro convertibilità e che istituisce un dazio di importazione del 10% temporaneamente bloccando i salari ei prezzi. Questo è venuto per essere conosciuta come la Nixon Shock e ha causato tutte le principali potenze economiche ad eccezione della Francia a stare a galla le loro valute e iniziare a intervenire acquistando dollari.

Nel dicembre del 1971 l'accordo Smithsonian è stato firmato dai paesi del G-10. E 'stato un tentativo di mantenere in vita il sistema di Bretton Woods, regolando i suoi tassi fissi per riflettere più accuratamente le pressioni di mercato dei primi anni 1970. Il dollaro è stato nuovamente ancorato all'oro al nuovo prezzo di $ 38 per oncia ed è stato permesso di fluttuare all'interno di un range di 2,25%, piuttosto che la gamma 1% consentita dalla Bretton Woods, con le altre nazioni accettando di riaggiustare i loro tassi fissi al recentemente svalutato dollaro di conseguenza. La differenza più grande l'accordo Smithsonian ha dovuto Bretton Woods era che il dollaro USA è stato non più di essere convertibile in oro. Mentre l'accordo Smithsonian regolato i rapporti tra le valute di tutto il mondo, che non ha affrontato gli squilibri fondamentali che avevano portato alla svalutazione del dollaro, in primo luogo. Gli Stati Uniti hanno continuato a gestire un deficit enorme, così come l'aumento suo denaro fornitura a un tasso inflazionistico, questo ha portato ad altre banche centrali essere costretti ad intervenire al fine di mantenere le proprie valute da apprezzare, ancorato come lo erano al dollaro in un tasso fisso. Nel 1972 la sterlina è stato finalmente consentito di fluttuare nei confronti del dollaro. Un aumento del valore dell'oro ha portato al dollaro dover essere rivalutato di nuovo nel febbraio del 1972 a $ 42,22 l'oncia (che causa tutte le principali valute di rivalutare anche nei confronti del dollaro). Nel marzo dello stesso anno, a seguito di un intervento da parte delle banche centrali europee che costano circa $ 3,5 miliardi il sistema a tasso fisso crollata del tutto e il valore del dollaro era d'ora in poi essere determinato dalle dell'economia di libero mercato.

OPEC e la crisi petrolifera del '73.

Fino ad ora abbiamo trascurato un giocatore significativo nella nostra storia. Se Oro pesantemente nella storia del Forex, poi l'olio, come vitale per le ruote del settore in quanto è preziosa, certamente merita una sezione a sé stante. Per dire che il capitalismo del libero mercato come lo conosciamo oggi non sarebbe stato possibile se non fosse per l'olio non è quello di sopravvalutare il caso. L'oro potrebbe aver goduto di un periodo in cui era la spina dorsale del sistema monetario internazionale, ma la crescita della nostra economia globale è stata letteralmente e figurativamente guidato da olio.

l'ingresso dell'America tarda la seconda guerra mondiale, la sua situazione finanziaria in seguito, e il suo status di valuta di riserva con la firma di Bretton Woods, sono spesso citati come fattori che contribuiscono per la sua ascesa allo status di superpotenza. Ma gli Stati Uniti non solo emergono dalla seconda guerra mondiale relativamente indenne, con gran parte dell'Europa in debito con esso, e la sua moneta al centro del sistema monetario globale; l'ascesa degli Stati Uniti anche coinciso con la scoperta delle proprie riserve di petrolio, che rapidamente sostituito il carbone come fonte primaria del paese di energia. Così come il 19 ° secolo apparteneva l'impero britannico; un impero, occorre rilevare, alimentata a carbone. Il 20 ° secolo sarebbe appartengono agli Stati Uniti, e sarebbe stato il secolo del petrolio.

Come sfondo agli eventi che abbiamo già guardato, è importante tenere a mente che gli anni post-seconda guerra mondiale ha visto una domanda sempre crescente di petrolio. Tra la fine della seconda guerra mondiale e la fine dell'accordo Smithsonian il consumo globale di petrolio è triplicato, e la domanda di esso è aumentato more di cinque volte. Dopo la seconda guerra mondiale di petrolio è stato rapidamente sostituendo il carbone; era abbondante, economico, facile da trasportare rispetto al carbone, e anche conferito un vantaggio competitivo in termini di produttività nei paesi che hanno optato per effettuare il passaggio. Milioni e milioni di barili scorreva fuori dal Medio Oriente e dal Venezuela, alimentando la ricostruzione post guerra, la ripresa economica e la crescita globale.

assorbimento capillare di olio ha avuto anche l'effetto di spostare gradualmente l'equilibrio di potere, facendo molti paesi sempre più affidamento su una fornitura a prezzi accessibili costante da nazioni produttrici di petrolio. La prima volta che i membri dell'Organizzazione di arabi paesi esportatori di petrolio (OPEC) ha tentato di utilizzare ciò che è venuto per essere conosciuta come la "arma del petrolio" è stato ai primi di giugno del 1967, un giorno dopo l'inizio della guerra dei sei giorni. In risposta ad una incursione israeliana in territori egiziani, giordani e siriani membri dell'OPEC emesso un embargo petrolifero contro tutti i paesi ritenuti a sostegno di Israele e in pochi giorni la fornitura di petrolio arabo era stata ridotta di circa il 60%. La situazione rischiava di peggiorare quando scoppiò la guerra civile in Nigeria il mese successivo, la rimozione di altri 500.000 barili di greggio dalla catena di fornitura globale ogni giorno. Questo primo embargo petrolifero sarebbe di breve durata e in gran parte senza successo a causa dell'esistenza di riserve relativamente sani, così come il reinstradamento dei rifornimenti alle aree più colpite dall'embargo. Tuttavia, secondo tentativo dell'Opec a gettare il suo peso intorno avrebbe un effetto molto più destabilizzante.

Tra il 1967 e il 1973 la dipendenza dell'economia globale dal petrolio a buon mercato aveva ridotto la capacità in eccesso a livelli pericolosamente bassi. Nel 1970, ci sono stati circa 3 milioni di barili di capacità in eccesso al giorno (esclusi gli Stati Uniti), nel 1973 questo era si è ridotto a 500.000 barili al giorno. Così, quando l'OPEC ha maneggiato il "arma del petrolio" per la seconda volta il 17 ottobre del 1973, la posta in gioco sarebbe significativamente più alto di quanto non fossero nel 1967.

Una serie di fattori convergenti contribuito alla crisi petrolifera del '73. negoziati tesi tra l'OPEC e le compagnie petrolifere occidentali per quanto riguarda i prezzi e la produzione erano in corso da qualche tempo. Inoltre, quando nel 1971 il presidente Richard Nixon pose fine al sistema di Bretton Woods ritirando la convertibilità del dollaro in oro, l'inevitabile svalutazione del dollaro statunitense che seguì colpito i paesi produttori di petrolio perché il petrolio era (ed è tuttora) un prezzo in dollari USA. Aggiungere a questo il fatto che la produzione di petrolio degli Stati Uniti ha raggiunto il picco a circa 10 milioni di barili al giorno nel 1970 (in calo costante da allora in poi), e che nel 1973 gli Stati Uniti era in realtà importando 6 milioni di barili al giorno, il che rende estremamente vulnerabile alle interruzioni di fornitura, e si hanno le condizioni ideali per una tempesta perfetta.

Al 6 Ottobre 1973, durante il sacro giorno ebraico del Yom Kippur, Egitto e Siria hanno invaso territori israeliani che erano stati sequestrati da Israele durante la guerra dei sei giorni sei anni prima. Il 17 ottobre, in risposta al sostegno degli Stati Uniti di Israele durante il conflitto, l'OPEC ha sollevato il prezzo del petrolio del 70%, così come l'imposizione di un embargo contro gli Stati Uniti e gli altri paesi che avevano sostenuto Israele durante il conflitto. La guerra sarebbe finita entro la fine di ottobre, ma l'OPEC si rifiutò di cambiare il suo corso. Nel novembre dello stesso anno, l'OPEC ha tagliato la produzione di petrolio del 25%, e ha minacciato un ulteriore taglio del 5%. Nel mese di dicembre il prezzo del petrolio è stato nuovamente raddoppiata. A gennaio, quando Israele ha accettato di ritirare le sue truppe verso il lato est del Canale di Suez, il prezzo del petrolio era quattro volte superiore a quello che era stato prima della crisi.

L'atteggiamento dei produttori di petrolio nel corso di questo periodo può essere riassunta da una citazione memorabile dal Scià di Persia che è stato pubblicizzato dal New York Times, nel dicembre del 1973:

"Naturalmente [il prezzo del petrolio] sta per salire … Certo! … È [l'Occidente] aumentato il prezzo del grano che ci vendono del 300%, e lo stesso per lo zucchero e cemento … Si acquista il nostro petrolio greggio e venderlo di nuovo a noi, raffinata come prodotti petrolchimici, a cento volte il prezzo che hai pagato a noi … E 'giusto che, d'ora in poi, si dovrebbe pagare di più per il petrolio. Diciamo dieci volte di più. "

L'Iran non aveva partecipato l'embargo, continuando a spedire l'olio in Occidente durante il conflitto, ma era chiaro che l'era del petrolio a buon mercato era finita e tutti lo sapevano.

La crisi del petrolio ha cambiato il panorama geopolitico e l'economia globale in un certo numero di modi principali. I prezzi gonfiati in cui le nazioni dell'OPEC vendevano il loro petrolio dopo l'embargo ha causato la crescita economica a rallentare in Occidente, ma anche di provocare inflazione, una situazione che è venuto per essere conosciuta come "stagflazione". Inoltre, la quadruplicazione del prezzo del petrolio immediatamente portato ad un enorme flusso di capitali dall'Occidente alle nazioni esportatrici di petrolio del Medio Oriente, una grande quantità di cui è stato speso per le armi e la tecnologia, esacerbando ulteriormente le tensioni nella regione e che porta ad un aumento del militare americanopresenza y. Il prezzo del petrolio, così come la sua costante approvvigionamento, ha cominciato a capire pesantemente nelle agende dei paesi industrializzati, tale era lo shock causato dall'embargo. Può sembrare la più ovvia di punti per la connessione dal nostro punto di vista, ma anche se ci sono stati segni evidenti che hanno portato alla crisi del prezzo del petrolio e l'offerta non è mai stato l'argomento di preoccupazione prima del 1973 che è oggi. Al giorno d'oggi l'equilibrio tra domanda e offerta è così delicato che è importante per voi come un trader Forex per capire come le valute sono correlati con i prezzi del petrolio (ne parleremo più avanti), oltre che per tenere il passo di tutti gli eventi globali che potrebbero influenzare la sua offerta . Infine, la crisi petrolifera del 1973 ha anche fatto il risparmio energetico, un termine praticamente assente dal vocabolario della gente, al momento, una priorità che è cresciuta più urgente solo come ci avviciniamo sempre di più a esaurire le riserve di combustibili fossili del nostro pianeta.

Cooperative intervento della banca centrale. Il Plaza Accord del 1985.

Potreste aver osservato una dinamica interessante al lavoro nella breve storia del forex abbiamo delineato finora; una certa trazione e spinta tra la necessità di una regolamentazione e di controllo palese, rispetto a un approccio laissez-faire in cui è consentito un mercato libero di autoregolarsi. Se avete identificato questo tema lei ha ragione a farlo, le due unità contrapposte sono sempre presenti, con i sostenitori della ex più accesi sulla scia di una crisi economica, e sostenitori per la seconda apparente di avere libero sfogo quando tutto va bene nell'economia globale. I timori che hanno portato a Bretton Woods, in primo luogo, e per Nixon voler mantenere i tassi di cambio fissi in accordo Smithsonian, erano appunto che, se lasciato a autoregolarsi svalutazioni in competizione tra valute rivali e altre pratiche commerciali antagoniste porterebbe ad instabilità globale. Al contrario, le carenze sia di Bretton Woods e l'accordo Smithsonian sono state fatte lampante da un mercato non vuole, o non, per essere bloccato per le stesse relazioni fisse che sono state imposte al fine di regolarlo. E ancora, il periodo compreso tra la libera fluttuazione delle principali valute del mondo e la Plaza accordo darebbe smentire il mito che semplici dinamiche di domanda e offerta sono tutti che sono necessari per regolare un mercato efficiente.

Abbiamo già esaminato la prima grande crisi per influenzare l'economia globale dopo l'abbandono di Bretton Woods nel 1971. L'aumento di quattro volte del prezzo del petrolio dopo la crisi del 1973 ha portato a un aumento delle spese di importazione per i paesi industrializzati, sconvolgendo la loro bilancia dei pagamenti . Ricordiamo che l'olio ha un prezzo in dollari, quindi il riciclaggio di dollari statunitensi detenuti da nazioni dell'OPEC (riciclaggio dei petrodollari) inevitabilmente portato ad una h2 dollaro americano, anche se gli Stati Uniti hanno continuato a gestire un deficit commerciale sostanziale.

Alla fine degli anni 1970 il dollaro cadrebbe di valore come questo deficit crescente eroso la fiducia degli investitori. Questo sarebbe aggravato dalla rivoluzione iraniana e il secondo shock petrolifero del 1979, quando l'OPEC di nuovo fatto un'escursione il prezzo del petrolio. Tuttavia, dai primi anni 1980 una posizione sostiene la linea dura dal presidente della Federal Reserve Paul Volcker, in combinazione con rinnovato interesse del dollaro come valuta di rifugio sicuro dopo lo scoppio della guerra Iran-Iraq, la forza del dollaro ha contribuito a restituire. 1980 sarebbe anche un momento di svolta per il petrolio come una maggiore uscita dall'URSS, Venezuela, Messico, Nigeria, così come l'ingresso di petrolio dell'Alaska e del Mare del Nord, precipitato l'inizio di un declino di 20 anni dei prezzi del petrolio, e un allentamento di grip dell'OPEC.

Il mandato di Volcker per fermare stagflazione aumentando i tassi di interesse negli Stati Uniti ha avuto successo, anche se una conseguenza indesiderata delle sue politiche è che il dollaro è diventato sopravvalutato. Ciò ha provocato le esportazioni degli Stati Uniti che sono costosi e non competitive (auto soprattutto americani), mentre le importazioni sono diventati a buon mercato, che ha messo ulteriore pressione sulla bilancia commerciale degli Stati Uniti. Tra il 1980 e il 1985 il dollaro USA apprezzato di circa il 50% nei confronti dello yen, il marco tedesco, la sterlina e il franco francese.

Il Plaza Accord, così chiamato perché è stato firmato presso l'hotel Plaza di New York, è stato un tentativo di portare le economie di Stati Uniti, Giappone, Germania occidentale, il Regno Unito e la Francia di nuovo in sincronia con la svalutazione del dollaro USA. Quando è stata fatta l'accordo del deficit delle partite correnti degli Stati Uniti aveva raggiunto circa il 3,5% del PIL del paese mentre la sua economia era in crescita di circa il 3%. Europa d'altra parte aveva una grande surplus commerciale e stava sperimentando una crescita negativa di circa il -0,7%. Al fine di ristabilire l'equilibrio, il G-5 ha accettato di una miscela di imposte e spesa pubblica tagli, l'espansione del settore privato e l'apertura dei mercati.

Nel corso dei prossimi due anni, il dollaro sarebbe svalutare del 50% contro il resto del G-5 nazioni. Nel 1987 lo yen giapponese era andato da 242 per dollaro a 150 per dollaro. Il deficit commerciale degli Stati Uniti con l'Europa era stato ridotto con successo, anche se non con il Giappone.

Il dollaro americano avrebbe continue a cadere al di là degli obiettivi concordati, spingendo l'allora G-6 per negoziare il Louvre Accordo, che è stato uno sforzo per fermare il declino del dollaro USA. Ciò risulterebbe essere una proposta molto più difficile di quanto la svalutazione del l'accordo Plaza. Ciò è dovuto al dollaro avendo già nel bel mezzo di una tendenza al ribasso nel momento in cui è stato firmato l'Accordo di Plaza. D'altra parte il Louvre Accordo avrebbe tentato di invertire una tendenza ormai consolidata e di farlo attraverso un coordinamento costante delle politiche economiche dei 6 più grandi economie del mondo. Nel 1988 il dollaro valeva 121 yen e 1,57 marchi tedeschi. Un drastico aumento dei tassi di interesse negli Stati Uniti è stata l'unica cosa che avrebbe fermare la crisi e rafforzare il dollaro.

Il Plaza Accord è stato un importante traguardo storico per lo sviluppo del mercato dei cambi. Era la prima volta che le nazioni hanno accettato di intervenire attivamente in modo coordinato in modo tale da influenzare i valori di valuta, è stato un esempio di come gli interventi delle banche centrali potrebbero essere orchestrati attraverso i confini nazionali nell'interesse dell'economia globale. E 'stato anche un momento storico in cui le conseguenze più ampie della globalizzazione erano lì per tutti da vedere, ed i mercati hanno dimostrato di richiedere una mano guida occasionale, al fine di essere in grado di eseguire senza problemi e in modo efficiente.

L'americano crisi del debito latino

Nel 1980 gran parte dell'America Latina è stata colpita da una grave crisi del debito che rovinato la vita e soffocato le opportunità di innumerevoli cittadini, sarebbe venuto per essere conosciuta come La DécadaPerdida, o il decennio perduto.

Finora siamo stati abbozzando un quadro dell'economia globale, il monitoraggio del modo in cui si è sviluppata dai "mendicante prossimo tuo" politiche che hanno portato alla Grande Depressione, alla realtà globale di oggi, dove un singolo sorpresa può avere effetti a catena che sono sentito in tutto il pianeta. Abbiamo visto come un bene prezioso nelle mani di pochi può essere wieldedlike un'arma sopra il resto del mondo, abbiamo esaminato il tiro e spinta dinamica tra i mercati di regolazione e libero, e abbiamo osservato come le banche centrali in grado di coordinare tra se stessi, al fine di influenzare i tassi di cambio. Una delle cose che si observeas immergersi nei mercati è che entrambi lasciandoli a se stessi e il tentativo di controllarli inevitabilmente portare a risultati indesiderati.

Una delle conseguenze della crisi petrolifera degli anni 1970 avvenne a seguito di riciclaggio dei petrodollari. Il fatto che l'olio ha un prezzo in dollari USA ha portato a nazioni dell'OPEC accumulando una grande quantità di wealthwhen il prezzo del petrolio è stato drasticamente aumentato. OPEC'spetrodollarsinevitably trovato la loro strada nel sistema bancario, in parte a causa di molte nazioni dell'OPEC che scelgono di non reinvestire questa capitale nelle proprie infrastrutture nazionali. L'afflusso massiccio ofpetrodollar depositi è aumentato in modo significativo la capacità di prestito delle banche, e con la domanda di prestiti tra le nazioni industrializzate essendo caduto durante la recessione, una grande quantità di questo denaro è stato prestato a rapida industrializzazione paesi dell'America Latina.

America Latina aveva sperimentato qualcosa di un boom nella produzione dal 1930 in poi. Le sue economie di recente industrializzazione era stata incentrata sulla rompere la loro dipendenza dai beni di consumo importati dal mondo sviluppato dalle industrie buildingdomestic per alimentare questa richiesta. Questo processo di sostituzione delle importazioni di industrializzazione (ISI) aveva portato una rapida crescita di paesi come il Messico, il Brasile e l'Argentina, ma si stava avvicinando un soffitto in termini di crescita possiblefuture senza nuovi investimenti inthe produzione di beni di consumo più pesanti come le automobili.

Durante la crisi petrolifera del 1973 impennata dei prezzi del petrolio e una riduzione della produzione globale ha portato a produttori di petrolio del Sud America raccogliendo il gioco lasciato da parte delle nazioni dell'OPEC ed esportazione di una grande quantità di olio alla situazione Stati membri.Questo era destinato a essere di breve durata però, e come i prezzi gonfiati stabiliti dopo la crisi e la produzione è stata di nuovo dilagato in Medio Oriente, le economie come il Messico di divennero economicamente instabili. Altri importatori netti sudamericani di petrolio sofferto di aumentare le bollette del carburante durante la crisi e rimborsi del debito più elevati dopo la crisi come i loro creditori occidentali alzato i tassi di interesse.

La scelta di portare avanti perseguire sostituzione delle importazioni di industrializzazione, piuttosto che la transizione di esportare le economie guidate, è stata forse parzialmente deciso dal clima economico globale del tempo. La grave recessione che ha colpito i paesi sviluppati sulla scia del petrolio-shock ha fatto sì che la domanda di importazioni era caduto drasticamente, come avevano fatto i materiali domanda forraw, che fanno male anche mercato di esportazione del Sud America.

Con i tassi di interesse in aumento in Occidente, soprattutto negli Stati Uniti dove le politiche falchi erano stati introdotti dal presidente della Fed Paul Volcker per facilitare stagflazione (la maggior parte delle banche commerciali che avevano prestato denaro a Sud Americun erano statunitense e giapponese), il costo di manutenzione theseloans è aumentato drasticamente. L'aumento dei tassi di interesse avevano anche contribuito a ripristinare la fiducia nel dollaro, che ha messo pressione sui tassi di cambio latino-americani, aumentando ulteriormente sia il valore dei loro debiti e il costo dei loro rimborsi. Dal 1975-1983 il debito dell'America Latina era andato da $ 75 miliardi a $ 315.000.000.000, quest'ultimo dato essendo circa il 50% del PIL della regione. Il costo annuale di manutenzione quei prestiti aveva anche aumentato da $ 12 miliardi nel 1975 a $ 66 miliardi nel 1982.

Nel mese di agosto del 1982 è stato annunciato dal ministro del Messico di finanza, Jesus Silva-Herzog, che il paese non sarebbe in grado di continuare a servire i suoi prestiti esistenti. Il mercato dei prestiti implose durante la notte. Le banche commerciali smesso di prestito per la regione e, come la maggior parte dei finanziamenti in essere erano breve termine in natura, il fatto che le banche si rifiutavano di rifinanziare li ha portati a miliardi di dollari di debito che sono dovuti tutti in una volta.

La crisi risultante sarebbe la peggiore nella region'shistory. Disoccupazione vertiginosamente, redditi e capacità di spesa sono crollati, terreno di crescita di una battuta d'arresto e la povertà è aumentata, come i programmi sociali sono stati abbandonati in favore di restituzione del debito. Tra il 1982 e il 1985 le economie latino-americane contratte di circa il 9 per cento. Al fine di rifinanziare i paesi prestiti esistenti erano tenuti ad accettare condizioni molto severe, oltre a permettere il Fondo monetario internazionale (FMI) di intervenire e introdurre misure di austerità e le riforme a livello di paese, il più notevole dei quali l'abbandono di sostituzione delle importazioni industrializzazione a favore del capitalismo del libero mercato e la privatizzazione del settore.

La crisi finanziaria asiatica del 1997

La crisi finanziaria asiatica si è verificato nel 1997-98 e ha rivelato quanto sia interconnesso sui mercati valutari globali. Uno dei nostri temi in corso in questa breve storia del forex è stato come le banche ei governi centrali hanno cercato di intervenire sui mercati; la crisi asiatica ha rivelato una volta per tutte come impotenti queste istituzioni possono essere quando si tenta di agire contro le forze di mercato schiacciante e fondamenti insostenibili.

Che porta alla crisi le economie del sud-est asiatico era stato particolarmente interessante per gli investitori a causa dei loro tassi di crescita impressionanti. I quattro tigri asiatiche (Hong Kong, Singapore, Corea del Sud e Taiwan) si erano rapidamente sviluppata in economie globali formidabili specializzato in finanza e produzione, seguita da vicino da quello che è venuto ad essere conosciuto come le economie cucciolo di tigre della Malesia, Indonesia, Tailandia e Filippine. Queste economie, in particolare, erano stati in rapida espansione e sono stati attrarre una grande quantità di investimenti speculativi a causa degli alti tassi di interesse sono state sempre mantenute. Thailandia è stato un miracolo economico a sé stante, sperimentando una crescita di poco inferiore al 10% all'anno per più di un decennio precedente la crisi. Sarebbe anche alla fine rivelarsi l'anello debole che impostare l'incidente in moto.

Le cause precise della crisi sono, naturalmente, numerose e ancora provocare il dibattito; tuttavia una combinazione di denaro caldo alimentando bolle speculative insostenibili, poveri pratiche di prestito che porta a sofferenze, mongolfiera disavanzo delle partite correnti, la svalutazione dello yen e renminbi, e gli Stati Uniti il ​​recupero dalla recessione sono tutti citati come fattori che contribuiscono.

Un massiccio afflusso di investimenti esteri aveva portato a che vi sia una grande quantità di capitale disponibile per i prestiti di sviluppo, molti dei quali finì nelle mani di individui con legami clientelari a funzionari governativi e bancari, piuttosto che quelli più ammissibili e meglio in grado di pagare indietro. Thailandia, Corea del Sud e Indonesia correvano disavanzi delle partite correnti piuttosto pesanti, della Thailandia, in particolare, ha rappresentato circa l'8% del PIL del paese e si è attestato a poco meno di $ 15 miliardi prima del crollo. Sulla scia della Plaza Accord la svalutazione dello yen e renminbi e il conseguente rafforzamento del dollaro ha fatto esportazioni asiatiche molto meno competitiva. Questo ulteriormente aggravato disavanzi delle partite correnti nella regione. Fattore di aumenti dei tassi di interesse della Federal Reserve che ha portato alla fuga di capitali nuovamente dentro l'economia americana, e si dispone di una convergenza di circostanze che hanno portato ad una massiccia perdita di fiducia con conseguente agli attacchi speculativi del 14 maggio e 15 del 1997, che ha causato l'eventuale svalutazione del baht tailandese.

La mancanza di riserve di valuta estera ha reso il governo thailandese incapace di sostenere il baht di fronte a questi attacchi, la moneta è stata infine permesso di galleggiare il 2 luglio 1997 e rapidamente ha perso più della metà del suo valore, mentre il mercato azionario tailandese è sceso del 75%.

Entro alcuni mesi di schianto thailandese la rupia e il brodo mercato indonesiano ha raggiunto minimi storici, provocando PIL del paese una contrazione di circa il 13,5% dello stesso anno.

La Corea del Sud ha vinto anche perso più della metà del suo valore nei confronti del dollaro, rating di credito del paese è stato declassatodue volte e la sua industria automobilistica è stata tenuta in vita da una serie di fusioni e acquisizioni.

Questi tre economie sono stati i più colpiti dalla crisi, e sono stati i beneficiari di un'iniziativa $ 40000000000 Fondo monetario internazionale (FMI) per ristabilire l'equilibrio economico nella regione. Tuttavia la effetti a catena della crisi erano di vasta portata e ha portato a un rallentamento economico generale che è stata sentita in tutto il mondo. Gli investitori erano diventati sempre più avverso al rischio quando si tratta di mercati in via di sviluppo. Il rallentamento economico conseguente anche causato il prezzo del petrolio a scendere ed è stato un fattore che contribuisce in crisi finanziaria russa del 1998.

Nel decennio successivo alla crisi asiatica molti paesi della regione ha provveduto ad essere molto meno affidamento sul denaro caldo come stimolante economica. Hanno anche iniziato a correre surplus delle partite correnti e costruirono le loro riserve di valuta estera in modo da essere in grado di sostenere le rispettive valute in caso di futuri attacchi speculativi. Come diretta conseguenza di queste misure Asia era molto meglio in grado di superare la crisi finanziaria globale del 2008. La tabella seguente mostra l'entità della crescita delle riserve cinesi in valuta estera dal 2004 fino ai giorni nostri.

Cina FX Riserve in% totale mondiale


Az alábbiakban egy rövid lepusztult néhány főbb történelmi fejlesztések, amelyek a Forex piacon, amit most készül magát, hogy a kereskedelem.

Bretton Woods 1944 USD lesz a világ tartalék valuta.

1944 júliusában, a második világháború még mindig tombolt Európában és Délkelet-Ázsiában, 730 képviselői a 44 szövetséges nemzetek hívja a Mount Washington Hotel Bretton, New Hampshire, USA, az Egyesült Nemzetek Monetáris és pénzügyi konferencián. Bretton Woods volt kísérlet arra, hogy konszenzust érjenek el, hogyan szabályozzák a nemzetközi gazdaság a háború után, valamint, hogy foglalkozzon a elszigetelődési gazdaságpolitikát diszkrimináció és a kereskedelmi háború, amelyet sokan hittek hozzájárult két világháború, valamint hogy a nagy gazdasági világválság. Mint ilyen, elpusztítva mi jött, hogy az úgynevezett "szomszédod koldusbotra politika" (politika, amely megkönnyíti egy ország gazdasági bajok rovására más országokban), és ösztönzi a szabadabb áramlását közötti kereskedelem nemzetek lett középpontjává a konferencia . Alapvető, hogy a megállapodás a nemzetközi fizetési rendszert a kereskedelem megkönnyítése biztosítékok, amelyek megakadályozzák a nagy ingadozásokat a valuta értékét vagy kompetitív leértékelések. Mindezen okok miatt Bretton Woods volt egy jelentős mérföldkő a fejlesztés a devizapiacon, sőt a globális pénzügyi rendszer van ma.

Ez volt az első alkalom, egy átfogó monetáris rendszer már tárgyalt nemzetállamok közötti, és bár a legtöbb kulcsfontosságú pontokat a Bretton Woods-i rendszer azóta elhagyták, annak öröksége tovább él az intézményekben vezetett. A megállapodás született a Bretton Woods a július 22, 1944 jött létre a Nemzetközi Valutaalap (IMF), a Nemzetközi Újjáépítési és Fejlesztési Szervezet (ma már része a Világbank) és az Általános Vám- és Kereskedelmi (GATT).

Kulcs a Bretton Woods megállapodás rendszere volt rögzített árfolyam közötti országok, amelyek pénzneme értékek voltak árfolyamát az amerikai dollár, és az USA-dollár konvertibilitás az arany fix kamattal 35 $ dollárt unciánként. Ez hatékonyan tette az amerikai dollár a világ tartalék valuta, mert átvette a szerepét, hogy az arany volt korábban játszott az arany standard. Amellett, hogy váljon a világ valuta, ez a felcserélhetőség arany tette a valuta a legmagasabb vásárlóerővel. Továbbá, ahogy más valuták árfolyamát is, mindegyiknek megvan a maga fix, azt jelentette, hogy a legtöbb nemzetközi tranzakciók USA-dollárban denominált. Figyelembe véve, hogy a nyomán a második világháború európai hatalmak által leginkább érintett a konfliktusban is súlyosan eladósodott, hogy az Egyesült Államokban, a geopolitikai és gazdasági helyzetben volt teljesen ideális a nő az Egyesült Államokban, mint a világ szuperhatalma. Míg Nagy-Britannia volt a meghatározó gazdasági erőt a 19. és a 20. század elején, a sterling kihasználja a helyét, mint a világ tartalék valuta ebben az időszakban, a második felében a huszadik század látná dominancia halad az Egyesült Államokban.

Adjon Bretton Woods. A Rise of szabadpiaci kapitalizmus.

Bretton Woods tartana 1971-ig, amikor is pont ez felülírta a rövid életű Smithsonian megállapodás tető alá Richard Nixon amerikai elnök. Azonban az aranykor a Bretton Woods csak igazán tartott 1968-ig, eddig az időpontig volt tartós javulást a globális termelés és a kereskedelem, és a 1959-től az összes valuta, amelyek a megállapodás részét élvezte a teljes konvertibilitás. De ez volt a dollár viszonya arany, amely bizonyítja, hogy az igazi probléma, hogy végül kiakaszt a rendszer, ez a tény, hogy az Egyesült Államok egy ilyen nagy fizetési mérleg hiány, hogy segítsen alap európai fellendülés, és tartsa a pénzügyi rendszer folyadék . A közgazdászok előre látta erre az eshetőségre több mint egy évtizede előre, sőt a probléma tartása arany 35 $ unciánként igazi kérdés már a 1950-es évek.

A fő probléma a Bretton Woods volt talán a legjobban azt a 1960 Robert Triffin, közgazdász, aki írt, amit később vált ismertté, mint Triffin dilemmája. Egyszerűen fogalmazva, Triffin Dilemma megállapította, hogy az amerikai hiány létfontosságú a gazdasági növekedés és a likviditás a pénzügyi rendszer, de végül a nagyon hiány, amit segíti Európa háború utáni helyreállítási kötődött vetett bizalmat a dollár, mint a világ tartalék valuta, és emiatt a széles körű pénzügyi instabilitás.

Az amerikai dollár volt az egyetlen pénznem, hogy élvezte az arany konvertibilitás, és a végén a második világháború amerikai tartott mintegy 65% ​​-át a világ arany tartalékok. Ugyanakkor az infláció vezetett rá, hogy nem gazdaságos, hogy sokkal több aranyat, és ahogy egyre több és több dollárt elárasztotta a globális pénzügyi system, és az amerikai arany tartalékok alig mozdult, dollár bizalom kezdett fogyatkozni, mivel nyilvánvalóvá vált, hogy az USA nem tudja teljesíteni vállalt kötelezettségeit kellene dollár tulajdonosok kívánnak érvényesíteni dollár konvertibilitás. Továbbá az a tény, hogy volt egy szabad piac, amelyen arany forgalmazott külön (a tranzakciók által végzett központi bankok mellett Bretton Woods-arányok), olyan helyzetet teremtett, ahol az olcsóbb vásárolni aranyat a Bretton Woods-i árfolyam, majd eladni, tovább a nyílt piacon.

1971 csak az Egyesült Államokban tartott elég arany, hogy fedezze 22% -a külföldi dollár tartalékok és futott egy $ 56000000000 alultartalékolás. Add, hogy ez az ország növekvő államadósság, amelyet használnak, hogy finanszírozza a Great Society kezdeményezései által Lyndon B. Johnson, valamint a folyamatban lévő vietnami háború, és világossá vált, hogy a Bretton Woods-i rendszer tarthatatlanná vált. Novemberben 1967-ben a brit leértékelte a Sterling 2,80 $ és $ 2.40. Novemberben 1968 csere válság miatt szoros a francia, a német és a brit piacon. Augusztusában 1968-ban a francia frank leértékelődött 0,18 gramm arany egy frank 0,16 gramm. Októberben az ugyanabban az évben a német Deutsche védjegy átértékelni a $ 0,25 $ 0,273. Végül május 1971 a német márkához és a holland gulden vezették. Augusztus 15-én 1971-ben Richard Nixon amerikai elnök visszavonta USA dollár arany konvertibilitás, valamint impozáns 10% -os behozatali ideiglenesen zár le a bérek és az árak. Ez vált ismertté, mint a Nixon sokk okozott valamennyi gazdasági nagyhatalma Franciaország kivételével lebegni a valuták és kezdjük beavatkozó felvásárlásával dollár.

Decemberében 1971 Smithsonian megállapodást írt alá a G-10 országok. Ez egy kísérlet, hogy a Bretton Woods-i rendszer életben igazítja fix áron, hogy jobban tükrözze a piaci nyomás az 1970-es évek. A dollár újra árfolyamát arany az új ára 38 $ unciánként, és hagyjuk, hogy ingadozhat tartományon belül 2,25% helyett 1% tartományban megengedett Bretton Woods, más nemzetek elfogadja rendbe az állandó sebességet a újonnan leértékelődött dollár kell. A legnagyobb különbség a Smithsonian megállapodás kellett Bretton Woods volt, hogy az amerikai dollár volt már többé, hogy átváltható aranyra. Míg a Smithsonian megállapodás beállítani a kapcsolatot a világ valuták, nem foglalkozik az alapvető egyenlőtlenségek vezetett a dollár leértékelődése az első helyen. Az Egyesült Államok továbbra is futni egy hatalmas hiány, valamint növeli a pénzt ellátás inflációs ráta, ez vezetett a más központi bankok kénytelenek beavatkozni annak érdekében, hogy ne a saját valuták örülnek, árfolyamát, mint volt a dollárhoz fix kamatozású. 1972 angol font végül megengedték, hogy lebegnek a dollárral szemben. A emelkedése az arany értéke vezetett a dollár, amelynek az átértékelését februárban ismét az 1972-ben, 42,22 $ unciánként (ami az összes főbb valuták is újraértékeli a dollárral szemben). Márciusára ugyanabban az évben, miután hatalmas beavatkozások európai jegybankok költségszámítás körül $ 3500000000, a rögzített árfolyam rendszer összeomlott teljesen, és az értéke az amerikai dollár volt, hogy ezentúl határozza meg a szabad piacgazdaság.

OPEC és az olajválság '73.

Egészen mostanáig már észre jelentős szereplője a történet. Ha aranyat funkciók erősen a történelem Forex, akkor az olaj, mint létfontosságú a kerekei iparban, mivel drága, biztosan megérdemel egy részét saját. Ha azt mondjuk, hogy a szabad piaci kapitalizmus ma már tudjuk, hogy nem lett volna lehetséges, ha nem az olaj nem eltúlozni a helyzet. Arany esetlegesen igénybe olyan időszakban, amikor ez volt a gerincét a nemzetközi monetáris rendszer, de a növekedés a globális gazdaság szó szerint és képletesen hajtott olaj.

Amerika késő belépését a második világháború, a pénzügyi helyzet ezt követően, és annak állapota, mint tartalék valutát az aláírása Bretton Woods, gyakran említik, mint kiváltó tényezőt annak alapjául szuperhatalmi státuszát. De az Egyesült Államok nem csak kilábalni a második világháború viszonylag sértetlenül, és Európa nagy lekötelezettje, és a valuta központi szerepet játszik a globális monetáris rendszer; az emelkedés az Egyesült Államokban is egybeesett felfedezése saját olajtartalékok, ami gyorsan felváltotta a szén, mint az ország elsődleges energiaforrás. Ahogy a 19. század tartozott a brit birodalom; egy birodalom, meg kell jegyezni, powered by szén. A 20. század tartozna az Egyesült Államokban, és ez lehet az évszázad olaj.

Ennek hátterében az események, hogy már nézett, fontos szem előtt tartani, hogy a második világháború utáni években látta az egyre növekvő kereslet az olaj. Vége között a második világháború és a bukása a Smithsonian megállapodás a globális olajfogyasztás megháromszorozódott, és a kereslet is nőtt more mint ötszörösére. A második világháború után az olaj gyorsan szén kiváltására; ez volt bőséges, olcsó, könnyű szállítani, mint a szén, valamint biztosított versenyelőnyt a termelékenység az országok úgy döntöttek, hogy a váltás mellett. Millió és millió hordó kiáramlott a Közel-Keleten és Venezuela, üzemanyag háború utáni újjáépítés, a gazdasági fellendülés és a globális növekedés.

Olaj elterjedt felvételét is volt a hatása, fokozatosan áttevődik az erőviszonyok, ami sok országban egyre inkább függ a folyamatos megfizethető kínálat olajtermelő országok. Az első alkalommal a szervezetének tagjai az arab Kőolaj-exportáló Országok (OPEC) megkísérelte alkalmazni, hogy mit vált ismertté, mint a "olaj fegyver" volt június elején 1967, egy nappal a rajt után a hatnapos háború. Válaszul egy izraeli behatolás egyiptomi, jordániai és szíriai területeket OPEC tagjai kiadott egy elleni olajembargó minden országban, akkor még támogatást Izrael és napokon belül az arab olaj kínálat csökkentették mintegy 60% -kal. A helyzet azzal fenyegetett, hogy súlyosbodik polgárháború tört ki Nigériában, a következő hónapban, megszüntetve egy további 500.000 hordó nyersolaj a globális ellátási lánc minden nap. Ez az első olajembargó lenne a rövid életű, és nagyrészt sikertelen megléte miatt a viszonylag egészséges tartalékok, valamint a eltereléssel ellátásának által leginkább érintett területek az embargó. Ugyanakkor az OPEC második kísérlet dobott a tömeg körül lenne sokkal destabilizáló hatást.

1967 és 1973 a globális gazdaság támaszkodik az olcsó olaj is csökkent felesleges kapacitások veszélyesen alacsony szintre. 1970-ben volt körülbelül 3 millió hordó, a többlet kapacitás naponta (az Egyesült Államok kivételével), 1973 ez már zsugorodott 500.000 hordó naponta. Tehát, ha az OPEC forgatta a "olaj fegyver", a második alkalommal október 17-én 1973-ban a tét jóval magasabb lenne, mint volt 1967-ben.

Számos konvergens tényező járult hozzá a olajválság '73. Feszült közötti tárgyalások az OPEC és a nyugati olajtársaságok kapcsolatos marketing és termelési volt folyamatban egy ideig. Továbbá, ha 1971-ben Richard Nixon elnök véget vetett a Bretton Woods-i rendszer visszavonja az amerikai dollár konvertibilitás az arany, az elkerülhetetlen dollár leértékelődése ami következett érintett olajtermelő országokban, mert az olaj volt (és még mindig) ára amerikai dollárban. Ha ehhez hozzáadjuk azt a tényt, hogy az amerikai olajtermelés tetőzött mintegy 10 millió hordó naponta 1970 (folyamatosan csökken követően), és hogy a 1973-ban az USA-ban ténylegesen importáló 6.000.000 hordó naponta, így rendkívül érzékeny akadozik az ellátás, és van az ideális feltételeket a tökéletes vihar.

Az október 6, 1973, alatt a zsidó szent napján Yom Kippur, Egyiptom és Szíria megtámadta az izraeli területekről már lefoglalt során Izrael a hatnapos háború hat évvel korábban. Október 17-én, válaszul az amerikai támogatást Izrael konfliktus alatt, OPEC emelte az olaj ára 70% -kal, valamint impozáns embargó ellen az Egyesült Államokban és más országokban, támogatta Izrael a konfliktus során. A háború vége lenne az október végén, de az OPEC nem volt hajlandó változtatni persze. Novemberben az ugyanabban az évben az OPEC vágott olajtermelés 25% -kal, és azzal fenyegetőzött, további 5% -kal csökkent. Decemberben az olaj ára ismét megduplázódott. Januárjára, amikor Izrael beleegyezett, hogy húzza ki csapatait vissza a keleti oldalon a Szuezi-csatorna, az olaj ára négyszer magasabb, mint korábban a válság előtt kezdődött.

A hozzáállása az olaj-gyártók ebben az időszakban lehet összefoglalni egy emlékezetes idézet az iráni sah, hogy nyilvánosságot kapott a New York Times december 1973:

"Természetesen [az olaj ára] emelkedni fog … Természetesen! … Te [Nyugat] emelkedett a búza ára eladni nekünk 300%, és ugyanazt a cukor és a cement … Veszel a kőolaj és eladni vissza hozzánk, kifinomult, mint petrolkémiai, egy százszor az árat, amit kifizetett nekünk … Ez csak úgy tisztességes, mostantól, akkor többet kell fizetniük az olaj. Tegyük fel, hogy tízszer több. "

Irán nem vett részt az embargót, hogy továbbra is a hajó olaj a Nyugat konfliktus során, de nyilvánvaló volt, hogy a kor az olcsó olaj vége volt, és mindenki tudta.

Az olaj válság megváltoztatta a geopolitikai táj és a globális gazdaság számos kulcsfontosságú szempontból. A felfújt az árak, amelyek OPEC nemzet értékesítő olaj után az embargó miatt a gazdasági növekedés lassul, a Nyugat mellett is okoz az infláció, a helyzet, hogy ismertté vált a "stagfláció". Továbbá, a quadrupling az olaj ára azonnal vezetett egy hatalmas tőkeáramlás a Nyugat az olaj-exportáló nemzetek a Közel-Keleten, egy nagy, amit fordított fegyverek és a technológia, tovább súlyosbítva a feszültséget a térségben és ami fokozott amerikai military jelenlétében. Az olaj ára, valamint a következetes ellátás, kezdett rájönni erősen a menetrendek az iparosodott országok, így volt a sokk okozta embargót. Úgy tűnhet, mint a legnyilvánvalóbb pontok csatlakozni a mi szempontunkból, de bár voltak kirívó jelei vezető a válság, az olaj ára és a kínálat soha nem volt a téma érinti 1973 előtt, hogy ez a mai. Napjainkban az egyensúlyt a kereslet és a kínálat annyira finom, hogy fontos az Ön számára, mint a forex kereskedő, hogy megértsük, hogyan valuták korrelálnak olajárak (erről bővebben később), valamint, hogy lépést tarthasson olyan globális események, amelyek befolyásolhatják a saját ellátási . Végül az 1973. évi olajválság szintén az energiatakarékosság, ami alatt általában hiányzik az emberek szótárak abban az időben, a prioritást az csak nőtt inkább sürgető, mert haladunk egyre közelebb lebontó bolygónk fosszilis tüzelőanyag-tartalékok.

Cooperative jegybanki intervenció. A Plaza Accord 1985.

Lehet, hogy megfigyelhető egy érdekes dinamikus dolgoznak a rövid története a forex már eddig leírt; bizonyos húzó és toló között szükség nyílt szabályozás és ellenőrzés, szemben a laissez-faire megközelítés, amelyben a szabad piac hagyjuk szabályozza önmagát. Ha azonosította ezt a témát, hogy igazad van, hogy ezt a két ellentétes hajtások mindig jelen vannak, és hívei az egykori leghangosabb nyomán a gazdasági válság, és támogatja, hogy az utóbbi látszólagos, hogy szabad folyást, ha minden rendben van a globális gazdaságban. A félelmek vezettek Bretton Woods az első helyen, és a Nixon akarják tartani árfolyamtípusok a Smithsonian megállapodás volt pontosan az, hogy ha nem szabályozza önmagát versengő leértékelések között rivális valuták és más ellenséges kereskedelmi gyakorlatot vezetne globális instabilitás. Ezzel szemben, a hiányosságai egyaránt Bretton Woods és a Smithsonian megállapodás készült nyilvánvalóvá egy piaci hajlandó, vagy nem képes, hogy zárva le a nagyon ugyanazon állandó kapcsolatok szabtak szabályozása érdekében is. És ismét közötti időszakban a szabadon lebegő a világ főbb devizák és a Plaza Accord adna hazudni a mítoszt, hogy egyszerű a kereslet és kínálat dinamikája minden szükséges szabályozni a hatékony piac.

Már néztem az első nagy válság befolyásolja a globális gazdaság felhagyása után Bretton Woods 1971-szeresére növeli a kőolaj ára a válság után az 1973 megnövelte import kiadások iparosodott nemzetek, hogy felborulna a fizetési mérleg . Emlékezzünk vissza, hogy az olaj ára a dollár, így az újrahasznosítás dollár birtokában OPEC nemzet (olajdollár újrahasznosítás) elkerülhetetlenül vezetett h2 dollár jóllehet az Egyesült Államok továbbra is lényeges kereskedelmi deficit.

Az 1970-es évek a dollár esne érték, mivel ez a növekvő deficit erodálódott a befektetők bizalmát. Ez lenne súlyosbítja az iráni forradalom és a második olajválság 1979, amikor az OPEC ismét vándorolt ​​az olaj ára. Azonban az 1980-as évek egy hawkish álláspontot ettől a Federal Reserve elnöke Paul Volcker, együtt megújult érdeklődést a dollár, mint egy menedéket valuta kitörése után az iraki-iráni háború, segített dollár erejét, hogy visszatérjen. 1980 is lenne vízválasztó az olaj a megnövekedett teljesítmény a Szovjetunió, Venezuela, Mexikó, Nigéria, valamint a belépési alaszkai és északi-tengeri olaj, kivált a kezdete egy 20 éves olajárak csökkenése, és a lazítás az OPEC szorításából.

Volcker megbízatása megállítására stagfláció emelésével amerikai kamatok sikeres volt, bár egy nemkívánatos következménye a politika volt, hogy a dollár lett túlértékelt. Ez azt eredményezte, hogy az amerikai export drága és nem versenyképes (főleg amerikai autók), míg az import vált olcsó, ami további nyomást az amerikai kereskedelmi mérleg. 1980 és 1985 között az USA-dollár értéke megközelítőleg 50% szemben a jen, a német márkához, az angol font és a francia frank.

A Plaza Accord, úgynevezett mert írtak alá Plaza szálloda New York, kísérlet volt arra, hogy a gazdaságok az Egyesült Államok, Japán, Nyugat-Németországban, az Egyesült Királyságban és Franciaországban vissza sync leértékelésén az amerikai dollár. Amikor létrejött a megállapodás az amerikai folyó fizetési mérleg hiánya elérte a 3,5% -a az ország GDP, miközben a gazdaság egyre mintegy 3% -kal. Európa másrészt volt egy nagy kereskedelmi többletet és volt tapasztalható negatív növekedés mintegy 0,7% -kal. Annak érdekében, hogy az egyensúly helyreállítására, a G-5 megállapodott keverékét adó és az állami kiadások csökkentése, a magánszektor bővítése és a piacok megnyitása.

Az elkövetkező néhány évben a dollár fog becsmérel 50% -kal szemben a többi G-5 országok. Által 1987-ben a japán jen ment a 242 egy dollár 150 egy dollár. Az amerikai kereskedelmi deficit Európában szintén sikeresen csökkentette, de nem Japánban.

Az amerikai dollár lenne folytinue csepp túl az elfogadott célok, kéri az akkor G-6 tárgyalni a Louvre Accord, ami annak érdekében, hogy megállítsák a dollár hanyatlása. Ez bizonyítja, hogy sokkal trükkösebb javaslatot, mint a leértékelés a Plaza megállapodást. Ez annak köszönhető, hogy a dollár miután már a közepén egy hanyatlás idején, amikor a Plaza Accord írták alá. Másrészt a Louvre Accord törekedne arra, hogy fordított a már jól bevált trendet, és ezt a hatásukat a folyamatos koordináció gazdaságpolitikája a 6 legnagyobb gazdasága a világ. 1988-dollár értékű volt ¥ 121 1,57 Deutsche jeleket. A drasztikus emelkedése az amerikai kamatlábak volt az egyetlen dolog, amely megfékezi a visszaesés, és erősíti a dollár.

A Plaza Accord volt egy fontos történelmi mérföldkő a fejlesztés a devizapiacon. Ez volt az első alkalom, hogy a nemzetek is vállalta, hogy aktívan beavatkozni koordinált módon úgy, hogy ez hatással valuta értékeket, ez egy példa arra, hogy a jegybanki beavatkozás lehetne vezényelt nemzeti határokon átnyúló érdekeit a globális gazdaságban. Azt is egy pillanat a történelemben, amikor a legszélesebb globalizáció következményei voltak, hogy mindenki láthassa, és a piacok mutatták, hogy szükség alkalmi segítő kezet annak érdekében, hogy képes legyen zökkenőmentesen és hatékonyan.

A latin-amerikai adósságválság

Az 1980-as években sok latin-amerikai befolyásolta a súlyos adósságválság, amely tönkrement az életük, és elfojtott lehetőségek számtalan polgár, akkor vált ismertté, mint a La DécadaPerdida, vagy az elveszett évtized.

Eddig már vázlatokat egy vázlatot a globális gazdaság, nyomkövető, ahogy fejlődött a "koldus felebarátodat" politika vezető a nagy gazdasági világválság, hogy a mai globális valóság, ahol egy meglepetés lehet hatások befolyásolják, amelyek érezte a bolygó körül. Láttuk, hogy egy értékes árucikk a kezében néhány lehet wieldedlike fegyver felett külföld, átnéztük az húzza és tolja a dinamikus szabályozás és a szabad piacok, és megfigyelték, hogyan jegybankok közötti koordinációt magukat annak érdekében, hogy befolyásolja az árfolyamokat. Az egyik dolog, amit observeas akkor Merüljenek a piacokon, hogy mindkét hagyja őket magukra, és megpróbálja irányítani őket vezetni, hogy a nem kívánt eredményeket.

Egyik következménye az olajválság, a 1970-es jött eredményeként olajdollár újrahasznosítás. Az a tény, hogy az olaj ára amerikai dollárban vezetett OPEC nemzet felhalmozódó nagy wealthwhen az olaj ára drasztikusan emelkedett. OPEC'spetrodollarsinevitably megtalálták az utat vissza a bankrendszer, részben amiatt, hogy sok OPEC nemzet választó nem forgatják ezt a tőkét, a saját hazai infrastruktúra. A tömeges beáramlása ofpetrodollar betétek jelentősen nőtt a hitelezési képességét a bankok, és a hitelek iránti kereslet között iparosodott országok csökkenését eredményezte a recesszió alatt, nagy mennyiségű e pénzt kölcsönzött, hogy a gyorsan iparosodó latin-amerikai országokban.

Latin-Amerikában már tapasztalható egyfajta fellendülés a feldolgozóiparban a 1930-es évektől kezdve. Az újonnan iparosodott gazdaságokban már összpontosított feltörése való függése az importált fogyasztási cikkek a fejlett világ által buildingdomestic iparágak etetni ezt az igényt. Ez a folyamat a importhelyettesítési iparosítás (ISI) hozta gyors növekedés olyan országokban, mint Mexikó, Brazília és Argentína, de közeledik a felső határ szempontjából possiblefuture növekedés nélkül megújított beruházási inthe gyártása nehezebb fogyasztási cikkek, mint például autók.

A 1973. évi olajválság szárnyaló olajárak és csökkent a globális termelés vezetett dél-amerikai olajtermelő felvette a laza maradt OPEC nemzetek és exportáló nagy olaj az Egyesült States.This helyzet volt ítélve, hogy rövid életű bár, és a magas áron telepedett a válság után és a termelés-ra emeltük fel újra a Közel-Keleten, gazdaságok, mint Mexikó lett gazdaságilag instabil. Más dél-amerikai nettó importőrök olaj szenvedett növekvő üzemanyag számlák a válság alatt és magasabb törleszti a válság után, mint a nyugati hitelezők emelte a kamatlábakat.

A választás folytatni folytat importhelyettesítési iparosítás helyett áttéréskor az export által vezérelt gazdaságok, talán részben határozott a globális gazdasági környezet az idő. A súlyos recesszió sújtotta a fejlett országok nyomán az olaj-sokk azt jelentette, hogy a kereslet a behozatal csökkent drasztikusan, mint ahogy a kereslet forraw anyagokon is fáj Dél-Amerika export piacon.

A kamatok emelkedése a nyugati, különösen az Egyesült Államokban, ahol hawkish politikát vezetett be Fed elnöke Paul Volker enyhíteni stagfláció (a legtöbb kereskedelmi bankok kölcsönzött pénzt Dél-Amerikábólegy volt amerikai és japán), a költségeknek theseloans emelkedik. Az emelkedő kamatok szintén segített helyreállítani a bizalmat az amerikai dollár, ami nyomást gyakorol a latin-amerikai árfolyam, ami tovább növeli mind az értéke a tartozások és a költségek a visszafizetések. Tól 1975-1983 Latin-Amerika adóssága már elment 75000000000 $ a $ 315.000.000.000, ez utóbbi szám pedig mintegy 50% -át a régió GDP-jének. Az éves költségek szolgáltató e hitelek szintén emelkedett a $ 12 milliárd 1975 $ 66 milliárd 1982.

Augusztusban 1982-ben jelentette be a mexikói pénzügyminiszter, Jesus Silva-Herzog, hogy az ország nem lenne képes tovább fizetni a meglévő hitelek. A hitelpiac berobbant egy éjszakán át. A kereskedelmi bankok hitelezési megállt a régió és a legtöbb létező hitelek rövid lejáratú, az a tény, hogy a bankok nem hajlandó refinanszírozására őket vezetett milliárd dolláros tartozás esedékes egyszerre.

A kapott válság lenne a legrosszabb a region'shistory. A munkanélküliség felszökött, a jövedelmek és a vásárlóerő visszaesett, a növekedés megtorpant és a szegénység megnövekedett szociális programok áttértek adósságtörlesztés. 1982 és 1985 között a latin-amerikai gazdaságok szerződött mintegy 9 százalék. Annak érdekében, hogy refinanszírozza a meglévő hitelek országok kötelesek voltak elfogadni sokkal szigorúbb feltételeket, valamint lehetővé teszi a Nemzetközi Valutaalap (IMF), hogy lépjen közbe és bevezetni a megszorító intézkedések és az egész országra kiterjedő reformok a leginkább figyelemre méltó, amelyek elhagyása importhelyettesítés iparosítás mellett szabad piaci kapitalizmus és a privatizáció az ipar.

Az ázsiai pénzügyi válság az 1997

Az ázsiai pénzügyi válság bekövetkezett 1997-1998, és kiderült, hogy mennyire összekapcsolt globális devizapiacokon is. Az egyik folyamatban lévő témákat ebben a rövid története a forex már milyen központi bankok és kormányok arra törekedtek, hogy beavatkozzon a piacokon; Az ázsiai válság feltárta, egyszer és mindenkorra, hogy hogyan tehetetlenek ezek az intézmények is, amikor megpróbáljuk ellen elsöprő piaci erők és a nem fenntartható alapjait.

Vezet fel a válság a gazdaságok a délkelet-ázsiai volt különösen vonzó a befektetők számára fogva kiemelkedő növekedési ütem. A négy ázsiai tigris (Hong Kong, Szingapúr, Dél-Korea és Tajvan) is gyorsan fejlődött félelmetes globális gazdaságok szakosodott pénzügy és gyártás, szorosan követi, hogy mit vált ismertté, mint a Tiger Cub gazdaságok Malajzia, Indonézia, Thaiföld és Fülöp-szigeteken. Ezek a gazdaságok különösen volna gyorsan bővülő és arra vonzza a nagy spekulatív befektetési köszönhető a magas kamatok fenntartották. Thaiföld volt gazdasági csoda önmagában, növekedés tapasztalható, az alig 10% -kal több, mint egy évtizede a válságot megelőző. Ez végül is bizonyítja, hogy a gyenge láncszem, hogy állítsa be a szerencsétlenségben mozgás.

A pontos oka a válság természetesen számos és még provokál vitát; azonban kombinációja forró pénz táplálja tarthatatlan eszköz buborékok, gyenge hitelezési gyakorlatot vezető nem-teljesítő hitelek, hőlégballonnal folyó fizetési mérleg hiány, a leértékelés a jen és a renminbi, és az Egyesült Államok felépülés recesszió mind említették kiváltó tényezőt.

A hatalmas beáramló külföldi befektetések vezetett oda, hogy egy nagy tőke rendelkezésre álló fejlesztési hitelek, amelyek közül sok került a kezébe az egyének nepotistic kötődnek a kormányhoz és a banki tisztviselők, hanem a leginkább elfogadható és a legjobb tud fizetni vissza őket. Thaiföld, Dél-Korea és Indonézia futottak szép izmos folyó fizetési mérleg hiány, Thaiföld különösen képviselt mintegy 8% -a az ország GDP-jének és megállt majdnem $ 15000000000 az összeomlás előtt. Nyomán a Plaza Accord a leértékelés a jen és renminbi és az azt követő erősítése a dollár készült ázsiai export jóval kevésbé versenyképes. Ez tovább súlyosbítja folyó fizetési mérleghiány a régióban. Tényező a Federal Reserve kamatemelések vezetett tőkekiáramlás vissza az amerikai gazdaság, és van egy konvergencia körülmények vezettek a tömeges bizalomvesztés így a spekulatív támadások május 14. és 15. 1997, ami miatt az esetleges leértékelődése a thai baht.

A hiánya devizatartalékok tette a thai kormány nem képes támogatni a baht szemben ezek a támadások, a valuta végül hagyjuk lebegni július 2-án, 1997, és gyorsan elvesztette több mint a fele értékét, míg a thaiföldi tőzsde esett 75% -kal.

Néhány hónapon belül a thai összeomlás az indonéz rúpia és tőzsdei rekord mélypontra, ami az ország GDP -kal zsugorodik mintegy 13,5% abban az évben.

A dél-koreai won is több mint felét elveszítette az értékének a dollárral szemben, az ország hitelminősítés leminősítettkétszer és autóipar életben maradt egy sor fúziók és felvásárlások.

Ez a három gazdaságok voltak a leginkább érintett a válság, és haszonélvezői voltak egy $ 40000000000 Nemzetközi Valutaalap (IMF) kezdeményezés helyreállítása a gazdasági egyensúly a régióban. Azonban az erőteljes hatása a válság volt messzemenő és vezetett általános gazdasági lassulás, amit az egész világon érezni. A befektetők egyre jobban kockázatkerülő, amikor jött a fejlődő piacokon. Az ezt követő gazdasági visszaesés is okozott az olaj ára csökken, és volt egy oka annak, hogy az orosz pénzügyi válság 1998.

Követő évtizedben az ázsiai válság sok országban a régió lépéseket, hogy sokkal kevésbé hat rájuk a forró pénz, mint gazdasági stimuláns. Azt is futni kezdett folyó fizetési mérleg többlete és építették fel a devizatartalékok, hogy képes legyen támogatni saját valuták esetén jövő spekulatív támadások. Ennek közvetlen következménye ezeknek az intézkedéseknek Ázsia sokkal jobb volt képes legyen átvészelni a globális pénzügyi válság 2008. Az alábbi táblázat mutatja, milyen mértékben Kína növekvő devizatartalékainak 2004-től napjainkig.

Kína deviza tartalékok, mint% Világ összesen


Poniżej znajduje się krótka wybiegiem niektórych z najważniejszych wydarzeń historycznych, które doprowadziły do ​​rynku Forex są obecnie przygotowuje się do handlu na.

Bretton Woods 1944 USD staje się światową walutą rezerwową.

W lipcu 1944 roku, z drugiej wojny światowej wciąż szaleje w Europie i Azji Południowo-Wschodniej, 730 przedstawicieli z 44 krajów alianckich zwołanych na Mount Washington Hotel w Bretton, New Hampshire, USA, dla Narodów Zjednoczonych i Walutowej Konferencji finansowego. Bretton Woods był próbą doprowadzenia do konsensusu w jaki sposób regulują gospodarkę międzynarodową w następstwie wojny, a także zająć się izolacjonistow politykę dyskryminacji ekonomicznej i wojny handlowej, która wielu uwierzyło przyczyniły się do obu wojen światowych, a także co do Wielkiego Kryzysu. Jako takie, wykorzenienia, co zaczęło być znane jako "żebraka twoich polityki sąsiada" (polityk, które łagodzą problemy gospodarcze danego kraju kosztem innych krajach) oraz zachęcanie do swobodniejszego przepływu handlu między narodami, stała się centralnym punktem na konferencję , Niezbędny do Porozumienia został międzynarodowy system płatności w celu ułatwienia handlu z zabezpieczeniami w celu uniknięcia dużych wahań wartości waluty lub konkurencyjnych dewaluacji. Z tych wszystkich powodów Bretton Woods był kamieniem milowym w rozwoju rynku walutowym, a nawet globalny system finansowy mamy dzisiaj.

To był pierwszy raz, kompleksowy system monetarny zostały wynegocjowane między państwami narodowymi, i choć większość z kluczowych punktów systemu z Bretton Woods zostały już opuszczone, jego spuścizna żyje w nią instytucje rodzących. Umowa, która została osiągnięta w Bretton Woods w dniu 22 lipca 1944 roku doprowadził do utworzenia Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (obecnie część Banku Światowego) oraz Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT).

Kluczem do porozumienia z Bretton Woods był system stałych kursów wymiany pomiędzy krajami, których walutą wartości były ustalana w stosunku do dolara amerykańskiego i wymienialności dolara amerykańskiego do złota w stałej wysokości $ 35 dolarów za uncję. To skutecznie dokonane dolara na świecie walutą rezerwową, gdyż przyjęła rolę, że złoto niegdyś grał pod standardu złota. Oprócz coraz światową walutą, to wymienność złotem uczynił ją walutę o najwyższej sile nabywczej. Ponadto, sposób pozostałe waluty były sztywno do niego, każdy z własnym kursu ustalonego, oznaczało to, że większość transakcji międzynarodowych były denominowane w dolarach amerykańskich. Biorąc pod uwagę, że w wyniku II wojny światowej mocarstwa europejskie najbardziej dotkniętych konfliktem były też zadłużony do Stanów Zjednoczonych, klimat geopolityczny i ekonomiczny był absolutnie idealny do powstania Stanów Zjednoczonych jako światowego mocarstwa. Podczas gdy Wielka Brytania była dominującą siłą gospodarczą w 19. i początku 20. wieku, z funta biorąc poczesne miejsce jako światowej waluty rezerwowej w tym okresie, w drugiej połowie XX wieku ujrzy dominacja przechodząc do Stanów Zjednoczonych.

Poczta z Bretton Woods. Rise of Capitalism wolnego rynku.

Bretton Woods będzie trwał do 1971 roku, w którym momencie to zostało zastąpione w wyniku krótkotrwałej umowy Smithsonian wynegocjowanego przez prezydenta USA Richarda Nixona. Jednak złoty wiek Bretton Woods tylko naprawdę trwała do 1968 roku, aż do tego czasu nie była systematyczna poprawa w światowej produkcji i handlu, a od 1959 wzwyż wszystkich walutach, które były częścią umowy cieszył pełną wymienialność. Ale to była relacja dolara do złota, które okażą się prawdziwe problemy, które ostatecznie wytrącić system, to i fakt, że Stany Zjednoczone został uruchomiony dużego deficytu bilansu płatniczego w celu sfinansowania europejskiego planu naprawy i utrzymywać płyn systemu finansowego , Ekonomiści przewidział taką ewentualność więcej niż dziesięć lat wcześniej, i rzeczywiście problem trzymania złota na 35 $ za uncję był prawdziwym problemem, bo już w późnych latach 1950-tych.

Głównym problemem z Bretton Woods był chyba najbardziej stwierdzono w 1960 roku przez Roberta Triffin, ekonomisty, który pisał o tym, co będzie później zaczęło być znane jako Dilemma Triffin użytkownika. Mówiąc najprościej, Dylemat Triffin stwierdził, że deficyt USA były niezbędne dla wzrostu gospodarczego i płynności systemu finansowego, ale to w końcu bardzo deficytu, który został pomocnictwo w Europie powojennej odzysku musiała podważyć zaufanie do dolara jako światowej waluty rezerwowej i mogą ostatecznie doprowadzić do powszechnej niestabilności finansowej.

Amerykański dolar był jedyną walutą, że cieszył wymienialności złotego, a pod koniec II wojny światowej USA posiadał około 65% światowych rezerw złota. Jednak inflacja doprowadziła do gdy nie jest ekonomicznie opłacalne produkują znacznie więcej złota, a coraz więcej dolarów zalanych do globalnego sy finansowegoem i US rezerwy złota ledwie drgnęły, zaufanie dolar zaczął słabnąć, ponieważ okazało się, że USA nie będzie w stanie wypełnić swoich zobowiązań powinien posiadacze dolarów chęć wymuszenia wymienialności dolara. Również fakt, że istnieje wolny rynek, na którym złoto notowane (oddzielone od transakcji przeprowadzanych przez banki centralne zgodnie z Bretton Woods stóp), doprowadziły do ​​sytuacji, w której było taniej kupić złoto po kursie z Bretton Woods, a następnie sprzedać go na otwartym rynku.

Przez 1971 tylko w USA odbyła wystarczającą ilość złota na pokrycie 22% zagranicznych amerykańskich rezerw dolarowych i został uruchomiony 56 mld USD deficytu rezerwowej. Dodaj do tego rosnącego długu publicznego kraju, który był wykorzystywany do finansowania inicjatyw Great Society wprowadzonych przez prezydenta Lyndon B. Johnson, a także wojny wietnamskiej on-going, i stało się jasne, że system z Bretton Woods stał się nie do zniesienia. W listopadzie 1967 roku w Wielkiej Brytanii dewaluacji funta od $ 2,40 do $ +2,80. W listopadzie 1968 roku kryzys walutowy doprowadziły do ​​zamknięcia francuskich, niemieckich i brytyjskich rynkach. W sierpniu 1968 roku frank francuski został dewaluacji od 0,18 grama złota za franka do 0,16 grama. W październiku tego samego roku marka niemiecka Deutsche został przeszacowany od $ 0.25 do $ 0,273. Wreszcie w maju 1971 roku zadebiutowały znak Deutsche oraz holenderski gulden. W dniu 15 sierpnia 1971 roku, prezydent USA Richard Nixon wycofał złoty wymienialności dolara USA, a także nałożenie 10% cła przywozowego i tymczasowo blokowania płac i cen. To stało się znane jako Nixon Shock i spowodował wszystkich głównych potęg gospodarczych z wyjątkiem Francji unosić swoje waluty i zaczynają interweniować poprzez wykupywanie dolarów.

W grudniu 1971 roku została podpisana Umowa Smithsonian przez G-10 krajach. To była próba utrzymania systemu z Bretton Woods żyje, dostosowując swoje stałe kursy, aby dokładniej odzwierciedlać presję rynkową na początku 1970 roku. Dolar ponownie ustalana w stosunku do złota w nowej cenie 38 $ za uncję i była mogły się wahać w przedziale od 2,25%, zamiast przedziale 1% dozwolonym Bretton Woods, z innymi narodami zgadzając się skorygować swoje stałe kursy do nowo dewaluacji dolara odpowiednio. Największą różnicą Umowa Smithsonian musiał Bretton Woods było to, że dolar amerykański był no-longer być wymienialny na złoto. Choć umowa Smithsonian regulować relacje między walut na świecie, nie odniósł się do podstawowych dysproporcji, które doprowadziły do ​​dewaluacji dolara w pierwszej kolejności. USA nadal uruchomić ogromny deficyt, a także zwiększenie jej pieniądze podaż przy stopie inflacji, doprowadziło to do innych banków centralnych jest zmuszony do interwencji w celu utrzymania własnych walut z docenienia, sztywno, gdyż były one do dolara przy A kwotowych. Przez 1972 funt został ostatecznie mogą unosić się w stosunku do dolara. Wzrost wartości złota doprowadziły do ​​dolara konieczności ponownego przeszacowana w lutym 1972 roku na 42,22 $ za uncję (powodując wszystkich głównych walut również przewartościowania stosunku do dolara). W marcu tego samego roku, po ogromnych interwencji europejskich banków centralnych kosztuje około 3,5 mld $, system sztywnego kursu upadł całkowicie, a wartość dolara była odtąd określane przez wolne Gospodarką Rynkową.

OPEC i kryzysu naftowego z '73.

Aż do tej pory pomijane znaczącą rolę w naszej historii. Jeśli złoto dysponuje dużym stopniu w historii Forex, to olej, tak samo istotna dla kół przemysłu jak to jest cenne, z pewnością zasługuje sekcję własnych. Powiedzieć, że wolnorynkowego kapitalizmu, jak teraz wiemy, że nie byłby możliwy, gdyby nie olej nie jest przecenić sprawę. Złoto może cieszą się okres gdzie to było podstawą międzynarodowego systemu monetarnego, ale wzrost naszej gospodarki światowej została dosłownie iw przenośni napędzane olejem.

późne wejście Ameryki do drugiej wojny światowej, jego kondycja finansowa później, a jego status jako waluty rezerwowej wraz z podpisaniem Bretton Woods, są często wymieniane jako czynniki przyczyniające się do jej wzrostu do statusu supermocarstwa. Ale Stany Zjednoczone nie tylko wyjść z II wojny światowej stosunkowo obronną ręką z większości krajów Europy zadłużonych do niej i jej waluty zasadnicze znaczenie dla globalnego systemu monetarnego; powstanie Stanów Zjednoczonych zbiegła się również z odkryciem własnych złóż ropy naftowej, które szybko zastąpiły węgla jako podstawowego źródła kraju energii. Podobnie jak w 19 wieku należała do Imperium Brytyjskiego; imperium, należy zauważyć, zasilany węglem. W 20. wieku należałyby do Stanów Zjednoczonych i będzie wiekiem oleju.

Jako tło do wydarzeń, które już przyglądać, ważne jest, aby pamiętać, że stanowisko lat II wojny światowej nastąpił stale rosnący popyt na ropę. W okresie od końca II wojny światowej i upadku Układu Smithsonian globalna konsumpcja ropy potroiła się, a zapotrzebowanie na nią zwiększone MORe ponad pięciokrotnie. Po II wojnie światowej ropy szybko zastępując węgiel; było obfite, tanie, łatwiej transportować niż węgiel, a także przyznać przewagę konkurencyjną pod względem wydajności do krajów, które zdecydowały się na zamianę. Miliony baryłek wypłynęły z Bliskiego Wschodu i Wenezueli, napędzając pocztowy rekonstrukcji wojennych, ożywienie gospodarcze i wzrost gospodarczy na świecie.

Oil powszechny pobór miał również efekt stopniowego przesunięcia równowagi sił, co w wielu krajach coraz większym stopniu na stałym przystępnej dostaw z krajów produkujących ropę naftową. Po raz pierwszy członkowie Organizacji Państw Eksporterów Ropy Naftowej arabskich (OPEC) próbowały zatrudnić, co stało się znane jako "broni naftowej" był na początku czerwca 1967 roku, dzień po rozpoczęciu wojny sześciodniowej. W odpowiedzi na izraelskiego najazdu na ziemie Egiptu, Jordanii i Syrii członkowie OPEC wydał embarga oleju względem wszystkich krajów uważanych za wspierające Izraelu oraz w dni dostaw ropy arabskiej została zmniejszona o około 60%. Sytuacja się pogarsza, gdy grozi wojna domowa wybuchła w Nigerii dodaje miesięcy, usuwając kolejne 500.000 baryłek ropy naftowej z globalnego łańcucha dostaw każdego dnia. Ten pierwszy embarga na ropę będzie krótkotrwałe iw dużej mierze nieskuteczne ze względu na istnienie stosunkowo zdrowych rezerw, jak również zmiany trasy dostaw do obszarów najbardziej dotkniętych przez embarga. Jednak druga próba OPEC w rzucaniu jego ciężar wokół miałby znacznie bardziej destabilizujące skutki.

W latach 1967 i 1973 uzależnienie globalnej gospodarki jest na tanim oleju zmniejszyło zdolności nadwyżki do niebezpiecznie niskiego poziomu. W 1970 roku było około 3 mln baryłek dziennie nadwyżki zdolności (z wyłączeniem USA), od 1973 roku to się skurczył do 500.000 baryłek dziennie. Więc kiedy OPEC dzierżył broń "olej" po raz drugi w dniu 17 października 1973 roku, stawka będzie znacznie wyższa niż w 1967 roku.

Szereg czynników konwergentnych przyczyniły się do kryzysu naftowego '73. Napięte negocjacje między OPEC i zachodnich firm naftowych w zakresie cen i produkcji był trwający od dłuższego czasu. Również, gdy w 1971 roku prezydent Richard Nixon położyć kres systemu z Bretton Woods, wycofując wymienialności dolara amerykańskiego do złota, co nieuniknione dolarów dewaluacja, która wywiązała dotknięte kraje produkujące ropę, ponieważ olej był (i nadal jest) wycenione w dolarach amerykańskich. Dodaj do tego fakt, że produkcja ropy w USA osiągnęły wartość około 10 mln baryłek dziennie w 1970 roku (stale spada po tej dacie), a przez 1973 USA faktycznie importowania 6 milionów baryłek dziennie, co czyni go niezwykle podatny na zakłócenia w dostawach, a masz idealne warunki do doskonałego burzę.

W dniu 6 października 1973 roku, podczas żydowskie święto Jom Kippur, Egipt i Syria zaatakowały izraelskich terytoriów, które zostały zajęte przez Izrael w czasie wojny sześciodniowej sześć lat wcześniej. W dniu 17 października, w odpowiedzi na amerykańskim wsparciu Izraela podczas konfliktu, OPEC podniósł cenę ropy naftowej o 70%, jak również nałożenia embarga wobec Stanów Zjednoczonych i innych krajów, które wspierało Izrael w czasie konfliktu. Wojna się skończy pod koniec października, ale OPEC nie chciał zmienić jej przebieg. W listopadzie tego samego roku OPEC cięcia produkcji ropy o 25%, a zagrożone kolejne 5% cięcie. W grudniu cena ropy ponownie dwukrotnie. W styczniu, kiedy Izrael zgodził się wyciągnąć swoje wojska z powrotem do wschodniej stronie Kanału Sueskiego, cena ropy była czterokrotnie wyższa niż przedtem początku kryzysu.

Postawa olejowych producentów w tym okresie można podsumować niezapomniany cytat z szachem Iranu, która została upubliczniona przez New York Times w grudniu 1973 roku:

"Oczywiście, [cena ropy] będzie rosnąć … Oczywiście! … Ty [Zachód] wzrosły ceny pszenicy można sprzedać nam o 300%, a tym samym w odniesieniu do cukru i cementu … Kupujesz naszą ropę naftową i jej sprzedaż Wróć do nas, wyrafinowany, jak petrochemicznych, co sto razy więcej zapłaciłeś do nas … To tylko sprawiedliwe, że od tej pory, należy zapłacić więcej za olej. Powiedzmy dziesięć razy więcej. "

Iran nie uczestniczył w embarga, nadal wysyłać ropę do Zachodu w całym konflikcie, ale było jasne, że era taniej ropy dobiegła końca i wszyscy o tym wiedzieli.

Kryzys naftowy zmienił krajobraz geopolityczny i globalnej gospodarki w wielu kluczowych sposobów. Zawyżone ceny, po których kraje OPEC sprzedawali swoje olej po embargo spowodowało wzrost gospodarczy na spowolnienie na Zachodzie, a jednocześnie powoduje inflacji, sytuację dostarczonej być znany jako "stagflacji". Ponadto, czterokrotny wzrost cen ropy natychmiast doprowadziło do ogromnego przepływu kapitału z Zachodu do krajów eksportujących ropę naftową na Bliskim Wschodzie, wiele z których wydano na broni i technologii, dodatkowo zaostrza napięć w regionie i prowadzi do zwiększenia amerykańskiej military obecność. Cena ropy, a także konsekwentną dostaw, zaczął ciężko zorientować się w programach z krajów uprzemysłowionych, taki był szok spowodowany embargiem. To może wydawać się najbardziej oczywistym kropek połączyć z naszego punktu widzenia, ale choć było rażące znaki prowadzące do kryzysu, ceny ropy i zasilania nigdy nie był tematem zainteresowania przed 1973, który jest dzisiaj. Obecnie równowaga popytu i podaży jest tak delikatna, że ​​ważne jest dla Ciebie, jak forex, aby zrozumieć, jak waluty są skorelowane z cenami ropy naftowej (o tym później), a także być na bieżąco z wszelkimi globalnych wydarzeń, które mogłyby mieć wpływ na jego podaż , Wreszcie kryzys naftowy z 1973 roku wykonany również oszczędność energii, termin, w dużym stopniu nieobecna słowników ludzi w chwili, priorytetem, który urósł tylko bardziej pilne, ponieważ poruszamy się coraz bliżej wyczerpania zapasów paliw kopalnych naszej planety.

Interwencja Spółdzielczy Bank Centralny. Plaza Accord z 1985 r.

Mogłeś zaobserwować ciekawą dynamikę pracy w krótkiej historii forex mamy przedstawioną do tej pory; pewna ciągnienia i nacisku między potrzebą jawnej regulacji i kontroli, w porównaniu podejście leseferyzmu, w których wolny rynek jest dozwolone do samoregulacji. Jeśli zidentyfikowali tego tematu jesteś do tego prawo, dwa dyski towarowe są zawsze obecne, a zwolennicy byłego najgłośniejszym w obliczu kryzysu gospodarczego, a opowiada się za tym drugim zdaje się mieć wolną rękę, kiedy wszystko jest dobrze w gospodarce światowej. Obawy, które doprowadziły do ​​Bretton Woods w pierwszej kolejności, a także Nixon chcąc utrzymać kursy wymiany ustalone w umowie Smithsonian, było właśnie to, że jeśli w lewo do samoregulacji konkurencyjnych dewaluacji między rywalizującymi walut i innych antagonistycznych praktyk handlowych doprowadzi do globalnej niestabilności. Odwrotnie, krótkim braków zarówno Bretton Woods i Porozumienia Smithsonian zostały wykonane w sposób oczywisty przez rynek nie chcą, lub nie, być zamknięty aż do samych związkach stałych, które zostały nałożone w celu jej regulacji. I znowu, okres pomiędzy free-floating głównych walut światowych i Plaza Accord dałoby kłam mitowi, że proste dynamiki podaży i popytu to wszystko, co jest potrzebne do regulowania efektywnego rynku.

Mamy już wyglądał na pierwszy poważny kryzys wpływa na globalną gospodarkę po rezygnacji z Bretton Woods w 1971 roku czterokrotny wzrost cen ropy po kryzysie z roku 1973 spowodowało wzrost wydatków importowych dla krajów uprzemysłowionych, naruszania ich bilansu płatniczego , Przypomnijmy, że olej jest wycenione w dolarach, więc recykling dolarów przeznaczonych przez kraje OPEC (recykling petrodolarowego) nieuchronnie prowadzi do h2 dolara, mimo że Stany Zjednoczone nadal prowadzony znaczny deficyt handlowy.

Pod koniec 1970 roku dolar spadnie na wartości, ponieważ rosnący deficyt erozji zaufania inwestorów. Byłoby to pogarsza irańskiej rewolucji i drugim szoku naftowym w 1979 roku, kiedy OPEC znów wędrowaliśmy cenę oleju. Jednakże, w 1980 roku jastrzębie nastawienie z prezesem Rezerwy Federalnej Paul Volcker, w połączeniu z nowym zainteresowaniem w dolara jako bezpiecznej waluty haven po wybuchu wojny irańsko-irackiej, pomógł siły dolara do powrotu. 1980 będzie również przełomowy moment dla oleju jako zwiększenia produkcji z ZSRR, Wenezueli, Meksyku, Nigerii, a także wejścia na Alasce i Morzu Północnym oleju wytrąca początek upadku 20-letniej cen ropy naftowej i rozluźnienie przyczepności OPEC.

Mandat Volckera powstrzymanie stagflacji poprzez podniesienie stóp procentowych w USA był udany, choć niepożądanym skutkiem jego polityki było to, że dolar stał się zawyżona. Spowodowało eksportu USA jest drogie i niekonkurencyjne (zwłaszcza amerykańskich samochodów), a import stał się tani, które umieścić dodatkową presję na bilans handlowy USA. W latach 1980 i 1985 dolar docenione przez około 50% w stosunku do jena, do marki niemieckiej, funta i franka francuskiego.

Plaza Accord, tak zwane, ponieważ została ona podpisana w hotelu Plaza w Nowym Jorku, był próbą doprowadzenia gospodarki Stanów Zjednoczonych, Japonii, Niemczech, Wielkiej Brytanii i Francji z powrotem do synchronizacji przez dewaluacji dolara. Jeżeli umowa została wykonana deficyt na rachunku obrotów bieżących w Stanach Zjednoczonych osiągnęła około 3,5% PKB, podczas gdy jego narodu gospodarka rosła o około 3%. Europa z drugiej strony miał dużą nadwyżkę handlową i przeżywała ujemny wzrost o około -0,7%. W celu przywrócenia równowagi, G-5 zgodził się mieszaniną podatków i cięć wydatków publicznych, rozwoju sektora prywatnego oraz otwarcie rynków.

W ciągu najbliższych kilku lat dolar będzie deprecjonować o 50% w stosunku do pozostałych krajów G-5. W 1987 roku japoński jen poszedł od 242 do 150 za dolara za dolara. Deficyt handlowy USA z Europą również zostały zredukowane z powodzeniem, choć nie z Japonii.

Dolar będzie cdinue spadać poza uzgodnionymi celami, co skłoniło to G-6 negocjować Louvre Accord, który był próbą powstrzymania spadku amerykańskiego dolara. To okaże się o wiele trudniejsze propozycją niż dewaluacji zgodzie Plaza. Wynika to dolar że już w środku trendu spadkowego w momencie Plaza Accord została podpisana. Z drugiej strony Louvre Accord będzie próbować odwracać już ugruntowany trend i zrobić to za pośrednictwem trwałego koordynacji polityk gospodarczych 6 największych gospodarek na świecie. Przez 1988 dolar był wart 121 jenów i 1,57 marka niemiecka. Drastyczny wzrost stóp procentowych w Stanach Zjednoczonych była jedyną rzeczą, która zatrzyma spadek i wzmocnienie dolara.

Plaza Accord był ważnym historycznym kamieniem milowym w rozwoju rynku walutowym. To był pierwszy raz, że narody zgodził się aktywnie interweniować w sposób skoordynowany, tak aby wpłynąć na wartości waluty, to przykład jak interwencje banku centralnego może zostać zaaranżowana poza granicami kraju w interesie gospodarki światowej. Był to także moment w historii, kiedy najszersze skutki globalizacji tam dla wszystkich, aby zobaczyć, a rynki okazały się wymaga od czasu do czasu rękę przewodnią aby móc działać sprawnie i skutecznie.

Ameryki Łacińskiej kryzysu zadłużenia

W 1980 roku wiele z Ameryki Łacińskiej dotkniętych poważnym kryzysem zadłużenia, który zniszczonych życie i stłumionym możliwości niezliczonych obywateli, to zaczęło być znane jako La DécadaPerdida lub utraconej dekady.

Do tej pory zostały szkicując zarys gospodarki światowej, śledząc drogę Rozwijała się ona z "Żebrak bliźniemu swemu" polityk prowadzących do Wielkiej Depresji, do dzisiejszej rzeczywistości globalnej, gdzie jedna niespodzianka może mieć efekt domina, które są odczuwalne na całym świecie. Widzieliśmy, jak cennym towarem w rękach nielicznych może być wieldedlike broń nad resztą świata, mamy spojrzał na przyciąganie i wcisnąć dynamiczne między rozporządzeniem i wolnego rynku i obserwowaliśmy, jak banki centralne mogą koordynować sami, aby wpłynąć na kursy walut. Jedną z rzeczy, będziesz observeas zanurzyć sobie na rynku jest to, że zarówno pozostawiając je do własnych urządzeń i próbując je kontrolować nieuchronnie prowadzić do niepożądanych efektów.

Jedną z konsekwencji kryzysu naftowego w 1970 roku powstała w wyniku recyklingu petrodolarowego. Fakt, że olej jest wycenione w dolarach doprowadziło do krajów OPEC gromadzących wiele wealthwhen cena ropy drastycznie wzrosła. OPEC'spetrodollarsinevitably trafiły z powrotem do systemu bankowego, częściowo ze względu na wiele krajów OPEC decyduje nie reinwestować ten kapitał do swoich infrastruktur krajowych. Masowy napływ ofpetrodollar depozytów znacząco zwiększyło zdolność kredytową banków, iz popyt na kredyty ze strony krajów uprzemysłowionych upadłszy w czasie recesji, duża ilość tych pieniędzy został wypożyczony do szybkiego uprzemysłowienia krajów Ameryki Łacińskiej.

Ameryka Łacińska została przeżywa coś w rodzaju boomu w produkcji od 1930 roku. Jej nowo uprzemysłowione gospodarki były koncentruje się na łamanie ich zależność od importowanych dóbr konsumpcyjnych z krajów rozwiniętych przez przemysł buildingdomestic karmić to zapotrzebowanie. Ten proces substytucji importu industrializacji (ISI) przyniósł gwałtowny wzrost do krajów takich jak Meksyk, Brazylia i Argentyna, ale zbliżał się sufit w kategoriach wzrostu possiblefuture bez ponownego inwestowania inthe produkcji cięższych towarów konsumpcyjnych, takich jak samochody.

Podczas kryzysu naftowego z 1973 roku gwałtowny wzrost cen ropy naftowej i zmniejszenie produkcji globalnej doprowadziło do południowoamerykańskich producentów ropy podniesieniu luz lewo przez kraje OPEC i eksportujących dużo oleju do sytuacji Stany States.This został skazany na krótkotrwałe choć i tak zawyżone ceny rozliczane po kryzysie i produkcji została Podniesienie ponownie na Bliskim Wschodzie, gospodarki, takich jak Meksyk stał się niestabilny ekonomicznie. Inne południowoamerykańskich importerami netto ropy cierpiał na zwiększenie rachunków za paliwo w czasie kryzysu i wyższych spłat długu po kryzysie, jak ich zachodni wierzyciele podniósł stopy procentowe.

Wybór na prowadzenie dochodzenia substytucji importu industrializacji zamiast przechodzenia na eksport gospodarki napędzane, został prawdopodobnie częściowo decyduje globalnej koniunktury czasu. Poważny kryzys, który uderzył kraje rozwinięte w następstwie szoku naftowego oznaczało, że popyt na import spadł drastycznie, podobnie jak materiały zapotrzebowanie forraw, który również szkodzić Ameryki Południowej rynku eksportowym.

Przy rosnących stóp procentowych na Zachodzie, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie polityka jastrzębi zostały wprowadzone przez prezes Fed Paul Volker złagodzić stagflacji (większość banków komercyjnych, które pożyczył pieniądze do South militariamiA zostały amerykańskich i japońskich), koszt obsługi theseloans wzrosła drastycznie. Rosnące stopy procentowe również pomogły przywrócić zaufanie do dolara amerykańskiego, które wywierały presję na stopy latynoamerykańskich wymiany, zwiększając jednocześnie wartość swoich długów, a koszt ich spłat. Od 1975 do 1983 roku dług Ameryki Łacińskiej poszedł od 75 $ mld $ 315 mld, ta ostatnia wartość jest około 50% PKB regionu. Roczny koszt obsługi tych kredytów miał również wzrosła z 12 mld $ w 1975 do $ 66 mld w 1982 roku.

W sierpniu 1982 roku został ogłoszony przez ministra finansów Meksyku, Jesus Silva-Herzog, że kraj nie będzie w stanie kontynuować obsługę swoich dotychczasowych kredytów. Rynek pożyczek implodowała noc. Banki komercyjne przestał kredytów dla regionu, jak i większość istniejących kredytów były krótkoterminowy charakter, fakt, że banki odmawiają im refinansować doprowadziły do ​​miliardów dolarów długu będących powodu wszystkie naraz.

Powstały kryzys byłby najgorszy w region'shistory. Bezrobocie strzał, dochody i siła nabywcza spadła, grunt do zatrzymania wzrostu i ubóstwa wzrosła w programy społeczne zostały porzucone na rzecz spłaty długu. W latach 1982 i 1985 gospodarek latynoamerykańskich zakontraktowanych o około 9 procent. W celu refinansowania istniejących krajów pożyczki zostały zobowiązane do przyjęcia znacznie bardziej rygorystyczne warunki, jak również pozwalając Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), aby wkroczyć i wprowadzenie środków oszczędnościowych i reform dla całego kraju, z których najbardziej godne uwagi były porzucenie substytucji importu industrializacji na rzecz wolnorynkowego kapitalizmu i prywatyzacji branży.

Azjatycki Kryzys finansowy z 1997 r

Azjatycki kryzys finansowy nastąpił w latach 1997-98 i ujawnił, jak połączone ze sobą globalne rynki walutowe są. Jeden z naszych tematów trwające w tej krótkiej historii forex była jak banki centralne i rządy starały się interweniować na rynkach; kryzys azjatycki ujawniła raz na zawsze, jak bezsilne instytucje te mogą być podczas próby działać przeciwko przytłaczającym siłom rynkowym i nietrwałych fundamentach.

Prowadzące do kryzysu gospodarek Azji Południowo-Wschodniej był szczególnie atrakcyjny dla inwestorów ze względu na ich imponujących wskaźników wzrostu. Te azjatyckie tygrysy (Hong Kong, Singapur, Korea Południowa i Tajwan) miały szybko przekształciła potężnych gospodarek światowych specjalizujących się w finansach i produkcji, a tuż za to, co stało się znane jako gospodarek Tygrys Malezji, Indonezji, Tajlandii i Filipin. Gospodarki te w szczególności był dynamicznie rozwijającym się i były przyciąga wiele inwestycji spekulacyjnych ze względu na wysokie stopy procentowe są utrzymywane. Tajlandia był cud gospodarczy sam w sobie, przeżywa wzrost nieco poniżej 10% rocznie przez okres dłuższy niż dziesięć lat poprzedzających kryzys. Byłoby to również w końcu okazać się słabym ogniwem tego zestawu katastrofę w ruchu.

Dokładne przyczyny kryzysu są, oczywiście, liczne i wciąż sprowokować debatę; Jednak kombinacja gorącego pieniądza napędza niezrównoważonych baniek aktywów, złe praktyki kredytowe prowadzące do kredytów nieregularnych, emanując deficyty na rachunku obrotów bieżących, dewaluacji jena i juana, a USA wychodzi z recesji są wymieniane jako czynniki przyczyniające.

Masywny napływ inwestycji zagranicznych doprowadził do istnienia dużo kapitału dostępnego dla kredytów rozwojowych, z których wiele znalazło się w rękach osób z nepotystycznego powiązania z rządem i bankowych urzędników, zamiast tych najbardziej pożądanych i najlepiej w stanie zapłacić je z powrotem. Tajlandii, Korei Południowej i Indonezji biegały dość ogromnych deficytów na rachunku obrotów bieżących, Tajlandii w szczególności stanowiły około 8% PKB tego kraju i wyniosła prawie $ 15 mld przed katastrofą. W ślad Plaza Accord dewaluacji jena i juana i późniejszego umocnienia dolara wykonane eksport Azji znacznie mniej konkurencyjny. To jeszcze bardziej pogłębia deficyt na rachunku obrotów bieżących w regionie. Czynnik podwyżek stóp procentowych Rezerwy Federalnej, które doprowadziły do ​​ucieczki kapitału z powrotem do gospodarki USA, a masz zbieżność okoliczności, które doprowadziły do ​​ogromnej utraty zaufania w wyniku ataków spekulacyjnych na 14 maja i 15 1997, co spowodowało ewentualne dewaluacja baht.

Brak rezerw walutowych sprawiły, że rząd Tajlandii niezdolną do wspierania bahtów w obliczu tych ataków, waluta została ostatecznie mogą unosić się w dniu 2 lipca 1997 roku, i szybko stracił ponad połowę swojej wartości, natomiast Thai giełda spadła 75%.

W ciągu kilku miesięcy od Thai katastrofie indonezyjska rupia i giełda osiągnęła rekordowo niskim poziomie, co powoduje PKB kraju skurczy się o około 13,5% w tym roku.

Południowej Won również stracił ponad połowę swojej wartości wobec dolara, kraj rating został obniżonydwukrotnie, a jej przemysł motoryzacyjny był utrzymywany przy życiu przez szereg fuzji i przejęć.

Te trzy gospodarki zostały najbardziej dotknięte przez kryzys, i były beneficjentów o 40 $ mld Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) inicjatywy w celu przywrócenia równowagi gospodarczej do regionu. Jednak domina skutki kryzysu były daleko idące i doprowadziło do ogólnego spowolnienia gospodarczego, które było odczuwalne na całym świecie. Inwestorzy już coraz awersją do ryzyka, gdy przyszło do rynków rozwijających się. Związane z tym spowolnienie gospodarcze spowodowało również ceny ropy do spadku i był czynnikiem w rosyjskim kryzysem finansowym z 1998 r.

W dekadzie po kryzysie azjatyckim wiele krajów w regionie podjęła kroki, aby być o wiele mniej zależny od gorącego pieniądza jako stymulant gospodarczego. Zaczęli też uruchomić nadwyżki na rachunku obrotów bieżących i budować swoje rezerwy walutowe, tak aby być w stanie obsługiwać swoich walutach w przypadku przyszłych ataków spekulacyjnych. Jako bezpośredni skutek tych działań Azja była dotąd w stanie lepiej przetrwać globalny kryzys finansowy z roku 2008. Poniższa tabela ujawnia zakres Chin rosnących rezerw walutowych od 2004 aż do dnia dzisiejszego.

Chiny FX Rezerwy jako% światowej Razem


O que se segue é um breve resumo de alguns dos principais desenvolvimentos históricos que levaram ao mercado Forex você está agora a preparar-se para o comércio em.

Bretton Woods 1944. USD torna-se moeda de reserva do mundo.

Em julho de 1944, com a Segunda Guerra Mundial ainda grassa na Europa e Sudeste da Ásia, 730 representantes das 44 nações aliadas convocada no Washington Hotel Mount em Bretton, New Hampshire, EUA, para as Nações Unidas Conferência Monetária e Financeira. Bretton Woods foi uma tentativa de chegar a um consenso sobre a forma de governar a economia internacional no rescaldo da guerra, bem como para abordar as políticas isolacionistas de discriminação econômica e guerra comercial, que muitos acreditavam que tinha contribuído para ambas as guerras mundiais, bem quanto à Grande Depressão. Como tal, erradicar o que veio a ser conhecido como "beggar thy políticas vizinho" (políticas que aliviam os problemas econômicos de um país à custa de outros países) e incentivar um fluxo mais livre de comércio entre as nações, tornou-se um ponto focal para a conferência . Essencial para o acordo era um sistema internacional de pagamentos para facilitar o comércio com salvaguardas para evitar grandes flutuações no valor da moeda ou desvalorizações competitivas. Por todas estas razões Bretton Woods foi um marco importante no desenvolvimento do mercado de câmbio, e de fato o sistema financeiro global que temos hoje.

Foi a primeira vez que um sistema monetário global tinha sido negociado entre Estados-nação, e mesmo que a maioria dos pontos-chave do sistema de Bretton Woods desde que foram abandonadas, o seu legado vive nas instituições que lhe deram origem. O acordo a que se chegou em Bretton Woods, no 22 de julho de 1944, levou à criação do Fundo Monetário Internacional (FMI), o Banco Internacional de Reconstrução e Desenvolvimento (agora parte do Banco Mundial) e do Acordo Geral sobre Tarifas e Comércio (GATT).

A chave para o acordo de Bretton Woods era um sistema de taxas de câmbio fixas entre os países cuja moeda valores foram todos atrelado ao dólar norte-americano, e convertibilidade do dólar em ouro a uma taxa fixa de US $ 35 dólares por onça. Isso efetivamente fez o dólar norte-americano moeda de reserva do mundo como ele assumiu o papel que o ouro tinha anteriormente desempenhado sob o padrão-ouro. Além de se tornar a moeda do mundo, é intercambiável com o ouro tornou a moeda com o maior poder de compra. Além disso, a forma como as outras moedas foram atreladas a ele, cada um com sua própria taxa fixa, significa que a maioria das transações internacionais foram denominados em dólares norte-americanos. Tendo em conta que, na esteira da Segunda Guerra Mundial as potências européias mais afetadas pelo conflito também foram pesadamente em dívida para com os Estados Unidos, o clima geopolítico e económico era absolutamente ideal para o surgimento dos Estados Unidos como superpotência do mundo. Enquanto a Grã-Bretanha tinha sido a força económica dominante no século 19 e início do século 20, com a libra esterlina ter orgulho do lugar como moeda de reserva do mundo durante este período, a segunda metade do século XX veria dominância passagem para os Estados Unidos.

Pós Bretton Woods. A ascensão do capitalismo de mercado livre.

Bretton Woods duraria até 1971, altura em que foi substituído pelo contrato de curta duração Smithsonian intermediado pelo presidente dos EUA, Richard Nixon. No entanto, a idade de ouro de Bretton Woods realmente só durou até 1968, até este tempo, houve uma melhoria constante da produção e do comércio global, e a partir de 1959 todas as moedas que faziam parte do acordo apreciado plena convertibilidade. Mas foi a relação do dólar ao ouro, que viria a ser o verdadeiro problema que acabaria por perturbar o sistema, isso eo fato de que os Estados Unidos estava correndo um grande déficit na balança de pagamentos para ajudar a recuperação europeia de fundos e manter o líquido sistema financeiro . Economistas previam essa eventualidade mais de uma década de antecedência, e de fato o problema de manter ouro a US $ 35 por onça foi um problema real, tanto para trás como o final de 1950.

O principal problema com Bretton Woods foi talvez o melhor indicado em 1960 por Robert Triffin, um economista que escreveu sobre o que mais tarde veio a ser conhecido como o dilema de Triffin. Simplificando, Dilema de Triffin afirmou que o déficit dos EUA foi vital para o crescimento económico e para a liquidez do sistema financeiro, mas que, eventualmente, o próprio déficit que estava ajudando recuperação pós-guerra da Europa foi obrigado a minar a confiança no dólar norte-americano como o Mundial de moeda de reserva, e poderia, eventualmente, levar à instabilidade financeira generalizada.

O dólar norte-americano era a única moeda que se convertibilidade ouro, e no final da Segunda Guerra Mundial os EUA procederam a cerca de 65% das reservas de ouro do mundo. No entanto, a inflação tinha levado a não ser economicamente viável para produzir muito mais ouro, e, como dólares mais e mais norte-americanos inundaram o sist financeira globalreservas de ouro em, e dos Estados Unidos raramente se alterou, a confiança do dólar começou a diminuir, uma vez que se tornou evidente que os EUA seriam incapazes de cumprir os seus compromissos devem detentores de dólares desejam impor dólar convertibilidade. Além disso, o fato de que havia um mercado livre em que o ouro foi negociado (distinta das operações efectuadas pelos bancos centrais sob taxas de Bretton Woods), levou a uma situação em que era mais barato para comprar ouro à taxa de Bretton Woods e, em seguida, vendê-lo no mercado aberto.

Em 1971 os EUA só realizou ouro suficiente para cobrir 22% das reservas em dólares norte-americanos no exterior e foi um déficit de reserva $ 56 bilhões. Adicionar a esta crescente dívida pública do país que estava sendo usado para financiar as iniciativas da Grande Sociedade introduzidas pelo presidente Lyndon B. Johnson, bem como a Guerra do Vietnã em curso, e ficou claro que o sistema de Bretton Woods tornou-se insustentável. Em novembro de 1967, o Reino Unido desvalorizou a libra a partir de $ 2,80 a $ 2,40. Em novembro de 1968 uma crise cambial levou ao fecho dos mercados francês, alemão e britânico. Em agosto de 1968, o franco francês foi desvalorizado de 0,18 gramas de ouro por franco a 0,16 gramas. Em outubro do mesmo ano, a marca alemã Deutsche foi reavaliada a partir de $ 0,25 a $ 0,273. Finalmente maio de 1971, o marco alemão eo florim holandês foram flutuou. Em 15 de agosto de 1971, o presidente americano Richard Nixon retirou dólares convertibilidade ouro, bem como institui um direito de importação de 10% e, temporariamente, bloqueando salários e preços. Isto veio a ser conhecido como o Nixon Choque e causou todos os grandes potências económicas com excepção da França para flutuar suas moedas e começar a intervir através da compra de dólares.

Em dezembro de 1971, o Acordo Smithsonian foi assinado pelos países do G-10. Foi uma tentativa de manter o sistema de Bretton Woods vivo ajustando as suas taxas fixas para refletir com mais precisão as pressões do início dos anos 1970 no mercado. O dólar foi re-atrelado ao ouro com o novo preço de US $ 38 por onça e foi autorizado a flutuar dentro de uma gama de 2,25%, ao invés do intervalo de 1% permitido pela Bretton Woods, com outras nações concordar em reajustar suas taxas fixas para o dólar desvalorizado recentemente em conformidade. A maior diferença do Acordo Smithsonian teve de Bretton Woods foi a de que o dólar americano era não mais ser conversível em ouro. Enquanto o acordo Smithsonian ajustado as relações entre as moedas do mundo, não corrigir os desequilíbrios fundamentais que levaram à desvalorização do dólar em primeiro lugar. Os EUA continuaram a correr um enorme déficit, bem como aumentando a sua dinheiro de abastecimento a uma taxa inflacionária, o que levou a outros bancos centrais a ser forçado a intervir a fim de manter as suas próprias moedas de apreciar, indexada como eles foram ao dólar em um taxa fixa. Em 1972 a libra foi finalmente autorizado a flutuar em relação ao dólar. Um aumento no valor do ouro levou ao dólar ter que ser reavaliada novamente em fevereiro de 1972, $ 42,22 por onça (causando todas as principais moedas também valorizar em relação ao dólar). Até março do mesmo ano, depois de grandes intervenções de bancos centrais europeus custando cerca de US $ 3,5 bilhões, o sistema de taxa fixa entrou em colapso total e o valor do dólar dos Estados Unidos foi passar a ser determinada pela economia de livre mercado.

OPEP e a crise do petróleo de '73.

Até agora temos esquecido um jogador importante na nossa história. Se no ouro caracteriza fortemente na história do Forex, em seguida, petróleo, tão vital para as rodas da indústria como ela é preciosa, certamente merece uma seção própria. Para dizer que o capitalismo de livre mercado, como sabemos agora que não teria sido possível se não fosse o petróleo é não exagerar o caso. Ouro pode ter desfrutado de um período em que era a espinha dorsal do sistema monetário internacional, mas o crescimento da nossa economia global estava literalmente e figurativamente impulsionado pelo petróleo.

entrada dos Estados Unidos até tarde da Segunda Guerra Mundial, sua capacidade financeira, posteriormente, e seu status como moeda de reserva com a assinatura de Bretton Woods, são frequentemente citados como fatores que contribuem para sua ascensão ao status de superpotência. Mas os Estados Unidos não apenas sair da Segunda Guerra Mundial relativamente incólume, com grande parte da Europa em dívida para com ele, e sua moeda central para o sistema monetário global; a ascensão dos Estados Unidos também coincidiu com a descoberta de suas próprias reservas de petróleo, que rapidamente substituído o carvão como fonte primária do país de energia. Assim como o século 19 pertenceu ao Império Britânico; um império, deve notar-se, alimentado por carvão. O século 20 que pertencem aos Estados Unidos, e seria o século do petróleo.

Como pano de fundo para os eventos que já examinamos, é importante ter em mente que os anos do pós Segunda Guerra Mundial viu uma demanda cada vez maior por petróleo. Entre o final da Segunda Guerra Mundial e o fim do Acordo Smithsonian o consumo mundial de petróleo triplicou, e a demanda por ele aumentou more de cinco vezes. Depois do petróleo a Segunda Guerra Mundial foi rapidamente substituindo o carvão; era abundante, barato, mais fácil de transportar do que o carvão, e também conferiu uma vantagem competitiva em termos de produtividade para países que optaram por fazer a troca. Milhões e milhões de barris fluiu para fora do Oriente Médio e Venezuela, alimentando a reconstrução pós-guerra, a recuperação económica eo crescimento global.

absorção generalizada de petróleo também teve o efeito de deslocar gradualmente o equilíbrio de poder, fazendo com que muitos países dependem cada vez mais uma fonte acessível constante de nações produtoras de petróleo. A primeira vez que os membros da Organização dos Países Árabes Exportadores de Petróleo (OPEP) tentou empregar o que veio a ser conhecido como a "arma do petróleo" foi no início de junho de 1967, um dia após o início da Guerra dos Seis Dias. Em resposta a uma incursão israelense em territórios egípcios, jordanianos e sírios membros da OPEP emitiu um embargo de petróleo contra todos os países considerados em apoio a Israel e dentro de dias o fornecimento do petróleo árabe tinha sido reduzida em cerca de 60%. A situação ameaçava piorar quando eclodiu a guerra civil na Nigéria no mês seguinte, a remoção de mais de 500.000 barris de petróleo bruto a partir da cadeia de fornecimento global a cada dia. Este primeiro embargo do petróleo seria de curta duração e muito mal sucedido devido à existência de reservas relativamente saudáveis, bem como o re-encaminhamento de suprimentos para as áreas mais afetadas pelo embargo. No entanto, a segunda tentativa da OPEP em jogar seu peso teria um efeito muito mais desestabilizador.

Entre 1967 e 1973 a dependência da economia global em petróleo barato tinha reduzido a capacidade excedente para níveis perigosamente baixos. Em 1970, havia cerca de 3 milhões de barris de capacidade excedente por dia (excluindo os EUA), em 1973 este tinha encolheu para 500.000 barris por dia. Então, quando a OPEP empunhou a "arma do petróleo", pela segunda vez em 17 de outubro de 1973, as apostas seriam significativamente maiores do que eram em 1967.

Uma série de fatores convergentes contribuiu para a crise do petróleo de '73. tensas negociações entre a OPEP e as companhias petrolíferas ocidentais a respeito de preços e produção tinha sido em curso há algum tempo. Além disso, quando em 1971 o presidente Richard Nixon pôr fim ao sistema de Bretton Woods, retirando a convertibilidade do dólar em ouro, o inevitável desvalorização do dólar que se seguiu afetou países produtores de petróleo, porque o óleo foi (e ainda é) o preço em dólares norte-americanos. Adicione a isso o fato de que a produção de petróleo nos EUA atingiu um pico de cerca de 10 milhões de barris por dia em 1970 (a diminuir progressivamente depois disso), e que em 1973 os EUA estavam realmente importando 6 milhões de barris por dia, o que torna extremamente vulnerável a interrupções no fornecimento, e você tem as condições ideais para uma tempestade perfeita.

No dia 6 de outubro de 1973, durante o dia santo judaico do Yom Kippur, Egito e Síria invadiram territórios israelenses que haviam sido apreendidas por Israel durante a Guerra dos Seis Dias, seis anos antes. Em 17 de outubro, em resposta ao apoio dos EUA a Israel durante o conflito, a Opep elevou o preço do petróleo em 70%, bem como a imposição de um embargo contra os Estados Unidos e todos os outros países que haviam apoiado Israel durante o conflito. A guerra terminaria no final de outubro, mas a OPEP se recusou a mudar seu curso. Em novembro do mesmo ano Opep cortar a produção de petróleo em 25%, e ameaçou mais 5% de corte. Em Dezembro, o preço do petróleo foi novamente dobrada. Ao janeiro, quando Israel concordou em retirar suas tropas de volta para o lado leste do Canal de Suez, o preço do petróleo foi quatro vezes maior do que tinha sido antes do início da crise.

A atitude dos produtores de petróleo durante este período pode ser resumida por um citações memoráveis ​​do Xá do Irã, que foi publicado pelo New York Times em dezembro de 1973:

"É claro que [o preço do petróleo] vai subir … Certamente! … Você [o Ocidente] aumentou o preço do trigo que você vender-nos em 300%, eo mesmo para o açúcar e cimento … Você compra o nosso petróleo bruto e vendê-lo de volta para nós, refinado como a petroquímica, a cem vezes o preço que você pagou para nós … é justo que, a partir de agora, você deve pagar mais por petróleo. Vamos dizer que dez vezes mais. "

Irã não tinha participado no embargo, continuando a enviar petróleo para o Ocidente durante todo o conflito, mas estava claro que a era do petróleo barato acabou e todo mundo sabia disso.

A crise do petróleo mudou a paisagem geopolítica e da economia global em uma série de maneiras importantes. Os preços inflacionados em que países da OPEP estavam vendendo seu petróleo após o embargo causou o crescimento económico a abrandar no Ocidente ao mesmo tempo, fazendo com que a inflação, uma situação que veio a ser conhecido como "estagflação". Além disso, a quadruplicação do preço do petróleo imediatamente levou a um enorme fluxo de capital do Ocidente para os países exportadores de petróleo do Oriente Médio, uma grande parte dos quais foram gastos em armas e tecnologia, agravando ainda mais as tensões na região e levando a um aumento militar americanopresença y. O preço do petróleo, bem como a sua oferta consistente, começou a figurar fortemente nas agendas dos países industrializados, como foi o choque causado pelo embargo. Pode parecer o mais óbvio de pontos para se conectar a partir de nossa perspectiva, mas mesmo que havia sinais evidentes que antecederam a crise, o preço do petróleo e da oferta nunca foi o tema de preocupação antes de 1973 que é hoje. Hoje em dia o equilíbrio da oferta e da procura é tão delicada que é importante para você como um comerciante de Forex para entender como as moedas são correlacionados com os preços do petróleo (mais sobre isso mais tarde), bem como para manter a par de todos os eventos globais que poderiam afetar o seu abastecimento . Finalmente, a crise do petróleo de 1973 também fez a conservação de energia, um termo praticamente inexistente vocabulários das pessoas no momento, uma prioridade que só tem crescido mais urgente à medida que avançamos mais perto de esgotamento das reservas de combustíveis fósseis do nosso planeta.

Cooperativa intervenção do Banco Central. O Plaza Accord de 1985.

Você pode ter observado uma dinâmica interessante no trabalho na breve história do forex nós esboçamos até agora; um certo puxar e empurrar entre a necessidade de uma regulamentação explícita e controle, versus uma abordagem laissez-faire em que um mercado livre é permitido se auto-regular. Se você identificou o tema que você está certo para fazê-lo, as duas unidades opostas estão sempre presentes, com os defensores do ex-mais vocal na esteira de uma crise econômica, e advogados para o último parecendo ter rédea solta quando tudo está bem na economia global. Os medos que levaram à de Bretton Woods, em primeiro lugar, e para Nixon querendo manter taxas de câmbio fixas no Acordo Smithsonian, eram precisamente que se deixou de se auto-regular desvalorizações concorrentes entre as moedas rivais e outras práticas comerciais antagônicas levaria a instabilidade global. Por outro lado, os curta-vindas de ambos Bretton Woods eo Acordo Smithsonian foram feitas muito óbvio por um mercado relutante, ou incapaz, a ser bloqueada para os mesmos relacionamentos fixos que foram impostas, a fim de regulá-lo. E, novamente, o período entre a livre flutuação das moedas mais importantes do mundo e do Plaza Accord daria mentira para o mito de que a dinâmica de oferta e demanda simples são tudo o que são necessários para regular um mercado eficiente.

Já olhou para a primeira grande crise a afetar a economia global após o abandono de Bretton Woods em 1971. O aumento de quatro vezes no preço do petróleo após a crise de 1973, resultaram no aumento das despesas de importação para países industrializados, perturbando sua balança de pagamentos . Lembre-se que o petróleo é cotado em dólares, de modo a reciclagem de dólares norte-americanos detidos pelos países da OPEP (reciclagem de petrodólares) conduziu inevitavelmente a uma h2 dólar norte-americano, apesar de os Estados Unidos continuaram a correr um déficit comercial substancial.

No final da década de 1970, o dólar dos EUA cairia em valor como esse déficit crescente erodido a confiança dos investidores. Este seria exacerbado pela revolução iraniana e o segundo choque do petróleo de 1979, quando a OPEP novamente subiu o preço do petróleo. No entanto, até o início de 1980 uma postura hawkish do presidente do Federal Reserve Paul Volcker, combinado com um interesse renovado no dólar como moeda de refúgio seguro após a eclosão da guerra Irã-Iraque, a força do dólar ajudou a voltar. 1980 também seria um divisor de águas para o óleo como o aumento da produção da URSS, Venezuela, México, Nigéria, bem como a entrada de óleo do Alasca e do Mar do Norte, precipitou o início de um declínio de 20 anos nos preços do petróleo, e um afrouxamento de aderência da OPEP.

O mandato de Volcker para deter estagflação, aumentando as taxas de juros dos EUA foi bem sucedida, embora uma consequência indesejada de suas políticas foi a de que o dólar foi supervalorizado. Isto resultou em exportações dos EUA Ser (especialmente carros americanos) caros e não competitivos, enquanto as importações se tornou mais barato, o que colocou ainda mais pressão sobre a balança comercial dos Estados Unidos. Entre 1980 e 1985, o dólar americano valorizou cerca de 50% em relação ao iene, o marco alemão, a libra esterlina e do franco francês.

O Plaza Accord, assim chamado porque foi assinado no hotel Plaza, em Nova York, foi uma tentativa de trazer a economia dos Estados Unidos, Japão, Alemanha Ocidental, o Reino Unido ea França de volta para sincronização através da desvalorização do dólar americano. Quando o acordo foi feito o déficit em conta corrente dos Estados Unidos tinha atingido cerca de 3,5% do PIB do país, enquanto a sua economia estava crescendo cerca de 3%. Europa, por outro lado tinha um grande superávit comercial e foi experimentando um crescimento negativo de cerca de -0,7%. A fim de restabelecer o equilíbrio, o G-5 concordaram em uma mistura de cortes de impostos e gastos públicos, expansão do sector privado e da abertura dos mercados.

Ao longo dos próximos dois anos, o dólar dos EUA implicaria uma desvalorização de 50% em relação ao resto do G-5 nações. Em 1987, o iene japonês passou de 242 por dólar a 150 por dólar. O déficit comercial dos EUA com a Europa também tinha sido reduzida com sucesso, embora não com o Japão.

O dólar norte-americano continue a cair para além das metas acordadas, o que levou o então G-6 para negociar o Acordo do Louvre, que foi um esforço para deter o declínio do dólar norte-americano. Este viria a ser uma proposição muito mais complicado do que a desvalorização do acordo de Plaza. Isto é devido ao dólar já ter sido no meio de uma tendência de baixa no momento em que o Plaza Accord foi assinado. Por outro lado, o Acordo do Louvre tentaria reverter uma tendência já bem estabelecido e fazê-lo através de uma coordenação sustentada das políticas económicas dos 6 maiores economias do mundo. Em 1988, o dólar valia 121 ienes e 1,57 marcos alemães. Um aumento drástico nas taxas de juros dos Estados Unidos foi a única coisa que poderia travar a crise e fortalecer o dólar.

O Plaza Accord foi um importante marco histórico no desenvolvimento do mercado de câmbio. Foi a primeira vez que as nações concordou em intervir ativamente, de forma coordenada, de modo a afetar os valores de moeda, foi um exemplo de como as intervenções do banco central poderia ser orquestrado através das fronteiras nacionais, no interesse da economia global. Foi também um momento histórico em que as consequências mais amplas da globalização estavam lá para todos verem, e os mercados foram mostrados para exigir uma mão orientadora ocasionais, a fim de ser capaz de funcionar sem problemas e de forma eficiente.

A crise da dívida latino-americana

Na década de 1980 grande parte da América Latina foi afetada por uma crise da dívida grave, que arruinou as vidas e abafou as oportunidades de inúmeros cidadãos, que viria a ser conhecido como La DécadaPerdida, ou a década perdida.

Até agora, temos sido esboçar um esboço da economia global, o acompanhamento da forma como se desenvolveu a partir dos "beggar thy neighbour" políticas que levaram à Grande Depressão, a realidade global de hoje, onde uma única surpresa pode ter efeitos em cadeia que são sentida em todo o planeta. Temos visto como uma mercadoria valiosa nas mãos de uns poucos pode ser wieldedlike uma arma sobre o resto do mundo, nós olhamos a puxar e empurrar dinâmica entre os mercados de regulação e livres, e observaram como os bancos centrais podem coordenar entre se a fim de as taxas de câmbio afetam. Uma das coisas que você vai observeas que vocês se perderem nos mercados é que tanto deixá-los à própria sorte e tentar controlá-los inevitavelmente levar a resultados indesejáveis.

Uma das consequências da crise do petróleo da década de 1970 surgiu como resultado da reciclagem de petrodólares. O fato de que o petróleo é cotado em dólares norte-americanos levou a países da OPEP acumulando uma grande quantidade de wealthwhen o preço do petróleo foi drasticamente aumentada. OPEC'spetrodollarsinevitably encontrado seu caminho de volta para o sistema bancário, em parte devido a muitas nações da OPEP optando por não reinvestir esse capital em suas próprias infra-estruturas nacionais. O afluxo maciço ofpetrodollar depósitos aumentou significativamente a capacidade de empréstimo dos bancos, e com a procura de empréstimos entre as nações industrializadas de ter caído durante a recessão, uma grande quantidade desse dinheiro foi emprestado a rápida industrialização dos países latino-americanos.

América Latina tinha sido experimentando algo de um boom na fabricação da década de 1930 em diante. Suas economias recém industrializadas tinha sido focado em quebrar sua dependência em bens de consumo importados do mundo desenvolvido pelas indústrias buildingdomestic para alimentar essa demanda. Este processo de substituição de importações (ISI) trouxe rápido crescimento para países como México, Brasil e Argentina, mas estava se aproximando de um limite em termos de crescimento possiblefuture sem renovado investimento inthe produção de bens de consumo mais pesados, como carros.

Durante a crise do petróleo de 1973 o aumento dos preços do petróleo e uma redução na produção mundial levou a produtores de petróleo da América do Sul pegar a folga deixada por países da OPEP e exportação de uma grande quantidade de óleo para a situação United States.This estava condenado a ser de curta duração no entanto, e como os preços inflacionados liquidadas após a crise ea produção foi aumentada novamente no Oriente Médio, economias como a do México tornou-se economicamente instável. Outros importadores líquidos da América do Sul de petróleo sofria de aumentar as contas de combustível durante a crise e reembolsos de dívida mais elevados depois da crise como os seus credores ocidentais aumentou as taxas de juro.

A escolha de continuar a perseguir substituição de importações, em vez de fazer a transição para exportar economias orientadas, foi talvez parcialmente decidido pelo clima económico global do tempo. A severa recessão que tinha atingido os países desenvolvidos, na esteira do óleo-choque fez com que a demanda por importações caíram drasticamente, como tinha os materiais forraw demanda, que também feriram mercado de exportação da América do Sul.

Com taxas de juros crescentes no Ocidente, especialmente nos Estados Unidos, onde as políticas hawkish tinham sido introduzidas pelo presidente do Fed Paul Volcker para facilitar a estagflação (a maior parte dos bancos comerciais, que tinham emprestado dinheiro para Sul Americuma foram de US e japonês), o custo de theseloans assistência aumentou drasticamente. as taxas de juros crescentes também ajudou a restaurar a confiança no dólar norte-americano, o que colocou pressão sobre as taxas de câmbio na América Latina, aumentando ainda mais tanto o valor de suas dívidas e os custos de seus reembolsos. De 1975 a 1983 a dívida da América Latina tinha ido de US $ 75 bilhões a US $ 315 bilhões, o último montante ser em torno de 50% do PIB da região. O custo anual da manutenção desses empréstimos também havia subido de $ 12 bilhões em 1975 para US $ 66 bilhões em 1982.

Em agosto de 1982, foi anunciada pelo ministro das Finanças do México, Jesus Silva-Herzog, que o país não seria capaz de continuar a servir os seus empréstimos existentes. O mercado de crédito implodiu durante a noite. Os bancos comerciais pararam de emprestar para a região e como a maioria dos empréstimos existentes eram de curto prazo na natureza, o fato de que os bancos estavam se recusando a refinanciar os levou a milhares de milhões de dólares de dívida como sendo resultantes de uma só vez.

A crise resultante seria a pior do region'shistory. O desemprego disparou, rendimentos e poder de compra caiu, terra crescimento a um impasse ea pobreza aumentou à medida que os programas sociais foram abandonados em favor do reembolso da dívida. Entre 1982 e 1985 as economias latino-americanas contratadas cerca de 9 por cento. A fim de refinanciar os países empréstimos existentes eram obrigados a aceitar condições muito mais rigorosas, bem como permitindo que o Fundo Monetário Internacional (FMI) para intervir e introduzir medidas de austeridade e reformas em todo o país, o mais notável dos quais o abandono de substituição de importações industrialização em favor do capitalismo de livre mercado ea privatização da indústria.

A Crise Financeira Asiática de 1997

A crise financeira asiática ocorreu em 1997-98 e revelou o quão interligados os mercados de câmbio globais são. Um dos nossos temas em curso neste breve história do forex tem sido como os bancos centrais e os governos têm procurado intervir nos mercados; a crise asiática revelou uma vez por todas como impotente dessas instituições pode ser quando a tentativa de agir contra as forças de mercado esmagadora e fundamentos insustentáveis.

Que antecederam a crise das economias do Sudeste Asiático tinha sido particularmente atraente para os investidores devido às suas taxas de crescimento impressionantes. Os quatro tigres asiáticos (Hong Kong, Singapura, Coreia do Sul e Taiwan) tinha rapidamente evoluiu para formidáveis ​​economias globais especializada em finanças e manufatura, seguido de perto por que veio a ser conhecido como as economias Tiger Cub da Malásia, Indonésia, Tailândia e Filipinas. Essas economias, em particular, tinha sido rápida expansão e estavam atraindo uma grande quantidade de investimento especulativo devido às altas taxas de juros que eles mantidas. A Tailândia foi um milagre econômico em seu próprio direito, experimentando um crescimento de pouco menos de 10% ao ano por mais de uma década anterior à crise. Seria também, eventualmente, vir a ser o elo mais fraco que definir o acidente em movimento.

As causas precisas da crise são, naturalmente, numerosas e ainda provocar o debate; no entanto, uma combinação de dinheiro quente alimentando bolhas de ativos não sustentáveis, práticas de empréstimo pobres levando a empréstimos non-performing, dos déficits em conta corrente, a desvalorização do iene e yuan, e os EUA se recuperando da recessão são citados como fatores contribuintes.

A entrada massiva de investimento estrangeiro levou à existência de uma grande quantidade de capital disponível para empréstimos de desenvolvimento, muitos dos quais acabaram nas mãos de indivíduos com laços nepotistas a funcionários públicos e bancários, em vez de os mais elegíveis e melhor capaz de pagar -los de volta. Tailândia, Coreia do Sul e Indonésia estavam correndo déficits em conta corrente bastante robusto, da Tailândia, em particular, representavam cerca de 8% do PIB do país e ficou em apenas menos de $ 15 milhões antes do acidente. Na esteira do Plaza Accord a desvalorização do iene e yuan eo fortalecimento posterior do dólar tornou as exportações asiáticas muito menos competitivo. Este agravada déficits em conta corrente na região. Fator na alta de juros da Reserva Federal que levaram à fuga de capitais de volta para a economia norte-americana, e você tem uma convergência de circunstâncias que levou a uma enorme perda de confiança que resulta em ataques especulativos de 14 de Maio e 15 de 1997, que causou a eventual desvalorização do baht tailandês.

A falta de reservas cambiais rendeu o governo tailandês incapaz de suportar o baht em face destes ataques, a moeda foi finalmente autorizado a flutuar em 2 de julho de 1997, e rapidamente perdeu mais da metade de seu valor, enquanto o mercado de ações tailandês caiu por 75%.

Dentro de alguns meses do acidente Thai da rupia e estoque mercado indonésio atingiu níveis recordes, fazendo com que o PIB do país se contraia em torno de 13,5% naquele ano.

O sul-coreano ganhou também perdeu mais da metade de seu valor em relação ao dólar, o rating de crédito do país foi rebaixadosua indústria do motor duas vezes e foi mantido vivo por uma série de fusões e aquisições.

Estas três economias foram as mais afectadas pela crise, e foram os beneficiários de uma iniciativa de US $ 40 bilhões de fundos Monetário Internacional (FMI) para restabelecer o equilíbrio econômico para a região. No entanto, o knock-on efeitos da crise eram de longo alcance e levou a um abrandamento económico geral que se fez sentir em todo o globo. Os investidores haviam se tornado cada vez mais avessos ao risco quando se tratava de mercados em desenvolvimento. A desaceleração econômica que se seguiu causou também o preço do petróleo a cair e foi um fator que contribuiu para a crise financeira russa de 1998.

Na década após a crise asiática muitos países da região tomaram medidas para ser muito menos dependentes de dinheiro quente como um estimulante económico. Eles também começaram a correr superávits em conta corrente e construiu as suas reservas cambiais, de modo a ser capaz de suportar suas respectivas moedas em caso de futuros ataques especulativos. Como resultado direto destas medidas Ásia foi muito melhor capaz de resistir à crise financeira global de 2008. A tabela a seguir revela a extensão dos crescentes reservas de divisas da China a partir de 2004 até os dias atuais.

China reservas cambiais como% Mundial total


Ниже приводится краткое изложение некоторых из основных исторических событий, которые привели к рынку Форекс вы сейчас готовитесь торговать на.

Бреттон-Вудс 1944. USD станет мировой резервной валютой.

В июле 1944 года, с Второй мировой войны все еще бушевала в Европе и Юго-Восточной Азии, 730 представителей из 44 союзных стран, созванных в Washington Hotel Маунт в Бреттон, Нью-Гемпшир, США, для денежно-кредитной Организации Объединенных Наций и финансовой конференции. Бреттон-Вудс была попытка достичь консенсуса относительно того, как управлять международной экономики в период после войны, а также для решения изоляционистской политики экономической дискриминации и торговой войны, которую многие считали, что способствовало обеих мировых войн, а также а к Великой депрессии. Таким образом, искоренение того, что стали известны как "разорения соседа политики" (политики, смягчения экономических проблем той или иной страны за счет других стран), а также поощрение более свободный поток торговли между странами, стал координационным центром для конференции , Существенное значение для соглашения была международная система платежей, чтобы облегчить торговлю с гарантиями для предотвращения больших колебаний стоимости валюты или конкурентной девальвации. По всем этим причинам Бреттон-Вудс был важной вехой в развитии валютного рынка, и в самом деле глобальная финансовая система, которую мы имеем сегодня.

Это был первый случай, когда комплексная денежная система была предметом переговоров между национальными государствами, и хотя большинство из ключевых моментов Бреттон-Вудской системы с тех пор были заброшены, его наследие живет в учреждениях, он вызвал. Соглашение, которое было достигнуто в Бреттон-Вудсе на 22 июля 1944 года привело к созданию Международного валютного фонда (МВФ), Международного банка реконструкции и развития (ныне являющейся частью Всемирного банка) и Генеральное соглашение по тарифам и торговле (ГАТТ).

Ключ к соглашению Бреттон-Вудской была система фиксированных валютных курсов между странами, чьи валюты значения были привязаны к доллару США, и конвертируемость доллара США на золото по фиксированной ставке $ 35 долларов за унцию. Это фактически сделало доллар мировой резервной валютой, как он взял на себя роль, что золото раньше играл под золотым стандартом. Кроме того, чтобы стать мировой валютой, это взаимозаменяемость с золотом сделал его валюту с самой высокой покупательной способностью. Кроме того, как другие валюты были привязаны к нему, каждый со своим собственным фиксированной ставке, означало, что большинство международных сделок были выражены в долларах США. Принимая во внимание, что после Второй мировой войны европейские державы, наиболее пострадавших в результате конфликта были также в значительной степени в долгу перед США, геополитический и экономический климат был абсолютно идеально подходит для подъема Соединенных Штатов как мировой сверхдержавы. В то время как Великобритания была доминирующей экономической силой в 19-м и начале 20-го века, с стерлинга принимая почетное место в качестве мировой резервной валюты в течение этого периода, во второй половине двадцатого века увидели бы доминирование переходя к Соединенным Штатам.

Сообщение Бреттон-Вудс. Возвышение свободного рыночного капитализма.

Бреттон-Вудс будет продолжаться до 1971 года, после чего он был заменен недолговечной соглашением Смитсоновского при посредничестве президента США Ричарда Никсона. Однако золотой век Бреттонвудской только действительно продолжалось до 1968 года, до этого времени не было постоянное улучшение мирового производства и торговли, а с 1959 годов всех валютах, которые были частью соглашения пользовались полной конвертируемости. Но это было отношения доллара к золоту, что бы оказаться реальной проблемой, которая в конечном счете расшатать систему, это и тот факт, что Соединенные Штаты работает большой дефицит платежного баланса, чтобы помочь Европейский фонд восстановления и сохранить жидкость финансовой системы , Экономисты предвидели эту возможность более чем за десять лет вперед, да и сама проблема сохранения золота на уровне $ 35 за унцию была реальной проблемой еще в конце 1950-х.

Основная проблема с Бреттон-Вудсе, пожалуй, лучше всего сказано в 1960 году Роберт Триффин, экономиста, который писал о том, что позже получило название, как Дилемма Триффин в. Проще говоря, Дилемма Триффин заявил, что дефицит США жизненно важное значение для экономического роста и ликвидности финансовой системы, но в конечном итоге очень дефицит, который был помогать Европе послевоенное восстановление должно было подорвать доверие к доллару США как мировой резервной валюты, и в конечном счете может привести к широкому распространению финансовой нестабильности.

Доллар США был единственной валютой, которая пользовалась золотой конвертируемости, и в конце Второй мировой войны США провели около 65% мировых запасов золота. Тем не менее, инфляция привела к не является экономически жизнеспособным, чтобы производить гораздо больше золота, и как все больше и больше долларов США затопленных в мировую финансовую систзапасы золота эм, и США вряд ли сдвинулись с места, уверенность доллар начал ослабевать, как стало очевидно, что США не в состоянии выполнить свои обязательства, должны держатели доллара желание обеспечить соблюдение доллара конвертируемости. Кроме того, тот факт, что существует свободный рынок, на котором торговали золотом (отдельно от операций, проводимых центральными банками в рамках бреттонвудскими ставок), привело к ситуации, когда это было дешевле покупать золото по курсу Бреттон-Вудской, а затем продать его на открытом рынке.

К 1971 году только в США провел достаточно золота, чтобы покрыть 22% валютных резервов в долларах США и был запущен резервный дефицит в размере 56 миллиардов долларов. Добавьте к этому растущий государственный долг страны, который используется для финансирования инициатив Великого общества, введенный президентом Линдона Джонсона, а также войны во Вьетнаме Продолжающийся, и стало ясно, что Бреттон-Вудская система стала невыносимой. В ноябре 1967 года Великобритания девальвировал стерлингов от $ 2,80 до $ 2,40. В ноябре 1968 года обменный кризис привел к завершению французских, немецких и британских рынках. В августе 1968 года французский франк был девальвирован от 0,18 грамма золота на франком до 0,16 грамма. В октябре того же года марка немецкая Deutsche переоценивался от $ 0,25 до $ 0,273. Наконец, в мае 1971 года были размещены немецкой марки и голландский гульден. 15 августа 1971 года президент США Ричард Никсон снял доллар США золото конвертируемости, а также введение импортных пошлин на 10% и временно блокировки заработной платы и цен. Это стало известно как Никсон шок и вызвал все основные экономические державы, за исключением Франции, чтобы плавать свои валюты и начать интервенции, скупая доллары.

В декабре 1971 года Смитсоновский Соглашение было подписано странами G-10. Это была попытка сохранить Бреттон-Вудской системы в живых, регулируя свои фиксированные процентные ставки, чтобы более точно отражать рыночные давление в начале 1970-х годов. Доллар вновь был привязан к золоту по новой цене в $ 38 за унцию и может колебаться в диапазоне от 2,25%, а не в диапазоне от 1% разрешенной Бреттон-Вудсе, с другими странами согласились скорректировать свои фиксированные ставки на вновь девальвирован доллар соответственно. Самая большая разница Смитсоновского соглашения было Бреттон-Вудсе, что доллар США не было больше, чтобы быть конвертируемым в золото. Хотя соглашение Смитсоновский регулировать отношения между валютами мира, он не касался основных дисбалансов, которые привели к девальвации доллара в первую очередь. США продолжали работать огромный дефицит, а также увеличение его денежной поставки на инфляционную ставку, это привело к тому другие центральные банки были вынуждены вмешаться, чтобы сохранить свои собственные валюты от понимания, привязанный , как они были до доллара в фиксированная ставка. К 1972 году стерлинг был, наконец, разрешили плавать по отношению к доллару. Повышение стоимости золота привело к доллару того, чтобы быть переоценены снова в феврале 1972 года по цене $ 42,22 за унцию (в результате чего все основные валюты также ревальвировать по отношению к доллару). К марту того же года, после огромных интервенций европейскими центральными банками стоимостью около $ 3,5 млрд, то система с фиксированной процентной ставкой разрушилась полностью и стоимость доллара США отныне будет определяться свободной рыночной экономики.

ОПЕК и нефтяной кризис '73.

До сих пор мы не заметили существенного игрока в нашей истории. Если золото особенности сильно в истории Forex, а затем масло, как жизненно важные для колес промышленности, как это дорого, безусловно, заслуживает раздел своего собственного. Для того, чтобы сказать, что свободный рыночный капитализм, как мы теперь знаем, что это не было бы возможно, если бы не нефть, не завышать дело. Золото, возможно, пользовался период, когда он был основой международной валютной системы, но рост нашей глобальной экономики буквально и в переносном смысле движет нефть.

позднего вступления Америки во время Второй мировой войны, ее финансовое положение после этого, и его статус в качестве резервной валюты с подписанием Бреттон-Вудсе, часто упоминаются в качестве факторов, способствующих его для повышения статуса сверхдержавы. Но Соединенные Штаты не только выйти из Второй мировой войны относительно невредимым, причем большая часть Европы обязана ему, и ее валюта центральным элементом глобальной денежной системы; подъем Соединенных Штатов также совпало с открытием своих собственных запасов нефти, которые быстро заменили уголь в качестве основного источника страны энергии. Подобно тому, как 19-го века принадлежал к Британской империи; империей, следует отметить, питание от угля. 20-й век будет принадлежать Соединенным Штатам, и будет веком нефти.

В качестве фона к событиям, которые мы уже смотрели, это важно иметь в виду, что после Второй мировой войны годы видели все возрастающего спроса на нефть. Между окончанием Второй мировой войны и распада Смитсоновского соглашения мировое потребление нефти в три раза, и спрос на него увеличился моповторно, чем в пять раз. После Второй мировой войны масло быстро заменить уголь; это было в изобилии, дешево, легче транспортировать, чем уголь, а также присвоил конкурентное преимущество с точки зрения производительности в странах, которые решили сделать выключатель. Миллионы и миллионы баррелей вытекал из Ближнего Востока и Венесуэлы, питая послевоенная реконструкция, восстановление экономики и роста мировой экономики.

широко распространено поглощение Oil также имело эффект постепенно смещая баланс сил, что делает многие страны все больше зависит от постоянного притока доступной из нефтедобывающих стран. Первый раз, когда члены Организации арабских стран-экспортеров нефти (ОПЕК) попытались использовать то, что стало известно как "нефтяное оружие" было в начале июня 1967 года, на следующий день после начала Шестидневной войны. В ответ на израильское вторжение в египетских, иорданских и сирийских территорий члены ОПЕК издал нефтяное эмбарго в отношении всех стран, считающихся в поддержку Израиля и в течение нескольких дней арабского поставки нефти были сокращены примерно на 60%. Ситуация грозит ухудшиться, когда началась гражданская война в Нигерии в следующем месяце, удаление еще на 500000 баррелей сырой нефти из глобальной цепи поставок каждый день. Это первое нефтяное эмбарго будет недолгим и в значительной степени неудачными из-за наличия относительно здоровых запасов, а также изменение маршрута поставок в районах, наиболее пострадавших в результате эмбарго. Тем не менее, вторая попытка ОПЕК на метания его вес вокруг будет иметь гораздо более дестабилизирующий эффект.

В период с 1967 по 1973 год зависимость мировой экономики от дешевой нефти сократили избыточные мощности до опасно низкого уровня. В 1970 году насчитывалось около 3 млн баррелей избыточных мощностей в день (исключая США), к 1973 году этот показатель сократился до 500000 баррелей в сутки. Поэтому, когда ОПЕК владел "нефтяное оружие" во второй раз на 17 октября 1973 года, ставки будут значительно выше, чем они были в 1967 году.

Ряд сходящихся факторов способствовали нефтяного кризиса '73. Напряженные переговоры между ОПЕК и западными нефтяными компаниями в отношении ценообразования и производства были продолжающийся в течение некоторого времени. Кроме того, когда в 1971 году президент Ричард Никсон положил конец Бреттон-Вудской системы путем вывода конвертируемость доллара США к золоту, неизбежное девальвация доллара США, которая завязалась пострадавших нефтедобывающих стран, потому что нефть была (и до сих пор) в долларах США. Добавьте к этому тот факт, что добыча нефти в США достигла своего пика на уровне около 10 миллионов баррелей в сутки в 1970 году (убывающие устойчиво после этого), и что к 1973 году США фактически импортирования 6 миллионов баррелей в сутки, что делает его чрезвычайно уязвимым для перебоев в поставках, и у вас есть идеальные условия для идеального шторма.

С 6 октября 1973 года, во время еврейского святой день Йом Киппур, Египет и Сирия вторглись израильские территории, которые были захвачены Израилем во время Шестидневной войны шесть лет назад. С 17-го октября, в ответ на поддержку США Израиля в ходе конфликта, ОПЕК подняли цены на нефть на 70%, а также введение эмбарго против Соединенных Штатов и других стран, которые поддержали Израиль в ходе конфликта. Война будет закончена к концу октября, но ОПЕК отказалась изменить свой курс. В ноябре того же года ОПЕК сократить добычу нефти на 25%, и угрожали еще на 5% сократить. В декабре цены на нефть снова удвоилось. К январю, когда Израиль согласился вывести свои войска обратно на восточную сторону Суэцкого канала, цена на нефть была в четыре раза выше, чем это было до начала кризиса.

Отношение производителей нефти в этот период можно суммировать памятным цитата из шаха Ирана, который был обнародован в Нью-Йорк Таймс в декабре 1973 года:

"Конечно, [цена нефти] будет расти … Конечно! … Вы [Запад] были повышены цены на пшеницу вы продаете нам на 300%, и то же самое для сахара и цемента … Вы покупаете нашу сырую нефть и продавать его назад к нам, утонченный, как нефтехимической промышленности, в сто раз цена, которую вы заплатили нам … Это только справедливо, что с этого момента, вы должны платить больше за нефть. Скажем, в десять раз больше ".

Иран не участвовал в эмбарго, продолжая поставлять нефть на Запад на протяжении всего конфликта, но было ясно, что возраст дешевой нефти закончилась, и все это знали.

Кризис изменил нефть геополитический ландшафт и мировой экономики в целом ряде ключевых способов. Сами завышенные цены, по которым страны ОПЕК продавали свою нефть после того, как эмбарго вызвало экономический рост, чтобы замедлить на Западе в то же время вызывая инфляцию, ситуация, которая стала известна как "стагфляция". Кроме того, учетверению цен на нефть сразу же привело к огромным притоком капитала с Запада к нефтеэкспортирующих народов Ближнего Востока, значительная часть которых была потрачена на оружие и технологии, что еще больше усугубляет напряженность в регионе и приводит к увеличению американской военной подготовкиу присутствия. Цена на нефть, а также его бесперебойное снабжение, начал вычислять в значительной степени в повестках промышленно развитых стран, таких, был шок, вызванный эмбарго. Может показаться, что наиболее очевидным из точек для подключения с нашей точки зрения, но даже несмотря на все явные признаки, приведшие к кризиса, цены на нефть и предложение никогда не было предметом озабоченности до 1973 года, что она является сегодня. В настоящее время баланс спроса и настолько деликатна, что это важно для вас, как форекс трейдер, чтобы понять, как валюты коррелирует с ценами на нефть (подробнее об этом позже), а также быть в курсе любых глобальных событий, которые могут повлиять на его поставку , И, наконец, нефтяной кризис 1973 года также экономия энергии, термин в основном отсутствует в словарях людей в то время, приоритетом которого только возросла более актуальной по мере продвижения ближе и ближе к истощению запасов ископаемого топлива нашей планеты.

Кооперативное Центральный банк Вмешательство. Plaza Accord 1985 года.

Вы, возможно, заметили интересную динамику на работе в краткой истории форекс мы наметили до сих пор; некоторая Нажимная между необходимостью откровенного регулирования и контроля, по сравнению с невмешательством подход, в котором свободный рынок разрешено регулировать себя. Если вы определили эту тему ты прав, чтобы сделать так, две противостоящие диски всегда присутствуют, со сторонниками экс-самым громким в результате экономического кризиса, и выступает за второй кажущимся иметь полную свободу действий, когда все хорошо в мировой экономике. Опасения, что привело к Бреттон-Вудсе в первую очередь, и к Никсон желая сохранить валютные курсы, зафиксированные в Смитсоновского соглашения, были точно, что если оставить саморегулирование конкурирующими девальваций между конкурирующими валютами и другими антагонистическими торговой практики приведет к глобальной нестабильности. И наоборот, короткие приезды обоих Бреттон-Вудсе и Смитсоновского соглашения были сделаны очевидны на рынке не желает, или не, чтобы быть заблокированы до тех же фиксированных отношений, которые были введены для того, чтобы регулировать его. И опять же, период между свободно плавающих основных мировых валют, и площади Согласия даст ложь мифа, что простые динамика спроса и предложения все, что требуется для регулирования эффективного рынка.

Мы уже смотрели на первый крупный кризис повлияет на мировую экономику после отказа от Бреттон-Вудсе в 1971 году четырехкратный рост цен на нефть после кризиса 1973 года привело к увеличению расходов на импорт для промышленно развитых стран, нарушая их платежного баланса , Напомним, что нефть оценивается в долларах, поэтому утилизация долларов США, принадлежащих стран ОПЕК (нефтедолларов рециркуляции) неизбежно привело к h2 доллару США, хотя Соединенные Штаты продолжали работать значительный дефицит торгового баланса.

В конце 1970-х годов американский доллар будет падать в цене, поскольку это растущий дефицит подорвали доверие инвесторов. Это может быть осложнена иранской революции и второй нефтяной шок 1979 года, когда ОПЕК вновь повысил цены на нефть. Тем не менее, в начале 1980-х годов ястребом позиция из главы ФРС Пола Волкера, в сочетании с возобновлением интереса к доллару в качестве валюты-убежища после начала войны между Ираном и Ираком, помог силой доллара, чтобы вернуться. 1980 также будет переломным моментом для нефти в качестве увеличения выхода из СССР, Венесуэлы, Мексики, Нигерии, а также вступления Аляскинский и Северного моря нефти, ускорили начало упадка 20-летнего цен на нефть, и рыхление сцепление с дорогой ОПЕК.

Мандат Волкера, чтобы остановить стагфляции путем повышения процентных ставок в США был успешным, хотя и нежелательным последствием его политики было то, что доллар стал завышен. Это привело к экспорту США являются дорогостоящими и неконкурентоспособными (особенно американские автомобили), а импорт стал дешевым, что дальнейшее давление на торговый баланс США. В период с 1980 по 1985 годы доллар США оценили примерно на 50% по отношению к иене, немецкой марки, фунта стерлингов и французского франка.

Plaza Accord, так называемый, потому что он был подписан в отеле Plaza в Нью-Йорке, была предпринята попытка привести экономику Соединенных Штатов, Японии, Западной Германии, Великобритании и Франции обратно в синхронизации обесценивая доллар США. Когда было принято соглашение дефицит счета текущих операций США достиг около 3,5% от ВВП страны в то время как ее экономика росла примерно на 3%. Европа с другой стороны, был большой профицит торгового баланса и испытывает отрицательный рост около -0,7%. Для того, чтобы восстановить равновесие, то G-5 договорились о смеси налогов и государственных расходов сокращений, расширение частного сектора и открытия рынков.

В течение следующих нескольких лет доллар будет обесцениваться на 50% по отношению к остальной части G-5 стран. К 1987 году японская иена ушла от 242 за доллар до 150 за доллар. Дефицит торгового баланса США с Европой также успешно снижается, хотя и не с Японией.

Доллар США будет продinue падение за пределы согласованных целей, что побудило тогда G-6, чтобы вести переговоры о Louvre Accord, который был попыткой остановить падение доллара США. Это было бы оказаться гораздо сложнее, чем предложение девальвации соглашения Plaza. Это происходит из-за того, что доллар уже в разгар спада деловой активности в то время, когда Plaza Accord был подписан. С другой стороны Лувр Accord будет пытаться восстановить уже устоявшуюся тенденцию и сделать это с помощью последовательной координации экономической политики 6 крупнейших экономик в мире. К 1988 году доллар стоил 121 иен и 1,57 марок Deutsche. Резкое повышение процентных ставок в США было единственное, что бы остановить спад и укрепление доллара.

Plaza Accord был важной исторической вехой в развитии валютного рынка. Это был первый раз, что страны договорились активно вмешиваться в скоординированным образом, с тем, чтобы повлиять на валютные ценности, это был пример того, как интервенции центрального банка могут быть организованы через национальные границы в интересах мировой экономики. Это был также момент в истории, когда самые широкие последствия глобализации были там для всех, чтобы видеть, и рынки было показано, что требуется время от времени направляющую руку для того, чтобы иметь возможность работать бесперебойно и эффективно.

Латиноамериканский долговой кризис

В 1980-е годы в большинстве стран Латинской Америки был пострадавших от тяжелого долгового кризиса, который усложняла жизнь и сдавленным возможности бесчисленных граждан, он пришел бы быть известным как La DécadaPerdida или потерянного десятилетия.

До сих пор мы были набрасывать план глобальной экономики, отслеживания, как он разработал от "разорения соседа" политики, приведших к Великой депрессии, в условиях современной глобальной реальности, где один сюрприз может иметь побочные последствия, которые чувствовал вокруг планеты. Мы видели, как ценный товар в руках немногих может быть wieldedlike оружием над остальным миром, мы смотрели на Нажимная динамическое между регулированием и свободным рынком, и наблюдали, как центральные банки могут координировать между сами по себе для того, чтобы повлиять на валютные курсы. Одна из вещей, которые вы будете observeas вы погрузите себя на рынках, что оба оставляя их в свои собственные устройства и пытается контролировать их неизбежно приведет к нежелательным результатам.

Одним из последствий нефтяного кризиса 1970-х годов произошло в результате нефтедолларов рециркуляции. Тот факт, что нефть оценивается в долларах США привело к странам ОПЕК, аккумулирующих большую wealthwhen цена на нефть была резко увеличена. OPEC'spetrodollarsinevitably нашли свой путь обратно в банковскую систему, отчасти из-за многих стран ОПЕК, решивших не реинвестировать этот капитал в свои внутренние инфраструктуры. Массовый приток ofpetrodollar депозитов значительно увеличил кредитный потенциал банков, а также с спрос на кредиты среди промышленно развитых стран опустившись во время спада, большое количество этих денег взаймы быстро индустриализацию страны Латинской Америки.

Латинская Америка переживает что-то бум в производстве с 1930-ых годов. Ее новые индустриальные страны были сосредоточены на разрушении их зависимость от импортных потребительских товаров из развитых стран по buildingdomestic промышленности, чтобы накормить этот спрос. Этот процесс импортозамещения индустриализации (ISI), привели к быстрому росту таких стран, как Мексика, Бразилия и Аргентина, но приближался потолок с точки зрения роста possiblefuture без возобновления инвестиций InThe производства более тяжелых потребительских товаров, таких как автомобили.

Во время нефтяного кризиса 1973 года резкого роста цен на нефть и снижение мирового производства привело к южноамериканских производителей нефти подбирая слабину, оставленные странами ОПЕК и экспортерами много нефти к ситуации Соединенные States.This был обречен быть кратковременным хотя, и как завышенные цены на осевшие после кризиса и производства поднимали снова на Ближнем Востоке, экономики, такие как в Мексике стала экономически нестабильным. Другие южно-американские импортеры нефти нетто пострадали от увеличения топлива счета в период кризиса и выше погашения задолженности после кризиса, как их западные кредиторы подняли процентные ставки.

Выбор продолжать проводит импортозамещение, а не переходить на экспорт ориентированных экономик, был, возможно, частично решается глобального экономического климата времени. Серьезный спад который ударил развитые страны в результате нефтяного шока означало, что спрос на импорт резко упал, поскольку имел спрос forraw материалы, которые также болят экспортный рынок Южной Америки.

С ростом процентных ставок на Западе, особенно в Соединенных Штатах, где ястребы политика была введена председатель ФРС Пола Волкера, чтобы облегчить стагфляции (большинство коммерческих банков, которые давали деньги в Южную Америбыли США и Японии), стоимость обслуживания theseloans резко увеличилось. Повышение процентных ставок также помогла восстановить доверие к доллару США, что оказало давление на латиноамериканские обменных курсов, дополнительно увеличивая как стоимость их долгов и стоимость их погашения. С 1975 по 1983 год долг Латинской Америки перешла от $ 75 млрд до $ 315 млрд, последняя цифра из них около 50% от ВВП региона. Ежегодные затраты на обслуживание этих кредитов также увеличилась с $ 12 млрд в 1975 году до $ 66 млрд в 1982 году.

В августе 1982 года было объявлено, министр Мексики финансов Иисуса Сильва-Herzog, что страна не сможет продолжать обслуживать существующие кредиты. Рынок кредита интегрировалась в течение ночи. Коммерческие банки прекратили кредитование в регионе и, как большинство существующих кредитов были краткосрочный характер, тот факт, что банки отказываются рефинансировать их привели к миллиарды долларов долга, находящихся в связи все сразу.

В результате чего кризис будет худшим в region'shistory. Безработица подскочила, доходы и покупательная способность резко упала, молотыми роста к остановке и бедность увеличилась, как социальные программы были оставлены в пользу погашения задолженности. Между 1982 и 1985 экономик Латинской Америки сократился на примерно 9 процентов. Для того, чтобы рефинансировать существующие страны кредиты должны были принять гораздо более жесткие условия, а также позволяет Международный валютный фонд (МВФ), чтобы вмешаться и принять меры жесткой экономии и в масштабах всей страны реформ, наиболее заметным из которых были оставление импортозамещения индустриализация в пользу свободного рыночного капитализма и приватизация промышленности.

Азиатский финансовый кризис 1997 года

Азиатский финансовый кризис произошел в 1997-98 и показал, насколько взаимосвязаны глобальные валютные рынки. Один из наших продолжающихся тем в этой краткой истории форекс был, как центральные банки и правительства стремились вмешаться на рынках; Азиатский кризис показал, раз и навсегда, как бессильны эти институты могут быть при попытке действовать против превосходящих рыночных сил и неустойчивых основ.

В преддверии кризиса экономики стран Юго-Восточной Азии было особенно привлекательным для инвесторов из-за их впечатляющие темпы роста. Четыре азиатские тигры (Гонконг, Сингапур, Южная Корея и Тайвань) была быстро развивается в грозные мировой экономики, специализирующихся в области финансов и производства, внимательно следил за тем, что стало известно как экономики Тигренок Малайзии, Индонезии, Таиланде и на Филиппинах. Эти страны, в частности, были быстро расширяется и привлекли большое количество спекулятивных инвестиций из-за высоких процентных ставок они сохраняются. Таиланд экономическое чудо в своем собственном праве, переживает рост чуть ниже 10% в год в течение более чем десятилетия, предшествующего кризису. Было бы также в конечном итоге оказаться слабым звеном, которые устанавливают сбой в движении.

Точные причины кризиса являются, конечно же, многочисленные и до сих пор вызывают споры; Однако сочетание горячих денег заправки неустойчивые пузыри активов, бедные практика кредитования приводит к неработающим кредитам, воздухоплавание дефицит текущего счета, девальвация иены и юаня, а США восстанавливается после рецессии все приводятся в качестве факторов, способствующих.

Массовый приток иностранных инвестиций привел к там быть много доступного капитала для займов на цели развития, многие из которых оказались в руках людей с семейственного связями с государственными и банковских чиновников, а не тех, кто наиболее приемлемыми и лучше всего в состоянии оплатить их обратно. Таиланд, Южная Корея и Индонезия были запущены довольно здоровенный дефицит счета текущих операций, в Таиланде, в частности, составило около 8% от ВВП страны и составил чуть менее $ 15 млрд до аварии. В результате на площади Согласия девальвация иены и юаня и последующего укрепления доллара США составил экспорт Азии гораздо менее конкурентоспособными. Это еще больше усугубляет дефицит счета текущих операций в регионе. Фактор повышения процентных ставок Федеральной резервной системы, что привело к бегству капитала обратно в экономику США, и у вас есть совпадение обстоятельств, которые привели к значительному потере уверенности в результате спекулятивных атак 14 и 15 мая 1997 года, что привело в конечном итоге девальвация таиландского бата.

Отсутствие валютных резервов оказали правительство Таиланда не способен поддерживать бата перед лицом этих атак, валюта в конечном итоге разрешили плавать на 2 июля 1997 года, и быстро потеряли более половины своей стоимости в то время как тайский фондовый рынок упал на 75%.

В течение нескольких месяцев тайского треском индонезийской рупии и фондовый рынок достиг рекордно низкого уровня, в результате чего ВВП страны сократится примерно на 13,5% в этом году.

Южно-корейская вона также потеряли более половины своей стоимости по отношению к доллару, кредитный рейтинг страны был пониженв два раза и его автомобильная промышленность была поддержана серией слияний и поглощений.

Эти три экономики были наиболее пострадавших от кризиса, и были бенефициарами инициативы в $ 40 млрд Международный валютный фонд (МВФ), чтобы восстановить экономический баланс в регионе. Однако опосредованное воздействие кризиса были далеко идущие последствия и привело к общему экономического спада, что чувствовалось по всему земному шару. Инвесторы становятся все более склонны к риску, когда он пришел на развивающиеся рынки. Последовавший экономический спад также вызвало цены на нефть падать и была фактором, способствующим российского финансового кризиса 1998 года.

В течение десяти лет после азиатского кризиса многие страны региона предприняли шаги, чтобы быть намного меньше зависит от горячих денег как экономического стимулятора. Они также начали работать профицита счета текущих операций и нарастили свои валютные резервы с тем, чтобы быть в состоянии поддерживать свои соответствующие валюты в случае будущих спекулятивных атак. Как прямой результат этих мер Азия была гораздо лучше пережить глобальный финансовый кризис 2008 года Приведенная ниже таблица показывает степень Китая растущих валютных резервов с 2004 года вплоть до сегодняшнего дня.

Китай валютных резервов в% Всего в мире


Lo que sigue es un breve resumen de algunos de los principales acontecimientos históricos que han llevado al mercado de divisas que ahora se está preparando para el comercio en.

Bretton Woods de 1944. USD se convierte en moneda de reserva del mundo.

En julio de 1944, con la Segunda Guerra Mundial todavía hace estragos en Europa y el sudeste de Asia, 730 representantes de las 44 naciones aliadas se reunieron en el Hotel Mount Washington en Bretton, New Hampshire, EE.UU., para la Política Monetaria de las Naciones Unidas y la Conferencia Financiera. Bretton Woods fue un intento de llegar a un consenso sobre la forma de gobernar la economía internacional en las secuelas de la guerra, así como para hacer frente a las políticas aislacionistas de discriminación económica y la guerra comercial, que muchos creyeron habían contribuido a las dos guerras mundiales, así en cuanto a la Gran Depresión. Como tal, la erradicación de lo que había llegado a ser conocido como "empobrecer políticas vecino" (políticas que alivien los problemas económicos de un país a expensas de otros países), y el fomento de un flujo más libre de comercio entre las naciones, se convirtió en un punto focal para la conferencia . Esencial para el acuerdo era un sistema internacional de pagos para facilitar el comercio con medidas de seguridad para evitar grandes fluctuaciones en el valor de la moneda o las devaluaciones competitivas. Por todas estas razones Bretton Woods fue un hito importante en el desarrollo del mercado de divisas, y de hecho el sistema financiero global que tenemos hoy.

Fue la primera vez que un sistema monetario amplio había sido negociado entre los estados-nación, y aunque la mayor parte de los puntos clave del sistema de Bretton Woods, ya que han sido abandonados, su legado sigue vivo en las instituciones que dio lugar a. El acuerdo al que se llegó en Bretton Woods el 22 de julio 1944 llevó a la creación del Fondo Monetario Internacional (FMI), el Banco Internacional de Reconstrucción y Fomento (ahora parte del Banco Mundial) y el Acuerdo General sobre Aranceles y Comercio (GATT).

La clave del acuerdo de Bretton Woods era un sistema de tipos de cambio fijos entre países cuyos valores de la moneda eran todos vinculado al dólar de EE.UU., y la convertibilidad del dólar al oro a una tasa fija de $ 35 dólares por onza. Esto efectivamente hizo que el dólar la moneda de reserva del mundo, ya que adquirió el papel que el oro que antes había jugado en el patrón oro. Además de convertirse en la moneda del mundo, es la intercambiabilidad de oro hizo la moneda con mayor poder adquisitivo. Además, la forma en que otras monedas fueron vinculadas a ella, cada uno con su propia tasa fija, significa que la mayoría de las transacciones internacionales estaban denominadas en dólares estadounidenses. Teniendo en cuenta que a raíz de la Segunda Guerra Mundial las potencias europeas más afectadas por el conflicto eran también muy endeudado a los Estados Unidos, el clima geopolítico y económico era absolutamente ideal para el surgimiento de Estados Unidos como superpotencia mundial. Mientras que Gran Bretaña había sido la fuerza económica dominante en el siglo 19 y 20, con la libra de tomar el lugar de honor como moneda de reserva del mundo durante este período, la segunda mitad del siglo XX iba a ver el dominio de pasar a los Estados Unidos.

Mensaje de Bretton Woods. El auge del capitalismo del mercado libre.

Bretton Woods duraría hasta 1971, momento en el que fue sustituido por el acuerdo de corta duración Smithsonian mediado por el presidente de Estados Unidos Richard Nixon. Sin embargo, la edad de oro de Bretton Woods en realidad sólo duró hasta 1968, hasta este momento no había una mejora constante de la producción y el comercio mundial, y a partir de 1959 todas las monedas que formaban parte del acuerdo terminó con la convertibilidad. Pero fue la relación del dólar con el oro que resultaría ser el verdadero problema que eventualmente desbaratar el sistema, esto y el hecho de que Estados Unidos estaba encontrando un gran déficit de balanza de pagos para ayudar a financiar la recuperación europea y mantener el líquido del sistema financiero . Los economistas previeron esta eventualidad más de una década de anticipación, y de hecho el problema de mantener oro a $ 35 por onza fue un problema real ya en la década de 1950.

El principal problema de Bretton Woods fue quizás el más indicado en 1960 por Robert Triffin, economista que escribió acerca de lo que más tarde llegado a ser conocido como el dilema de Triffin. En pocas palabras, el dilema de Triffin indicó que el déficit de Estados Unidos fue vital para el crecimiento económico y para la liquidez del sistema financiero, pero que con el tiempo el déficit que fue ayudar a la recuperación de la posguerra de Europa estaba obligado a socavar la confianza en el dólar como el Mundial de reserva de divisas y eventualmente podría conducir a la inestabilidad financiera generalizada.

El dólar era la única moneda que terminó con la convertibilidad del oro, y al final de la Segunda Guerra Mundial los EE.UU. llevó a cabo alrededor del 65% de las reservas mundiales de oro. Sin embargo, la inflación había llevado a no ser económicamente viable para producir mucho más de oro, ya medida que más y más dólares americanos inundadas en el sist financiera globallas reservas de oro em, y de Estados Unidos casi no se movieron, la confianza del dólar comenzó a decaer cuando se hizo evidente que los EE.UU. será incapaz de cumplir sus compromisos deben desear poseedores de dólares para hacer cumplir la convertibilidad del dólar. Además, el hecho de que había un mercado libre en el que se cambió el oro (independiente de las operaciones realizadas por los bancos centrales en relación con las tasas de Bretton Woods), dio lugar a una situación en la que era más barato para comprar oro a la tasa de Bretton Woods y luego lo venden en el mercado abierto.

En 1971 los EE.UU. sólo mantuvimos el oro suficiente para cubrir el 22% de las reservas de divisas en dólares estadounidenses y tenía un déficit de reserva $ 56 mil millones. Añadir a esta creciente deuda pública del país que estaba siendo utilizado para financiar las iniciativas de la Gran Sociedad introducidas por el presidente Lyndon B. Johnson, así como la guerra de Vietnam en curso, y se hizo evidente que el sistema de Bretton Woods había vuelto insostenible. En noviembre de 1967, el Reino Unido devaluó la libra de $ 2,80 y $ 2,40. En noviembre de 1968 una crisis de cambio condujo al cierre de los mercados de Francia, Alemania y Gran Bretaña. En agosto de 1968, el franco francés fue devaluado de 0.18 gramos de oro por franco a 0.16 gramos. En octubre del mismo año, la marca alemana Deutsche se revaluó de $ 0,25 a $ 0,273. Por último, en Mayo de 1971 se hicieron flotar el marco alemán y el florín holandés. El 15 de agosto 1971, el presidente de Estados Unidos Richard Nixon retiró dólar convertibilidad del oro, así como establece un derecho de importación del 10% y el bloqueo temporal bajar los salarios y los precios. Esto llegó a ser conocido como el choque de Nixon y causó las principales potencias económicas, excepto Francia flotar sus monedas y comenzar a intervenir mediante la compra de dólares.

En diciembre de 1971, el Acuerdo Smithsonian fue firmado por los países del G-10. Fue un intento de mantener el sistema de Bretton Woods vivo mediante el ajuste de sus tasas fijas para reflejar con mayor precisión las presiones del mercado de la década de 1970. El dólar fue re-vinculado al oro en el nuevo precio de $ 38 por onza y se dejó fluctuar dentro de un rango de 2.25%, en lugar de entre el 1% permitido por Bretton Woods, con otras naciones de aceptar reajustar sus tasas fijas a la recientemente devaluado dólar en consecuencia. La mayor diferencia del Acuerdo Smithsonian tuvo que Bretton Woods fue que el dólar había nadie más en ser convertible en oro. Si bien el acuerdo Smithsonian ajustar las relaciones entre las monedas del mundo, que no se refirió a los desequilibrios fundamentales que habían llevado a la devaluación del dólar en el primer lugar. Los EE.UU. seguido corriendo un enorme déficit, así como el aumento de su precio de salida a una tasa de inflación, lo que condujo a otros bancos centrales se ven obligados a intervenir con el fin de mantener sus propias monedas se aprecien, catalogado como estaban al dólar en una tipo de interés fijo. Para 1972 la libra finalmente se le permitió flotar frente al dólar. Un aumento en el valor del oro condujo a que el dólar tiene que evaluarse de nuevo en febrero de 1972 en $ 42.22 por onza (que causa todas las principales monedas para revalorizar también frente al dólar). Para marzo del mismo año, después de enormes intervenciones de los bancos centrales europeos que cuestan alrededor de $ 3,5 mil millones, el sistema de tasa fija derrumbado por completo y el valor del dólar de EE.UU. fue a partir de ahora no se ha determinado por la economía de libre mercado.

OPEP y la crisis del petróleo de los '73.

Hasta ahora hemos pasado por alto un jugador importante en nuestra historia. Si el oro presenta fuertemente en la historia de la divisa, a continuación, el aceite, tan vital para las ruedas de la industria, ya que es precioso, sin duda merece una sección propia. Decir que el capitalismo de libre mercado como lo conocemos ahora, no habría sido posible si no fuera por el petróleo es no exagerar el caso. El oro podría haber disfrutado de un período en el que fue la columna vertebral del sistema monetario internacional, pero el crecimiento de nuestra economía global fue literal y figurativamente impulsada por el petróleo.

la entrada de América hasta altas horas de la Segunda Guerra Mundial, su situación financiera a partir de entonces, y su estatus como moneda de reserva con la firma de Bretton Woods, a menudo se citan como factores que contribuyen a su ascenso a la condición de superpotencia. Sin embargo, Estados Unidos no se limitó a salir de la Segunda Guerra Mundial relativamente indemne, con gran parte de Europa en deuda con él, y su moneda central en el sistema monetario mundial; el ascenso de los Estados Unidos también coincidió con el descubrimiento de sus propias reservas de petróleo, que sustituyeron rápidamente el carbón como fuente primaria del país de la energía. Así como el siglo 19 pertenecía al Imperio Británico; un imperio, cabe señalar, impulsado por el carbón. El siglo 20 podría pertenecer a los Estados Unidos, y sería el siglo de aceite.

Como telón de fondo de los eventos que ya hemos analizado, es importante tener en cuenta que los años posteriores a la Segunda Guerra Mundial vieron una demanda cada vez mayor para el aceite. Entre el final de la Segunda Guerra Mundial y la desaparición del Acuerdo Smithsonian del consumo mundial de petróleo se triplicó, y la demanda del mismo aumenta more de cinco veces. Después de la Segunda Guerra Mundial fue el aceite reemplazando rápidamente el carbón; era abundante, barata, fácil de transportar que el carbón, y también confirió una ventaja competitiva en términos de productividad a los países que optaron por hacer el cambio. Millones y millones de barriles fluyeron fuera del Medio Oriente y Venezuela, alimentando la reconstrucción posterior a la guerra, la recuperación económica y el crecimiento mundial.

adopción a gran escala de petróleo también tuvo el efecto de desplazar gradualmente el equilibrio de poder, por lo que muchos países dependen cada vez más de un suministro asequible constante de los países productores de petróleo. La primera vez que los miembros de la Organización de Países Árabes Exportadores de Petróleo (OPEP) intentaron emplear lo que llegó a ser conocido como el "arma del petróleo" fue a principios de junio de 1967, un día después del inicio de la Guerra de los Seis Días. En respuesta a una incursión israelí en los territorios egipcios, jordanos y sirios miembros de la OPEP emitió un embargo de petróleo contra todos los países que se consideran en apoyo de Israel y en pocos días el suministro de petróleo árabe se había reducido en un 60%. La situación amenaza con empeorar cuando estalló la guerra civil en Nigeria el mes siguiente, la eliminación de otros 500.000 barriles de petróleo crudo de la cadena de suministro global cada día. Este primer embargo de petróleo sería de corta duración y poco éxito debido a la existencia de reservas relativamente saludables, así como el cambio de ruta de suministros a las áreas más afectadas por el embargo. Sin embargo, el segundo intento de la OPEP a lanzar su peso alrededor tendría un efecto mucho más desestabilizadores.

Entre 1967 y 1973 la dependencia de la economía mundial del petróleo barato se había reducido la capacidad excedente a niveles peligrosamente bajos. En 1970, había alrededor de 3 millones de barriles de exceso de capacidad por día (excepto en los EE.UU.), para 1973 esto había redujo a 500.000 barriles por día. Por eso, cuando la OPEP ejercía el "arma del petróleo" por segunda vez el 17 de octubre 1973, las apuestas sean significativamente más altos de lo que eran en 1967.

Un número de factores convergentes contribuyó a la crisis del petróleo de los '73. tensas negociaciones entre la OPEP y las compañías petroleras occidentales con respecto a la fijación de precios y la producción habían estado en curso desde hace algún tiempo. Además, cuando en 1971 el presidente Richard Nixon puso fin al sistema de Bretton Woods, mediante la retirada de la convertibilidad del dólar al oro, la inevitable devaluación del dólar estadounidense que siguió afectó a los países productores de petróleo, porque el petróleo era (y sigue siendo) un precio en dólares estadounidenses. Añadir a esto el hecho de que la producción de petróleo de Estados Unidos alcanzó un máximo de alrededor de 10 millones de barriles por día en 1970 (disminución constante a partir de entonces), y que en 1973 los EE.UU. fue en realidad importando 6 millones de barriles por día, lo que es extremadamente vulnerable a los cortes de suministro, y usted tiene las condiciones ideales para una tormenta perfecta.

El 6 de octubre de 1973, durante el día santo judío de Yom Kipur, Egipto y Siria invadieron los territorios israelíes que habían sido capturados por Israel durante la Guerra de los Seis Días seis años antes. El 17 de octubre, en respuesta al apoyo de Estados Unidos de Israel durante el conflicto, la OPEP subió el precio del petróleo en un 70%, así como la imposición de un embargo en contra de Estados Unidos y los otros países que habían apoyado a Israel durante el conflicto. La guerra habría terminado a finales de octubre, pero la OPEP se negó a cambiar su curso. En noviembre del mismo año, la OPEP redujo la producción de petróleo en un 25%, y amenazaba un 5% de corte. En diciembre se volvió a duplicar el precio del petróleo. Para enero, cuando Israel accedió a retirar sus tropas de nuevo a la zona este del canal de Suez, el precio del petróleo era cuatro veces mayor de lo que había sido antes de que comenzara la crisis.

La actitud de los productores de petróleo durante este período puede resumirse en una cita memorable del Shah de Irán que fue difundida por el New York Times en diciembre de 1973:

"Por supuesto [el precio del petróleo] va a subir … Desde luego! … Usted [Occidente] El aumento en el precio del trigo que nos vende un 300%, y lo mismo para el azúcar y cemento … Usted compra nuestro petróleo crudo y lo vende de nuevo a nosotros, refinado como la petroquímica, a cien veces el precio que ha pagado a nosotros … es justo que, de ahora en adelante, usted debe pagar más por el petróleo. Digamos diez veces más ".

Irán no había participado en el embargo, sin dejar de enviar petróleo a Occidente durante todo el conflicto, pero estaba claro que la era del petróleo barato había terminado y todo el mundo lo sabía.

La crisis del petróleo cambió el panorama geopolítico y la economía mundial en un número de maneras clave. Los precios inflados en el que las naciones de la OPEP estaban vendiendo su petróleo tras el embargo causó el crecimiento económico se desacelere en el oeste y al mismo tiempo haciendo que la inflación, una situación que llegó a ser conocido como "estanflación". Además, la cuadruplicación del precio del petróleo condujo inmediatamente a un enorme flujo de capitales de Occidente a los países exportadores de petróleo de Oriente Medio, una gran parte de los cuales se gastó en armas y tecnología, lo que agrava aún más las tensiones en la región y que conduce a un aumento del militar estadounidensey presencia. El precio del petróleo, así como su suministro constante, comenzó a entender en gran medida en las agendas de los países industrializados, era tal la conmoción causada por el embargo. Puede parecer que el más obvio de los puntos a conectar desde nuestro punto de vista, pero a pesar de que no hubo signos evidentes que condujeron a la crisis, los precios del petróleo y la oferta nunca fue el tema de preocupación antes de 1973 que es hoy. Hoy en día el equilibrio entre la oferta y la demanda es tan delicado que es importante para usted como un comerciante de la divisa para entender cómo las monedas se correlacionan con los precios del petróleo (más sobre esto más adelante), así como para mantenerse al tanto de los eventos globales que podrían afectar su suministro . Por último, la crisis del petróleo de 1973 también hizo la conservación de energía, un término ausente en el vocabulario de la gente en el momento, una de las prioridades que sólo ha vuelto más urgente a medida que nos acercamos más y más al agotamiento de las reservas de combustibles fósiles de nuestro planeta.

Cooperativa de intervención del Banco Central. El Acuerdo Plaza de 1985.

Es posible que haya observado una dinámica interesante en el trabajo en la breve historia de la divisa que hemos esbozado hasta ahora; una cierta tracción y presión entre la necesidad de la regulación y el control manifiesto, en comparación con un enfoque liberal en la que se permite un libre mercado para autorregularse. Si ha identificado este tema que tiene razón para hacerlo, las dos unidades opuestas están siempre presentes, con los defensores de la antigua mayoría de los vocales como consecuencia de una crisis económica, y aboga por este último pareciendo tener vía libre cuando todo está bien en la economía mundial. Los miedos que llevaron a Bretton Woods, en primer lugar, y a Nixon querer mantener tipos de cambio fijos en el Acuerdo Smithsonian, fueron precisamente que si se deja a regularse a sí misma en competencia devaluaciones entre las monedas rivales y otras prácticas comerciales antagónicos conduciría a la inestabilidad global. Por el contrario, los incumplimientos de la tanto Bretton Woods y el Acuerdo Smithsonian se hicieron salta a la vista por un mercado no quieren, o no pueden, estar encerrado hasta las mismas relaciones fijas que se impusieron con el fin de regularlo. Y de nuevo, el período entre la libre flotación de las principales monedas del mundo y el Acuerdo del Plaza daría mentira el mito de que la dinámica de oferta y demanda simples son todo lo que se requiere para regular un mercado eficiente.

Ya hemos visto en la primera gran crisis que afecta a la economía mundial después del abandono de Bretton Woods en 1971. El aumento de cuatro veces el precio del petróleo tras la crisis de 1973 dio lugar a un aumento de los gastos de importación de los países industrializados, alterando su balanza de pagos . Recordemos que el petróleo se cotiza en dólares, por lo que el reciclaje de dólares estadounidenses en poder de las naciones de la OPEP (reciclaje de petrodólares) condujo inevitablemente a un dólar estadounidense h2 pesar de que Estados Unidos siguió un déficit comercial substancial.

A finales de la década de 1970 el dólar caería en valor que este déficit creciente erosionado la confianza del inversor. Esto se ve agravado por la revolución iraní y la segunda crisis del petróleo de 1979, cuando la OPEP subió nuevamente el precio del petróleo. Sin embargo, a principios de los años 1980 una postura de línea dura del presidente de la Reserva Federal Paul Volcker, combinado con un renovado interés en el dólar como moneda de refugio seguro después del estallido de la guerra Irán-Irak, la fortaleza del dólar ayudó a volver. 1980 también habría un momento decisivo para el petróleo como aumento de la producción de la URSS, Venezuela, México, Nigeria, así como la entrada de petróleo de Alaska y el Mar del Norte, se precipitó el inicio de un descenso de 20 años en los precios del petróleo, y una relajación de agarre de la OPEP.

El mandato de Volcker para detener la estanflación elevando las tasas de interés en Estados Unidos fue un éxito, a pesar de una consecuencia no deseada de sus políticas fue que el dólar se convirtió en sobrevaluado. Esto dio lugar a las exportaciones estadounidenses son caros y no competitivas (especialmente coches americanos), mientras que las importaciones se convirtieron barata, lo que pone aún más presión sobre la balanza comercial de Estados Unidos. Entre 1980 y 1985, el dólar se apreció alrededor de un 50% frente al yen, el marco alemán, la libra esterlina y el franco francés.

El Acuerdo del Plaza, llamado así porque se firmó en el hotel Plaza de Nueva York, fue un intento de acercamiento de las economías de los Estados Unidos, Japón, Alemania Occidental, el Reino Unido y Francia de nuevo en sincronización con la devaluación del dólar estadounidense. Cuando se hizo el acuerdo del déficit en cuenta corriente de Estados Unidos había alcanzado alrededor del 3,5% del PIB de la nación, mientras que su economía estaba creciendo en torno al 3%. Europa, por otro lado tenía un gran superávit comercial y estaba experimentando un crecimiento negativo de alrededor de -0.7%. Con el fin de restablecer el equilibrio, el G-5 de acuerdo a una mezcla de recortes de impuestos y el gasto público, la expansión del sector privado y la apertura de los mercados.

Durante el próximo par de años, el dólar estadounidense sería depreciar en un 50% con respecto al resto de las naciones del G-5. En 1987 el yen japonés había pasado de 242 a 150 por dólar por dólar. El déficit comercial de Estados Unidos con Europa también se ha reducido con éxito, aunque no con Japón.

El dólar estadounidense contInue a caer más allá de los objetivos acordados, lo que llevó al entonces G-6 de la Negociación del Acuerdo del Louvre, que era un esfuerzo para detener la caída del dólar estadounidense. Esto demostraría ser una propuesta mucho más complicado que la devaluación del Acuerdo del Plaza. Esto es debido a que el dólar ya haber estado en medio de una tendencia a la baja en el momento en que se firmó el Acuerdo del Plaza. Por otro lado, el Acuerdo del Louvre intentaría revertir una tendencia ya bien establecida y hacerlo a través de una coordinación sostenida de las políticas económicas de las 6 economías más grandes del mundo. Por 1988, el dólar valía 121 yenes y 1,57 marcos alemanes. Un aumento drástico en las tasas de interés en Estados Unidos fue el único que podría frenar la recesión y fortalecer el dólar.

El Acuerdo del Plaza fue un hito histórico importante en el desarrollo del mercado de divisas. Fue la primera vez que las naciones habían acordado intervenir activamente en una manera coordinada a fin de afectar a los valores de moneda, era un ejemplo de cómo las intervenciones de los bancos centrales podrían ser orquestados a través de fronteras nacionales, en interés de la economía mundial. También fue un momento de la historia cuando las consecuencias más amplias de la globalización estaban allí para que todos lo vean, y los mercados, se mostró a requerir una mano guía de vez en cuando con el fin de ser capaz de funcionar sin problemas y eficientemente.

La crisis de la deuda de América Latina

En la década de 1980 gran parte de América Latina se vio afectada por una grave crisis de la deuda, que arruinó las vidas y sofocó las oportunidades de innumerables ciudadanos, que llegaría a ser conocido como La DécadaPerdida, o la década perdida.

Hasta ahora hemos sido un esbozo de la economía mundial, el seguimiento de la forma en que se ha desarrollado a partir de los "empobrecimiento del vecino" políticas que condujeron a la Gran Depresión, a la realidad global de hoy, donde un solo sorpresa puede tener efectos en cadena que son sentir en todo el planeta. Hemos visto como una mercancía valiosa en las manos de unos pocos puede ser wieldedlike un arma sobre el resto del mundo, hemos visto la tracción y presión dinámica entre los mercados de regulación y gratuitas, y hemos observado cómo los bancos centrales pueden coordinar entre a sí mismos con el fin de afectar a los tipos de cambio. Una de las cosas que se observeas que sumergirse en los mercados es que ambos dejándolos a su suerte y tratar de controlarlos conducirá inevitablemente a resultados no deseados.

Una de las consecuencias de la crisis del petróleo de la década de 1970 se produjo como resultado del reciclaje de petrodólares. El hecho de que el petróleo se cotiza en dólares estadounidenses llevó a países de la OPEP se acumulan una gran cantidad de wealthwhen se incrementó drásticamente el precio del petróleo. OPEC'spetrodollarsinevitably encontrado su camino de vuelta al sistema bancario, en parte debido a muchas naciones de la OPEP La opción de no volver a invertir ese capital en sus propias infraestructuras nacionales. La afluencia masiva ofpetrodollar depósitos aumentó significativamente la capacidad de préstamo de los bancos, y con la demanda de créditos entre las naciones industrializadas de haber caído durante la recesión, una gran cantidad de este dinero fue cedido al industrializar rápidamente a los países de América Latina.

América Latina había estado experimentando un auge en la fabricación de la década de 1930 en adelante. Sus economías recientemente industrializadas se han concentrado en romper su dependencia de los bienes de consumo importados de los países desarrollados por las industrias buildingdomestic para alimentar a esta demanda. Este proceso de industrialización por sustitución de importaciones (ISI) había llevado a un rápido crecimiento de países como México, Brasil y Argentina, pero se acerca a un límite en términos de crecimiento possiblefuture sin inversión renovada enla fabricación de bienes de consumo más pesados, tales como los coches.

Durante la crisis del petróleo de 1973 altos precios del petróleo y una reducción en la producción mundial llevado a los productores de petróleo de América del Sur tomar el relevo dejado por las naciones de la OPEP y exportación de una gran cantidad de aceite a la situación de Estados States.This estaba condenado a ser de corta duración sin embargo, y ya que los precios inflados asentado después de la crisis y la producción se elevó de nuevo en el Oriente Medio, economías como la de México se convirtió en económicamente inestable. Otros importadores netos de petróleo de América del Sur sufrieron el aumento de las facturas de combustible durante la crisis y los pagos de deuda más altos después de la crisis ya que sus acreedores occidentales elevaron las tasas de interés.

La decisión de continuar la búsqueda de la industrialización por sustitución de importaciones en lugar de la transición a exportar economías impulsadas, fue quizá en parte decidido por el clima económico mundial del tiempo. La severa recesión que había golpeado países desarrollados como consecuencia de la crisis del petróleo hizo que la demanda de importaciones había disminuido drásticamente, al igual que los materiales de la demanda forraw, que también perjudican mercado de exportación de América del Sur.

Con el aumento de las tasas de interés en el oeste, especialmente en los Estados Unidos, donde las políticas de línea dura habían sido introducidas por el presidente de la Fed Paul Volcker para aliviar la estanflación (la mayor parte de los bancos comerciales que habían prestado dinero para Sur AmericA fuera de Estados Unidos y Japón), el costo de servicio de la theseloans aumentó drásticamente. El aumento de las tasas de interés también habían contribuido a restaurar la confianza en el dólar de EE.UU., lo que puso presión sobre los tipos de cambio de América Latina, lo que aumenta aún más tanto el valor de sus deudas y el costo de sus pagos. De 1975 a 1983 la deuda de América Latina había pasado de $ el 75 mil millones a $ 315 millones de dólares, esta última cifra es alrededor del 50% del PIB de la región. El coste anual de la administración de esos préstamos también se había levantado de $ 12 mil millones en 1975 hasta US $ 66 mil millones en 1982.

En agosto de 1982 fue anunciado por el Ministro de Hacienda de México, Jesús Silva-Herzog, que el país no sería capaz de continuar el servicio de sus préstamos existentes. El mercado de préstamos se desplomó durante la noche. Los bancos comerciales dejaron de prestar a la región y, como la mayoría de los préstamos existentes fueron a corto plazo en la naturaleza, el hecho de que los bancos se niegan a refinanciar los llevó a miles de millones de dólares de deuda que se debe todo a la vez.

La crisis resultante sería el peor del region'shistory. El desempleo se disparó, los ingresos y el poder adquisitivo se desplomaron, planta de crecimiento a un alto y la pobreza aumentó a medida que los programas sociales fueron abandonados en favor de los pagos de la deuda. Entre 1982 y 1985 las economías de América Latina contraído en torno al 9 por ciento. Con el fin de refinanciar los países préstamos existentes fueron obligados a aceptar condiciones mucho más estrictas, así como permitir que el Fondo Monetario Internacional (FMI) para intervenir y establecer medidas de austeridad y reformas en todo el país, el más notable de los cuales eran el abandono de la sustitución de importaciones la industrialización en favor del capitalismo de libre mercado y la privatización de la industria.

La crisis financiera asiática de 1997

La crisis financiera asiática se produjo en 1997-98 y reveló cuán interconectados los mercados globales de divisas son. Uno de los temas que aparecen en curso en esta breve historia de la divisa ha sido cómo los bancos centrales y los gobiernos han tratado de intervenir en los mercados; la crisis asiática reveló una vez por todas lo impotente que estas instituciones pueden ser cuando se trata de actuar en contra de las fuerzas del mercado y los fundamentos abrumadoras insostenibles.

En los días previos a la crisis de las economías del sudeste asiático había sido particularmente atractivo para los inversores debido a sus altas tasas de crecimiento. Los cuatro tigres asiáticos (Hong Kong, Singapur, Corea del Sur y Taiwán) habían desarrollado rápidamente en las economías globales formidables especializados en la financiación y la fabricación, seguido de cerca por lo que llegó a ser conocido como las economías de Cub de tigre de Malasia, Indonesia, Tailandia y Filipinas. Estas economías, en particular, habían sido rápida expansión y fueron atrayendo a una gran cantidad de inversión especulativa, debido a las altas tasas de interés que mantenían. Tailandia fue un milagro económico en su propio derecho, experimentando un crecimiento de apenas por debajo del 10% por año durante más de una década anterior a la crisis. También sería finalmente llegar a ser el eslabón débil que establece el accidente en movimiento.

Las causas exactas de la crisis son, por supuesto, numerosos y sigue generando debate; sin embargo, una combinación de dinero caliente alimentar burbujas de activos insostenibles, las malas prácticas crediticias que conduce a la morosidad, en globo déficit en cuenta corriente, la devaluación del yen y yuan, y los EE.UU. se recupera de la recesión están todos citados como factores contribuyentes.

Una afluencia masiva de inversión extranjera ha dado lugar a la existencia de una gran cantidad de capital disponible para préstamos para el desarrollo, muchos de los cuales terminó en las manos de los individuos con lazos clientelares a los gobiernos y la banca funcionarios, en lugar de los más elegible y mejores condiciones de pagar de nuevo. Tailandia, Corea del Sur e Indonesia tenían déficit en cuenta corriente bastante fuerte, Tailandia, en particular, representaron alrededor del 8% del PIB del país y se situó en apenas menos de $ 15 millones de dólares antes del accidente. A raíz del Acuerdo del Plaza de la devaluación del yen y el yuan y el posterior fortalecimiento del dólar estadounidense hizo exportaciones asiáticas mucho menos competitiva. Esto agrava aún más el déficit en cuenta corriente de la región. Factor en aumentos de las tasas de interés de la Reserva Federal que dio lugar a la fuga de capitales en la economía de Estados Unidos, y tiene una convergencia de circunstancias que dio lugar a una pérdida masiva de confianza que resulta en los ataques especulativos de 14 de mayo y 15 de 1997, que causó la eventual devaluación del baht tailandés.

A falta de las reservas de divisas rindió el gobierno tailandés incapaz de sostener la moneda local en la cara de estos ataques, la moneda finalmente se dejó flotar el 2 de julio de 1997, y rápidamente perdió más de la mitad de su valor, mientras que el mercado de valores tailandés cayó por 75%.

Dentro de varios meses de la caída de la rupia tailandesa y de la bolsa de Indonesia alcanzó niveles bajos récord, provocando el PIB del país se contraiga en torno al 13,5% en ese año.

La Corea del Sur también ganó perdió más de la mitad de su valor frente al dólar, la calificación crediticia del país fue degradadodos veces y su industria del motor se mantuvo viva por una serie de fusiones y adquisiciones.

Estas tres economías fueron los más afectados por la crisis, y fueron los beneficiarios de una iniciativa de $ 40 mil millones del fondo Monetario Internacional (FMI) para restablecer el equilibrio económico de la región. Sin embargo, la reacción en cadena efectos de la crisis fueron de largo alcance y llevado a una desaceleración económica general que se respiraba en todo el mundo. Los inversores se habían vuelto cada vez más reacia al riesgo cuando se trataba de los mercados en desarrollo. La desaceleración económica que siguió también hizo que el precio del petróleo a caer y fue un factor que contribuye a la crisis financiera rusa de 1998.

En la década posterior a la crisis de Asia muchos países de la región tomaron medidas a ser mucho menos dependientes de dinero caliente como un estimulante económico. También comenzaron a correr superávit en cuenta corriente y acumulación de sus reservas de divisas con el fin de ser capaz de mantener a sus respectivas monedas en el caso de futuros ataques especulativos. Como resultado directo de estas medidas de Asia fue mucho más capaces de superar la crisis financiera mundial de 2008. La siguiente tabla revela el alcance de crecientes reservas de divisas de China a partir de 2004 hasta la actualidad.

Las reservas de China FX como% Total mundial


ما يلي هو المتهدمة موجز لبعض التطورات التاريخية الكبرى التي أدت إلى سوق الفوركس كنت الآن إعداد نفسك للتداول في.

بريتون وودز عام 1944. USD يصبح في العالم الاحتياطي العملات.

في يوليو 1944، مع الحرب العالمية الثانية لا تزال مستعرة في أوروبا وجنوب شرق آسيا، 730 ممثلين عن دول الحلفاء 44 عقد في فندق ماونت واشنطن في بريتون، نيو هامبشاير، الولايات المتحدة الأمريكية، لمؤتمر المالية والنقد الأمم المتحدة و. وكان بريتون وودز محاولة للتوصل إلى توافق في الآراء بشأن كيفية تحكم الاقتصاد الدولي في أعقاب الحرب، وكذلك للتصدي للسياسات انعزالية من التمييز الاقتصادي والحروب التجارية، والتي يعتقد الكثيرون ساهمت في الحربين العالميتين، وكذلك كما أن الكساد العظيم. على هذا النحو، والقضاء على ما أصبح يعرف ب "الشحاذ سياسات قريبك" (السياسات التي تؤدي إلى تخفيف المشاكل الاقتصادية في البلاد على حساب دول أخرى)، وتشجيع حرية تدفق التجارة بين الدول، وأصبح نقطة محورية للمؤتمر . ضروري لاتفاق كان نظام المدفوعات الدولية لتسهيل التجارة مع ضمانات لمنع التقلبات الكبيرة في قيمة العملة أو التخفيضات التنافسية. لكل هذه الأسباب كان بريتون وودز معلما رئيسيا في تطوير سوق الصرف الأجنبي، بل والنظام المالي العالمي لدينا اليوم.

وهذه هي المرة الاولى التي يتم فيها التفاوض على النظام النقدي الشامل بين الدول القومية، وعلى الرغم من أن معظم النقاط الرئيسية لنظام بريتون وودز ومنذ ذلك الحين تم التخلي عنها، إرثها عاشت في المؤسسات التي أدت إليها. وأدى الاتفاق الذي تم التوصل إليه في بريتون وودز في 22 يوليو 1944 لإنشاء صندوق النقد الدولي (IMF) والبنك الدولي للإنشاء والتعمير (وهي الآن جزء من البنك الدولي) والاتفاق العام بشأن التعريفات الجمركية والتجارة (الجات).

المفتاح إلى اتفاق بريتون وودز كان نظام أسعار الصرف الثابتة بين البلدان التي العملة القيم كلها كانت مربوطة بالدولار الأمريكي، وقابلية تحويل الدولار إلى الذهب بسعر ثابت من 35 $ دولار للأونصة. هذا عملت على الدولار الأمريكي كعملة احتياطية في العالم لأنها أخذت على الدور الذي الذهب قد لعب سابقا تحت معيار الذهب. بالإضافة إلى أن تصبح عملة في العالم، انها تبادلية مع الذهب جعلت من العملة وفقا لأعلى القوة الشرائية. أيضا، تم مربوط العملات الأخرى وسيلة لذلك، ولكل منها سعر الصرف الثابت الخاص بها، يعني أن غالبية المعاملات الدولية والمقومة بالدولار الأمريكي. مع الأخذ في الاعتبار أنه في أعقاب الحرب العالمية الثانية على الدول الأوروبية الأكثر تضررا من كان الصراع أيضا بشكل كبير في الديون إلى الولايات المتحدة، كان المناخ الجيوسياسي والاقتصادي مثالية تماما لصعود الولايات المتحدة كقوة عظمى في العالم. في حين أن بريطانيا كانت القوة الاقتصادية المهيمنة في ال19 وأوائل القرن 20th، مع الجنيه أخذ مكان الصدارة كعملة احتياط عالمية خلال هذه الفترة، فإن النصف الثاني من القرن العشرين نرى هيمنة تمر إلى الولايات المتحدة.

آخر بريتون وودز. صعود رأسمالية السوق الحرة.

سوف بريتون وودز تستمر حتى عام 1971، وعند هذه النقطة وحلت محلها اتفاقية سميثونيان قصيرة الأجل بوساطة الرئيس الأمريكي ريتشارد نيكسون. ومع ذلك، فإن العصر الذهبي للبريتون وودز فقط استمرت حقا حتى عام 1968، وحتى هذا الوقت كان هناك تحسن مطرد في الإنتاج والتجارة العالمية، ومن 1959 فصاعدا جميع العملات التي كانت جزءا من الاتفاق يتمتع تحويل الكامل. ولكنها كانت علاقة الدولار إلى الذهب الذي من شأنه أن يثبت أن المشكلة الحقيقية التي من شأنها أن أقلق في نهاية المطاف النظام، هذا وحقيقة أن الولايات المتحدة كان يدير عجز كبير في ميزان المدفوعات للمساعدة في الانتعاش الأوروبي صندوق والحفاظ على السائل النظام المالي . وتوقع خبراء اقتصاديون هذا الاحتمال أكثر من عقد من الزمان في وقت مبكر، وبالفعل كانت مشكلة حفظ الذهب عند 35 $ للأونصة قضية حقيقية بقدر ما يعود إلى عام 1950 في وقت متأخر.

ربما كان أفضل وذكر أن المشكلة الرئيسية مع بريتون وودز في عام 1960 من قبل روبرت تريفين، الخبير الاقتصادي الذي كتب ما سيأتي لاحقا يعرف باسم معضلة تريفين ل. ببساطة، ذكرت معضلة تريفين بأن العجز في الولايات المتحدة أمر حيوي للنمو الاقتصادي وإلى السيولة في النظام المالي، ولكن في نهاية المطاف أن العجز الكبير الذي كان مساعدة الانتعاش في أوروبا ما بعد الحرب فى طريقها إلى تقويض الثقة في الدولار الأمريكي حيث العالم حجز العملة، ويمكن أن يؤدي في النهاية إلى عدم الاستقرار المالي على نطاق واسع.

كان الدولار الأمريكي هو العملة الوحيدة التي تتمتع تحويل الذهب، وعند نهاية الحرب العالمية الثانية التي عقدت في الولايات المتحدة حوالي 65٪ من احتياطي الذهب في العالم. ومع ذلك، كان معدل التضخم قد أدت إلى أنه لم يكن قابلا للتطبيق من الناحية الاقتصادية لإنتاج المزيد من الذهب، والمزيد والمزيد من الدولارات الأمريكية التي غمرتها المياه في نظم ال المالي العالمياحتياطيات الذهب م، والولايات المتحدة لا يتزحزح، بدأت الثقة دولار في طريقها الى الزوال كما أصبح واضحا أن الولايات المتحدة لن تكون قادرة على الوفاء بالتزاماتها يجب أن أصحاب الدولار الرغبة في فرض تحويل الدولار. أيضا، حقيقة أن هناك السوق الحرة التي كان تداول الذهب (منفصل عن المعاملات التي تقوم بها البنوك المركزية تحت بريتون وودز الرسوم)، أدى إلى حالة حيث أنها أرخص لشراء الذهب بسعر بريتون وودز ومن ثم بيعها إلى السوق المفتوحة.

بحلول عام 1971 في الولايات المتحدة الذي عقد فقط ما يكفي من الذهب لتغطية 22٪ من الاحتياطيات الأجنبية الدولار الأمريكي وعجزا الاحتياطي 56 مليار $. إضافة إلى هذا الدين في البلاد شعبية متزايدة والتي كانت تستخدم لتمويل مبادرات المجتمع العظيم الذي قدمه الرئيس ليندون جونسون، فضلا عن حرب فيتنام يحدث، وأصبح من الواضح أن نظام بريتون وودز قد أصبح لا يمكن الدفاع عنها. في نوفمبر تشرين الثاني عام 1967 انخفضت قيمة الجنيه المملكة المتحدة من 2.80 $ إلى 2.40 $. في نوفمبر تشرين الثاني عام 1968 وأدت أزمة الصرف على مقربة من الأسواق الفرنسية والألمانية والبريطانية. في أغسطس عام 1968 تم تخفيض قيمة الفرنك الفرنسي من 0.18 غرام من الذهب لكل الفرنك إلى 0.16 غرام. في شهر أكتوبر من العام نفسه تم رفع قيمة العلامة الألمانية دويتشه من 0.25 $ إلى 0،273 $. وأخيرا في مايو 1971 تم طرح المارك الألماني والغيلدر الهولندي. في 15 أغسطس 1971، انسحب الرئيس الامريكي ريتشارد نيكسون الدولار الامريكي تحويل الذهب وكذلك فرض رسوم الاستيراد 10٪ وتأمين مؤقتا الأجور والأسعار. جاء ذلك يعرف باسم نيكسون الصدمة وسبب كل القوى الاقتصادية الكبرى باستثناء فرنسا لتعويم عملاتها ويبدأ التدخل عن طريق شراء الدولارات.

في ديسمبر كانون الاول عام 1971 تم التوقيع على اتفاقية سميثونيان من قبل دول مجموعة ال 10. كانت محاولة للحفاظ على نظام بريتون وودز على قيد الحياة عن طريق تعديل اسعار الثابتة ليعكس بشكل أدق ضغوط السوق من أوائل 1970s. أعيد مربوط-الدولار إلى الذهب بالسعر الجديد من 38 $ للأونصة وتتذبذب في نطاق من 2.25٪، بدلا من مجموعة 1٪ المسموح بها بريتون وودز، مع دول أخرى وافقت لتعديل معدلات ثابتة للل تخفيض قيمة الدولار حديثا وفقا لذلك. وكان الفارق الأكبر كان اتفاق سميثونيان للبريتون وودز أن الدولار الأمريكي كان عدم وقتا أطول لتكون قابلة للتحويل إلى الذهب. في حين أن اتفاقية سميثونيان ضبط العلاقات بين العملات في العالم، إلا أنها لا تعالج الاختلالات الأساسية التي أدت إلى انخفاض قيمة الدولار في المقام الأول. واصلت الولايات المتحدة تعاني من عجز كبير، فضلا عن زيادة في المال العرض بمعدل التضخم، وهذا أدى إلى البنوك المركزية الأخرى أن يضطر إلى التدخل من أجل الحفاظ على عملاتها من الارتفاع، مربوط كما كانت للدولار في سعر الصرف الثابت. وبحلول عام 1972 سمح الجنيه أخيرا لتعويم مقابل الدولار. وأدى ارتفاع قيمة الذهب بالدولار وجود ليعاد تقييمه مرة أخرى في فبراير من عام 1972 أثناء 42.22 $ للأونصة (مما تسبب في كل العملات الرئيسية لرفع قيمة عملتها أمام الدولار). بحلول شهر مارس من نفس العام، بعد تدخلات كبيرة من قبل البنوك المركزية الأوروبية تقدر تكاليفه بنحو 3.5 مليار $، انهار نظام سعر الصرف الثابت تماما وكان قيمة الدولار الأمريكي من الآن فصاعدا تحددها اقتصاديات السوق الحر.

أوبك وأزمة النفط من '73.

حتى الآن لدينا تجاهلها لاعبا مهما في قصتنا. إذا يتميز الذهب بشكل كبير في تاريخ الفوركس، ثم النفط، حيوي لعجلة الصناعة لأنه ثمين، يستحق بالتأكيد جزء من تلقاء نفسها. القول بأن رأسمالية السوق الحرة كما نعلم الآن أنه لم يكن ممكنا لولا النفط ليس المبالغة في القضية. الذهب قد تمتعت فترة حيث كان العمود الفقري للنظام النقدي الدولي، ولكن كان الدافع وراء نمو اقتصادنا العالمي بالمعنى الحرفي والمجازي من النفط.

دخول أمريكا في وقت متأخر في الحرب العالمية الثانية، وضعها المالي بعد ذلك، ومكانته كعملة احتياطي بتوقيع بريتون وودز، وغالبا ما يشار اليه باعتباره العوامل المساهمة في صعودها إلى قوة عظمى. لكن الولايات المتحدة لا مجرد الخروج من الحرب العالمية الثانية سالما نسبيا، مع الكثير من دول أوروبا المثقلة بها، وعملتها مركزية في النظام النقدي العالمي. وتزامن صعود الولايات المتحدة أيضا مع اكتشاف احتياطيات النفط الخاصة بها، والتي سرعان ما حل محل الفحم كمصدر رئيسي للطاقة في البلاد. كما ينتمي القرن ال19 إلى الإمبراطورية البريطانية. ، تجدر الإشارة إلى إمبراطورية، والمدعوم من الفحم. إن القرن 20th تنتمي إلى الولايات المتحدة، وسيكون قرن من النفط.

كخلفية للأحداث التي قمنا بدا بالفعل في، من المهم أن نأخذ في الاعتبار أن الحرب العالمية الثانية سنة بعد وشهدت الطلب المتزايد على النفط. بين نهاية الحرب العالمية الثانية، وزوال اتفاق سميثونيان ثلاثة أضعاف الاستهلاك العالمي من النفط، والطلب عليه زيادة موإعادة من خمسة أضعاف. بعد الحرب العالمية الثانية وكان النفط تحل بسرعة محل الفحم؛ كان وفيرة ورخيصة، وأسهل لنقل من الفحم، وأيضا تمنح ميزة تنافسية من حيث الإنتاجية إلى البلدان التي اختارت لجعل التحول. تدفقت ملايين وملايين البراميل من الشرق الأوسط وفنزويلا، تأجيج بعد إعادة الإعمار الحرب، والانتعاش الاقتصادي والنمو العالمي.

وكان الإقبال على نطاق واسع النفط أيضا تأثير التحول تدريجيا ميزان القوى، مما يجعل العديد من الدول التى تعتمد بشكل متزايد على إمدادات بأسعار معقولة المستمر من الدول المنتجة للنفط. كانت المرة الأولى حاول أعضاء في منظمة الأقطار العربية المصدرة للبترول (أوبك) لتوظيف ما أصبح يعرف باسم "سلاح النفط" في وقت مبكر من شهر يونيو من عام 1967، وبعد بدء الحرب يوم لمدة ستة ايام. وردا على توغل اسرائيلي في الاراضي المصرية والأردنية والسورية أصدر أعضاء أوبك فرض حظر نفطي على جميع البلدان التي تعتبر في دعم إسرائيل وخلال أيام امدادات النفط العربي قد انخفض بنسبة حوالي 60٪. هدد الوضع سوءا عندما اندلعت الحرب الأهلية في نيجيريا الشهر التالي، وإزالة المزيد من 500،000 برميل من النفط الخام من سلسلة التوريد العالمية كل يوم. وهذا من شأنه أول الحظر النفطي تكون قصيرة الأمد وناجحة إلى حد كبير بسبب وجود احتياطيات جيدة نسبيا، فضلا عن تغيير مسار الإمدادات إلى المناطق الأكثر تضررا من الحصار. بيد أن المحاولة الثانية أوبك في إلقاء ثقلها حول لها تأثير أكثر زعزعة الاستقرار من ذلك بكثير.

بين عامي 1967 و 1973 اعتماد الاقتصاد العالمي على النفط الرخيص قد قللت من قدرة الفائض إلى مستويات منخفضة بشكل خطير. في عام 1970، كان هناك حوالي 3 ملايين برميل من الطاقة الإنتاجية الفائضة في اليوم الواحد (باستثناء الولايات المتحدة)، وبحلول عام 1973 كان هذا قد تقلص إلى 500،000 برميل يوميا. حتى عندما تمارس أوبك "سلاح النفط" للمرة الثانية في 17 أكتوبر 1973، فإن المخاطر ستكون أعلى بكثير مما كانت عليه في عام 1967.

ساهم عدد من العوامل متقاربة إلى أزمة النفط في '73. وكانت مفاوضات متوترة بين أوبك وشركات النفط الغربية بشأن التسعير والإنتاج كانت مستمرة لبعض الوقت. أيضا، وضعت عند عام 1971 الرئيس ريتشارد نيكسون وضع حد لنظام بريتون وودز عن طريق سحب قابلية تحويل الدولار إلى الذهب، وانخفاض قيمة الدولار الأمريكي الحتمية التي تلت ذلك تتأثر الدول المنتجة للنفط لأن النفط كان (ولا يزال) يسعر بالدولار الأمريكي. أضف إلى ذلك حقيقة أن إنتاج النفط في الولايات المتحدة بلغ ذروته في حوالي 10 مليون برميل يوميا في عام 1970 (تراجع باطراد بعد ذلك)، وذلك من خلال 1973 كانت الولايات المتحدة تستورد بالفعل 6 ملايين برميل يوميا، مما يجعلها عرضة للاضطرابات في إمدادات للغاية، و لديك الظروف المثالية لعاصفة مثالية.

على 6 أكتوبر 1973، خلال اليوم اليهودي المقدس يوم الغفران ومصر وسوريا غزت الأراضي الإسرائيلية التي تم الاستيلاء عليها من قبل إسرائيل خلال حرب الأيام الستة في وقت سابق من ست سنوات. في 17 أكتوبر، ردا على دعم الولايات المتحدة لإسرائيل خلال الصراع، ورفعت أوبك أسعار النفط بنسبة 70٪، فضلا عن فرض حظر ضد الولايات المتحدة وأي البلدان الأخرى التي دعمت إسرائيل خلال الصراع. ان الحرب قد انتهت بحلول نهاية أكتوبر، لكنه رفض أوبك لتغيير مسارها. في نوفمبر من العام نفسه خفضت أوبك انتاج النفط بنسبة 25٪، وهددت خفض مزيد من 5٪. في ديسمبر كانون الاول وتضاعفت أسعار النفط مرة أخرى. في يناير، عندما وافقت إسرائيل على سحب قواتها مرة أخرى إلى الجانب الشرقي لقناة السويس، وكان سعر النفط أعلى أربع مرات مما كان عليه قبل بدء الأزمة.

موقف المنتجة للنفط خلال هذه الفترة يمكن تلخيصها اقتباس تنسى من شاه ايران الذي نشر من قبل صحيفة نيويورك تايمز في ديسمبر كانون الاول لعام 1973:

واضاف "بالطبع [سعر النفط] في طريقها إلى الارتفاع … بالتأكيد! … أنت [الغرب] زاد سعر القمح كنت تبيع لنا بنسبة 300٪، ونفس الشيء بالنسبة للسكر والأسمنت … تشتري النفط الخام لدينا، وبيعه يعود الينا، المكرر كما البتروكيماويات، في مئات أضعاف السعر الذي تدفعه لنا … ومن الإنصاف أن، من الآن فصاعدا، يجب أن تدفع أكثر للنفط. دعونا نقول عشر مرات أكثر ".

وكانت ايران قد لا تشارك في الحصار، واستمرار لشحن النفط إلى الغرب طوال فترة الصراع، لكن كان من الواضح أن عصر النفط الرخيص قد انتهى والجميع يعرف ذلك.

غيرت الأزمة نفط في المشهد الجيوسياسي والاقتصاد العالمي في عدد من الطرق الرئيسية. تضخم الأسعار في دول أوبك التي كانت تبيع نفطها بعدما تسبب الحصار النمو الاقتصادي يتباطأ في الغرب بينما تسبب أيضا التضخم، الأمر الذي أصبح يعرف باسم "الركود التضخمي". أيضا، أربعة أضعاف أسعار النفط أدى على الفور إلى تدفق ضخم لرأس المال من الغرب إلى الدول المصدرة للنفط في منطقة الشرق الأوسط، وأنفق قدرا كبيرا منها على الأسلحة والتكنولوجيا، مما أدى إلى تفاقم التوتر في المنطقة ومما يؤدي إلى ميليتار الأمريكي المتزايدبحضور ذ. أسعار النفط، وكذلك امداداتها متسقة، وبدأ لمعرفة بكثافة في جداول أعمال الدول الصناعية، كان مثل الصدمة الناجمة عن الحصار. قد يبدو الأكثر وضوحا من النقاط للاتصال من وجهة نظرنا، ولكن على الرغم من ان هناك مؤشرات الصارخة التي سبقت الأزمة، أسعار النفط، وكان العرض أبدا موضوع قلق قبل عام 1973 التي هي عليه اليوم. في الوقت الحاضر على التوازن بين العرض والطلب هو دقيق بحيث أنه من المهم بالنسبة لك كتاجر فوركس أن نفهم كيف العملات ترتبط مع ارتفاع أسعار النفط (أكثر على ذلك لاحقا)، وكذلك لمواكبة أي أحداث العالمية التي يمكن أن تؤثر على امداداتها . وأخيرا، فإن أزمة النفط عام 1973 أيضا الحفاظ على الطاقة، وهو مصطلح غائبة إلى حد كبير من المفردات الشعبية في ذلك الوقت، أولوية التي نمت فقط أكثر إلحاحا ونحن نتحرك أوثق وأقرب إلى نفاد الاحتياطي من الوقود الأحفوري كوكبنا.

تعاوني تدخل البنك المركزي. اتفاق بلازا لسنة 1985.

كنت قد لاحظت ديناميكية مثيرة للاهتمام في العمل في تاريخ موجز الفوركس ذكرناها حتى الآن؛ سحب معين ودفع بين الحاجة إلى التنظيم العلني والسيطرة، مقابل نهج سياسة عدم التدخل التي يسمح للسوق الحرة لتنظيم نفسها. إذا كنت قد حددت هذا الموضوع كنت على حق في ذلك، واثنين من محركات الأقراص معارضة هي دائما موجودة، مع أنصار الرئيس السابق الأكثر صخبا في أعقاب الأزمة الاقتصادية، ويدعو إلى ما يبدو الأخير أن يكون العنان فيه كل شيء على ما يرام في الاقتصاد العالمي. المخاوف التي أدت إلى بريتون وودز في المقام الأول، ونيكسون الرغبة في الإبقاء على أسعار الصرف الثابتة في اتفاق سميثونيان، كانت على وجه التحديد أنه إذا ترك لتنظيم نفسها تخفيضات المنافسة بين العملات المتنافسة وغيرها من الممارسات التجارية معادية من شأنها أن تؤدي إلى زعزعة الاستقرار العالمي. على العكس من ذلك، قدمت-النواقص سواء بريتون وودز واتفاقية سميثونيان واضح وضوح الشمس من قبل السوق غير راغبة أو غير قادرة، ليكون مؤمنا وصولا الى علاقات ثابتة نفسها التي فرضت من أجل تنظيم ذلك. ومرة أخرى، في الفترة بين مجانا العائمة من العملات الرئيسية في العالم واتفاق بلازا من شأنه أن يعطي كذب أسطورة بهذه البساطة العرض والطلب ديناميات كلها مطلوبة لتنظيم كفاءة السوق.

لقد بدا بالفعل في أول أزمة كبرى تؤثر على الاقتصاد العالمي بعد التخلي عن بريتون وودز في عام 1971. ونتيجة للزيادة قدرها أربعة أضعاف في أسعار النفط بعد أزمة عام 1973 في زيادة النفقات واردات الدول الصناعية، الإخلال ميزان مدفوعاتها . أذكر سعرت أن النفط بالدولار، وبالتالي فإن إعادة تدوير دولار امريكى عقدت من قبل دول أوبك (إعادة تدوير البترودولار) أدى حتما إلى H2 الدولار الأمريكي على الرغم من أن الولايات المتحدة استمرت في تشغيل العجز التجاري الكبير.

في أواخر عام 1970 الدولار الأمريكي سينخفض ​​في قيمته تآكل هذا العجز المتنامي ثقة المستثمرين. سوف يتفاقم الأمر سوءا الثورة الإيرانية والصدمة النفطية الثانية في عام 1979، عندما ارتفعت أوبك مرة أخرى في سعر النفط. ومع ذلك، من قبل 1980s في وقت مبكر موقفا متشددا من رئيس مجلس الاحتياطي الاتحادي بول فولكر، جنبا إلى جنب مع تجدد الاهتمام في الدولار كعملة الملاذ الآمن بعد اندلاع الحرب بين إيران والعراق، قوة الدولار ساعد على عودة. 1980 سيكون أيضا لحظة فاصلة للنفط عن زيادة الانتاج من الاتحاد السوفياتي، فنزويلا، المكسيك، نيجيريا، فضلا عن دخول النفط في ألاسكا وبحر الشمال، عجلت بداية انخفاض منذ 20 عاما في أسعار النفط، وتخفيف من قبضة أوبك.

وكانت ولاية فولكر لوقف الركود التضخمي من خلال رفع أسعار الفائدة في الولايات المتحدة ناجحة، على الرغم من أن كان عاقبة غير مرغوب فيها من سياساته أن الدولار أصبح مبالغ فيها. وأدى ذلك إلى صادرات الولايات المتحدة من أن (سيارات خاصة الأمريكية) مكلفة وغير قادرة على المنافسة، في حين ارتفعت أسعار الواردات الرخيصة، والتي وضعت المزيد من الضغوط على الميزان التجاري الأمريكي. بين عامي 1980 و 1985 الدولار الأمريكي يقدر بنحو 50٪ مقابل الين والمارك الألماني والجنيه الاسترليني والفرنك الفرنسي.

وكان اتفاق بلازا، ما يسمى لتوقيعه في فندق بلازا في نيويورك في، محاولة لتحقيق اقتصادات الولايات المتحدة واليابان وألمانيا الغربية، والمملكة المتحدة، وفرنسا مرة أخرى في المزامنة من خلال تخفيض قيمة الدولار الأمريكي. عندما تم الاتفاق على عجز الحساب الجاري الأمريكي قد وصلت إلى نحو 3.5٪ من الناتج المحلي الإجمالي للبلاد في حين اقتصادها ينمو بنسبة 3٪. من ناحية أخرى كان لأوروبا فائضا تجاريا كبيرا وتشهد نموا سلبيا نحو -0.7٪. من أجل إعادة التوازن، وG-5 وافق على خليط من الضرائب والإنفاق العام والتخفيضات، وتوسع القطاع الخاص وفتح الأسواق.

على مدى العامين المقبلين الدولار الأمريكي سوف تنخفض بنسبة 50٪ مقابل بقية دول مجموعة 5. بحلول عام 1987 الين الياباني كان قد ذهب من 242 للدولار الواحد إلى 150 دولار الواحد. كما تم تخفيض العجز التجاري للولايات المتحدة مع أوروبا بنجاح، ولكن ليس مع اليابان.

ان الدولار الامريكي تابعinue لإسقاط ما وراء الأهداف المتفق عليها، مما دفع ثم G-6 للتفاوض على اتفاق اللوفر، الذي كان محاولة لوقف تراجع الدولار الأمريكي. هذا من شأنه أن يثبت أن اقتراح اصعب بكثير من انخفاض قيمة اتفاق بلازا. ويرجع ذلك إلى الدولار بعد أن تم بالفعل في منتصف اتجاه هبوطي في الوقت الذي تم التوقيع على اتفاق بلازا. من ناحية أخرى متحف اللوفر اتفاق من شأنه أن محاولة عكس اتجاه راسخة وذلك من خلال التنسيق المستمر للسياسات الاقتصادية من أكبر 6 اقتصادات في العالم. وبحلول عام 1988 كان الدولار بقيمة 121 ¥ و 1.57 علامات دويتشه. وكانت هناك زيادة كبيرة في معدلات الفائدة في الولايات المتحدة الشيء الوحيد الذي وقف الانكماش وتعزيز الدولار.

وكان اتفاق بلازا معلما تاريخيا هاما في تطوير سوق الصرف الأجنبي. وهذه هي المرة الأولى التي الدول قد وافقت على التدخل بنشاط بطريقة منسقة بحيث تؤثر على قيم العملات، وكان مثالا للالكيفية التي يمكن بها مدبرة تدخلات البنك المركزي عبر الحدود الوطنية في مصلحة الاقتصاد العالمي. وكان أيضا لحظة في التاريخ عندما كانت أوسع عواقب العولمة هناك ليراها الجميع، وعرضت الأسواق تتطلب يدا توجيه بعض الأحيان من أجل أن تكون قادرة على تشغيل بسلاسة وكفاءة.

أزمة الديون الأمريكية اللاتينية

في 1980s تأثر العديد من بلدان أميركا اللاتينية بسبب أزمة الديون الحادة التي ابتليت بها الأرواح وخنق فرص المواطنين لا تعد ولا تحصى، فإنه أصبح يعرف باسم لا DécadaPerdida، أو العقد الضائع.

حتى الآن لدينا في رسم الخطوط العريضة للاقتصاد العالمي، وتتبع الطريقة التي وضعت من "إفقار الجار" السياسات التي أدت إلى الكساد الكبير، إلى الواقع العالمي اليوم حيث مفاجأة واحدة يمكن أن يكون المغلوب على الآثار التي هي شعرت حول الكوكب. لقد رأينا كيف سلعة ثمينة في أيدي قلة قليلة يمكن أن يكون wieldedlike سلاح على بقية العالم، لقد نظرت إلى سحب ودفع ديناميكية بين التنظيم والأسواق الحرة، ولقد لاحظت كيف يمكن للبنوك المركزية أن تنسق بين أنفسهم من أجل تؤثر على أسعار الصرف. واحدة من الأشياء التي سوف observeas لك تزج أنفسكم في الأسواق هو أن كلا من تركهم وشأنهم، ومحاولة السيطرة عليها حتما تؤدي إلى نتائج غير مرغوب فيها.

جاء واحد من تبعات أزمة النفط من 1970s كنتيجة لإعادة تدوير البترودولار. حقيقة أن النفط يتم تسعيره بالدولار الأمريكي أدى إلى تراكم دول أوبك قدرا كبيرا من wealthwhen وقد ارتفعت أسعار النفط بشكل كبير. وجدت OPEC'spetrodollarsinevitably طريق عودتهم إلى النظام المصرفي، ويرجع ذلك جزئيا إلى العديد من دول أوبك الذين يختارون عدم إعادة استثمار هذه الأموال في البنية التحتية المحلية الخاصة بهم. التدفق الهائل ofpetrodollar الودائع زيادة كبيرة في سعة الإقراض لدى البنوك، ومع الطلب على القروض بين الدول الصناعية بعد أن تراجعت خلال فترة الركود، وقد أعار كمية كبيرة من هذه الأموال إلى تنمو صناعيا بلدان أمريكا اللاتينية.

وأمريكا اللاتينية تشهد شيئا من الازدهار في تصنيع من عام 1930 فصاعدا. قد ركزت في الاقتصادات الصناعية حديثا في كسر اعتمادها على السلع الاستهلاكية المستوردة من العالم المتقدم من قبل الصناعات buildingdomestic لتغذية هذا الطلب. وكان هذا عملية التصنيع إحلال الواردات (ISI) جلبت النمو السريع لدول مثل المكسيك والبرازيل والأرجنتين، ولكن لم تقترب من السقف من حيث النمو possiblefuture دون تجدد الاستثمار تي إتش تصنيع السلع الاستهلاكية أثقل مثل السيارات.

خلال أزمة النفط عام 1973 ارتفاع أسعار النفط وانخفاض في الإنتاج العالمي أدى إلى منتجي النفط في أمريكا الجنوبية التقاط التراخي من قبل دول أوبك اليسار وتصدير قدرا كبيرا من النفط إلى الوضع States.This المتحدة كان مصيرها إلى أن تكون قصيرة الأجل رغم ذلك، وكما تضخم الأسعار استقرت بعد الأزمة وان الانتاج بتسريع مرة أخرى في الشرق الأوسط، اقتصادات مثل في المكسيك أصبحت غير مستقرة اقتصاديا. عانى مستوردة من أمريكا الجنوبية الأخرى من النفط من زيادة فواتير الوقود خلال الأزمة وتسديد الديون المرتفعة بعد الأزمة كما أثار الدائنين الغربيين على أسعار الفائدة.

خيار الاستمرار في ملاحقة التصنيع إحلال الواردات بدلا من الانتقال إلى تصدير الاقتصادات التي يحركها، وربما قرر جزئيا المناخ الاقتصادي العالمي في ذلك الوقت. الركود الشديد الذي أصاب الدول المتقدمة في أعقاب النفط صدمة يعني أن الطلب على الواردات قد انخفضت بشكل كبير، كما كان في المواد الطلب forraw، الذي يصب أيضا سوق للصادرات أمريكا الجنوبية.

مع ارتفاع أسعار الفائدة في الغرب، خاصة في الولايات المتحدة حيث أدخلت سياسات المتشددة من قبل رئيس الاحتياطي الفيدرالي بول فولكر لتخفيف الركود التضخمي (معظم البنوك التجارية التي قد أقرضت جنوب أميريكوكانت الولايات المتحدة واليابان)، وتكلفة theseloans خدمة زادت بشكل كبير. وقد ساعد ارتفاع أسعار الفائدة أيضا استعادة الثقة في الدولار الأمريكي، الأمر الذي شكل ضغطا على أسعار الصرف أمريكا اللاتينية، مما يزيد كل من قيمة ديونها وتكلفة تسديد بهم. من 1975-1983 ديون أمريكا اللاتينية قد ذهب من مليار 75 مليار $ إلى 315 $، وهذا الرقم الأخير هو حوالي 50٪ من الناتج المحلي الإجمالي في المنطقة. وارتفعت التكلفة السنوية لخدمة تلك القروض أيضا من 12 مليار $ في 1975 حتي 66000000000 $ في عام 1982.

في أغسطس عام 1982 أعلن وزير المكسيك التمويل، يسوع سيلفا هرتسوغ، أن البلاد لن تكون قادرة على الاستمرار في خدمة القروض الحالية. سوق القروض انفجر بين عشية وضحاها. البنوك التجارية توقفت عن الإقراض في المنطقة، كما ان معظم القروض القائمة كانت على المدى القصير في الطبيعة، وحقيقة أن البنوك كانت ترفض إعادة تمويل لهم أدى إلى مليارات الدولارات من الديون هي بسبب دفعة واحدة.

ان الازمة الناتجة ستكون الأسوأ في region'shistory. ارتفع معدل البطالة فيها، انخفضت مستويات الدخل والقدرة الشرائية، والأرض النمو إلى توقف وزيادة الفقر كما تم التخلي عن البرامج الاجتماعية لصالح سداد الديون. بين عامي 1982 و 1985 اقتصادات أمريكا اللاتينية التعاقد بنحو 9 في المئة. من أجل إعادة تمويل الدول القروض القائمة والمطلوبة لقبول شروط أكثر صرامة، وكذلك السماح لصندوق النقد الدولي (IMF) للتدخل واتخاذ تدابير التقشف والإصلاحات في جميع أنحاء البلاد، وأبرزها كان التخلي عن إحلال الواردات التصنيع لصالح رأسمالية السوق الحرة والخصخصة الصناعة.

الأزمة المالية الآسيوية عام 1997

وقعت الأزمة المالية الآسيوية في 1997-1998 وكشفت مدى مترابطة هي أسواق العملات العالمية. وكان واحد من الموضوعات على الذهاب في هذه نبذة تاريخية عن الفوركس كيف البنوك المركزية والحكومات سعت إلى التدخل في الأسواق؛ كشفت الأزمة الآسيوية مرة واحدة وإلى الأبد كيف عاجزة هذه المؤسسات يمكن أن يكون عند محاولة التحرك ضد قوى السوق الساحقة والأسس التي لا يمكن تحملها.

التي سبقت الأزمة اقتصادات جنوب شرق آسيا كانت جذابة بشكل خاص للمستثمرين نظرا لمعدلات نمو مثيرة للإعجاب بهم. وكانت النمور الآسيوية الاربع (هونج كونج وسنغافورة وكوريا الجنوبية وتايوان) تطورت بسرعة إلى اقتصادات عالمية كبيرة متخصصة في مجال التمويل والتصنيع، تليها ما أصبح يعرف باسم الاقتصادات نمر الشبل من ماليزيا واندونيسيا وتايلاند والفلبين. هذه الاقتصادات على وجه الخصوص كانت تتوسع بسرعة ووتجذب قدرا كبيرا من استثمارات المضاربة بسبب ارتفاع أسعار الفائدة لإمتلاكهم. كانت تايلاند معجزة اقتصادية في حد ذاتها، والتي تشهد نمو أقل بقليل من 10٪ سنويا لأكثر من عقد من الزمان التي سبقت الأزمة. ومن شأنه أيضا أن يثبت في النهاية أن تكون الحلقة الضعيفة التي تحدد الحادث في الحركة.

الأسباب الدقيقة للأزمة هي، بطبيعة الحال، والعديد من ولا تزال تثير الجدل. لكن مزيج من الأموال الساخنة تأجيج فقاعات الأصول التي لا يمكن تحملها، ممارسات الإقراض السيئة التي تؤدي إلى القروض المتعثرة، تضخم العجز في الحساب الجاري، وانخفاض قيمة الين والرنمينبي، والولايات المتحدة تتعافى من الركود ونقلت عن أنها تساهم العوامل.

وكان تدفق أعداد كبيرة من الاستثمار الأجنبي أدى إلى أن يكون هناك قدرا كبيرا من رأس المال المتاح للحصول على قروض التنمية، وكثير منها انتهى بها المطاف في أيدي الأفراد مع علاقات المحسوبية لمسؤولين حكوميين والمصرفية، بدلا من تلك الأكثر مؤهلة وقادرة على دفع يعود لهم. تايلاند وكوريا الجنوبية واندونيسيا تم تشغيل ضخمة جدا العجز في الحساب الجاري، وتايلاند على وجه الخصوص تمثل حوالي 8٪ من الناتج المحلي الإجمالي في البلاد وقفت على ما يقل قليلا عن 15 مليار $ قبل تحطم الطائرة. في أعقاب اتفاقية بلازا جعل انخفاض قيمة الين والرنمينبي وتعزيز لاحق من الدولار الأمريكي الصادرات الآسيوية المنافسة أقل بكثير. هذا تفاقم العجز في الحساب الجاري في المنطقة. عامل في رفع أسعار الفائدة للاحتياطي الفيدرالي التي أدت إلى هروب رؤوس الأموال مرة أخرى في الاقتصاد الأمريكي، وكان لديك تقارب الظروف التي أدت إلى خسائر فادحة في الثقة مما أدى إلى هجمات المضاربة في 14 أيار و 15 عام 1997، والتي تسببت في نهائي انخفاض قيمة البات التايلاندي.

وعدم وجود احتياطيات النقد الأجنبي تقديم الحكومة التايلاندية قادرة على دعم باهت في مواجهة هذه الهجمات، والعملة سمح في نهاية المطاف لتطفو على 2 يوليو 1997، وبسرعة فقدت أكثر من نصف قيمتها في حين انخفضت سوق الأسهم التايلاندية بنسبة 75٪.

في غضون عدة أشهر من حادث تحطم التايلاندية بلغ روبية والأوراق المالية في السوق الاندونيسي مستويات قياسية، مما تسبب في الناتج المحلي الإجمالي للبلاد أن ينكمش بنسبة 13.5٪ هذا العام.

الكوري الجنوبي فاز كما خسر أكثر من نصف قيمته مقابل الدولار، تم خفض التصنيف الائتماني للبلادابقى مرتين وصناعة السيارات على قيد الحياة من خلال سلسلة من عمليات الدمج والاستحواذ.

هذه الاقتصادات الثلاثة الأكثر تضررا من الأزمة، وكانت المستفيدين من مبادرة 40 مليار $ صندوق النقد الدولي (IMF) لاستعادة التوازن الاقتصادي للمنطقة. ولكن الضربة القاضية على آثار الأزمة كانت بعيدة المدى، وأدى إلى التباطؤ الاقتصادي العام الذي يشعر جميع أنحاء العالم. وكان المستثمرون قد أصبحت على نحو متزايد خطر النفور عندما جاء إلى الأسواق النامية. تسبب التباطؤ الاقتصادي الذي أعقب ذلك أيضا على أسعار النفط في الانخفاض وكان من العوامل التي ساهمت في الأزمة المالية الروسية عام 1998.

في العقد الذي تلا الأزمة الآسيوية اتخذت العديد من البلدان في المنطقة خطوات لتكون أقل بكثير من الاعتماد على الأموال الساخنة باعتبارها محفزا الاقتصادي. بدأوا أيضا إلى فوائض الحساب الجاري وتراكم احتياطيات النقد الأجنبي وذلك لتكون قادرة على دعم عملاتها في حال وقوع هجمات المضاربة في المستقبل. وكنتيجة مباشرة لهذه التدابير كانت آسيا أفضل بكثير قادرة على الصمود في وجه الأزمة المالية العالمية في عام 2008. والجدول التالي يبين مدى احتياطيات الصين من النقد الأجنبي المتزايد من 2004 حتى وقتنا الحاضر.

الصين FX الاحتياطيات كنسبة مئوية العالمية إجمالي


Apa yang berikut adalah buruk ringkas beberapa perkembangan bersejarah yang utama yang telah membawa kepada pasaran Forex yang sedang kamu menyediakan diri anda untuk berdagang di.

Bretton Woods 1944. USD Menjadi Dunia Rizab Mata Wang.

Pada bulan Julai 1944, dengan Perang Dunia Kedua masih membara di Eropah dan Asia Tenggara, 730 wakil daripada 44 negara-negara Bersekutu bersidang di Mount Washington Hotel di Bretton, New Hampshire, Amerika Syarikat, untuk Bangsa-Bangsa Bersatu Persidangan Monetari dan Kewangan. Bretton Woods adalah satu usaha untuk mencapai kata sepakat mengenai cara untuk mengawal ekonomi antarabangsa dalam selepas perang, dan juga untuk menangani dasar pemencilan diskriminasi ekonomi dan peperangan perdagangan, yang ramai percaya telah menyumbang kepada kedua-dua Perang Dunia, dan juga untuk Kemelesetan Besar. Oleh itu, menghapuskan apa yang telah datang yang dikenali sebagai "pengemis dasar jiran" (dasar-dasar yang mengurangkan masalah ekonomi sesebuah negara pada perbelanjaan negara-negara lain), dan menggalakkan aliran bebas perdagangan antara negara-negara, menjadi tumpuan utama bagi persidangan itu . Penting untuk perjanjian itu adalah satu sistem antarabangsa pembayaran bagi memudahkan perdagangan dengan perlindungan di tempat untuk mengelakkan turun naik yang besar dalam nilai mata wang atau penurunan nilai kompetitif. Untuk semua sebab-sebab ini Bretton Woods adalah satu peristiwa penting dalam pembangunan pasaran pertukaran asing, dan sememangnya sistem kewangan global kita ada hari ini.

Ia adalah kali pertama sistem kewangan yang komprehensif telah dirundingkan antara negara bangsa, dan walaupun kebanyakan mata utama sistem Bretton Woods telah pun terbengkalai, warisan hidup di dalam institusi yang menimbulkan. Perjanjian yang telah dicapai di Bretton Woods pada 22 Julai 1944 membawa kepada penciptaan Tabung Kewangan Antarabangsa (IMF), Bank Antarabangsa bagi Pemulihan dan Pembangunan (kini sebahagian daripada Bank Dunia) dan Perjanjian Am mengenai Tarif dan Perdagangan (GATT).

Kunci kepada perjanjian Bretton Woods adalah sistem kadar pertukaran tetap antara negara yang mata wang nilai adalah semua ditambat kepada dolar AS, dan dpt ditukar dolar AS kepada emas pada kadar tetap sebanyak $ 35 dolar per auns. Ini secara berkesan menjadikan dolar AS mata wang rizab dunia kerana ia mengambil peranan bahawa emas dahulunya bermain di bawah standard emas. Selain menjadi mata wang di dunia, ia tukar dengan emas menjadikannya mata wang dengan kuasa membeli yang tinggi. Juga, cara mata wang lain telah disandarkan kepadanya, masing-masing dengan kadar sendiri tetap, bermakna bahawa majoriti transaksi antarabangsa adalah dalam denominasi dolar Amerika. Dengan mengambil kira bahawa di tengah-tengah Perang Dunia II kuasa-kuasa Eropah yang paling terjejas oleh konflik juga banyak berhutang ke Amerika Syarikat, iklim geopolitik dan ekonomi adalah benar-benar sesuai untuk kebangkitan Amerika Syarikat sebagai kuasa besar di dunia. Walaupun Britain telah menjadi kuasa ekonomi yang dominan pada abad ke-20 ke-19 dan awal, dengan sterling mengambil kebanggaan tempat sebagai mata wang rizab dunia dalam tempoh ini, separuh kedua abad kedua puluh akan menyaksikan penguasaan berpindah kepada Amerika Syarikat.

Post Bretton Woods. Kebangkitan kapitalisme pasaran bebas.

Bretton Woods akan bertahan sehingga tahun 1971, di mana titik ia telah digantikan dengan perjanjian Smithsonian berhayat pendek yang diusahakan oleh Presiden Amerika Syarikat Richard Nixon. Walau bagaimanapun, zaman kegemilangan Bretton Woods hanya benar-benar berlangsung sehingga 1968, sehingga masa ini terdapat peningkatan yang stabil dalam pengeluaran dan perdagangan global, dan dari 1959 dan seterusnya semua mata wang yang merupakan sebahagian daripada perjanjian yang dinikmati dpt ditukar penuh. Tetapi ia adalah hubungan dolar kepada emas yang akan membuktikan untuk menjadi masalah sebenar yang akhirnya akan unhinge sistem, ini dan hakikat bahawa Amerika Syarikat telah berjalan kira-kira yang besar defisit pembayaran untuk membantu dana pemulihan Eropah dan menjaga sistem cecair kewangan . Ahli ekonomi meramalkan kemungkinan ini lebih daripada satu dekad lebih awal, dan sesungguhnya masalah menyimpan emas pada $ 35 setiap auns adalah isu sebenar seawal lewat 1950-an.

Masalah utama dengan Bretton Woods mungkin paling dinyatakan pada tahun 1960 oleh Robert Triffin, seorang pakar ekonomi yang menulis daripada apa yang kemudian akan datang yang dikenali sebagai Dilemma Triffin ini. Ringkasnya, Dilemma Triffin menyatakan bahawa defisit AS adalah penting kepada pertumbuhan ekonomi dan kecairan sistem kewangan, tetapi yang akhirnya defisit yang sangat yang telah membantu pemulihan selepas perang di Eropah terikat untuk menjejaskan keyakinan dalam dolar AS sebagai Dunia tempahan mata wang dan akhirnya boleh membawa kepada ketidakstabilan kewangan yang meluas.

Dolar AS adalah satu-satunya mata wang itu dinikmati Penukaran emas, dan pada akhir Perang Dunia Kedua, Amerika Syarikat diadakan di sekitar 65% daripada rizab emas di dunia. Walau bagaimanapun, inflasi telah menyebabkan ia tidak menjadi berdaya maju untuk menghasilkan lebih banyak emas, dan dengan lebih ramai dolar AS membanjiri ke dalam syst kewangan globalrizab emas em, dan Amerika Syarikat tidak berganjak, keyakinan dolar mula berkurang kerana ia menjadi jelas bahawa Amerika tidak akan mampu untuk memenuhi komitmen harus pemegang dolar keinginan untuk menguatkuasakan dolar dpt ditukar. Juga, hakikat bahawa terdapat pasaran yang percuma di mana emas diniagakan (berasingan daripada urus niaga yang dijalankan oleh bank-bank pusat di bawah kadar Bretton Woods), membawa kepada keadaan di mana ia adalah lebih murah untuk membeli emas pada kadar Bretton Woods dan kemudian menjualnya ke pasaran terbuka.

By 1971 Amerika Syarikat hanya diadakan emas cukup untuk menampung 22% daripada rizab dolar asing Amerika Syarikat dan telah menjalankan $ 56 bilion defisit rizab. Tambah ke ini hutang negara yang semakin meningkat awam yang digunakan untuk membiayai inisiatif Great Society diperkenalkan oleh Presiden Lyndon B. Johnson, dan juga sebagai Perang Vietnam berjalan, dan ia menjadi jelas bahawa sistem Bretton Woods telah menjadi tidak dapat dipertahankan. Pada bulan November 1967, UK menurunkan nilai sterling dari $ 2,80 ke $ 2.40. Pada bulan November 1968 krisis pertukaran membawa kepada penutupan pasaran Perancis, Jerman dan British. Pada bulan Ogos 1968 franc Perancis telah menurunkan nilai dari 0.18 gram emas setiap franc kepada 0.16 gram. Pada bulan Oktober tahun yang sama tanda Jerman Deutsche telah dinilai semula dari $ 0.25 kepada $ 0,273. Akhirnya pada bulan Mei 1971 mark Deutsche dan guilder Belanda telah diapungkan. Pada 15 Ogos 1971, Presiden Amerika Syarikat Richard Nixon menarik diri Dolar AS Penukaran emas serta mengenakan duti import 10% dan mengunci buat sementara waktu upah dan harga. Ini kemudian dikenali sebagai Nixon Shock dan menyebabkan semua kuasa ekonomi utama kecuali Perancis mengapungkan mata wang mereka dan mula campur tangan dengan membeli dolar.

Pada Disember 1971 Perjanjian Smithsonian telah ditandatangani oleh negara-negara G-10. Ia adalah satu usaha untuk memastikan sistem Bretton Woods hidup dengan melaraskan kadar tetapnya untuk mencerminkan dengan lebih tepat tekanan pasaran awal 1970-an. dolar telah semula ditambat kepada emas pada harga baru $ 38 setiap auns dan dibenarkan untuk turun naik dalam julat 2.25%, daripada pelbagai 1% yang dibenarkan oleh Bretton Woods, dengan negara-negara lain bersetuju untuk menyesuaikan kadar mereka tetap ke yang baru menurunkan nilai dolar sewajarnya. Perbezaan terbesar Perjanjian Smithsonian terpaksa Bretton Woods adalah bahawa dolar AS tidak panjang untuk boleh ditukar kepada emas. Walaupun perjanjian Smithsonian diselaraskan hubungan antara mata wang di dunia, ia tidak menangani ketidakseimbangan asas yang telah membawa kepada penurunan nilai dolar di tempat pertama. AS terus menjalankan defisit yang besar, serta semakin bertambah wang bekalan pada kadar inflasi, ini membawa kepada bank pusat lain yang terpaksa campur tangan untuk memastikan mata wang mereka sendiri untuk menghargai, ditambat kerana mereka kepada dolar pada kadar tetap. Menjelang 1972 sterling itu akhirnya dibenarkan terapung berbanding dolar. Kenaikan nilai emas membawa kepada dolar perlu dinilai semula sekali lagi pada bulan Februari 1972 di $ 42,22 per auns (menyebabkan semua mata wang utama juga menilai semula berbanding dolar). Pada Mac tahun yang sama, selepas campur tangan besar oleh bank-bank pusat Eropah berharga sekitar $ 3.5 bilion, sistem kadar tetap runtuh sepenuhnya dan nilai dolar AS selepas ini akan ditentukan oleh ekonomi pasaran bebas.

OPEC dan Krisis Minyak '73.

Sehingga kini kita telah terlepas pandang pemain penting dalam cerita kita. Jika emas mempunyai banyak dalam sejarah Forex, maka minyak, kerana penting untuk roda industri kerana ia adalah amat berharga, pasti layak seksyen yang tersendiri. Untuk mengatakan bahawa kapitalisme pasaran bebas seperti yang kita tahu ia tidak akan menjadi kenyataan jika tidak kerana minyak adalah untuk tidak terlalu keras menekankan kes itu. Emas mungkin telah menikmati tempoh di mana ia adalah tulang belakang kepada sistem kewangan antarabangsa, tetapi pertumbuhan ekonomi global kami telah secara literal dan secara kiasan didorong oleh minyak.

kemasukan Amerika lewat Perang Dunia Kedua, kedudukan kewangannya selepas itu, dan statusnya sebagai mata wang rizab dengan termeterainya Bretton Woods, sering dinamakan punca menyumbang kepada peningkatan kepada status kuasa besar. Tetapi Amerika Syarikat tidak hanya muncul daripada Perang Dunia II yang agak terjejas, dengan sebahagian besar Eropah terhutang budi kepadanya, dan mata wang yang penting kepada sistem kewangan global; kebangkitan Amerika Syarikat juga bertepatan dengan penemuan rizab minyak sendiri, yang dengan cepat menggantikan arang batu sebagai sumber utama negara tenaga. Sama seperti abad ke-19 adalah milik Empayar British; sebuah empayar, ia harus diperhatikan, dikuasakan oleh arang batu. Abad ke-20 akan tergolong ke Amerika Syarikat, dan akan menjadi abad minyak.

Sebagai latar belakang kepada peristiwa-peristiwa yang kita telah melihat, ia adalah penting untuk ingat bahawa tahun-tahun selepas Perang Dunia Kedua menyaksikan permintaan yang semakin meningkat bagi minyak. Antara akhir Perang Dunia Kedua dan wafatnya Perjanjian Smithsonian penggunaan global minyak tiga kali ganda, dan permintaan untuk itu meningkat mosemula daripada lima kali ganda. Selepas minyak Perang Dunia II telah pesat menggantikan arang batu; ia adalah banyak, murah, mudah untuk pengangkutan daripada arang batu, dan juga diberikan kelebihan daya saing dari segi produktiviti ke negara-negara yang memilih untuk membuat suis. Berjuta-juta tong mengalir keluar dari Timur Tengah dan Venezuela, menjadi bahan api pembinaan semula selepas perang, pemulihan dan pertumbuhan ekonomi global.

pengambilan meluas Oil juga mempunyai kesan selalu menukar keseimbangan kuasa, membuat banyak negara semakin bergantung kepada bekalan berpatutan berterusan dari negara-negara pengeluar minyak. Kali pertama ahli-ahli Pertubuhan Petroleum Negara Arab Pengeksport (OPEC) cuba untuk mengambil apa yang kemudiannya dikenali sebagai "senjata minyak" mulai bulan Jun 1967, sehari selepas bermulanya Perang Enam Hari. Sebagai tindak balas kepada serangan Israel ke dalam wilayah Mesir, Jordan dan Syria anggota OPEC mengeluarkan sekatan minyak terhadap semua negara disifatkan sebagai menyokong Israel dan dalam masa beberapa hari bekalan minyak Arab telah dikurangkan sebanyak 60%. Keadaan ini mengancam untuk menjadi lebih teruk apabila perang saudara berlaku di Nigeria bulan berikut, mengeluarkan lagi 500,000 tong minyak mentah daripada rantaian bekalan global setiap hari. Ini embargo minyak pertama akan kekal lama dan sebahagian besarnya tidak berjaya disebabkan kewujudan rizab agak sihat, serta semula laluan bekalan ke kawasan paling terjejas oleh embargo. Walau bagaimanapun, percubaan kedua OPEC di membaling beratnya sekitar akan memberi kesan yang lebih memudaratkan keadaan ini.

Antara 1967 dan 1973 pergantungan ekonomi global kepada minyak murah telah mengurangkan kapasiti lebihan ke tahap yang berbahaya yang rendah. Pada tahun 1970, terdapat sekitar 3 juta tong kapasiti lebihan sehari (tidak termasuk Amerika Syarikat), dengan 1973 ini telah merosot kepada 500,000 tong sehari. Oleh itu, apabila OPEC mempunyai dan menggunakan "senjata minyak" untuk kali kedua pada 17 Oktober 1973, kepentingan akan jauh lebih tinggi daripada mereka pada tahun 1967.

Beberapa faktor tumpu menyumbang kepada krisis minyak pada '73. rundingan tegang antara OPEC dan syarikat-syarikat minyak Barat mengenai harga dan pengeluaran telah berterusan untuk beberapa ketika. Juga, apabila pada tahun 1971 Presiden Richard Nixon menghentikan sistem Bretton Woods dengan menarik balik dpt ditukar dolar AS kepada emas, dolar AS penurunan nilai yang tidak dapat dielakkan yang berlaku berikutnya menjejaskan negara-negara pengeluar minyak kerana minyak adalah (dan masih) harga dalam dolar Amerika Syarikat. Tambah kepada fakta bahawa pengeluaran minyak AS memuncak pada kira-kira 10 juta tong sehari pada tahun 1970 (penurunan mantap selepas itu), dan bahawa dengan 1973 Amerika Syarikat sebenarnya mengimport 6 juta tong sehari, menjadikannya amat terdedah kepada gangguan dalam bekalan, dan anda mempunyai keadaan yang ideal untuk ribut yang sempurna.

Pada 6 Oktober 1973, semasa hari suci Yahudi Yom Kippur, Mesir dan Syria menyerang wilayah Israel yang telah dirampas oleh Israel semasa Perang Enam Hari enam tahun lebih awal. Pada 17 Oktober, sebagai tindak balas kepada sokongan Amerika Syarikat terhadap Israel semasa konflik, OPEC menaikkan harga minyak sebanyak 70%, dan juga mengenakan sekatan terhadap Amerika Syarikat dan mana-mana negara lain yang telah menyokong Israel semasa konflik. Peperangan ini akan berakhir pada akhir bulan Oktober, tetapi OPEC enggan menukar kursus. Pada bulan November tahun yang sama OPEC mengurangkan pengeluaran minyak sebanyak 25%, dan mengancam lagi 5% dipotong. Pada bulan Disember, harga minyak sekali lagi dua kali ganda. Menjelang Januari, apabila Israel bersetuju untuk menarik tenteranya kembali ke sebelah timur Terusan Suez, harga minyak adalah empat kali lebih tinggi daripada yang telah sebelum krisis bermula.

Sikap minyak-pengeluar dalam tempoh ini boleh disimpulkan oleh petikan dilupakan dari Shah Iran yang telah dihebahkan oleh akhbar New York Times pada bulan Disember 1973:

"Sudah tentu [harga minyak] akan naik … Sudah tentu! … Anda [Barat] meningkatkan harga gandum anda menjual kami oleh 300%, dan yang sama untuk gula dan simen … Anda membeli minyak mentah dan menjualnya kembali kepada kami, ditapis petrokimia, pada seratus kali harga yang anda bayar kepada kami … Ia hanya adil bahawa, mulai sekarang, anda perlu membayar lebih untuk minyak. Katakan sepuluh kali ganda. "

Iran tidak mengambil bahagian dalam embargo, terus menghantar minyak ke Barat sepanjang konflik itu, tetapi ia adalah jelas bahawa umur minyak murah sudah berakhir dan semua orang mengetahuinya.

Krisis minyak mengubah landskap geopolitik dan ekonomi global dalam beberapa cara utama. The harga tinggi di mana negara-negara OPEC yang menjual minyak mereka selepas embargo menyebabkan pertumbuhan ekonomi perlahan di Barat di samping menyebabkan inflasi, satu keadaan yang kemudian dikenali sebagai "stagflasi". Selain itu, empat kali ganda harga minyak segera membawa kepada aliran besar modal dari Barat ke negara-negara pengeksport minyak daripada Timur Tengah, banyak yang telah dibelanjakan untuk senjata dan teknologi, memburukkan lagi ketegangan di rantau ini dan membawa kepada militar American meningkatkehadiran y. Harga minyak, serta bekalan yang konsisten, mula memikirkan yang besar dalam agenda negara-negara perindustrian, itu adalah kejutan yang disebabkan oleh embargo. Ia mungkin kelihatan seperti yang paling jelas titik untuk menyambung dari perspektif kita, tetapi walaupun terdapat tanda-tanda yang amat nyata yang membawa kepada, harga minyak krisis dan bekalan tidak pernah menjadi topik kebimbangan sebelum 1973 bahawa ia adalah hari ini. Pada masa kini imbangan bekalan dan permintaan begitu halus bahawa ia adalah penting untuk anda sebagai peniaga Forex untuk memahami bagaimana mata wang berkait rapat dengan harga minyak (lebih selepas ini), dan juga untuk mengikuti mana-mana acara global yang boleh memberi kesan bekalan . Akhirnya, krisis minyak pada 1973 juga membuat penjimatan tenaga, istilah yang sebahagian besarnya tidak hadir kosa kata rakyat pada masa itu, keutamaan yang hanya berkembang lebih mendesak seperti yang kita bergerak lebih dekat dan lebih dekat dengan semakin berkurangan rizab bahan api fosil planet kita.

Koperasi Intervention Bank Negara. The Plaza Accord tahun 1985.

Anda mungkin telah diperhatikan dinamik menarik di tempat kerja dalam sejarah ringkas forex kita telah menggariskan setakat ini; tarik tertentu dan tolak antara keperluan untuk peraturan terang-terangan dan kawalan, berbanding pendekatan laissez-faire di mana pasaran bebas dibenarkan untuk mengawal selia sendiri. Jika anda telah mengenal pasti tema ini anda adalah hak untuk berbuat demikian, kedua-dua pemacu menentang sentiasa hadir, dengan penyokong bekas yang paling lantang di tengah-tengah krisis ekonomi, dan peguam bela untuk seolah-olah kedua untuk itu, bebas apabila semuanya berjalan dengan lancar dalam ekonomi global. Kebimbangan yang membawa kepada Bretton Woods di tempat pertama, dan untuk Nixon yang ingin mengekalkan kadar pertukaran tetap dalam Perjanjian Smithsonian, adalah tepat bahawa jika dibiarkan untuk mengawal selia sendiri penurunan nilai bersaing antara mata wang saingan dan amalan perdagangan bermusuhan lain akan membawa kepada ketidakstabilan global. Sebaliknya, pendek comings kedua-dua Bretton Woods dan Perjanjian Smithsonian telah dibuat dgn berkilau jelas oleh pasaran yang tidak bersedia, atau tidak dapat, yang akan dikunci kepada hubungan yang sama tetap yang dikenakan untuk mengawal ia. Dan sekali lagi, tempoh antara bebas terapung mata wang utama di dunia dan Plaza Accord akan mendustakan mitos yang mudah bekalan dan permintaan dinamik adalah semua yang diperlukan untuk mengawal selia pasaran yang cekap.

Kita telah melihat krisis utama yang pertama untuk memberi kesan kepada ekonomi global selepas pembuangan Bretton Woods pada tahun 1971. Peningkatan empat kali ganda dalam harga minyak selepas krisis 1973 menyebabkan peningkatan perbelanjaan import untuk negara-negara perindustrian, menyakitkan kira-kira mereka pembayaran . Ingat minyak yang berharga dalam dolar, jadi kitar semula dolar AS diadakan oleh negara-negara OPEC (kitar semula petrodollar) tidak dapat tidak membawa kepada dolar h2 US walaupun Amerika Syarikat terus untuk menjalankan defisit perdagangan yang besar.

Pada lewat tahun 1970-an dolar AS akan jatuh nilai seperti defisit yang semakin berkembang ini menghakis keyakinan pelabur. Ini diburukkan lagi oleh revolusi Iran dan kejutan minyak kedua 1979, apabila OPEC lagi menaikkan harga minyak. Walau bagaimanapun, pada awal 1980-an pendirian agresif dari Pengerusi Rizab Persekutuan Paul Volcker, digabungkan dengan minat baru dalam dolar sebagai mata wang selamat selepas tercetusnya perang Iran-Iraq, kekuatan dolar membantu untuk kembali. 1980 juga akan menjadi titik perubahan bagi minyak peningkatan output dari USSR, Venezuela, Mexico, Nigeria, serta kemasukan minyak Alaska dan Laut Utara, dicetuskan permulaan penurunan 20 tahun harga minyak, dan melonggarkan a cengkaman OPEC.

mandat Volcker untuk menghentikan stagflasi dengan menaikkan kadar faedah AS berjaya, walaupun satu akibat yang tidak diingini dasar beliau adalah bahawa dolar menjadi terlebih nilai. Ini menyebabkan eksport AS menjadi (kereta terutama Amerika) mahal dan tidak kompetitif, manakala import menjadi murah, yang memberi tekanan kepada imbangan perdagangan AS. Antara tahun 1980 dan 1985 dolar AS dihargai oleh sekitar 50% berbanding yen, tanda Deutsche itu, sterling dan franc Perancis.

The Plaza Accord, jadi dipanggil kerana ia telah ditandatangani di hotel Plaza di New York, adalah satu usaha untuk membawa ekonomi Amerika Syarikat, Jepun, Jerman Barat, United Kingdom dan Perancis kembali ke dalam sync dengan menjatuhkan nilai dolar AS. Apabila perjanjian itu dibuat di akaun defisit AS telah mencapai sekitar 3.5% daripada KDNK negara manakala ekonominya berkembang sekitar 3%. Eropah di sisi lain mempunyai lebihan dagangan yang besar dan telah mengalami pertumbuhan negatif sekitar -0.7%. Dalam usaha untuk membetulkan keseimbangan, G-5 bersetuju untuk campuran potongan cukai dan perbelanjaan awam, pengembangan sektor swasta dan pembukaan pasaran.

Sejak beberapa tahun akan datang dolar AS akan menyusut sebanyak 50% berbanding yang lain daripada G-5 negara. Menjelang 1987 yen Jepun telah pergi dari 242 setiap dolar kepada 150 setiap dolar. Defisit perdagangan AS dengan Eropah juga telah berjaya dikurangkan, walaupun tidak dengan Jepun.

Dolar AS akan CONTinue jatuh di luar sasaran yang dipersetujui, yang menyebabkan kemudian G-6 untuk berunding Louvre Accord, yang merupakan usaha untuk menghentikan penurunan dolar AS. Ini akan membuktikan untuk menjadi dalil yang lebih sukar daripada penurunan nilai Plaza perjanjian itu. Ini adalah kerana dolar telah pun di tengah-tengah aliran menurun pada masa yang apabila Plaza Accord telah ditandatangani. Sebaliknya Louvre Accord akan cuba untuk menterbalikkan trend yang sudah mantap dan berbuat demikian melalui penyelarasan berterusan dasar ekonomi 6 ekonomi terbesar di dunia. Menjelang tahun 1988 dolar bernilai ¥ 121 dan 1.57 markah Deutsche. Peningkatan drastik dalam kadar faedah AS adalah satu-satunya perkara yang akan menghentikan kemerosotan dan mengukuhkan dolar.

The Plaza Accord adalah satu peristiwa sejarah yang penting dalam pembangunan pasaran pertukaran asing. Ia adalah kali pertama bahawa negara-negara telah bersetuju untuk campur tangan secara aktif dengan cara yang diselaraskan sehingga menjejaskan nilai-nilai mata wang, ia adalah satu contoh bagaimana campur tangan bank pusat boleh dirancang merentasi sempadan negara demi kepentingan ekonomi global. Ia juga adalah detik dalam sejarah apabila akibat luas globalisasi berada di sana untuk semua untuk melihat, dan pasaran telah ditunjukkan untuk menghendaki tangan membimbing sekali-sekala untuk dapat berjalan dengan lancar dan berkesan.

Latin Krisis Hutang Amerika

Pada 1980-an sebahagian besar Amerika Latin telah terjejas oleh krisis hutang yang teruk yang rosak kehidupan dan menyekat peluang rakyat banyak, ia akan datang yang dikenali sebagai La DécadaPerdida atau dekad yang hilang.

Setakat ini kita telah melakarkan garis besar ekonomi global, menjejaki cara ia telah berkembang daripada "pengemis Mu jiran" dasar-dasar yang membawa kepada Kemelesetan Besar, kepada realiti global hari ini di mana satu kejutan tunggal boleh mempunyai kesan ke yang dirasai di seluruh planet ini. Kita telah melihat bagaimana komoditi berharga di tangan beberapa boleh menjadi wieldedlike senjata alih seluruh dunia, kami telah melihat tarik dan tolak dinamik antara peraturan dan bebas pasaran, dan perhatikan bagaimana bank-bank pusat boleh menyelaraskan antara diri mereka untuk mempengaruhi kadar pertukaran. Salah satu perkara yang anda akan observeas anda melibatkan diri dalam pasaran adalah bahawa kedua-dua meninggalkan ke peranti yang mereka sendiri dan cuba untuk mengawal mereka tidak dapat tidak membawa kepada hasil yang tidak diingini.

Salah satu kesan daripada krisis minyak pada tahun 1970-an muncul akibat daripada kitar semula petrodollar. Hakikat bahawa minyak dijual beli dalam dolar AS membawa kepada negara-negara OPEC terkumpul banyak wealthwhen harga minyak telah meningkat secara drastik. OPEC'spetrodollarsinevitably menemui cara mereka kembali ke dalam sistem perbankan, sebahagiannya disebabkan oleh banyak negara-negara OPEC memilih untuk tidak melabur semula modal ini ke dalam infrastruktur dalam negeri mereka sendiri. Kemasukan besar-besaran ofpetrodollar deposit meningkat dengan ketara kapasiti pinjaman daripada bank-bank, dan dengan permintaan untuk pinjaman di kalangan negara-negara perindustrian telah jatuh semasa kemelesetan, sejumlah besar wang ini telah dipinjamkan ke pesat perindustrian negara-negara Amerika Latin.

Amerika Latin telah mengalami sesuatu ledakan dalam pembuatan dari tahun 1930-an dan seterusnya. ekonomi yang baru perindustrian telah memberi tumpuan kepada memecahkan pergantungan mereka kepada barangan pengguna yang diimport dari negara maju oleh industri buildingdomestic untuk memberi makan kepada permintaan ini. Proses penggantian import perindustrian (ISI) telah membawa pertumbuhan pesat ke negara-negara seperti Mexico, Brazil dan Argentina, tetapi telah hampir siling dari segi pertumbuhan possiblefuture tanpa pelaburan baru inthe pembuatan barangan pengguna yang lebih berat seperti kereta.

Semasa krisis minyak tahun 1973 kenaikan harga minyak dan pengurangan dalam pengeluaran global membawa kepada pengeluar minyak Amerika Selatan mengambil kendur yang ditinggalkan oleh negara-negara OPEC dan mengeksport banyak minyak kepada keadaan United States.This telah ditakdirkan untuk kekal lama walaupun, dan apabila harga melambung diselesaikan selepas krisis dan pengeluaran telah menghamburkan kata-kata lagi di Timur Tengah, negara-negara seperti Mexico menjadi tidak stabil dari segi ekonomi. pengimport bersih Amerika Selatan lain minyak mengalami peningkatan bil bahan api semasa krisis dan pembayaran balik hutang yang lebih tinggi selepas krisis sebagai pemiutang barat mereka menaikkan kadar faedah.

Pilihan untuk menjalankan mengikuti penggantian import perindustrian dan bukannya beralih kepada mengeksport ekonomi didorong, telah mungkin sebahagiannya ditentukan oleh iklim ekonomi global pada masa itu. Kemelesetan yang teruk yang telah melanda negara-negara maju di tengah-minyak-kejutan bermakna bahawa permintaan untuk import telah jatuh secara drastik, kerana mempunyai bahan permintaan forraw, yang juga menjejaskan pasaran eksport Amerika Selatan.

Dengan kadar faedah naik di sebelah barat, terutamanya di Amerika Syarikat di mana dasar agresif telah diperkenalkan oleh Pengerusi Fed Paul Volker untuk meringankan stagflasi (kebanyakan bank-bank komersial yang telah meminjamkan wang ke South Americyang adalah Amerika Syarikat dan Jepun), kos theseloans memberi perkhidmatan meningkat secara drastik. Kenaikan kadar faedah juga telah membantu memulihkan keyakinan terhadap dolar AS, yang meletakkan tekanan ke atas kadar pertukaran Amerika Latin, terus meningkatkan kedua-dua nilai hutang mereka dan kos pembayaran balik mereka. Dari 1975-1983 hutang Amerika Latin telah pergi dari $ 75 bilion kepada $ 315.000.000.000, angka yang kedua menjadi sekitar 50% daripada KDNK di rantau ini. Kos tahunan perkhidmatan kepada mereka pinjaman juga telah meningkat daripada $ 12 bilion pada tahun 1975 kepada $ 66 bilion pada tahun 1982.

Pada bulan Ogos 1982 telah diumumkan oleh Menteri Mexico kewangan, Jesus Silva-Herzog, bahawa negara ini tidak akan mampu untuk terus memberi perkhidmatan pinjaman yang sedia ada. Pasaran pinjaman imploded semalaman. Bank perdagangan berhenti pinjaman kepada rantau ini dan kerana kebanyakan pinjaman yang sedia ada adalah bersifat jangka pendek, hakikat bahawa bank-bank telah enggan untuk membiayai semula mereka membawa kepada berbilion-bilion dolar hutang perlu dibayar sekaligus.

Krisis terhasil adalah yang paling teruk dalam region'shistory itu. Pengangguran melonjak, pendapatan dan kuasa beli yang menjunam, tanah pertumbuhan terhenti dan kemiskinan meningkat sebagai program sosial telah diabaikan dan digantikan dengan pembayaran balik hutang. Di antara tahun 1982 dan 1985 ekonomi Amerika Latin menguncup sekitar 9 peratus. Dalam usaha untuk membiayai semula negara pinjaman yang sedia ada dikehendaki menerima syarat lebih ketat serta membolehkan Tabung Kewangan Antarabangsa (IMF) untuk campur tangan dan memperkenalkan langkah-langkah penjimatan dan reformasi di seluruh negara, yang paling ketara yang merupakan peninggalan penggantian import perindustrian memihak kepada kapitalisme pasaran bebas dan penswastaan ​​industri.

Krisis Kewangan Asia pada tahun 1997

Krisis kewangan Asia berlaku pada tahun 1997-98 dan mendedahkan betapa saling pasaran mata wang global. Salah satu tema yang sedang kita dalam sejarah ini ringkas forex telah bagaimana bank-bank dan kerajaan pusat telah berusaha untuk campur tangan dalam pasaran; krisis Asia mendedahkan sekali dan untuk semua bagaimana berkuasa institusi-institusi ini boleh apabila cuba untuk bertindak terhadap kuasa pasaran yang amat menggalakkan dan asas-asas tidak mapan.

Yang membawa kepada krisis ekonomi Asia Tenggara telah terutamanya menarik bagi pelabur berdasarkan kepada kadar pertumbuhan yang mengagumkan. Empat Harimau Asia (Hong Kong, Singapura, Korea Selatan dan Taiwan) telah berkembang pesat ke dalam ekonomi global yang menggerunkan yang pakar dalam bidang kewangan dan pembuatan, diikuti oleh apa yang kemudian dikenali sebagai harimau ekonomi Cub Malaysia, Indonesia, Thailand dan Filipina. Negara-negara ini khususnya telah berkembang pesat dan telah menarik banyak pelaburan spekulatif disebabkan oleh kadar faedah yang tinggi mereka dikekalkan. Thailand adalah satu keajaiban ekonomi yang tersendiri, mengalami pertumbuhan hanya di bawah 10% setahun bagi lebih daripada satu dekad sebelum krisis. Ia juga akan akhirnya terbukti menjadi pautan yang lemah yang membezakan kemalangan dalam gerakan.

Punca-punca yang tepat krisis adalah, sudah tentu, banyak dan masih mencetuskan perdebatan; bagaimanapun gabungan wang panas mengisi gelembung aset yang tidak mampan, amalan pemberian pinjaman yang lemah membawa kepada pinjaman tidak berbayar, melambung defisit akaun semasa, penurunan nilai yen dan renminbi, dan Amerika pulih daripada kemelesetan semua dinamakan faktor penyumbang.

Kemasukan beramai-pelaburan asing telah membawa kepada adanya banyak modal yang sedia ada bagi pinjaman pembangunan, banyak yang berakhir di tangan individu yang mempunyai hubungan nepotisme kepada pegawai kerajaan dan perbankan, dan bukannya mereka yang paling layak dan terbaik mampu membayar mereka kembali. Thailand, Korea Selatan dan Indonesia telah berjalan defisit akaun semasa yang cukup berat, Thailand khususnya mewakili kira-kira 8% daripada KDNK negara dan berdiri di hanya di bawah $ 15 bilion sebelum kemalangan itu. Berikutan daripada Plaza Accord penurunan nilai yen dan renminbi dan pengukuhan seterusnya dolar AS yang menjadikan eksport Asia jauh kurang berdaya saing. Ini diburukkan lagi defisit akaun semasa di rantau ini. Faktor dalam kenaikan kadar faedah Rizab Persekutuan yang membawa kepada modal ke dalam ekonomi AS, dan anda mempunyai penumpuan keadaan yang membawa kepada kerugian besar keyakinan menyebabkan serangan spekulatif 14 dan 15 Mei 1997, yang menyebabkan akhirnya penurunan nilai baht Thai.

Kekurangan rizab pertukaran asing yang diberikan kerajaan Thai berupaya menanggung baht dalam menghadapi serangan ini, mata wang itu akhirnya dibenarkan untuk terapung pada 2 Julai 1997, dan pantas kehilangan lebih daripada separuh daripada nilainya manakala pasaran saham Thai menurun sebanyak 75%.

Dalam masa beberapa bulan nahas Thai rupiah dan saham pasaran Indonesia mencapai level rendah, menyebabkan KDNK negara menguncup sekitar 13.5% pada tahun itu.

Korea Selatan memenangi juga kehilangan lebih daripada separuh daripada nilainya berbanding dolar, penarafan kredit di negara ini telah diturunkanindustri motor dua kali dan telah dipelihara oleh satu siri penggabungan dan pengambilalihan.

Ketiga-tiga negara telah yang paling teruk terjejas oleh krisis itu, dan mereka dibayarlah inisiatif $ 40 bilion Tabung Kewangan Antarabangsa (IMF) untuk mengembalikan keseimbangan ekonomi untuk rantau ini. Walau bagaimanapun kalah mati mengenai kesan krisis adalah lebih luas dan membawa kepada kelembapan ekonomi umum yang dirasakan di seluruh dunia. Pelabur telah menjadi semakin mengambil risiko apabila ia datang kepada pasaran membangun. Kelembapan ekonomi berikutnya juga menyebabkan harga minyak jatuh dan merupakan faktor yang menyumbang dalam krisis kewangan Rusia 1998.

Dalam dekad yang berikut krisis Asia banyak negara di rantau ini telah mengambil langkah-langkah untuk menjadi lebih kurang bergantung kepada wang panas sebagai perangsang ekonomi. Mereka juga mula berjalan lebihan akaun semasa dan membina rizab pertukaran asing mereka untuk dapat menyokong mata wang masing-masing sekiranya berlaku serangan spekulasi masa depan. Akibat langsung daripada langkah-langkah ini Asia adalah jauh lebih baik untuk mengharungi krisis kewangan global tahun 2008. Jadual di bawah menunjukkan tahap rizab pertukaran asing China yang semakin meningkat dari tahun 2004 sehingga ke hari ini.

China Rizab FX sebagai% World Jumlah


Berikut ini adalah ikhtisar singkat dari beberapa perkembangan sejarah besar yang telah menyebabkan pasar Forex sekarang Anda mempersiapkan diri untuk berdagang di.

Bretton Woods 1944. USD Menjadi Dunia Reserve Currency.

Pada bulan Juli 1944, dengan Perang Dunia II masih berkecamuk di Eropa dan Asia Tenggara, 730 perwakilan dari 44 negara Sekutu diselenggarakan di Washington Hotel Bukit di Bretton, New Hampshire, Amerika Serikat, untuk Moneter PBB dan Konferensi Keuangan. Bretton Woods adalah sebuah upaya untuk mencapai konsensus tentang bagaimana mengatur ekonomi internasional pasca perang, serta untuk mengatasi kebijakan isolasionis diskriminasi ekonomi dan perang dagang, yang banyak diyakini telah memberikan kontribusi untuk kedua Perang Dunia, serta untuk Depresi besar. Dengan demikian, pemberantasan apa yang kemudian dikenal sebagai "pengemis kebijakan sesamamu" (kebijakan yang meringankan kesengsaraan ekonomi suatu negara dengan mengorbankan negara lain), dan mendorong aliran bebas perdagangan antara negara-negara, menjadi titik fokus untuk konferensi . Penting untuk perjanjian adalah sistem pembayaran internasional untuk memfasilitasi perdagangan dengan pengamanan di tempat untuk mencegah fluktuasi besar nilai mata uang atau devaluasi kompetitif. Untuk semua alasan ini Bretton Woods adalah tonggak utama dalam pengembangan pasar valuta asing, dan memang sistem keuangan global yang kita miliki saat ini.

Ini adalah pertama kalinya sistem moneter yang komprehensif telah dinegosiasikan antara negara-bangsa, dan meskipun sebagian besar poin kunci dari sistem Bretton Woods telah sejak ditinggalkan, warisannya hidup dalam lembaga itu memunculkan. Kesepakatan yang dicapai di Bretton Woods pada 22 Juli 1944 menyebabkan penciptaan dari Dana Moneter Internasional (IMF), Bank Internasional untuk Rekonstruksi dan Pembangunan (sekarang bagian dari Bank Dunia) dan GATT (GATT).

Kunci perjanjian Bretton Woods adalah sebuah sistem nilai tukar tetap antara negara-negara yang mata uangnya nilai semua dipatok ke dolar AS, dan konvertibilitas dolar AS untuk emas pada tingkat bunga tetap sebesar $ 35 dolar per ounce. Hal ini secara efektif membuat dolar AS mata uang cadangan dunia karena mengambil peran emas telah sebelumnya bermain di bawah standar emas. Selain menjadi mata uang dunia, itu pertukaran dengan emas membuat mata uang dengan daya beli tertinggi. Juga, cara mata uang lainnya yang dipatok untuk itu, masing-masing dengan tingkat bunga tetap sendiri, berarti bahwa sebagian besar transaksi internasional dalam mata uang dolar AS. Dengan mempertimbangkan bahwa di bangun dari Perang Dunia II kekuatan Eropa yang paling terkena dampak konflik juga terbelit utang ke Amerika Serikat, iklim geopolitik dan ekonomi yang benar-benar ideal untuk munculnya Amerika Serikat sebagai negara adidaya di dunia. Sementara Inggris telah menjadi kekuatan ekonomi yang dominan pada abad ke-20 ke-19 dan awal, dengan sterling mengambil kebanggaan tempat sebagai mata uang cadangan dunia selama periode ini, paruh kedua abad kedua puluh akan melihat dominasi lewat ke Amerika Serikat.

Pasca Bretton Woods. The Rise of Capitalism Gratis Market.

Bretton Woods akan berlangsung sampai tahun 1971, di mana titik itu digantikan oleh perjanjian Smithsonian berumur pendek ditengahi oleh Presiden AS Richard Nixon. Namun, zaman keemasan Bretton Woods hanya benar-benar berlangsung sampai tahun 1968, sampai saat ini ada peningkatan yang stabil dalam produksi dan perdagangan global, dan dari 1959 dan seterusnya semua mata uang yang merupakan bagian dari perjanjian menikmati konvertibilitas penuh. Tapi itu hubungan dolar untuk emas yang akan terbukti menjadi masalah nyata yang akhirnya akan melepaskan dr engsel sistem, ini dan fakta bahwa Amerika Serikat sedang menjalankan keseimbangan besar pembayaran defisit untuk membantu dana pemulihan Eropa dan menjaga cairan sistem keuangan . Ekonom meramalkan kemungkinan ini lebih dari satu dekade di muka, dan memang masalah menjaga emas di $ 35 per ounce adalah masalah nyata sejauh tahun 1950-an.

Masalah utama dengan Bretton Woods mungkin paling dinyatakan pada tahun 1960 oleh Robert Triffin, seorang ekonom yang menulis dari apa yang kemudian akan datang dikenal sebagai Dilema Triffin ini. Sederhananya, Dilema Triffin menyatakan bahwa defisit AS adalah penting untuk pertumbuhan ekonomi dan likuiditas sistem keuangan, tetapi yang akhirnya sangat defisit yang membantu pemulihan pasca-perang di Eropa terikat untuk merusak kepercayaan dalam dolar AS sebagai Dunia cadangan mata uang, dan akhirnya bisa menyebabkan ketidakstabilan keuangan yang meluas.

Dolar AS adalah satu-satunya mata uang yang dinikmati konvertibilitas emas, dan pada akhir Perang Dunia II AS diadakan sekitar 65% dari cadangan emas dunia. Namun, inflasi telah menyebabkan itu tidak menjadi ekonomis untuk menghasilkan lebih banyak emas, dan karena semakin banyak dolar AS membanjiri syst keuangan globalcadangan emas em, dan US hampir tidak beranjak, kepercayaan dolar mulai berkurang karena menjadi jelas bahwa AS tidak akan mampu memenuhi komitmennya harus pemegang dolar keinginan untuk menegakkan konvertibilitas dolar. Juga, fakta bahwa ada pasar bebas yang emas diperdagangkan (terpisah dari transaksi yang dilakukan oleh bank sentral di bawah tarif Bretton Woods), menyebabkan situasi di mana itu lebih murah untuk membeli emas di tingkat Bretton Woods dan kemudian menjualnya ke pasar terbuka.

Pada tahun 1971 AS hanya diadakan emas cukup untuk menutupi 22% dari cadangan dolar AS asing dan menjalankan $ 56000000000 defisit cadangan. Menambah utang ini negara berkembang publik yang digunakan untuk mendanai inisiatif Besar Masyarakat diperkenalkan oleh Presiden Lyndon B. Johnson, serta Perang Vietnam yang sedang berlangsung, dan menjadi jelas bahwa sistem Bretton Woods telah menjadi tidak dapat dipertahankan. Pada bulan November tahun 1967 Inggris mendevaluasi sterling dari $ 2,80 menjadi $ 2,40. Pada bulan November tahun 1968 krisis pertukaran menyebabkan penutupan pasar Perancis, Jerman dan Inggris. Pada bulan Agustus tahun 1968 franc Perancis didevaluasi dari 0,18 gram emas per franc ke 0,16 gram. Pada bulan Oktober tahun yang sama mark Jerman Deutsche telah dinilai dari $ 0,25 sampai $ 0,273. Akhirnya pada bulan Mei 1971 tanda Deutsche dan gulden Belanda melayang. Pada tanggal 15 Agustus 1971, Presiden AS Richard Nixon mengundurkan diri dolar AS konvertibilitas emas serta memberlakukan bea masuk 10% dan untuk sementara penguncian bawah upah dan harga. Ini kemudian dikenal sebagai Nixon Syok dan menyebabkan semua kekuatan ekonomi utama kecuali Prancis mengapung mata uang mereka dan mulai melakukan intervensi dengan membeli dolar.

Pada bulan Desember 1971 Perjanjian Smithsonian ditandatangani oleh negara-negara G-10. Ini merupakan upaya untuk menjaga sistem Bretton Woods hidup dengan menyesuaikan tarif yang tetap untuk lebih akurat mencerminkan tekanan pasar dari awal 1970-an. Dolar kembali dipatok untuk emas dengan harga baru $ 38 per ounce dan diizinkan untuk berfluktuasi dalam kisaran 2,25%, daripada kisaran 1% diizinkan oleh Bretton Woods, dengan negara-negara lain setuju untuk menyesuaikan tarif tetap mereka ke baru mendevaluasi dolar sesuai. Perbedaan terbesar Perjanjian Smithsonian harus Bretton Woods adalah bahwa dolar AS tidak-lagi menjadi dikonversi ke emas. Sementara kesepakatan Smithsonian disesuaikan hubungan antara mata uang dunia, tidak mengatasi ketidakseimbangan fundamental yang telah menyebabkan devaluasi dolar di tempat pertama. AS terus mengalami defisit besar, serta meningkatkan nya uang pasokan pada tingkat inflasi, hal ini menyebabkan bank sentral lainnya dipaksa untuk campur tangan untuk menjaga mata uang mereka sendiri dari apresiasi, dipatok karena mereka terhadap dolar pada tingkat bunga tetap. Pada 1972 sterling itu akhirnya diizinkan untuk mengapung terhadap dolar. Kenaikan nilai emas menyebabkan dolar harus dinilai kembali lagi pada bulan Februari 1972 di $ 42,22 per ounce (menyebabkan semua mata uang utama juga merevaluasi terhadap dolar). Pada bulan Maret tahun yang sama, setelah intervensi besar oleh bank sentral Eropa biaya sekitar US $ 3,5 milyar sistem fixed rate runtuh seluruhnya dan nilai dolar AS selanjutnya akan ditentukan oleh ekonomi pasar bebas.

OPEC dan Minyak Krisis '73.

Sampai sekarang kami telah diabaikan pemain penting dalam cerita kita. Jika emas memiliki berat dalam sejarah Forex, maka minyak, sebagai penting untuk roda industri seperti itu berharga, tentu layak bagian tersendiri. Untuk mengatakan bahwa kapitalisme pasar bebas seperti sekarang kita tahu itu tidak akan mungkin terjadi kalau bukan karena minyak tidak melebih-lebihkan kasus ini. Emas mungkin telah menikmati periode di mana itu adalah tulang punggung dari sistem moneter internasional, namun pertumbuhan ekonomi global kami secara harfiah dan kiasan didorong oleh minyak.

entri Amerika larut Perang Dunia Kedua, berdiri keuangan setelahnya, dan statusnya sebagai mata uang cadangan dengan penandatanganan Bretton Woods, sering disebut-sebut sebagai faktor untuk kebangkitannya status adidaya. Tapi Amerika Serikat tidak hanya muncul dari Perang Dunia II yang relatif tanpa cedera, dengan sebagian besar Eropa berhutang untuk itu, dan mata uangnya pusat sistem moneter global; munculnya Amerika Serikat juga bertepatan dengan penemuan cadangan minyak sendiri, yang dengan cepat digantikan batu bara sebagai sumber utama negara itu energi. Sama seperti abad ke-19 milik Kerajaan Inggris; sebuah kerajaan, perlu dicatat, didukung oleh batubara. Abad ke-20 akan menjadi milik Amerika Serikat, dan akan menjadi abad minyak.

Sebagai latar belakang untuk peristiwa yang kita telah melihat, penting untuk diingat bahwa Perang Dunia II tahun pasca melihat permintaan yang semakin meningkat untuk minyak. Antara akhir Perang Dunia Kedua dan kematian Perjanjian Smithsonian konsumsi minyak dunia tiga kali lipat, dan permintaan untuk itu meningkat more dari lima kali lipat. Setelah minyak Perang Dunia II dengan cepat menggantikan batubara; itu berlimpah, murah, mudah untuk transportasi dari batubara, dan juga diberikan keunggulan kompetitif dalam hal produktivitas ke negara-negara yang memilih untuk beralih. Jutaan pada jutaan barel mengalir dari Timur Tengah dan Venezuela, memicu rekonstruksi pasca perang, pemulihan ekonomi dan pertumbuhan global.

serapan luas minyak juga memiliki efek secara bertahap menggeser keseimbangan kekuasaan, membuat banyak negara semakin bergantung pada pasokan terjangkau konstan dari negara penghasil minyak. Pertama kali para anggota Organisasi Arab Negara Pengekspor Minyak (OPEC) berusaha untuk mempekerjakan apa yang kemudian dikenal sebagai "senjata minyak" adalah awal Juni 1967, sehari setelah dimulainya Perang Enam Hari. Dalam menanggapi sebuah serangan Israel ke wilayah Mesir, Yordania dan Suriah anggota OPEC mengeluarkan embargo minyak terhadap semua negara dianggap mendukung Israel dan dalam beberapa hari pasokan minyak Arab telah berkurang sekitar 60%. Situasi mengancam akan memperburuk ketika perang saudara pecah di Nigeria bulan berikut, menghapus lanjut 500.000 barel minyak mentah dari rantai pasokan global setiap hari. Ini embargo minyak pertama akan berumur pendek dan sebagian besar tidak berhasil karena adanya cadangan relatif sehat, serta re-routing pasokan ke daerah yang paling terkena dampak embargo. Namun, usaha kedua OPEC di melemparkan berat sekitar akan memiliki efek yang jauh lebih stabil.

Antara 1967 dan 1973 ketergantungan ekonomi global pada minyak murah telah mengurangi kelebihan kapasitas ke tingkat yang sangat rendah. Pada tahun 1970, ada sekitar 3 juta barel surplus kapasitas per hari (tidak termasuk AS), dengan 1973 ini telah menyusut menjadi 500.000 barel per hari. Jadi, ketika OPEC memegang "senjata minyak" untuk kedua kalinya pada tanggal 17 Oktober 1973, taruhannya akan secara signifikan lebih tinggi daripada mereka pada tahun 1967.

Sejumlah faktor konvergen kontribusi terhadap krisis minyak '73. negosiasi tegang antara OPEC dan perusahaan minyak Barat mengenai harga dan produksi telah berlangsung selama beberapa waktu. Juga, ketika pada tahun 1971 Presiden Richard Nixon mengakhiri sistem Bretton Woods dengan menarik konvertibilitas dolar AS untuk emas, yang tak terelakkan devaluasi dolar AS yang terjadi mempengaruhi negara-negara penghasil minyak karena minyak adalah (dan masih) harga dalam dolar AS. Tambahkan ke fakta bahwa produksi minyak AS mencapai puncaknya pada sekitar 10 juta barel per hari pada tahun 1970 (menurun terus setelah itu), dan bahwa dengan 1973 AS benar-benar mengimpor 6 juta barel per hari, sehingga sangat rentan terhadap gangguan pasokan, dan Anda memiliki kondisi ideal untuk badai yang sempurna.

Pada tanggal 6 Oktober 1973, selama hari suci Yahudi Yom Kippur, Mesir dan Suriah menyerbu wilayah Israel yang telah disita oleh Israel selama Perang Enam Hari enam tahun sebelumnya. Pada tanggal 17 Oktober, dalam menanggapi dukungan AS Israel selama konflik, OPEC menaikkan harga minyak sebesar 70%, serta memaksakan embargo terhadap Amerika Serikat dan negara-negara lain yang telah mendukung Israel selama konflik. perang akan berakhir pada akhir Oktober, tapi OPEC menolak untuk mengubah jalurnya. Pada bulan November tahun yang sama OPEC memangkas produksi minyak sebesar 25%, dan mengancam 5% dipotong lebih lanjut. Pada bulan Desember harga minyak lagi dua kali lipat. Pada Januari, ketika Israel setuju untuk menarik pasukannya kembali ke sisi timur Terusan Suez, harga minyak adalah empat kali lebih tinggi daripada sebelumnya sebelum krisis dimulai.

Sikap minyak-produsen selama periode ini dapat disimpulkan oleh sebuah kutipan yang mengesankan dari Shah Iran yang dipublikasikan oleh New York Times pada bulan Desember 1973:

"Tentu saja [harga minyak] akan naik … Tentu! … Anda [Barat] menaikkan harga gandum Anda menjual kami 300%, dan sama untuk gula dan semen … Anda membeli minyak mentah dan menjualnya kembali kepada kami, halus seperti petrokimia, pada seratus kali harga yang Anda sudah membayar kepada kami … Ini hanya adil bahwa, dari sekarang, Anda harus membayar lebih untuk minyak. Katakanlah sepuluh kali lebih. "

Iran tidak pernah berpartisipasi dalam embargo, terus kapal minyak ke Barat selama konflik, tapi itu jelas bahwa usia minyak murah sudah berakhir dan semua orang tahu itu.

Krisis minyak mengubah lanskap geopolitik dan ekonomi global dalam beberapa cara kunci. Harga meningkat di mana negara-negara OPEC menjual minyak mereka setelah embargo menyebabkan pertumbuhan ekonomi melambat di Barat sementara juga menyebabkan inflasi, situasi yang kemudian dikenal sebagai "stagflasi". Juga, empat kali lipat dari harga minyak segera menyebabkan aliran besar modal dari Barat ke negara-negara pengekspor minyak dari Timur Tengah, banyak yang dihabiskan untuk senjata dan teknologi, lebih memperburuk ketegangan di wilayah tersebut dan mengarah ke peningkatan militar Amerikay kehadiran. Harga minyak, serta pasokan yang konsisten, mulai mencari berat dalam agenda negara-negara industri, seperti adalah kejutan yang disebabkan oleh embargo. Ini mungkin tampak seperti yang paling jelas dari titik-titik untuk menghubungkan dari sudut pandang kami, tapi meskipun ada tanda-tanda mencolok yang mengarah ke krisis, harga minyak dan pasokan tidak pernah topik yang menjadi perhatian sebelum 1973 yang sekarang ini. Saat ini keseimbangan pasokan dan permintaan yang begitu halus sehingga penting bagi Anda sebagai pedagang Forex untuk memahami bagaimana mata uang berkorelasi dengan harga minyak (lebih lanjut tentang ini nanti), serta untuk terus mengikuti setiap peristiwa-peristiwa global yang dapat mempengaruhi pasokan . Akhirnya, krisis minyak tahun 1973 juga membuat konservasi energi, sebuah istilah yang banyak absen dari kosa kata orang pada saat itu, prioritas yang hanya tumbuh lebih mendesak seperti yang kita bergerak lebih dekat dan lebih dekat dengan habisnya cadangan bahan bakar fosil planet kita.

Koperasi Intervensi Bank Sentral. The Plaza Accord 1985.

Anda mungkin telah mengamati dinamika yang menarik di tempat kerja dalam sejarah singkat forex kami telah diuraikan sejauh; tarik tertentu dan dorongan antara kebutuhan untuk regulasi yang jelas dan kontrol, versus pendekatan laissez-faire di mana pasar bebas diperbolehkan untuk mengatur diri sendiri. Jika Anda telah mengidentifikasi tema ini Anda benar untuk melakukannya, dua menentang drive selalu hadir, dengan para pendukung mantan paling vokal di tengah krisis ekonomi, dan pendukung bagi tampak kedua untuk memiliki kebebasan ketika semuanya baik-baik dalam ekonomi global. Ketakutan yang menyebabkan Bretton Woods di tempat pertama, dan Nixon ingin menjaga nilai tukar tetap dalam Perjanjian Smithsonian, yang tepat bahwa jika dibiarkan untuk mengatur diri sendiri devaluasi bersaing antara mata uang saingan dan praktek perdagangan antagonis lain akan menyebabkan ketidakstabilan global. Sebaliknya, kedatangan pendek dari kedua Bretton Woods dan Perjanjian Smithsonian dibuat mencolok oleh pasar tidak mau, atau tidak, harus dikunci ke hubungan tetap yang sama yang diberlakukan untuk mengatur itu. Dan lagi, periode antara mengambang bebas dari mata uang utama dunia dan Plaza Accord akan memberikan kebohongan mitos bahwa sederhana dinamika penawaran dan permintaan semua yang diperlukan untuk mengatur pasar yang efisien.

Kami telah melihat krisis besar pertama untuk mempengaruhi ekonomi global setelah ditinggalkannya Bretton Woods pada tahun 1971. peningkatan empat kali lipat harga minyak setelah krisis tahun 1973 mengakibatkan peningkatan pengeluaran impor untuk negara-negara industri, mengganggu neraca pembayaran . Ingat minyak yang dihargakan dalam dolar, sehingga daur ulang dolar AS dipegang oleh negara-negara OPEC (daur ulang petrodollar) pasti menyebabkan h2 dolar AS meskipun Amerika Serikat terus mengalami defisit perdagangan besar.

Pada akhir 1970-an dolar AS akan jatuh di nilai sebagai defisit tumbuh ini mengikis kepercayaan investor. Ini akan diperburuk oleh revolusi Iran dan krisis minyak kedua tahun 1979, ketika OPEC lagi menaikkan harga minyak. Namun, pada awal 1980-an sikap hawkish dari Ketua Federal Reserve Paul Volcker, dikombinasikan dengan minat baru dalam dolar sebagai mata uang safe haven setelah pecahnya perang Iran-Irak, kekuatan dolar membantu untuk kembali. 1980 juga akan menjadi momen penting untuk minyak meningkatkan output dari Uni Soviet, Venezuela, Meksiko, Nigeria, serta masuknya Alaska dan Laut Utara minyak, diendapkan awal dari penurunan 20-tahun harga minyak, dan melonggarkan sebuah dari cengkeraman OPEC.

mandat Volcker untuk menghentikan stagflasi dengan menaikkan suku bunga AS berhasil, meskipun konsekuensi yang tidak diinginkan dari kebijakan-kebijakannya adalah bahwa dolar menjadi dinilai terlalu tinggi. Hal ini mengakibatkan ekspor AS menjadi (mobil terutama Amerika) mahal dan tidak kompetitif, sedangkan impor menjadi murah, yang menempatkan tekanan lebih lanjut pada neraca perdagangan AS. Antara tahun 1980 dan 1985 dolar AS dihargai oleh sekitar 50% terhadap yen, tanda Deutsche, sterling dan franc Perancis.

The Plaza Accord, disebut demikian karena ditandatangani di Plaza Hotel di New York, merupakan upaya untuk membawa ekonomi Amerika Serikat, Jepang, Jerman Barat, Inggris dan Prancis kembali ke sync dengan mendevaluasi dolar AS. Ketika kesepakatan itu dibuat defisit neraca transaksi berjalan AS telah mencapai sekitar 3,5% dari PDB nasional sementara ekonominya tumbuh sekitar 3%. Eropa di sisi lain memiliki surplus perdagangan yang besar dan mengalami pertumbuhan negatif sekitar -0,7%. Dalam rangka untuk memperbaiki keseimbangan, G-5 sepakat untuk campuran pajak dan belanja publik pemotongan, ekspansi sektor swasta dan pembukaan pasar.

Selama beberapa tahun berikutnya dolar AS akan terdepresiasi sebesar 50% terhadap sisa G-5 negara. Pada tahun 1987 yen Jepang telah pergi dari 242 per dolar sampai 150 per dolar. Defisit perdagangan AS dengan Eropa juga telah berhasil mengurangi, meskipun tidak dengan Jepang.

Dolar AS akan continue untuk menjatuhkan melampaui target yang disepakati, mendorong kemudian G-6 untuk menegosiasikan Louvre Accord, yang merupakan upaya untuk menghentikan penurunan dolar AS. Ini akan membuktikan menjadi proposisi jauh lebih sulit daripada devaluasi Plaza kesepakatan. Hal ini disebabkan dolar karena telah berada di tengah-tengah downtrend pada saat Plaza Accord ditandatangani. Di sisi lain Louvre Accord akan berusaha untuk membalikkan tren yang sudah mapan dan melakukannya melalui koordinasi yang berkelanjutan dari kebijakan ekonomi dari 6 ekonomi terbesar di dunia. Dengan 1.988 dolar bernilai ¥ 121 dan 1,57 tanda Deutsche. Sebuah peningkatan drastis suku bunga AS adalah satu-satunya hal yang akan menghentikan penurunan dan memperkuat dolar.

The Plaza Accord merupakan tonggak sejarah penting dalam pengembangan pasar valuta asing. Ini adalah pertama kalinya bahwa negara telah sepakat untuk secara aktif campur tangan dalam cara yang terkoordinasi sehingga mempengaruhi nilai mata uang, itu adalah contoh bagaimana intervensi bank sentral bisa diatur melintasi perbatasan nasional untuk kepentingan ekonomi global. Itu juga saat dalam sejarah ketika konsekuensi luas globalisasi berada di sana untuk semua untuk melihat, dan pasar menunjukkan ke memerlukan bimbingan tangan sesekali agar dapat berjalan dengan lancar dan efisien.

Amerika Latin Krisis Utang

Pada 1980-an banyak negara Amerika Latin dipengaruhi oleh krisis utang parah yang suram kehidupan dan menahan peluang warga yang tak terhitung jumlahnya, itu akan datang dikenal sebagai La DécadaPerdida, atau dekade yang hilang.

Sejauh ini kita telah membuat sketsa garis besar ekonomi global, pelacakan cara itu telah dikembangkan dari "pengemis Mu tetangga" kebijakan yang mengarah ke Great Depression, dengan realitas global saat ini dimana kejutan tunggal dapat memiliki knock-on efek yang merasa di planet ini. Kita telah melihat bagaimana komoditas yang berharga di tangan beberapa dapat wieldedlike senjata atas seluruh dunia, kami telah melihat tarik dan dorong dinamis antara regulasi dan pasar bebas, dan telah mengamati bagaimana bank sentral dapat mengkoordinasikan antara sendiri untuk mempengaruhi nilai tukar. Salah satu hal yang akan Anda observeas Anda membenamkan diri di pasar adalah bahwa kedua meninggalkan mereka untuk perangkat mereka sendiri dan berusaha untuk mengendalikan mereka pasti menyebabkan hasil yang tidak diinginkan.

Salah satu konsekuensi dari krisis minyak tahun 1970-an muncul sebagai akibat dari daur ulang petrodollar. Fakta bahwa minyak dalam dolar AS menyebabkan negara-negara OPEC mengumpulkan banyak wealthwhen harga minyak meningkat drastis. OPEC'spetrodollarsinevitably menemukan jalan mereka kembali ke dalam sistem perbankan, sebagian karena banyak negara OPEC memilih untuk tidak menginvestasikan kembali modal ini ke infrastruktur dalam negeri mereka sendiri. Masuknya besar ofpetrodollar deposito signifikan meningkatkan kapasitas pinjaman dari bank, dan dengan permintaan kredit antara negara-negara industri telah jatuh selama resesi, sejumlah besar uang ini dipinjamkan ke cepat industrialisasi negara-negara Amerika Latin.

Amerika Latin telah mengalami sesuatu dari boom di bidang manufaktur dari tahun 1930-an dan seterusnya. perekonomiannya industri baru telah difokuskan pada melanggar ketergantungan mereka pada barang-barang konsumsi yang diimpor dari negara maju dengan industri buildingdomestic untuk memberi makan permintaan ini. Proses industrialisasi substitusi impor (ISI) telah membawa pertumbuhan yang cepat ke negara-negara seperti Meksiko, Brazil dan Argentina, tapi sudah mendekati langit-langit dalam hal pertumbuhan possiblefuture tanpa investasi baru inthe pembuatan barang-barang konsumsi yang lebih berat seperti mobil.

Selama krisis minyak tahun 1973 kenaikan harga minyak dan penurunan produksi global menyebabkan produsen minyak Amerika Selatan mengambil kendur ditinggalkan oleh negara-negara OPEC dan mengekspor banyak minyak untuk situasi Serikat States.This ditakdirkan untuk menjadi singkat meskipun, dan sebagai harga meningkat menetap setelah krisis dan produksi menggenjot lagi di Timur Tengah, negara seperti Meksiko menjadi ekonomi yang tidak stabil. importir net Amerika Selatan lainnya dari minyak menderita meningkatkan tagihan bahan bakar selama krisis dan pembayaran utang yang lebih tinggi setelah krisis sebagai kreditur barat mereka menaikkan suku bunga.

pilihan untuk melanjutkan mengejar industrialisasi substitusi impor daripada transisi untuk mengekspor ekonomi didorong, itu mungkin sebagian ditentukan oleh iklim ekonomi global saat itu. Resesi parah yang telah melanda negara-negara maju di bangun dari minyak-shock berarti bahwa permintaan impor telah jatuh drastis, karena memiliki bahan permintaan forraw, yang juga melukai pasar ekspor di Amerika Selatan.

Dengan kenaikan suku bunga di barat, terutama di Amerika Serikat di mana kebijakan hawkish telah diperkenalkan oleh ketua Fed Paul Volcker untuk mempermudah stagflasi (sebagian besar bank komersial yang telah meminjamkan uang kepada South America yang AS dan Jepang), biaya pelayanan theseloans meningkat drastis. kenaikan suku bunga juga telah membantu memulihkan kepercayaan dalam dolar AS, yang menempatkan tekanan pada nilai tukar Amerika Latin, lebih meningkatkan baik nilai utang mereka dan biaya pembayaran mereka. Dari 1975-1983 utang Amerika Latin telah pergi dari $ 75000000000 untuk $ 315.000.000.000, angka terakhir menjadi sekitar 50% dari PDB di kawasan itu. Biaya tahunan melayani pinjaman mereka juga telah meningkat dari $ 12 miliar pada 1975 menjadi US $ 66 miliar 1982.

Pada bulan Agustus tahun 1982 itu diumumkan oleh Menteri Meksiko keuangan, Yesus Silva-Herzog, bahwa negara tidak akan mampu untuk melanjutkan pelayanan pinjaman yang ada. Pasar kredit meledak semalam. Bank-bank komersial berhenti pinjaman ke wilayah tersebut dan karena sebagian besar pinjaman yang ada adalah jangka pendek di alam, fakta bahwa bank-bank menolak untuk membiayai mereka menyebabkan miliaran dolar utang yang karena sekaligus.

Krisis yang dihasilkan akan menjadi yang terburuk di region'shistory tersebut. Pengangguran melonjak, pendapatan dan daya beli menurun drastis, tanah pertumbuhan berhenti dan kemiskinan meningkat sebagai program sosial yang ditinggalkan demi pembayaran utang. Antara tahun 1982 dan 1985 ekonomi Amerika Latin dikontrak oleh sekitar 9 persen. Dalam rangka untuk membiayai negara-negara pinjaman yang ada diminta untuk menerima kondisi yang lebih ketat serta memungkinkan Dana Moneter Internasional (IMF) untuk masuk dan memperkenalkan langkah-langkah penghematan dan reformasi negara-lebar, yang paling penting dari yang ditinggalkannya substitusi impor industrialisasi dalam mendukung kapitalisme pasar bebas dan privatisasi industri.

Krisis Keuangan Asia 1997

Krisis keuangan Asia terjadi pada 1997-1998 dan mengungkapkan betapa saling pasar mata uang global. Salah satu tema kami yang sedang berjalan dalam sejarah singkat dari forex telah bagaimana bank dan pemerintah pusat telah berusaha untuk campur tangan di pasar; krisis Asia mengungkapkan sekali dan untuk semua bagaimana berdaya lembaga ini dapat ketika mencoba untuk bertindak melawan kekuatan pasar besar dan fundamental tidak berkelanjutan.

Menjelang krisis ekonomi Asia Tenggara telah sangat menarik bagi investor karena tingkat pertumbuhan mengesankan mereka. Empat Macan Asia (Hong Kong, Singapura, Korea Selatan dan Taiwan) telah berkembang pesat menjadi ekonomi global yang tangguh yang mengkhususkan diri di bidang keuangan dan manufaktur, diikuti oleh apa yang kemudian dikenal sebagai ekonomi Tiger Cub dari Malaysia, Indonesia, Thailand dan Filipina. ekonomi ini khususnya telah berkembang pesat dan menarik banyak investasi spekulatif karena tingkat bunga yang tinggi mereka dipertahankan. Thailand adalah keajaiban ekonomi dalam dirinya sendiri, mengalami pertumbuhan di bawah 10% per tahun selama lebih dari satu dekade sebelum krisis. Hal ini juga akan akhirnya membuktikan menjadi link lemah yang mengatur kecelakaan dalam gerakan.

Penyebab yang tepat dari krisis, tentu saja, banyak dan masih memprovokasi perdebatan; Namun kombinasi dari uang panas memicu gelembung aset yang tidak berkelanjutan, praktik pinjaman yang buruk mengarah ke non-performing loan, balon defisit transaksi berjalan, devaluasi yen dan renminbi, dan AS pulih dari resesi semua dikutip sebagai kontribusi faktor.

Sebuah arus besar investasi asing telah menyebabkan ada menjadi banyak modal yang tersedia untuk pinjaman pembangunan, banyak yang berakhir di tangan individu dengan ikatan nepotis kepada pejabat pemerintah dan perbankan, daripada mereka yang paling layak dan paling mampu untuk membayar mereka kembali. Thailand, Korea Selatan dan Indonesia sedang mengalami defisit transaksi berjalan cukup besar dan kuat, Thailand khususnya mewakili sekitar 8% dari PDB negara itu dan berdiri di hanya di bawah $ 15 milliar sebelum kecelakaan itu. Dalam bangun dari Plaza Accord devaluasi yen dan renminbi dan penguatan berikutnya dari dolar AS membuat ekspor Asia jauh lebih kompetitif. Hal ini semakin diperparah defisit transaksi berjalan di wilayah tersebut. Faktor dalam kenaikan suku bunga Federal Reserve yang menyebabkan pelarian modal kembali ke dalam ekonomi AS, dan Anda memiliki konvergensi keadaan yang menyebabkan kerugian besar kepercayaan yang mengakibatkan serangan spekulatif dari 14 Mei dan 15 tahun 1997, yang menyebabkan akhirnya devaluasi baht Thailand.

Kurangnya cadangan devisa yang diberikan pemerintah Thailand tidak mampu mendukung baht dalam menghadapi serangan ini, mata uang itu akhirnya diizinkan untuk mengapung pada tanggal 2 Juli 1997, dan dengan cepat kehilangan lebih dari setengah dari nilainya sementara Thai pasar saham turun sebesar 75%.

Dalam beberapa bulan dari kecelakaan Thai rupiah dan pasar saham Indonesia mencapai rekor terendah, menyebabkan PDB mengalami kontraksi sekitar 13,5% tahun itu.

Won Korea Selatan juga kehilangan lebih dari setengah dari nilainya terhadap dolar, peringkat kredit negara itu diturunkandua kali dan industri motor yang tetap hidup dengan serangkaian merger dan akuisisi.

Ketiga negara itu yang paling parah terkena dampak krisis, dan penerima manfaat dari inisiatif $ 40000000000 Dana Moneter Internasional (IMF) untuk mengembalikan keseimbangan ekonomi ke wilayah tersebut. Namun knock-on efek dari krisis yang jauh dan menyebabkan perlambatan ekonomi secara umum yang dirasakan di seluruh dunia. Investor telah menjadi semakin risk averse ketika datang ke pasar berkembang. Perlambatan ekonomi berikutnya juga menyebabkan harga minyak turun dan faktor dalam krisis keuangan Rusia tahun 1998.

Dalam dekade setelah krisis Asia banyak negara di wilayah ini mengambil langkah untuk menjadi jauh kurang bergantung pada uang panas sebagai stimulan ekonomi. Mereka juga mulai menjalankan surplus transaksi berjalan dan membangun cadangan devisa mereka sehingga dapat mendukung mata uang masing-masing dalam hal serangan spekulatif di masa depan. Sebagai akibat langsung dari tindakan ini Asia jauh lebih mampu mengatasi krisis keuangan global 2008. Tabel di bawah ini menunjukkan tingkat cadangan devisa China tumbuh dari tahun 2004 sampai hari ini.

China FX Cadangan sebagai% Dunia Jumlah






關鍵布雷頓森林協議是其貨幣價值都盯住美元的國家之間的固定匯率制度,與美元的兌換黃金在每盎司$ 35美元固定利率。這有效地取得了美元世界儲備貨幣,因為它承擔了角色黃金從前的黃金標準下播放。除了成為世界貨幣,它的互換性金最高的購買力使得它的貨幣。此外,像其他貨幣都盯住它,每個都有自己的固定利率,這意味著大多數國際交易以美元計價。考慮到在二戰之後,歐洲列強最為受衝突影響也負債累累的美國,地緣政治和經濟環境是絕對理想的美國崛起為世界超級大國。而英國已經在19世紀和20世紀初經濟的主導力量,隨著英鎊服用地方作為世界儲備貨幣的驕傲,在此期間,二十世紀下半葉將看到主導權傳遞到美國。


布雷頓森林體系將持續到1971年,在這點它是由美國總統尼克松促成了短暫的史密森協議取代。然而,布雷頓森林體系的黃金時期才真正持續到1968年,直到這個時候出現了全球生產和貿易的不斷完善,1959年起即是該協議的一部分,享有充分自由兌換所有的貨幣。但它是美元的黃金,將被證明是真正的問題所在,最終將攪亂系統,這和美國正在運行收支赤字的大平衡,以幫助基金歐洲經濟復甦,並保持金融體系液體的事實關係。經濟學家預見到這種可能性十年以上提前,實際上金價保持在每盎司$ 35的問題是一個真正的問題,早在1950年代後期。



到1971年,僅美國舉行的足夠的黃金,以支付外國美元儲備的22%,並運行$ 56個十億儲備赤字。添加到正在用於資助總統林登·約翰遜介紹,大社會計劃這個國家日益增長的公共債務,以及正在進行的越南戰爭,它變得清晰,布雷頓森林體系已經變得站不住腳。在1967年11月,英國貶值從$ 2.80英鎊至$ 2.40在1968年11月的外匯危機導致法國,德國和英國市場的緊密。在1968年8月法國法郎從0.18克每法郎貶值黃金0.16克。同年十月,德國德國馬克是從$重估為0.25至$ 0.273。終於在1971年5月德國馬克和荷蘭盾進行浮動。 8月15日1971年,美國總統尼克松撤出美元兌換黃金和徵收10%的進口稅,並暫時鎖定的工資和價格。這後來被稱為尼克松衝擊和造成的所有主要經濟大國除法國浮動其貨幣,並開始通過購買美元干預。

在1971年12月的史密森協定是由G-10國家簽署。這是保持布雷頓森林體系活著通過調整其固定利率,以更準確地反映了20世紀70年代初的市場壓力的一種嘗試。美元重新掛鉤黃金的每盎司$ 38的新的價格,被允許的範圍2.25%的範圍內波動,而不是由布雷頓森林允許的1%的範圍內,與其他國家同意重新調整自己的固定利率向新近相應貶值美元。史密森協定不得不布雷頓森林體系最大的不同是,美元是沒有較長的可轉換為黃金。雖然史密森協議進行調整世界貨幣之間的關係,它並沒有解決導致了擺在首位,美元貶值的根本失衡。美國持續運行巨額赤字,以及提高其貨幣在通貨膨脹的速度供應,這導致其他央行被迫以保持本國貨幣升值進行干預,掛,因為他們對美元在固定利率。到了1972年的英鎊終於自由浮動兌美元升值。在黃金價值的上升導致了其將在每盎司42.22 $在1972年2月再次重估美元(導致所有主要貨幣也升值兌美元匯率)。到了同年3月,歐洲央行的干預巨大成本後約3.5十億$,固定匯率制度崩潰完全和美元的價值為今後通過自由市場經濟來決定。



美國已故進入第二次世界大戰,此後它的財務狀況,以及其作為儲備貨幣的地位與布雷頓森林簽署,經常被引用作為其引起超級大國地位促成因素。但美國不只是二戰影響相對較小的出現,與歐洲大部分地區的感激它,它的貨幣中央對全球貨幣體系;美國的崛起也正好與自己的石油儲備,這迅速取代煤炭成為中國能源的主要來源的發現。正如19世紀屬於大英帝國;一個帝國,它應該注意到,動力用煤。 20世紀將屬於美國,而將是石油的世紀。





在1973年10月6日,在贖罪日,猶太聖日埃及和敘利亞入侵已被六日戰爭期間,六年前奪取以色列以色列領土。 10月17日,在衝突期間應對美國支持以色列,OPEC 70%上調油價,以及實行對美國在衝突中曾支持以色列的任何其他國家的禁運。戰爭就結束了由十月底,但歐佩克拒絕改弦更張。同年十一月歐佩克削減石油產量的25%,並威脅進一步削減5%。在12月油價再次翻番。一月份,當以色列同意撤軍回蘇伊士運河東側,石油價格高出四倍比危機開始之前就已經。








在1970年代後期美元會貶值,因為這日益增加的財政赤字侵蝕了投資者的信心。這將是伊朗革命和1979年,OPEC再次上調油價的第二次石油危機加劇。然而,20世紀80年代初鷹派立場的美聯儲主席保羅·沃爾克,隨著美元的新的興趣作為避險貨幣的兩伊戰爭爆發後,幫助美元走強結合返回。 1980年也將是石油作為來自蘇聯,委內瑞拉,墨西哥,尼日利亞,以及阿拉斯加和北海石油的進入產量增加的一個分水嶺,沉澱在原油價格20年下降的開始,鬆動歐佩克的抓地力。

沃爾克通過提高美國利率暫停滯脹任務是成功的,儘管他的政策的不希望的後果是,美元成為被高估。這導致美國的出口是價格昂貴,缺乏競爭力(尤其是美國的汽車),而進口價格便宜成了,這帶來更大壓力對美國貿易平衡。 1980年和1985年之間,美元約50%,對日元,德國馬克,英鎊和法國法郎讚賞。








其中一個20世紀70年代的石油危機的後果是約作為石油美元循環的結果。石油是美元計價的,這一事實導致歐佩克成員國積累的wealthwhen石油價格已大幅提高了很多。 OPEC'spetrodollarsinevitably發現放回銀行體系的方式,部分原因是由於許多歐佩克成員國選擇不這筆資金再投資到自己國內的基礎設施。大量湧入ofpetrodollar存款顯著增加了銀行的放貸能力,並與在經濟衰退時期已經連跌工業化國家之間的貸款需求,大量的這筆錢被租借到快速工業化拉美國家。




由於利率在西部上升,尤其是在美國鷹派的地方政策已經介紹了美聯儲主席保羅·沃爾克,以緩解滯脹(大多數都借錢給南AMERIC商業銀行一個是美國和日本的),則服務theseloans的成本大幅增加。利率上升也幫助恢復美元,這使拉美匯率壓力,進一步增加了其債務雙方的價值和他們的還款成本的信心。從1975年至1983年拉丁美洲的債務已經從$ 75十億到$ 315十億走了,後面的數字是該地區的國內生產總值的50%左右。維修這些貸款每年的費用也從$ 12個十億在1975年上升到$ 66十億在1982年。

在1982年8月它是由墨西哥財政部長赫蘇斯·席爾瓦 – 赫爾佐格宣布,該國將無法繼續服務其現有的貸款。貸款市場崩盤過夜。商業銀行停貸的地區,並為大多數現有貸款的性質是短期的,但事實上,銀行拒絕再融資導致他們數十億的是,由於一下子美元的債務。



亞洲金融危機發生的1997 – 1998年和揭示了全球貨幣市場是多麼的相互關聯的。其中在外匯這個簡史我們正在進行的主題一直是銀行和政府的中心是如何尋求在市場進行干預;在亞洲金融危機揭示了一勞永逸試圖行動反對壓倒性的市場力量和不可持續的基本面時,這些機構是如何無力是。



外資的大量湧入導致了那裡是可供開發貸款資金,其中許多與裙帶聯繫的政府和銀行官員個人手中結束了一個大便宜,而不是那些最有資格和最能夠支付他們回來。泰國,韓國和印尼正在運行相當龐大的經常賬戶赤字,泰國尤其是全國各地的國內生產總值的8%,並表示在飛機墜毀前略低於$ 15十億站。在廣場協議之後,日元和人民幣以及隨後加強美元的貶值做亞洲出口遠遠低於競爭力。這在該地區進一步加劇經常賬戶赤字。因素,在美聯儲加息導致資本外逃回到美國經濟,你的情況下收斂,導致信心的大量流失導致5月14日和15 1997年的投機性攻擊,從而導致最終的泰銖貶值。




這三個經濟體受影響最嚴重的危機,是一個$ 40個十億國際貨幣基金組織(IMF)計劃的受益者,恢復經濟平衡的區域。然而,連鎖危機的影響是深遠的,並導致有人認為在全球範圍內,一個一般的經濟放緩。投資者已變得越來越厭惡風險,當它來開拓市場。隨之而來的經濟衰退也引起油下降的價格,並在1998年俄羅斯金融危機的一個因素。




Co následuje je stručný přehled toho některé z hlavních historického vývoje, které vedly k forexových trzích se nyní připravují sami obchodovat na.

Bretton Woods 1944 USD se stává světové rezervní měny.

V červenci 1944 s tím, že druhá světová válka stále zuří v Evropě a jihovýchodní Asii, 730 zástupců z 44 spojeneckých národů svolaných na Mount Washington hotelu v Bretton, New Hampshire, USA, pro měnovou OSN a finanční konference. Bretton Woods byl pokus dosáhnout konsensu o tom, jak se bude řídit mezinárodní ekonomiku v následku války, stejně jako řešit izolacionistou politiku hospodářského diskriminace a obchodní války, který mnozí věřili, že přispěl k oběma světovými válkami, jakož pokud jde o velké hospodářské krize. Jako takový, vymýcení, co vešlo ve známost jako "žebrák bližního svého politiky" (zásady, které zmírňují ekonomické strasti dané země na úkor jiných zemích), a podpořit volnější proud obchodu mezi národy, se stal ústředním bodem na konferenci , Nezbytný k dohodě byl mezinárodní platební styk s cílem usnadnit obchod se zárukami na místě, aby se zabránilo velké výkyvy v hodnotě měny nebo konkurenčních devalvací. Ze všech těchto důvodů Bretton Woods byl významným mezníkem ve vývoji na devizovém trhu, a opravdu globální finanční systém máme dnes.

Bylo to poprvé, kdy komplexní měnový systém byl dojednán mezi národních států, a přestože většina z klíčových bodů brettonwoodského systému byly od té doby opustil, jeho odkaz žije dál v orgánech a institucích, které vyvolalo. Dohoda, které bylo dosaženo v Bretton Woods na 22. července 1944 vedlo k vytvoření Mezinárodního měnového fondu (MMF), Světová banka (nyní součást Světové banky) a Všeobecné dohody o clech a obchodu (GATT).

Klíč k Bretton Woods dohody byl systém pevných směnných kurzů mezi jednotlivými zeměmi, jejichž měnou hodnoty byly všechny zavěšen na americký dolar, a směnitelnost amerického dolaru ke zlatu na pevnou sazbou ve výši $ 35 dolarů za unci. Toto účinně dělal americký dolar světovou rezervní měnou, protože přijal roli, že zlato kdysi hrál pod zlatým standardem. Kromě toho, aby se stal světovou měnou, je zaměnitelnost zlatem dělal to měnu s nejvyšší kupní silou. Také způsob, jakým ostatní měny byly navázány na to, každý s vlastním pevným kurzem, znamenalo, že většina mezinárodních transakcí byly v amerických dolarech. Vezmeme-li v úvahu, že v důsledku druhé světové války nejvíce zasaženy evropské mocnosti o konflikt byl také těžce v dluhu do Spojených států, geopolitické a ekonomické klima bylo naprosto ideální pro vznik Spojených států jako světové supervelmoci. Zatímco Británie byla dominantní ekonomickou silou v 19. a na počátku 20. století, se libra přičemž čestné místo jako světové rezervní měny v tomto období druhé poloviny dvacátého století uvidí dominance předáním do Spojených států.

Post Bretton Woods. The Rise of kapitalismus volného trhu.

Bretton Woods bude trvat až do roku 1971, na kterém místě to bylo nahrazeno krátkotrvajícím dohodou Smithsonian zprostředkované americký prezident Richard Nixon. Nicméně, zlatý věk Bretton Woods jen opravdu trvalo až do roku 1968, a to až do té doby došlo k postupné zlepšování světové výroby a obchodu a od 1959 kupředu všech měn, které byly součástí dohody těšil plné konvertibility. Ale byl to vztah dolaru na zlato, které by se ukázala jako skutečný problém, který by nakonec vysadit systému, toto a skutečnost, že Spojené státy byl spuštěn velký platební bilance deficit na pomoc Evropský fond pro obnovu a udržet tekutinu finančního systému , Ekonomové předvídal tuto eventualitu více než deset let dopředu, a opravdu problém udržet zlato na $ 35 za unci byl skutečným problémem jak daleká záda jako pozdní 1950.

Hlavním problémem Bretton Woods byl možná nejlépe uvedena v roce 1960 Robertem Triffin, ekonom, který psal o tom, co by později přišel být známý jako Triffin dilema. Jednoduše řečeno, Triffin dilema uvedl, že deficit USA byla zásadní pro hospodářský růst a likvidity finančního systému, ale nakonec velmi deficit, který byl napomáhání evropskou poválečnou obnovu byl vázán podkopat důvěru v americký dolar jako světová rezervní měnou, a mohl nakonec vést k rozsáhlé finanční nestability.

Americký dolar byl jedinou měnou, která si užil konvertibilitu zlata, a na konci druhé světové války USA držely kolem 65% světových zlatých rezerv. Nicméně, inflace vedl k tomu, že není ekonomicky životaschopné produkovat mnohem více zlata, a jak více a více amerických dolarů zaplaveny do globálního finančního system a americké zlaté rezervy stěží pohnuly, začaly ubývat důvěru dolaru, neboť se ukázalo, že USA by nebyl schopen dostát svým závazkům by se držitelé dolarových touží prosadit dolaru konvertibility. Také skutečnost, že tam byl volný trh, na kterém se zlato obchoduje (oddělené od transakcí prováděných centrálními bankami v rámci brettonwoodských sazeb), vedlo k situaci, kdy to bylo levnější koupit zlato ve výši Bretton Woods a pak ho prodat na otevřeném trhu.

Do roku 1971 v USA jen držel dost zlata k pokrytí 22% zahraničních amerických dolarových rezerv a běžel k 56 miliard dolarů rezervní deficit. Přidejte k tomu rostoucího veřejného dluhu země, která byla určena k financování těchto iniciativ Great Society zavedené prezident Lyndon B. Johnson, stejně jako on-probíhající válce ve Vietnamu, a bylo jasné, že tento systém Bretton Woods se stala neudržitelnou. V listopadu roku 1967 ve Velké Británii devalvovala libru z $ 2,80 na $ hodnota 2,40. V listopadu 1968 výměna krize vedla ke konci francouzských, německých a britských trhů. V srpnu 1968 byl francouzský frank devalvoval ze 0,18 gramů zlata na franku na 0,16 gramů. V říjnu téhož roku byla německá Deutsche značka přecení od $ 0,25 až $ 0,273. A konečně v květnu 1971 byly zatopeny Deutsche značka a nizozemský gulden. Dne 15. srpna 1971, americký prezident Richard Nixon stáhl v amerických dolarech zlato směnitelnost stejně jako uložení 10% dovozního cla a dočasně uzamčení mezd a cen. To přišlo být známý jako Nixon Shock a způsobil všechny významné hospodářské mocnosti s výjimkou Francie vznášet své měny a začnou zasahujících nákupem až dolarů.

V prosinci 1971 dohodu o Smithsonian byla podepsána G-10 zemích. Byl to pokus zachovat Bretton Woods systém při životě tím, že nastaví své fixní sazby, aby přesněji odrážely tlaky na trhu na začátku roku 1970. Dolar byl znovu zavěšen na zlato na novou cenu 38 $ za unci a nechá se pohybují v rozmezí 2,25%, spíše než 1% rozsahu dovoleném Bretton Woods, s dalšími národy souhlasit přenastavit své pevné sazby na nově tedy devalvoval dolar. Největší rozdíl dohoda o Smithsonian musel Bretton Woods bylo, že americký dolar byl no-déle být konvertibilní na zlato. Zatímco dohoda o Smithsonian upravit vztahy mezi světových měn, to neřešil základní nerovnováhy, které vedly k devalvaci dolaru na prvním místě. USA nadále provozovat obrovský schodek, stejně jako zvýšení její peněžní zásobu na inflační míry to vedlo k tomu ostatními centrálními bankami jsou nuceni zasáhnout s cílem udržet své vlastní měny z ocenit, ustálený, zatímco oni byli k dolaru v a fixní sazba. V roce 1972 Sterling byl nakonec umožněno se volně pohybovat vůči dolaru. Nárůst hodnoty zlata vedlo k dolaru musel být přehodnocen znovu v únoru 1972 na 42,22 $ za unci (způsobující všem hlavním měnám se také přecenit vůči dolaru). V březnu téhož roku, po obrovské zásahy ze strany evropských centrálních bank stojí kolem 3,5 miliardy $, systém fixní sazba se zhroutila úplně a hodnota amerického dolaru bylo napříště být stanovena ekonomice volného trhu.

OPEC a ropná krize of '73.

Až dosud jsme přehlédli významný hráč v našem příběhu. V případě zlata je k dispozici těžce v historii Forexu, pak olej, jak zásadní ke kolům průmyslu, protože je drahý, jistě si zaslouží část jeho vlastní. Chcete říct, že volný tržní kapitalismus jako my teď víme, že to by nebylo možné, kdyby nebylo olej je nepřeceňovat případ. Zlato může si užili období, kdy to bylo páteří mezinárodního měnového systému, ale růst naší globální ekonomiky byl doslova i obrazně řízen olejem.

Americký pozdní vstup do druhé světové války, poté se její finanční situace, a jeho status rezervní měny s podpisem Bretton Woods, jsou často citovány jako faktory přispívající k jeho vzestupu k postavení supervelmoci. Ale Spojené státy neměly jen vyjít z druhé světové války relativně bez úhony, se velká část Evropy poplatný k ní a její měna centrální ke globálnímu měnového systému; vzestup Spojených států také se shodoval s objevem vlastních zásob ropy, která velmi rychle nahradila uhlí jako primárního zdroje země energie. Stejně jako 19. století patřila k Říši Britů; impérium, je třeba poznamenat, poháněn uhlí. 20. století bude patřit do Spojených států, a bude stoletím oleje.

Jako podklad k událostem, které jsme již dívaly, to je důležité mít na paměti, že příspěvek WWII roky viděly stále rostoucí poptávku po ropě. V období od konce druhé světové války a zániku dohody Smithsonian globální spotřeby ropy ztrojnásobil a poptávky po vzrostla more než pětinásobný. Po druhé světové válce Olej se rychle nahrazovat uhlí; to byla hojná, levný, snadnější k dopravě než uhlí, a také titul konkurenční výhodu z hlediska produktivity do zemí, které se rozhodly k přechodu. Miliony a miliony barelů tekla ven ze Středního východu a Venezuely, tankování poválečná rekonstrukce, oživení ekonomiky a globálního růstu.

rozšířená vychytávání Oil také mělo za následek postupně přesouvá rovnováhu sil, což v mnoha zemích stále více závislé na konstantní dodávkách ropy za přijatelnou ze zemí produkujících ropu. Poprvé se členy Organizace arabských zemí vyvážejících ropu (OPEC) se pokusil zaměstnat co přišlo být známý jako "ropné zbraně" bylo na začátku června roku 1967, den po začátku šestidenní války. V reakci na izraelský vpád do egyptské, jordánské a syrské území členové OPEC vydal ropné embargo vůči všem zemím považovány za podporu Izraele a během několika dní arabského dodávek ropy byl snížen přibližně o 60%. Situace hrozila ještě zhorší, když občanská válka vypukla v Nigérii následujícího měsíce, odstranění dalších 500.000 barelů ropy z globálního dodavatelského řetězce každý den. Tato první ropné embargo by mít krátké trvání a do značné míry neúspěšné vzhledem k existenci relativně zdravých rezerv, stejně jako přesměrování dodávek do oblastí nejvíce postižených embargo. Nicméně, OPEC druhý pokus děláním ramen by měla mnohem větší destabilizační účinek.

V letech 1967 a 1973 spoléhání globální ekonomiky na levné ropě snížil přebytek kapacity nebezpečně nízké úrovni. V roce 1970 tam bylo asi 3 miliony barelů nadbytečných kapacit za den (s výjimkou USA), od roku 1973 toto se snížil na 500.000 barelů denně. Takže když OPEC ovládal "ropnou zbraň", podruhé na 17. října 1973, v sázce by byla výrazně vyšší, než tomu bylo v roce 1967.

Řada konvergentních faktorů přispěla k ropné krize '73. Napjaté jednání mezi OPEC a západními ropnými společnostmi ohledně cen a produkce byly průběžně po určitou dobu. Také, když v roce 1971 prezident Richard Nixon skoncovat brettonwoodského systému tím, že stáhne směnitelnost amerického dolaru ke zlatu, nevyhnutelné americký dolar devalvace, která následovala postižených zemí produkující ropu, protože olej byl (a stále je) ceněný v amerických dolarech. Přidejte k tomu skutečnost, že těžba ropy v USA vrcholila na zhruba 10 milionů barelů denně v roce 1970 (trvale klesá poté), a to tím roce 1973 v USA byl ve skutečnosti dováží 6 milionů barelů denně, což je velmi citlivá na přerušení dodávek, a máte ideální podmínky pro dokonalou bouři.

Dne 6. října 1973, během židovského svátku Jom kipur, Egypt a Sýrie napadly izraelské území, které byly zabaveny Izraele během šestidenní války o šest let dříve. Dne 17. října, v reakci na americkou podporu Izraele během konfliktu, OPEC zvýšil ceny ropy o 70%, stejně jako o uvalení embarga proti Spojeným státům a všech dalších zemí, které podporovaly Izrael během konfliktu. Válka skončí do konce října, ale OPEC odmítl změnit jeho průběh. V listopadu téhož roku OPEC snížit produkci ropy o 25%, a hrozil další 5% snížení. V prosinci se cena ropy opět zdvojnásobil. V lednu, kdy Izrael souhlasil, že vytáhnout své vojáky zpět na východní straně Suezského průplavu, cena ropy byla čtyřikrát vyšší, než tomu bylo před tím, než krize začala.

Postoj ropné producenty během tohoto období lze shrnout do památný citát z íránského šáha, který byl zveřejněn podle New York Times v prosinci 1973:

"Samozřejmě [cena ropy] bude stoupat … Samozřejmě! … Ty [Západ] zvýšila cena pšenice se k nám prodat o 300%, a to samé pro cukr a cement … Koupíte si naši ropu a prodat ho zpět k nám, rafinované jako petrochemikálie, u stokrát cena, kterou jste zaplatili nám … Je to jen spravedlivé, že od této chvíle byste měli platit více za ropu. Řekněme, že desetkrát víc. "

Írán se neúčastnil embargo, nadále dodávat ropu na západ skrz konflikt, ale bylo jasné, že věk levné ropy skončila a všichni to věděli.

Ropná krize změnil geopolitickou krajinu a globální ekonomiku v několika klíčových cestách. Naplněné ceny, za něž OPEC národy byly prodeji ropy poté, co embargo způsobila hospodářský růst zpomalit na západě a zároveň způsobuje inflaci, což je situace, která přišla být známý jako "stagflace". Také zečtyřnásobení ceny ropy okamžitě vedlo k obrovské toku kapitálu ze západu na národy vyvážejících ropu ze Středního Východu, mnoho z nich bylo vynaloženo na zbraně a technologie, což dále zhoršuje napětí v regionu a vede ke zvýšené americký military přítomnost. Cena ropy, stejně jako jeho neustálé dodávky, začal těžce figurují v agendách průmyslových zemí, jako byl šok způsobený embargo. Může se to zdát jako nejzřetelnější teček připojit z našeho pohledu, ale i když tam byly do očí bijící příznaky vedoucí až do krize, ceny ropy a dodávky nikdy nebyla tématem obavy před rokem 1973, který je dnes. V současné době je rovnováha mezi nabídkou a poptávkou je tak jemná, že je to důležité pro vás jako obchodník Forex pochopit, jak měny jsou v korelaci s cenami ropy (více o tom později), jakož i držet krok s jakýmikoli globálních událostí, které by mohly mít vliv na jeho dodávku , A konečně, ropná krize z roku 1973 také úspory energie, termín nevyskytuje slovníků lidí v té době, prioritou, která má jen čím dál tím naléhavější, že jsme se přesunout blíž a blíž k vyčerpání zásob fosilních paliv naší planety.

Cooperative Central Bank intervence. The Plaza Accord z roku 1985.

Možná jste pozorovat zajímavou dynamiku při práci v krátké historii forex jsme dosud nastínil; určitý tah a tlak mezi potřebou zjevné regulaci a řízení, versus laissez faire, ve kterém je volný trh povoleno regulovat sám. Pokud jste identifikovali toto téma máte pravdu k tomu, že dva protichůdné jednotky jsou vždy přítomné, s podpůrci bývalý nejhlasitější v důsledku hospodářské krize, a obhájci druhém zdálo se, že má volnou ruku, pokud je vše v pořádku v globální ekonomice. Obavy, které vedly k Bretton Woods v první řadě, a na Nixon chtěl udržet směnné kurzy stanovené v dohodě o Smithsonian, bylo právě to, že jestliže odešel regulovat sám konkurenčních devalvací mezi soupeřícími měn a dalších antagonistických obchodních praktik by vedlo ke globální nestability. Naopak nedostatků ve obou Bretton Woods a dohody o Smithsonian byly vyrobeny bije do očí o trhu neochotné nebo neschopné, které mají být uzamčena na naprosto stejných pevných vztazích, které byly uloženy, aby ji regulovat. A opět, je doba mezi volně plovoucí hlavních světových měn a Plaza Accord by dal lež mýtu, že jednoduché nabídky a poptávky dynamika je vše, co je zapotřebí regulovat efektivní trh.

Již jsme se podíval na první velké krize mít vliv na globální ekonomiku po upuštění od Bretton Woods v roce 1971. čtyřnásobný nárůst cen ropy po krizi v roce 1973 mělo za následek zvýšení dovozních výdajů na industrializovaných zemích, rozrušovat jejich platební bilanci , Připomeňme, že ropa oceňuje v dolarech, takže recyklace dolarů amerických držení OPEC národy (petrodolarů recyklaci) nevyhnutelně vedlo k h2 amerického dolaru i přesto, že Spojené státy i nadále zaznamenávají značný obchodní deficit.

V konce roku 1970 by se americký dolar klesat na hodnotě, protože to rostoucí deficit nahlodal důvěru investorů. To by mohlo zhoršit íránské revoluce a druhého ropného šoku z roku 1979, kdy OPEC opět prudce zvýšila cenu ropy. Avšak tím, že na začátku roku 1980 jestřábí postoj od předsedy Federálního rezervního systému Paul Volcker, v kombinaci s obnovený zájem dolaru jako bezpečné útočiště měny po vypuknutí íránsko-irácké války, pomohl sílu dolaru k návratu. 1980 by také byl zlomový okamžik pro těžbu ropy jako zvýšení výkonu ze SSSR, Venezuela, Mexiko, Nigérii, stejně jako vstup aljašské a oleje Severního moře, vysráží začátek poklesu 20-leté cen ropy a uvolnění OPEC sevření.

Mandát Volcker, aby zastavily stagflation zvyšováním úrokových sazeb v USA byl úspěšný, i když nežádoucí důsledek jeho politiky bylo, že dolar se stal nadhodnocený. To mělo za následek vývozu USA se staly drahé a nekonkurenceschopné (zejména amerických automobilů), zatímco dovoz se stal laciný, který dal další tlak na americké obchodní bilance. V letech 1980 až 1985 americký dolar posílila o přibližně 50% vůči jenu, k německé marce, Sterling a francouzského franku.

The Plaza Accord, tak nazvaný protože to bylo podepsáno v hotelu Plaza v New Yorku, byl pokus přivést ekonomiky Spojených států, Japonska, SRN, Velké Británie a Francie zpět do synchronizaci devalvací amerického dolaru. Když byla smlouva uzavřena deficit běžného účtu platební bilance USA dosáhl kolem 3,5% HDP národa, zatímco jeho ekonomika rostla zhruba o 3%. Evropa na druhé straně měla velký obchodní přebytek a byl zažívá negativní růst okolo 0,7%. Aby došlo k nápravě rovnováhy, G-5 souhlasil ke směsi daní a veřejných výdajů škrty, rozšiřování soukromého sektoru a otevírání trhů.

V průběhu několika příštích let americký dolar bude oslabovat o 50% ve srovnání se zbytkem národy G-5. Do roku 1987 vůči japonskému jenu odešel od 242 za dolar na 150 za dolar. Americký obchodní deficit s Evropou byly také úspěšně snížena, i když ne s Japonskem.

Americký dolar by Continue k poklesu nad rámec dohodnutých cílů, což si vyžádalo tehdejší G-6 vyjednat Louvre Accord, která byla snaha zastavit pokles amerického dolaru. To by dokázal být mnohem složitější problém než devalvace Plaza dohodou. To je vzhledem k dolaru, který již byl ve středu sestupný trend v době, kdy byla podepsána Plaza Accord. Na druhou stranu Louvre Accord se pokusí zvrátit již dobře zavedený trend a to prostřednictvím trvalého koordinace hospodářských politik 6 největších ekonomik na světě. Od roku 1988 byl dolar v hodnotě 121 jenů a 1,57 Deutsche značky. Drastické zvýšení amerických úrokových sazeb byla jediná věc, která by zastavení poklesu a posílení dolaru.

The Plaza Accord byl důležitým historickým mezníkem ve vývoji na devizovém trhu. Bylo to poprvé, kdy národy souhlasil, že aktivně zasahovat koordinovaným způsobem, aby se vliv hodnot měny, to byl příklad toho, jak by mohla být intervence centrálních bank řízený přes hranice jednotlivých států v zájmu globální ekonomiky. To byl také moment v historii, kdy nejširší Důsledky globalizace se tam pro všechny vidět a trhy Bylo prokázáno, že vyžadují občasné vůdčí ruku, aby byly schopny provozovat hladce a efektivně.

Latinské Ameriky Dluhová krize

V roce 1980 hodně z Latinské Ameriky byl ovlivněn těžkou dluhovou krizí, která zkažené životy a potlačil možnosti bezpočtu občanů, by přišel být známý jako La DécadaPerdida, nebo ztracené dekády.

Doposud jsme byli skicování obrys globální ekonomiky, sledování, jak se vyvinula z "žebrák bližního svého" politiky, které vedly k Velké hospodářské krize, na dnešní globální reality, kde jediný překvapení může mít řetězový efekty, které jsou cítil kolem planety. Viděli jsme, jak cennou komoditou v rukou několika málo lidí může být wieldedlike zbraň nad zbytkem světa, jsme se podíval na tahu a tlačit dynamický mezi regulací a volných trhů, a pozorovali, jak centrální banky mohou koordinují samy o sobě cílem ovlivnit směnné kurzy. Jedna z věcí, které budete observeas vy sami ponořit na trzích je, že oba nechat je svému osudu a pokoušet se je ovládat nevyhnutelně vést k nežádoucím výsledkům.

Jedním z důsledků ropné krize roku 1970 vznikla jako důsledek petrodolarů recyklaci. Skutečnost, že olej je ceněný v amerických dolarech vedlo k OPEC národy, které se akumulují velké množství wealthwhen cena ropy byla drasticky zvýšila. OPEC'spetrodollarsinevitably našly cestu zpět do bankovního systému, částečně kvůli mnoha OPEC národů, kteří se rozhodli investovat, aby tento kapitál do svých domácích infrastruktury. Masivní příliv ofpetrodollar vkladů výrazně zvýšila úvěrovou kapacitu bank, a poptávka po úvěrech mezi vyspělé země, kteří padli během recese, velké množství těchto peněz byl na hostování v rychle industrializované země Latinské Ameriky.

Latinská Amerika zažívala něco boom ve výrobě od 1930 kupředu. Jeho nově industrializované ekonomiky byly zaměřeny na lámání svou závislost na dovážené spotřebního zboží z rozvinutých zemí podle buildingdomestic průmyslu krmit tento požadavek. Tento proces nahrazování dovozu industrializace (ISI) přinesl rychlý růst do zemí, jako je Mexiko, Brazílii a Argentině, ale byl blíží stropu, pokud jde o růst possiblefuture bez obnovení investic jízdního výrobu těžších spotřebního zboží, jako jsou automobily.

Během ropné krize v roce 1973 rostoucích cen ropy a snížení celosvětové produkce vedla k výrobcům jihoamerických ropy pozřeli uvolněný nechanou OPEC národy a vyvážejí velké množství oleje k situaci United státech.Toto byla odsouzena k mít krátké trvání i když, a jak přemrštěné ceny usadili po krizi a výroba byla ramped opět na Středním východě, ekonomiky jako Mexika se stal ekonomicky nestabilní. Ostatní jihoameričtí čistými dovozci ropy trpěl zvyšuje spotřebu paliva během krize a vyšších splátek dluhu po krizi, jako jejich západní věřitelé zvýšila úrokové sazby.

Volba pokračovat v prosazování substituce dovozu industrializace spíše než přechod na export řízené ekonomiky, byl možná částečně rozhoduje o globální ekonomické klima doby. Těžká recese, která zasáhla rozvinuté země v důsledku ropného šoku znamenalo, že poptávka po dovozu klesla drasticky, jak měla poptávka forraw materiály, které zranit Jižní Ameriky exportní trh.

S rostoucími úrokovými sazbami na západě, obzvláště ve Spojených státech, kde se jestřábí politiky byly zavedeny předseda Fedu Paul Volker zmírnit stagflation (většina komerčních bank, které půjčila peníze na Jižní Americjako se nacházejí v USA a japonská), náklady na servisní theseloans drasticky zvýšily. Rostoucí úrokové sazby také pomohlo obnovit důvěru v americký dolar, který dal tlak na latinskoamerických směnných kurzů, což dále zvyšuje i hodnotu svých dluhů a nákladů na jejich splácení. Od roku 1975 do roku 1983 v Latinské Americe dluh odešla z 75 miliard miliard $ až 315 $, druhý údaj je zhruba 50% HDP regionu. Roční náklady na obsluhu těchto úvěrů se rovněž zvýšil z $ 12 miliard v roce 1975 na 66 miliard $ v roce 1982.

V srpnu 1982 to bylo oznámeno mexického ministra financí, Jesus Silva-Herzog, že země nebude schopna pokračovat obsluhu svých stávajících úvěrů. Úvěrovém trhu zhroutila přes noc. Komerční banky přestaly půjčovat v regionu a protože většina stávajících úvěrů byly krátkodobé povahy, skutečnost, že banky odmítají jejich refinancování vedl ke miliard dolarů dluhu v důsledku najednou.

Výsledný krize by bylo nejhorší v region'shistory. Nezaměstnanost vyskočila, příjmy a kupní síla klesla, růst se zasekl a zvýšila chudoba jako sociální programy byly opuštěny ve prospěch splácení dluhů. V letech 1982 a 1985 latinskoamerických ekonomikách snížily přibližně o 9 procent. Za účelem refinancování stávajících úvěrů země musely přijmout mnohem přísnější podmínky, stejně jako umožňuje Mezinárodního měnového fondu (MMF), aby vstoupit do hry a zavádět úsporná opatření a reformy celostátní, z nichž nejpozoruhodnější byli opuštění nahrazování dovozu industrializace ve prospěch volného tržního kapitalismu a privatizace průmyslu.

Asijské finanční krize z roku 1997

Asijská finanční krize došlo v letech 1997-98 a ukázalo se, jak propojeny globální měnové trhy. Jeden z našich probíhajících témat tohoto stručnou historii forex bylo jak centrální banky a vlády se snaží zasáhnout na trzích; asijská krize odhalila jednou provždy, jak bezmocná tyto instituce mohou být při pokusu o působit proti drtivé tržních sil a neudržitelných fundamentů.

Vedoucí až ke krizi ekonomik jihovýchodní Asii byl zvláště atraktivní pro investory vzhledem k jejich vysoká tempa růstu. Tyto čtyři Asijští tygři (Hong Kong, Singapur, Jižní Korea a Tchaj-wan) se rychle rozvinula do hrozivé globální ekonomiky se specializací na finance a zpracovatelském průmyslu, úzce tím, co přišlo být známý jako tygřík ekonomik Malajsii, Indonésii, Thajsku a Filipínách následoval. Tyto ekonomiky zejména byl rychle rozšiřuje a byla přitahuje velké množství spekulativní investice vzhledem k vysoké úrokové sazby na svých kopačkách. Thailand byl ekonomický zázrak v jeho vlastní pravý, zažívá růst těsně pod 10% ročně po dobu delší než deset let před krizí. Bylo by také nakonec dokázal být slabý článek, který nastavil pád do pohybu.

Přesné příčiny krize jsou samozřejmě početné a stále vyvolat diskusi; Nicméně kombinace horkých peněz tankování neudržitelné bubliny aktiv, špatné úvěrové praktiky vedoucí k nesplácených úvěrů, balonem schodky běžného účtu, devalvaci jenu a renminbi a USA zotavuje z recese jsou citován jako přispívající faktory.

Masivní příliv zahraničních investic vedl k tam být velké množství kapitálu k dispozici pro vývoj úvěrů, z nichž mnohé skončily v rukou jednotlivců s nepotistic vazbami na vládní a bankovní úředníky, spíše než ty, které jsou nejvíce způsobilé a nejlépe schopen zaplatit je zpátky. Thajsko, Jižní Korea a Indonésie běžely dost pádný schodky běžného účtu, Thailand je zejména zastoupena kolem 8% HDP země a postavil na necelých 15 miliard $ před srážkou. V návaznosti na Plaza Accord devalvace jenu a renminbi a následné posilování amerického dolaru vyrobeny asijské exporty daleko méně konkurenceschopné. To dále zhoršuje schodky běžného účtu v tomto regionu. Faktorem při zvyšování úrokových sazeb Federálního rezervního systému, která vedla k úniku kapitálu zpět do americké ekonomiky, a máte konvergenci okolnosti, které vedly k masivní ztrátě důvěry v důsledku ve spekulativním útokům ze dne 14. května a 15. 1997, který způsobil eventuální devalvace thajský baht.

Nedostatek devizových rezerv vykreslen thajskou vládu neschopnou podporovat baht tváří v tvář těmto útokům měna byla nakonec nechá plavat na 2. července 1997, a rychle ztratil více než polovinu své hodnoty, zatímco thajský akciový trh klesl o 75%.

Během několika měsíců thajského havárii indonéská rupie a akciový trh dosáhl rekordní minima, což HDP země ke smlouvě o cca 13,5% v tomto roce.

Jižní korejský won také ztratil více než polovinu své hodnoty vůči dolaru, v zemi byl rating snížendvakrát a její automobilový průmysl byl udržován při životě pomocí řady fúzí a akvizic.

Tyto tři ekonomiky byly nejhůře postiženy krizí, a byl příjemců iniciativy na 40 miliard $ Mezinárodní měnový fond (MMF) k obnovení ekonomické rovnováhy v regionu. Nicméně knock-on dopady krize byly dalekosáhlé a vedl k celkovému ekonomickému zpomalení, které bylo cítil po celém světě. Investoři se čím dál riskovat, když to přišlo na rozvíjejících se trzích. Z toho vyplývající zpomalení ekonomiky také způsobilo cenu ropy k poklesu a byl prospěšný faktor v ruské finanční krize v roce 1998.

V dekádě následující asijské krize mnohé země v tomto regionu podnikl kroky, aby bylo mnohem méně spoléhají na horkých peněz jako ekonomický povzbuzující. Oni také začala běžet přebytky běžného účtu a vybudoval své devizové rezervy tak, aby bylo schopné podporovat své příslušné měny v případě budoucích spekulativním útokům. Přímým důsledkem těchto opatření Asie byla daleko lépe schopna přestát globální finanční krizi z roku 2008. Níže uvedená tabulka odhaluje rozsah čínských rostoucích devizových rezerv od roku 2004 až do dnešních dnů.

Čína devizových rezerv jako% celkové světové produkce


क्या इस प्रकार प्रमुख ऐतिहासिक घटनाओं है कि विदेशी मुद्रा बाजार में आप अब अपने आप को तैयार कर रहे हैं पर व्यापार करने के लिए नेतृत्व किया है में से कुछ का एक संक्षिप्त खड़ा होनेवाला है।

ब्रेटन वुड्स 1944 अमरीकी डालर दुनिया के आरक्षित मुद्रा बन जाता है।

जुलाई 1944 में, द्वितीय विश्व युद्ध अभी भी यूरोप और दक्षिण पूर्व एशिया में उग्र साथ, ब्रेटन, न्यू हैम्पशायर, संयुक्त राज्य अमेरिका में माउंट वाशिंगटन होटल को बुलाई 44 मित्र देशों के राष्ट्र, संयुक्त राष्ट्र मौद्रिक और वित्तीय सम्मेलन से 730 प्रतिनिधि शामिल हैं। ब्रेटन वुड्स कैसे युद्ध के बाद में अंतरराष्ट्रीय अर्थव्यवस्था को नियंत्रित करने के लिए, साथ ही आर्थिक भेदभाव और व्यापार युद्ध है, जो कई लोगों का मानना ​​दोनों विश्व युद्धों में योगदान किया था की एकान्तवादी नीतियों को संबोधित करने पर आम सहमति तक पहुंचने का प्रयास किया गया है, साथ ही ग्रेट डिप्रेशन के रूप में। जैसे, क्या उन्मूलन (नीतियों है कि अन्य देशों की कीमत पर एक देश की आर्थिक परेशानियों को दूर) "तेरा पड़ोसी नीतियों भिखारी", और देशों के बीच व्यापार के एक मुक्त प्रवाह को प्रोत्साहित करने के रूप में जाना जाने के लिए आया था, सम्मेलन के लिए एक केन्द्र बिन्दु बन गया । समझौते के लिए आवश्यक भुगतान के लिए एक अंतरराष्ट्रीय प्रणाली मुद्रा मूल्य या प्रतिस्पर्धी अवमूल्यन में बड़े उतार-चढ़ाव को रोकने के लिए जगह में सुरक्षा उपायों के साथ व्यापार को सुविधाजनक बनाने के लिए किया गया था। इन सभी कारणों के लिए ब्रेटन वुड्स विदेशी मुद्रा बाजार के विकास में एक महत्वपूर्ण मील का पत्थर है, और वास्तव में वैश्विक वित्तीय प्रणाली हम आज था।

यह पहली बार एक व्यापक मौद्रिक प्रणाली राष्ट्र राज्यों के बीच बातचीत के जरिए किया गया था, और फिर भी ब्रेटन वुड्स प्रणाली के मुख्य बिंदुओं में से अधिकांश के बाद छोड़ दिया गया है, अपनी विरासत पर संस्थानों यह करने के लिए जन्म दिया में रहती है। समझौता है कि जुलाई 1944 की 22 तारीख को ब्रेटन वुड्स पर पहुँच गया था अंतरराष्ट्रीय मुद्रा कोष (आईएमएफ), पुनर्निर्माण और विकास (अब विश्व बैंक का हिस्सा) के लिए अंतर्राष्ट्रीय बैंक और शुल्क तथा व्यापार पर सामान्य समझौते के निर्माण के लिए नेतृत्व (गैट)।

ब्रेटन वुड्स समझौते के लिए प्रमुख देशों जिसका मुद्रा मूल्यों सभी थे अमेरिकी डॉलर आंकी के बीच स्थिर विनिमय दरों की एक प्रणाली है, और प्रति औंस $ 35 डॉलर की एक निश्चित दर पर सोने के लिए अमेरिकी डॉलर की परिवर्तनीयता था। यह प्रभावी रूप से अमेरिकी डॉलर दुनिया आरक्षित मुद्रा के रूप में यह बनाया भूमिका पर ले लिया है कि सोने के पूर्व में सोने के मानक के तहत खेला था। दुनिया की मुद्रा बनने के लिए इसके अलावा, यह सोने के साथ interchangeability यह उच्चतम क्रय शक्ति के साथ मुद्रा बना दिया है। इसके अलावा, जिस तरह से अन्य मुद्राओं, यह आंकी रहे थे अपने स्वयं निर्धारित दर के साथ प्रत्येक का मतलब है कि अंतरराष्ट्रीय लेनदेन के बहुमत अमेरिकी डॉलर में denominated रहे थे। खाते में द्वितीय विश्व युद्ध के बाद में यूरोपीय शक्तियों के सबसे अधिक प्रभावित है कि संघर्ष से संयुक्त राज्य अमेरिका के भारी कर्ज में भी थे में ले रहा है, भू राजनीतिक और आर्थिक माहौल में दुनिया की महाशक्ति के रूप में संयुक्त राज्य अमेरिका की वृद्धि के लिए बिल्कुल आदर्श था। ब्रिटेन में 19 वीं और 20 वीं सदी में प्रमुख आर्थिक शक्ति, स्टर्लिंग इस अवधि के दौरान दुनिया के आरक्षित मुद्रा के रूप में जगह का गर्व लेने के साथ किया गया था, वहीं बीसवीं सदी की दूसरी छमाही प्रभुत्व संयुक्त राज्य अमेरिका के गुजर देखना होगा।

पोस्ट ब्रेटन वुड्स। की मुक्त बाजार पूंजीवाद उदय।

ब्रेटन वुड्स 1971 तक पिछले होगा, जो बिंदु पर यह अल्पकालिक स्मिथसोनियन समझौता अमेरिकी राष्ट्रपति रिचर्ड निक्सन की मध्यस्थता से रह रहा था। हालांकि, ब्रेटन वुड्स के स्वर्ण युग ही वास्तव में 1968 तक चली, इस समय तक वहां वैश्विक उत्पादन और व्यापार में लगातार सुधार किया गया था, और 1959 के बाद से सभी मुद्राओं थे कि समझौते के हिस्से के पूर्ण परिवर्तनीयता का आनंद लिया है। लेकिन यह सोना कि असली समस्या यह है कि अंततः प्रणाली, यह और तथ्य यह है कि संयुक्त राज्य अमेरिका भुगतान घाटे की एक बड़ी संतुलन चल रहा था निधि यूरोपीय वसूली में मदद मिलेगी और वित्तीय प्रणाली तरल रखने के लिए घबराना होगा साबित होगा करने के लिए डॉलर के रिश्ते था । अर्थशास्त्रियों अग्रिम में इस स्थिति के एक दशक से भी अधिक foresaw, और वास्तव में प्रति औंस $ 35 पर सोना रखने की समस्या के रूप में वापस दूर देर से 1950 के रूप में एक असली मुद्दा था।

ब्रेटन वुड्स के साथ मुख्य समस्या शायद सबसे अच्छा रॉबर्ट Triffin, एक अर्थशास्त्री हैं, जो बाद में क्या Triffin की दुविधा के रूप में जाना जाने के लिए आ जाएगा के बारे में लिखा द्वारा 1960 में कहा गया था। सीधे शब्दों में कहें, Triffin दुविधा में कहा गया है कि अमेरिका के घाटे को आर्थिक विकास के लिए और वित्तीय प्रणाली में तरलता के लिए महत्वपूर्ण था, लेकिन लगता है कि अंत में बहुत घाटा है कि यूरोप के युद्ध के बाद वसूली सहायता गया था विश्व के रूप में अमेरिकी डॉलर में विश्वास को कमजोर करने के लिए बाध्य किया गया था मुद्रा आरक्षित है, और अंत में बड़े पैमाने पर वित्तीय अस्थिरता को जन्म दे सकता है।

अमेरिकी डॉलर के ही मुद्रा है कि सोने की परिवर्तनीयता का आनंद लिया था, और द्वितीय विश्व युद्ध के अंत में अमेरिका दुनिया का स्वर्ण भंडार का लगभग 65% का आयोजन किया। हालांकि, मुद्रास्फीति का नेतृत्व किया था यह आर्थिक रूप से बहुत अधिक सोने का उत्पादन करने के लिए व्यवहार्य नहीं किया जा रहा है, और अधिक से अधिक अमेरिका वैश्विक वित्तीय syst में पानी भर डॉलर के रूप मेंउन्हें, और अमेरिका के सोने के भंडार शायद ही budged, डॉलर आत्मविश्वास कम होना शुरू कर दिया है के रूप में यह स्पष्ट है कि अमेरिका अपनी प्रतिबद्धताओं डॉलर धारकों डॉलर परिवर्तनीयता को लागू करने की इच्छा चाहिए पूरा करने में असमर्थ होगा बन गया। इसके अलावा, इस तथ्य के एक मुक्त बाजार है जिस पर सोने का कारोबार किया था (ब्रेटन वुड्स दरों के तहत केंद्रीय बैंकों द्वारा किए गए लेनदेन से अलग) नहीं था, एक स्थिति के लिए नेतृत्व जहां यह सस्ता था ब्रेटन वुड्स दर पर सोना खरीदने के लिए और फिर इसे बेचने के लिए खुले बाजार के लिए पर।

1971 तक अमेरिका केवल विदेशी अमेरिकी डॉलर के भंडार का 22% को कवर करने के लिए पर्याप्त सोने का आयोजन किया और एक $ 56 बिलियन रिजर्व घाटा चल रहा था। इस देश की बढ़ती सार्वजनिक ऋण जो महान समाज की पहल के राष्ट्रपति लिंडन बी जॉनसन द्वारा शुरू की निधि के लिए इस्तेमाल किया जा रहा था, साथ ही स्तर पर चल रही वियतनाम युद्ध में जोड़ें, और यह स्पष्ट हो गया है कि ब्रेटन वुड्स प्रणाली अस्थिर हो गया था। 1967 के नवंबर में ब्रिटेन $ 2.40 $ 2.80 से स्टर्लिंग अवमूल्यन। 1968 के नवंबर में एक मुद्रा संकट, फ्रेंच, जर्मन और ब्रिटिश बाजारों के बंद करने के लिए नेतृत्व किया। 1968 के अगस्त में फ्रेंच फ्रैंक 0.16 ग्राम के फ्रैंक प्रति सोने की 0.18 ग्राम से अवमूल्यन किया गया था। उसी वर्ष अक्टूबर में जर्मन ड्यूश मार्क 0.273 $ $ 0.25 से पुनर्मूल्यांकन किया गया था। अंत में 1971 के मई में ड्यूश मार्क और डच गिल्डर जारी किए गए थे। अगस्त 15 वीं 1971 को अमेरिकी राष्ट्रपति रिचर्ड निक्सन अमेरिकी डॉलर के सोने की परिवर्तनीयता के रूप में अच्छी तरह से वापस ले लिया एक 10% आयात शुल्क लगाने और अस्थायी रूप से मजदूरी और कीमतें नीचे ताला लगा है। यह निक्सन आघात के रूप में जाना जाने लगा और अपनी मुद्राओं तैरने लगते हैं और डॉलर खरीदने के द्वारा हस्तक्षेप शुरू करने के लिए फ्रांस को छोड़कर सभी प्रमुख आर्थिक शक्तियों के कारण होता है।

1971 के दिसंबर में स्मिथसोनियन समझौते जी -10 देशों ने हस्ताक्षर किए। इसे और अधिक सही 1970 के दशक के बाजार के दबाव को प्रतिबिंबित करने के लिए अपने निर्धारित दर का समायोजन करके जिंदा ब्रेटन वुड्स प्रणाली रखने का प्रयास किया गया। डॉलर प्रति औंस $ 38 के नई कीमत पर सोने के लिए फिर से आंकी गई थी और नहीं बल्कि 1% रेंज ब्रेटन वुड्स द्वारा अनुमति से 2.25% की एक सीमा के भीतर उतार चढ़ाव के लिए, अनुमति दी गई थी, दूसरे देशों को उनकी निर्धारित दरों रद्दोबदल के लिए सहमत होने के साथ नव तदनुसार डॉलर के अवमूल्यन। सबसे बड़ा अंतर स्मिथसोनियन समझौते ब्रेटन वुड्स के लिए किया था कि अमेरिकी डॉलर नहीं, अब सोने के लिए परिवर्तनीय होना था। स्मिथसोनियन समझौते दुनिया की मुद्राओं के बीच रिश्तों को समायोजित किया है, यह मौलिक असंतुलन है कि पहली जगह में डॉलर के अवमूल्यन के लिए नेतृत्व किया था पता नहीं था। अमेरिका में एक बहुत बड़ा घाटा चलाने के लिए, साथ ही अपनी बढ़ती जारी रखा पैसा एक मुद्रास्फीति दर पर आपूर्ति, इस आदेश की प्रशंसा से अपनी मुद्राओं में रखने के लिए हस्तक्षेप करने के लिए मजबूर किया जा रहा अन्य केंद्रीय बैंकों के लिए नेतृत्व किया, आंकी के रूप में वे एक डॉलर के लिए गए थे निर्धारित दर। 1972 तक स्टर्लिंग अंत में डॉलर के मुकाबले फ्लोट करने की अनुमति दी थी। सोने के मूल्य में वृद्धि डॉलर प्रति औंस $ 42.22 पर 1972 के फरवरी में फिर से पुनर्मूल्यांकन किया जा रहा करने के लिए नेतृत्व (भी डॉलर के मुकाबले पुनर्मूल्यांकन करने के लिए सभी प्रमुख मुद्राओं के कारण)। द्वारा एक ही वर्ष के मार्च, चारों ओर $ 3.5 अरब की लागत से यूरोपीय केंद्रीय बैंकों द्वारा भारी हस्तक्षेप के बाद, निर्धारित दर प्रणाली पूरी तरह से ध्वस्त हो गई और अमेरिकी डॉलर के मूल्य आगे से मुक्त बाजार अर्थव्यवस्था के द्वारा निर्धारित किया गया था।

ओपेक और '73 के तेल संकट।

अब तक हम हमारी कहानी में एक महत्वपूर्ण खिलाड़ी की अनदेखी की है। सोना विदेशी मुद्रा के इतिहास में भारी सुविधा है, तो तेल, के रूप में के रूप में यह कीमती है उद्योग के पहियों के लिए महत्वपूर्ण है, निश्चित रूप से अपनी खुद की एक धारा के हकदार हैं। कि मुक्त बाजार पूंजीवाद का कहना है के रूप में हम अब जानते हैं कि यह संभव नहीं होता था यह तेल मामले overstate करने के लिए नहीं है नहीं करने के लिए। सोने की अवधि के लिए जहां यह अंतरराष्ट्रीय मौद्रिक प्रणाली की रीढ़ था मज़ा आया हो सकता है, लेकिन हमारी वैश्विक अर्थव्यवस्था के विकास का शाब्दिक और लाक्षणिक तेल से प्रेरित था।

अमेरिका के द्वितीय विश्व युद्ध में देर से प्रवेश, अपनी वित्तीय स्थिति इसके बाद, और ब्रेटन वुड्स पर हस्ताक्षर के साथ आरक्षित मुद्रा के रूप में अपनी स्थिति, अक्सर महाशक्ति का दर्जा के लिए अपनी वृद्धि के लिए कारकों योगदान के रूप में उद्धृत कर रहे हैं। लेकिन संयुक्त राज्य अमेरिका में सिर्फ द्वितीय विश्व युद्ध के अपेक्षाकृत पूरा हुआ उभरने से नहीं था, यह यूरोप के बहुत ऋणी के साथ, और अपनी मुद्रा वैश्विक मौद्रिक प्रणाली के लिए केंद्रीय; संयुक्त राज्य अमेरिका की वृद्धि भी अपने स्वयं के तेल भंडार है, जो जल्दी से देश की ऊर्जा का प्राथमिक स्रोत के रूप में कोयले की जगह की खोज के साथ हुई। 19 वीं सदी के ब्रिटिश साम्राज्य के थे बस के रूप में; एक साम्राज्य है, यह ध्यान दिया जाना चाहिए, कोयला द्वारा संचालित है। 20 वीं सदी में संयुक्त राज्य अमेरिका के लिए संबंधित होता है, और तेल की सदी होगी।

घटनाओं है कि हम पहले से ही देखा है के लिए एक पृष्ठभूमि के रूप में, यह ध्यान में रखना है कि द्वितीय विश्व युद्ध के पद वर्षों से तेल के लिए एक बढ़ती मांग को देखा महत्वपूर्ण है। द्वितीय विश्व युद्ध के अंत और स्मिथसोनियन समझौते तेल की वैश्विक खपत तीन गुना का निधन, और मांग के लिए यह मो वृद्धि हुई के बीचपांचगुना से पुन। द्वितीय विश्व युद्ध के बाद तेल में तेजी से कोयले की जगह थी; यह प्रचुर मात्रा में है, सस्ते, आसान कोयले की तुलना में परिवहन के लिए था, और भी देशों की उत्पादकता के मामले को स्विच करने का विकल्प चुना में एक प्रतियोगी लाभ प्रदान किया। बैरल के लाखों लोगों पर लाखों मध्य पूर्व और वेनेजुएला से बाहर निकलती, युद्ध के बाद पुनर्निर्माण, आर्थिक सुधार और वैश्विक विकास और बढ़ गई।

तेल के बड़े पैमाने पर तेज भी धीरे-धीरे सत्ता के संतुलन स्थानांतरण, कई देशों में तेजी से तेल उत्पादक देशों से लगातार सस्ती आपूर्ति पर निर्भर बनाने का प्रभाव नहीं पड़ा। पहली बार अरब पेट्रोलियम निर्यातक देशों के संगठन (ओपेक) के सदस्यों के क्या "तेल हथियार 'के रूप में जाना जाने लगा काम करने की कोशिश 1967 के जून, छह दिन के युद्ध के शुरू होने के बाद एक दिन में जल्दी थी। मिस्र के जार्डन और सीरिया के प्रदेशों में एक इजरायली आक्रमण के जवाब में ओपेक के सदस्यों को सभी देशों इसराइल की और दिनों के भीतर अरब तेल की आपूर्ति समर्थन में समझा खिलाफ तेल प्रतिबंध जारी लगभग 60% से कम हो गया था। स्थिति और खराब करने की धमकी दी जब गृह युद्ध के बाद महीने के नाइजीरिया में बाहर तोड़ दिया, एक दिन वैश्विक आपूर्ति श्रृंखला से कच्चे तेल का एक और 500,000 बैरल हटा। यह पहला तेल प्रतिबंध अपेक्षाकृत स्वस्थ भंडार का अस्तित्व है, साथ ही क्षेत्रों सबसे प्रतिबंध से प्रभावित करने के लिए आपूर्ति की फिर से मार्ग के कारण अल्पकालिक और काफी हद तक असफल हो जाएगा। हालांकि, ओपेक के आसपास अपने वजन फेंक में दूसरा प्रयास में एक बहुत अधिक अस्थिर प्रभाव होता है।

1967 और 1973 के बीच सस्ते तेल पर वैश्विक अर्थव्यवस्था की निर्भरता कम खतरनाक स्तर तक अधिशेष क्षमता कम था। 1970 में, वहाँ प्रति दिन अधिशेष क्षमता (अमेरिका को छोड़कर) के करीब 3 लाख बैरल, 1973 द्वारा इस प्रति दिन 500,000 बैरल तक सिकुड़ गया था। तो जब ओपेक अक्टूबर 17 वीं 1973 को दूसरी बार के लिए "तेल हथियार" ताकतें, दांव काफी अधिक से अधिक वे 1967 में थे।

अभिसरण कारकों की एक संख्या '73 के तेल संकट के लिए योगदान दिया। ओपेक और मूल्य निर्धारण के बारे में पश्चिमी तेल कंपनियों और उत्पादन के बीच तनावग्रस्त वार्ता पर जा रहा है कुछ समय के लिए किया गया था। इसके अलावा, जब 1971 में राष्ट्रपति रिचर्ड निक्सन सोने के लिए अमेरिकी डॉलर की परिवर्तनीयता वापस लेने के द्वारा ब्रेटन वुड्स प्रणाली को खत्म कर दें, अपरिहार्य अमेरिकी डॉलर के अवमूल्यन जो प्रभावित शुरू हो गयी तेल उत्पादक देशों क्योंकि तेल था अमेरिकी डॉलर में कीमत (और अभी भी है)। इस तथ्य यह है कि अमेरिका के तेल उत्पादन 1970 में प्रति दिन लगभग 10 लाख बैरल की ऊंचाई पर पहुंच (गिरावट में तेजी उसके बाद), और कि 1973 से अमेरिका वास्तव में, प्रति दिन 6 लाख बैरल आयात किया गया था यह अत्यंत आपूर्ति में अवरोधों को कमजोर बना रही है, और आप एक सही तूफान के लिए आदर्श स्थिति है।

अक्टूबर 1973 की 6 तारीख को, Yom Kippur, के यहूदी पवित्र दिन के दौरान मिस्र और सीरिया में इजरायल प्रदेशों कि छह साल पहले छह दिन के युद्ध के दौरान इसराइल द्वारा जब्त किया गया था पर आक्रमण किया। 17 वीं अक्टूबर को संघर्ष के दौरान इजरायल के अमेरिका का समर्थन करने के लिए जवाब में, ओपेक तेल की कीमत 70% द्वारा उठाए गए, साथ ही संयुक्त राज्य अमेरिका और है कि संघर्ष के दौरान इजरायल का समर्थन किया था किसी भी अन्य देशों के खिलाफ एक प्रतिबंध थोप। युद्ध अक्टूबर के अंत तक खत्म हो जाएगा, लेकिन ओपेक अपने पाठ्यक्रम को बदलने के लिए मना कर दिया। उसी वर्ष के नवंबर में ओपेक 25% से तेल उत्पादन में कटौती, और एक और 5% कटौती की धमकी दी। दिसंबर में तेल की कीमत फिर से दोगुना हो गया था। जनवरी तक, जब इसराइल अपने सैनिकों स्वेज नहर के पूर्व की ओर करने के लिए वापस खींचने के लिए सहमत है, तेल की कीमत चार गुना ज्यादा से पहले संकट शुरू हुआ तुलना में यह किया गया था।

इस अवधि के दौरान तेल उत्पादकों का रवैया ईरान के शाह कि 1973 के दिसंबर में न्यूयॉर्क टाइम्स द्वारा प्रचारित किया गया था से एक यादगार उद्धरण द्वारा अभिव्यक्त किया जा सकता है:

"बेशक [तेल की कीमत] वृद्धि करने के लिए … निश्चित रूप से जा रहा है! … आप [पश्चिम] गेहूं की कीमत है जो आप 300% से हमें बेचने वृद्धि हुई है, और चीनी और सीमेंट के लिए एक ही है … आप हमारे कच्चे तेल खरीदने के लिए और इसे बेचने हमारे पास वापस, एक सौ गुना कीमत है जो आप हमें करने के लिए भुगतान किया है पर, पेट्रोरसायन के रूप में परिष्कृत … यह उचित ही है कि, अब से, आप तेल के लिए और अधिक भुगतान करना चाहिए। दस गुना अधिक कहते हैं। "

ईरान, प्रतिबंध में भाग लिया था नहीं संघर्ष के दौरान पश्चिम करने के लिए तेल जहाज करने के लिए जारी है, लेकिन यह स्पष्ट है कि सस्ते तेल की आयु से अधिक था और हर कोई यह जानता था।

तेल संकट प्रमुख तरीके की एक संख्या में भू-राजनीतिक परिदृश्य और वैश्विक अर्थव्यवस्था बदल दिया है। बढ़ी हुई कीमतों, जिस पर ओपेक देश अपने तेल बेच रहे थे के बाद प्रतिबंध करते हुए भी मुद्रास्फीति, एक स्थिति है कि "मुद्रास्फीतिजनित मंदी" के रूप में जाना जाने लगा के कारण पश्चिम में धीमी गति से आर्थिक विकास के कारण होता है। इसके अलावा, तेल की कीमत का quadrupling तुरंत पश्चिम से राजधानी का एक विशाल प्रवाह मध्य-पूर्व के तेल निर्यातक देशों के लिए नेतृत्व करने के लिए है, जिनमें से एक बड़ा सौदा हथियारों और प्रौद्योगिकी पर खर्च किया गया था, आगे इस क्षेत्र में तनाव बढ़ा और एक वृद्धि की अमेरिकी सैन्य करने के लिए अग्रणीY उपस्थिति। तेल, साथ ही इसकी लगातार आपूर्ति की कीमत, औद्योगिक देशों का एजेंडा में भारी लगाने के लिए शुरू किया, इस तरह के प्रतिबंध की वजह से झटका था। यह हमारे दृष्टिकोण से कनेक्ट करने के लिए डॉट्स की सबसे स्पष्ट की तरह लग सकता है, लेकिन फिर भी वहाँ स्पष्ट संकेत संकट, तेल की कीमत के लिए अग्रणी थे और आपूर्ति 1973 से पूर्व चिंता का विषय है कि यह आज कभी नहीं था। आजकल मांग और आपूर्ति के संतुलन को इतनी नाजुक है कि यह समझने के लिए कैसे मुद्राओं (बाद में इस पर और अधिक) तेल की कीमतों के साथ सहसंबद्ध होते हैं एक विदेशी मुद्रा व्यापारी के रूप में आप के लिए महत्वपूर्ण है, साथ ही किसी भी वैश्विक घटनाओं है कि इसकी आपूर्ति पर असर पड़ सकता के बराबर में रखने के लिए है । अंत में, 1973 के तेल संकट भी ऊर्जा संरक्षण, एक शब्द उस समय बड़े पैमाने पर लोगों की शब्दावलियों से अनुपस्थित, एक प्राथमिकता के रूप में हम करीब है और हमारे ग्रह के जीवाश्म ईंधन भंडार घट के करीब ले जाने जो केवल अधिक जरूरी हो गया है बनाया है।

सहकारी केन्द्रीय बैंक के हस्तक्षेप। 1985 के प्लाजा एकॉर्ड।

आप विदेशी मुद्रा हम अब तक रेखांकित किया है के संक्षिप्त इतिहास में काम पर एक दिलचस्प गतिशील मनाया हो सकता है; एक निश्चित पुल और प्रकट विनियमन और नियंत्रण, बनाम एक अहस्तक्षेप दृष्टिकोण, जिसमें एक मुक्त बाजार खुद को विनियमित करने के लिए अनुमति दी है के लिए जरूरत के बीच धक्का। आप ऐसा करने के लिए इस विषय में आप सही कह रहे हैं की पहचान की है, तो दो विरोधी ड्राइव हमेशा मौजूद हैं, एक आर्थिक संकट के मद्देनजर पूर्व सबसे मुखर समर्थकों के साथ, और सब कुछ ठीक है जब बाद सूरत के लिए अधिवक्ताओं स्वतंत्र लगाम के लिए है वैश्विक अर्थव्यवस्था में। आशंका है कि पहली जगह में ब्रेटन वुड्स के लिए नेतृत्व किया, और निक्सन विनिमय स्मिथसोनियन समझौते में तय दरों में रखने के लिए इच्छुक है, ठीक थे कि अगर खुद प्रतिद्वंद्वी मुद्राओं और अन्य विरोधी व्यापार व्यवहार के बीच प्रतिस्पर्धा अवमूल्यन को विनियमित करने के लिए छोड़ दिया वैश्विक अस्थिरता के लिए नेतृत्व करेंगे। इसके विपरीत, दोनों ब्रेटन वुड्स और स्मिथसोनियन समझौते की छोटी-आने में एक बाजार के लिए तैयार नहीं, या असमर्थ द्वारा चमक से स्पष्ट किए गए थे, बहुत ही तय रिश्तों कि आदेश में इसे विनियमित करने के लिए लगाए गए थे करने के लिए नीचे बंद किया जाना है। और फिर, दुनिया की प्रमुख मुद्राओं की मुक्त अस्थायी और प्लाजा समझौते के बीच की अवधि मिथक है कि सरल आपूर्ति और मांग की गतिशीलता है कि सभी के लिए एक कुशल बाजार को विनियमित करने के लिए आवश्यक हैं करने के लिए झूठ देना होगा।

हम पहले से ही पहला बड़ा संकट पर ध्यान दिया है 1971 में ब्रेटन वुड्स का परित्याग 1973 के संकट के बाद तेल की कीमत में चार गुना वृद्धि औद्योगिक देशों के लिए बढ़ा आयात व्यय के परिणामस्वरूप के बाद वैश्विक अर्थव्यवस्था को प्रभावित करने के लिए, भुगतान के उनके संतुलन पर असर डाले । याद है कि तेल डॉलर में कीमत है, इसलिए अमेरिकी डॉलर ओपेक राष्ट्र (petrodollar रीसाइक्लिंग) द्वारा आयोजित की रीसाइक्लिंग अनिवार्य रूप से एक H2 अमेरिकी डॉलर का नेतृत्व करने के लिए भले ही संयुक्त राज्य अमेरिका के लिए एक बड़ा व्यापार घाटा चलाने के लिए जारी रखा।

देर से 1970 में अमेरिकी डॉलर के मूल्य में गिरावट के रूप में इस बढ़ते घाटे को निवेशकों का भरोसा घिस जाएगा। यह ईरानी क्रांति और 1979 में, जब ओपेक फिर से तेल की कीमत में बढ़ोतरी की दूसरी तेल के झटके से exacerbated किया जाएगा। हालांकि, 1980 के दशक से फेडरल रिजर्व के अध्यक्ष पॉल वोल्कर से एक तेजतर्रार रुख, ईरान-इराक युद्ध के फैलने के बाद एक सुरक्षित ठिकाना मुद्रा के रूप में डॉलर में नए सिरे से ब्याज, मदद की डॉलर की मजबूती के साथ संयुक्त लौटने के लिए। 1980 में भी सोवियत संघ, वेनेजुएला, मैक्सिको, नाइजीरिया, साथ ही साथ अलास्का और उत्तरी सागर के तेल के प्रवेश से बढ़ाकर उत्पादन के रूप में तेल के लिए एक ऐतिहासिक क्षण होगा, तेल की कीमतों में एक 20 साल की शुरुआत गिरावट, और एक ढीला उपजी ओपेक की पकड़ की।

अमेरिका में ब्याज दरें बढ़ाने से मुद्रास्फीतिजनित मंदी को रोकने के लिए वोल्कर के जनादेश, सफल रहा था, हालांकि उनकी नीतियों की किसी अवांछित परिणाम था कि डॉलर overvalued हो गया। यह अमेरिकी निर्यात महंगा और अप्रतिस्पर्धी (विशेष रूप से अमेरिकी कारों) होने में हुई, जबकि आयात, सस्ते जो अमेरिका व्यापार संतुलन पर दबाव डाल बन गया। 1980 और 1985 के बीच अमेरिकी डॉलर येन, ड्यूश मार्क, स्टर्लिंग और फ्रेंच फ्रैंक के खिलाफ लगभग 50% द्वारा की सराहना की।

प्लाजा एकॉर्ड, इसलिए कहा जाता है क्योंकि यह न्यूयॉर्क में प्लाजा होटल में हस्ताक्षर किए गए थे, अमेरिकी डॉलर के अवमूल्यन से सिंक में वापस संयुक्त राज्य अमेरिका, जापान, पश्चिम जर्मनी, ब्रिटेन और फ्रांस की अर्थव्यवस्थाओं को लाने का प्रयास किया गया। जब समझौता किया गया था अमेरिका चालू खाता घाटा देश के सकल घरेलू उत्पाद के 3.5% के आसपास पहुंच गया था, जबकि इसकी अर्थव्यवस्था करीब 3% से बढ़ रहा था। यूरोप दूसरी तरफ एक बड़े व्यापार अधिशेष था और चारों ओर -0.7% की नकारात्मक वृद्धि का सामना कर रहा था। क्रम में संतुलन निवारण करने के लिए, जी -5 टैक्स और सार्वजनिक खर्च में कटौती, निजी क्षेत्र के विस्तार और बाजारों के खुलने का एक मिश्रण करने के लिए सहमत हुए।

साल के अगले दो से अधिक अमेरिकी डॉलर जी -5 देशों के बाकी के खिलाफ 50% से मूल्य कम करना होगा। 1987 तक जापानी येन 150 डॉलर प्रति डॉलर प्रति 242 से चला गया था। यूरोप के साथ अमेरिका का व्यापार घाटा भी सफलतापूर्वक कम कर दिया गया था, हालांकि जापान के साथ नहीं।

अमेरिकी डॉलर के cont होगापर सहमत हुए लक्ष्यों को परे ड्रॉप करने के लिए तो जी -6 लौवर एकॉर्ड, जो अमेरिकी डॉलर की गिरावट को रोकने के लिए एक प्रयास था बातचीत करने के लिए उत्साह inue। यह साबित प्लाजा के समझौते के अवमूल्यन की तुलना में काफी पेचीदा मामला प्रस्ताव होगा। होने को डॉलर पहले ही समय में गिरावट के बीच में किया गया है जब प्लाजा समझौते पर हस्ताक्षर किए गए इस वजह से है। दूसरी ओर लौवर एकॉर्ड एक पहले से ही अच्छी तरह से स्थापित प्रवृत्ति को उल्टा और दुनिया में 6 सबसे बड़ी अर्थव्यवस्थाओं की आर्थिक नीतियों की एक निरंतर समन्वय के माध्यम से ऐसा करने के लिए प्रयास करेंगे। 1988 तक डॉलर के 121 येन और 1.57 ड्यूश निशान लायक था। अमेरिका में ब्याज दरों में भारी वृद्धि केवल बात यह है कि मंदी को रोकने और डॉलर को मजबूत बनाने के लिए होता था।

प्लाजा एकॉर्ड विदेशी मुद्रा बाजार के विकास में एक महत्वपूर्ण ऐतिहासिक मील का पत्थर था। यह पहली बार है कि देश में सक्रिय रूप से एक समन्वित तरीके से हस्तक्षेप करने के लिए इतनी के रूप में मुद्रा मूल्यों को प्रभावित करने के लिए सहमत हुए थे, यह कैसे केंद्रीय बैंक के हस्तक्षेप से वैश्विक अर्थव्यवस्था के हित में राष्ट्रीय सीमाओं के पार करवाया जा सकता का एक उदाहरण था। यह भी इतिहास में एक पल के सभी को देखने के लिए जब वैश्वीकरण की विस्तृत परिणामों वहाँ थे, और बाजार में आसानी से और कुशलता से चलाने के लिए सक्षम होने के लिए एक सामयिक मार्गदर्शक हाथ की आवश्यकता को दिखाया गया था।

लैटिन अमेरिकी ऋण संकट

1980 के दशक में लैटिन अमेरिका के बहुत से एक गंभीर ऋण संकट जो जीवन को अभिशप्त और अनगिनत नागरिकों के अवसरों दबा से प्रभावित किया गया था, यह ला DécadaPerdida, या खो दशक के रूप में जाना जाने के लिए आ जाएगा।

अब तक हम आज की वैश्विक वास्तविकता के लिए वैश्विक अर्थव्यवस्था की एक रूपरेखा स्केच किया गया है, जिस तरह से यह "भिखारी तेरा पड़ोसी" ग्रेट डिप्रेशन के लिए अग्रणी नीतियों से विकसित की है पर नज़र रखने के लिए एक एकल आश्चर्य हो सकता है जहां तोड़े पर प्रभाव हैं कि ग्रह के चारों ओर लगा। हमने देखा है कि कैसे कुछ के हाथ में एक मूल्यवान वस्तु दुनिया के बाकी के ऊपर एक हथियार wieldedlike हो सकता है, हम पुल पर देखा है और विनियमन और मुक्त बाजार के बीच गतिशील धक्का, और देखा है कि कैसे केंद्रीय बैंकों के बीच समन्वय स्थापित कर सकते हैं क्रम में खुद को विनिमय दरों को प्रभावित करने के लिए। बातें आप के बाजारों में अपने आप को विसर्जित कर दिया जाएगा observeas की है कि दोनों अपने उपकरणों के लिए उन्हें छोड़ने और उन्हें अनिवार्य रूप से नियंत्रित कर अवांछित परिणामों के लिए नेतृत्व करने का प्रयास किया है।

1970 के दशक के तेल संकट के परिणामों में से एक petrodollar रीसाइक्लिंग का एक परिणाम के रूप में आया था। तथ्य यह है कि तेल अमेरिकी डॉलर में कीमत है wealthwhen तेल की कीमत काफी बढ़ गया था का एक बड़ा सौदा जमते ओपेक राष्ट्रों का नेतृत्व किया। OPEC'spetrodollarsinevitably आंशिक रूप से अपने स्वयं के घरेलू infrastructures में इस पूंजी पुनर्निवेश करने के लिए नहीं चुनने के कई ओपेक राष्ट्रों के कारण बैंकिंग प्रणाली में वापस अपना रास्ता मिल गया। जमा ofpetrodollar भारी आमद काफी बैंकों की ऋण क्षमता में वृद्धि हुई है, और औद्योगिक देशों के बीच ऋण के लिए मांग के साथ मंदी के दौरान गिर गया था, इससे पैसे की एक बड़ी राशि बाहर उधार दिया था तेजी से लैटिन अमेरिकी देशों industrialising करने के लिए।

लैटिन अमेरिका 1930 के बाद से विनिर्माण क्षेत्र में आई तेजी के बारे में कुछ अनुभव किया गया था। अपने नव औद्योगीकृत अर्थव्यवस्थाओं buildingdomestic उद्योगों द्वारा विकसित दुनिया से आयातित उपभोक्ता वस्तुओं पर अपनी निर्भरता को तोड़ने के इस मांग को खिलाने के लिए पर ध्यान केंद्रित किया गया था। (आईएसआई) के आयात प्रतिस्थापन औद्योगीकरण की यह प्रक्रिया इस तरह मैक्सिको, ब्राजील और अर्जेंटीना जैसे देशों के लिए तेजी से विकास के लिए लाया गया था, लेकिन इस तरह की कारों के रूप में भारी उपभोक्ता वस्तुओं के निर्माण inthe नए सिरे से निवेश के बिना possiblefuture विकास के मामले में एक छत होने जा रही थी।

तेल की कीमतों और दक्षिण अमेरिकी तेल उत्पादकों सुस्त ओपेक देशों द्वारा छोड़ा उठा और संयुक्त States.This स्थिति के लिए तेल का एक बड़ा सौदा का निर्यात करने के लिए नेतृत्व वैश्विक उत्पादन में कमी के बढ़ते 1973 के तेल संकट के दौरान अल्पकालिक बर्बाद हो गया था हालांकि, और जैसा कि बढ़ी हुई कीमतों संकट और उत्पादन के बाद बसे मध्य पूर्व में फिर से ऊपर ramped किया गया था, ऐसे मेक्सिको के रूप में अर्थव्यवस्थाओं को आर्थिक रूप से अस्थिर हो गया। तेल के अन्य दक्षिण अमेरिकी शुद्ध आयातक संकट और उच्च ऋण चुकौती संकट के बाद के दौरान ईंधन के बिल में वृद्धि से पीड़ित के रूप में उनके पश्चिमी लेनदारों ब्याज दरों उठाया।

चुनाव आयात प्रतिस्थापन औद्योगीकरण को आगे बढ़ाने के बजाय संचालित अर्थव्यवस्थाओं को निर्यात करने के संक्रमण पर ले जाने के लिए, शायद आंशिक रूप से समय की वैश्विक आर्थिक माहौल से निर्णय लिया गया। गंभीर मंदी जो तेल के झटके के मद्देनजर विकसित देशों मारा था मतलब है कि आयात के लिए मांग तेजी से गिर गया था, के रूप में मांग forraw सामग्री, जो भी दक्षिण अमेरिका के निर्यात बाजार में चोट लगी थी।

जहां तेजतर्रार नीतियों फेड अध्यक्ष पॉल वोल्कर द्वारा शुरू की गई थी मुद्रास्फीतिजनित मंदी (वाणिज्यिक बैंकों कि दक्षिण Americ करने के लिए पैसे व्रत था की सबसे कम करने के लिए, पश्चिम में बढ़ती विशेष रूप से संयुक्त राज्य अमेरिका में ब्याज दरों के साथएक अमेरिकी थे और जापानी), सर्विसिंग theseloans की लागत काफी बढ़ गई। बढ़ती ब्याज दरों में भी अमेरिकी डॉलर है, जो लैटिन अमेरिकी विनिमय दर पर दबाव डाल दिया है, आगे दोनों अपने कर्ज का मान और उनके भुगतान की लागत में वृद्धि में विश्वास बहाल मदद की थी। 1975 से 1983 तक लैटिन अमेरिका के ऋण 75 अरब डॉलर से $ 315 अरब से चला गया था, बाद चित्रा क्षेत्र के सकल घरेलू उत्पाद का लगभग 50% किया जा रहा है। उन ऋणों सर्विसिंग की वार्षिक लागत भी 1982 में 66 अरब $ करने के लिए 1975 में $ 12 अरब से बढ़ी थी।

1982 के अगस्त में यह वित्त मेक्सिको के मंत्री, यीशु सिल्वा-Herzog द्वारा घोषणा की गई थी, उस देश को अपनी मौजूदा ऋण सर्विसिंग जारी रखने में सक्षम नहीं होगा। ऋण बाजार में रात भर बिखर गया। वाणिज्यिक बैंकों क्षेत्र के लिए ऋण देने बंद कर दिया और मौजूदा ऋण के अधिकांश के रूप में प्रकृति में लघु अवधि के थे, तथ्य यह है कि बैंकों के लिए उन्हें पुनर्वित्त करने के लिए मना कर रहे थे एक बार में सभी की वजह से किया जा रहा है कर्ज के अरबों डॉलर का नेतृत्व किया।

परिणामस्वरूप संकट region'shistory में सबसे खराब होगा। बेरोजगारी को रोकने के लिए विकास के लिए जमीन को गोली मार दी, आय और खर्च करने की शक्ति घटी है, और गरीबी में वृद्धि हुई है के रूप में सामाजिक कार्यक्रमों ऋण चुकौती के पक्ष में छोड़ दिया गया। के बीच 1982 और 1985 लैटिन अमेरिकी अर्थव्यवस्था लगभग 9 प्रतिशत की कमी आई। आदेश में मौजूदा ऋण पुनर्वित्त करने के लिए देशों में अंतरराष्ट्रीय मुद्रा कोष (आईएमएफ) में कदम है और मितव्ययिता के उपाय और देश भर में व्यापक सुधारों, जिनमें से सबसे उल्लेखनीय आयात प्रतिस्थापन के परित्याग थे शुरू करने की अनुमति देता है और साथ ही बहुत सख्त शर्तों को स्वीकार करने के लिए आवश्यक थे मुक्त बाजार पूंजीवाद के पक्ष में औद्योगीकरण और उद्योग के निजीकरण।

1997 के एशियाई वित्तीय संकट

एशियाई वित्तीय संकट 1997-98 में हुई और पता चला बस कैसे परस्पर वैश्विक मुद्रा बाजार हैं। विदेशी मुद्रा के इस संक्षिप्त इतिहास में हमारी चल रही विषयों में से एक है कि कैसे केंद्रीय बैंकों और सरकारों बाजार में हस्तक्षेप करने की मांग की है किया गया है, एशियाई संकट एक बार और सभी के लिए कैसे पता चला शक्तिहीन इन संस्थानों जब भारी बाजार की शक्तियों और unsustainable मूल सिद्धांतों के खिलाफ कार्रवाई करने का प्रयास हो सकता है।

संकट के लिए दक्षिण पूर्व एशिया की अर्थव्यवस्थाओं के लिए अग्रणी निवेशकों को अपने प्रभावशाली वृद्धि दर के कारण के लिए विशेष रूप से आकर्षक हो गया था। चार एशियाई टाइगर्स (हांगकांग, सिंगापुर, दक्षिण कोरिया और ताइवान) तेजी से दुर्जेय वैश्विक वित्त और विनिर्माण क्षेत्र में विशेषज्ञता अर्थव्यवस्थाओं में विकसित किया था, बारीकी से क्या मलेशिया, इंडोनेशिया, थाईलैंड और फिलीपींस के बाघ शावक अर्थव्यवस्थाओं के रूप में जाना जाने लगा द्वारा पीछा किया। इन अर्थव्यवस्थाओं में विशेष रूप से वे बनाए रखा ऊंची ब्याज दरों की वजह से तेजी से विस्तार और सट्टा निवेश का एक बड़ा सौदा को आकर्षित कर रहे थे गया था। थाईलैंड में अपने आप में एक आर्थिक चमत्कार था, एक दशक से भी अधिक संकट पूर्ववर्ती के लिए प्रति वर्ष 10 बस के नीचे% की वृद्धि का अनुभव। यह भी अंततः कमजोर कड़ी है कि प्रस्ताव में दुर्घटना सेट साबित होगा।

संकट के सटीक कारणों रहे हैं, निश्चित रूप से, कई और अभी भी बहस भड़काने; हालांकि टिकाऊ नहीं परिसंपत्ति बुलबुले ईंधन भरने गर्म पैसे का एक संयोजन, गरीब उधार प्रथाओं, गैर-निष्पादित ऋण के लिए अग्रणी चालू खाता घाटा, येन और रॅन्मिन्बी के अवमूल्यन के गुब्बारों, और अमेरिकी मंदी से उबरने के सभी कारकों योगदान के रूप में उद्धृत कर रहे हैं।

विदेशी निवेश की भारी आमद वहाँ नहीं बल्कि सबसे योग्य और सबसे अच्छा भुगतान करने में सक्षम लोगों की तुलना में, विकास के लिए ऋण के लिए उपलब्ध राजधानी, जिनमें से कई सरकारी और बैंकिंग अधिकारियों के nepotistic संबंधों के साथ व्यक्तियों के हाथों में समाप्त हो गया का एक बड़ा सौदा किया जा रहा करने के लिए नेतृत्व किया था उन्हें वापस। थाईलैंड, दक्षिण कोरिया और इंडोनेशिया बहुत भारी चालू खाता घाटे में चल रहे थे, थाईलैंड के विशेष रूप से देश के सकल घरेलू उत्पाद का 8% के आसपास का प्रतिनिधित्व किया और दुर्घटना से पहले बस के नीचे $ 15 अरब पर पहुंच गई। प्लाजा समझौते के मद्देनजर येन और रॅन्मिन्बी और अमेरिकी डॉलर के बाद मजबूत बनाने के अवमूल्यन एशियाई निर्यात अब तक कम प्रतिस्पर्धी बना दिया है। यह आगे इस क्षेत्र में चालू खाता घाटा और बढ़ा दिया। फेडरल रिजर्व की ब्याज दर में बढ़ोतरी, जो अमेरिकी अर्थव्यवस्था में वापस राजधानी उड़ान के लिए नेतृत्व किया है, और आप है कि 14 मई और 15 1997 के सट्टा हमलों में जिसके परिणामस्वरूप विश्वास के एक बड़े पैमाने पर नुकसान है, जो अंततः वजह से नेतृत्व करने के लिए परिस्थितियों के एक समानता है फैक्टर में थाई बात का अवमूल्यन।

विदेशी मुद्रा भंडार की कमी थाई सरकार इन हमलों का सामना करने में असमर्थ बात का समर्थन करने का गाया, मुद्रा अंतत: 2 जुलाई 1997 को फ्लोट करने के लिए अनुमति दी गई थी, और तेजी से अपने मूल्य के आधे से अधिक खो दिया है, जबकि थाई शेयर बाजार गिरा 75% से।

थाई दुर्घटना के कई महीनों के भीतर इंडोनेशियाई रुपिया और शेयर बाजार में रिकॉर्ड निचले स्तर पर पहुंच गया, देश के सकल घरेलू उत्पाद में उस वर्ष के आसपास 13.5% से अनुबंध करने के कारण।

दक्षिण कोरियाई भी खो जीता डॉलर के मुकाबले इसकी कीमत के आधे से अधिक, देश की क्रेडिट रेटिंग डाउनग्रेड किया गया थादो बार और अपनी मोटर उद्योग में विलय और अधिग्रहण की एक श्रृंखला के द्वारा जीवित रखा गया था।

ये तीन अर्थव्यवस्थाओं में सबसे खराब क्षेत्र के लिए आर्थिक संतुलन बहाल करने के संकट से प्रभावित हो रहे हैं, और एक $ 40 अरब अंतरराष्ट्रीय मुद्रा कोष (आईएमएफ) की पहल के लाभार्थियों थे। हालांकि तोड़े पर संकट के प्रभाव दूरगामी थे और एक सामान्य आर्थिक मंदी है कि दुनिया भर में महसूस किया गया करने के लिए नेतृत्व किया। निवेशकों को तेजी जोखिम खिलाफ हो गया था जब यह विकासशील बाजारों के लिए आया था। आगामी आर्थिक मंदी भी तेल ड्रॉप करने की कीमत का कारण बना और 1998 की रूसी वित्तीय संकट में एक योगदान कारक था।

दशक एशियाई संकट के बाद में इस क्षेत्र के कई देशों में काफी कम एक आर्थिक उत्तेजक के रूप में गर्म पैसे पर निर्भर होने के लिए कदम उठाए। उन्होंने यह भी चालू खाता अधिशेष को चलाने के लिए शुरू किया और अपने विदेशी मुद्रा भंडार को बनाया इतनी के रूप में भविष्य सट्टा हमलों की स्थिति में उनके संबंधित मुद्राओं का समर्थन करने में सक्षम हो। इन उपायों का एक सीधा परिणाम के रूप में एशिया में कहीं बेहतर 2008 के वैश्विक वित्तीय संकट के नीचे दी गई तालिका 2004 से वर्तमान समय तक चीन की बढ़ती विदेशी मुद्रा भंडार की हद तक पता चलता मौसम में सक्षम था।

चीन FX भंडार% दुनिया कुल के रूप में


다음은 당신이 지금 무역 자신을 준비하고 외환 시장 주도 주요 역사 발전의 일부에 대한 간략한 개요입니다.

브레튼 우즈는 1944 년 USD는 세계의 준비 통화가된다.

년 7 월 1944 년 제 2 차 세계 대전은 여전히 ​​유럽 및 동남 아시아에서 성난와 유엔 통화 금융 회의에 대한 브레튼, 뉴 햄프셔, 미국 마운트 워싱턴 호텔에서 소집 (44) 연합 국가에서 730 대표. 브레튼 우즈뿐만 아니라, 전쟁의 여파로 국제 경제를 지배 할뿐만 아니라, 생각 많은 양 세계 대전에 공헌 한 경제적 차별과 무역 전쟁의 고립주의 정책을 해결하는 방법에 대한 합의에 도달하기위한 시도였다 대공황에있다. 따라서, (다른 국가의 비용으로 국가의 경제 불황을 완화 정책) "네 이웃의 정책을 거지", 그리고 국가 간의 무역의 자유로운 흐름을 장려으로 알려지게 한 것을 근절, 회의에 대한 초점이되었다 . 계약에 필수은 통화 값 또는 경쟁적인 평가 절하의 큰 변동을 방지하기 위해 장소에서 보호 무역을 촉진하기 결제의 국제 시스템이다. 이러한 모든 이유 브레튼 우즈는 외환 시장의 발전에 중요한 이정표, 실제로 우리가 오늘이 글로벌 금융 시스템이었다.

그것은 포괄적 인 금융 시스템이 국민 국가 사이에 협상했던 처음, 브레튼 우즈 시스템의 핵심 포인트의 대부분이 이후 포기하고, 비록 그 유산은에 상승을 준 기관에에 살고있다. 년 7 월 1944 년 22 일 브레튼 우즈에서 도달 한 합의는 국제 통화 기금 (IMF), 부흥 개발 (세계 은행 (World Bank)의 지금 부분) 국제 은행과 관세 및 무역에 관한 일반 협정의 창조되었다 (GATT).

브레튼 우즈 협정의 핵심은 통화 값 모든했다 미국 달러에 말뚝을 박는 국가 간 고정 환율의 시스템 및 온스 당 $ (35) 달러의 고정 비율로 금에 대한 미국 달러의 태환했다. 이 금은 이전의 금본위 제에서 연주했다고 역할을했다 이것은 효과적으로 미국 달러는 세계 준비 통화했다. 전세계 통화되기 또한, 금 호환성이 높은 구매력 그것을 통화를 만들어졌다. 또한, 방법 다른 통화는 자신의 고정 금리와 각, 거기에 말뚝을 박는 국제 거래의 대부분은 미국 달러로 표시 한 것을 의미했다. 충돌은 미국에 빚을 많이도했다가 차 세계 대전의 여파로 유럽의 힘이 가장 영향을 고려, 지정 학적 및 경제 환경은 세계 초강대국으로서 미국의 상승에 대한 절대적 이상적이었다. 영국은이 기간 동안 세계 준비 통화로 장소의 자부심을 복용 스털링과 19 세기와 20 세기 초반의 지배적 인 경제적 힘이었던 반면, 20 세기 후반은 지배가 미국에 전달 볼 것입니다.

포스트 브레튼 우즈. 자유 시장 자본주의의 상승.

브레튼 우즈되는이 미국 대통령 리처드 닉슨에 의해 중재 단명 스미소니언 협정으로 대체되었다 가리 1971 년까지 지속될 것이다. 그러나 브레튼 우즈의 황금 시대는 정말로이 될 때까지이 글로벌 생산과 무역의 지속적인 개선, 그리고 계약의 일부가 전체 태환을 즐기고 있었다 1959 년 이후 모든 통화에서 1968 년까지 지속되었다. 그러나 결국 시스템이 미국 펀드 유럽의 회복을 도와 금융 시스템의 액체를 유지하기 위해 지불 적자의 큰 균형을 실행했다는 사실을 흐트러지게 할 진짜 문제가 될 증명 금 달러의 관계였다 . 경제학자들은 사전에 10 년 이상이 사태를 예견하고, 실제로 온스 당 $ 35 금을 유지하는 문제까지 다시 1950 년대 후반과 같은 실제 문제였다.

브레튼 우즈와 함께 가장 큰 문제는 아마도 가장 로베르 트리 핀, 나중에 Triffin의 딜레마로 알려지게 될지의 쓴 경제학자에 의해 1960 년에 진술했다. 간단히 말해, Triffin의 딜레마는 미국의 적자가 경제 성장과 금융 시스템의 유동성에 필수적이라고 주장하지만, 유럽의 전후 복구를 돕고하였습니다 결국 매우 적자는 세계와 미국 달러에 대한 신뢰를 훼손하는 결합했다 통화를 예약, 결국 대폭적인 금융 불안으로 이어질 수 있습니다.

미국 달러는 금 태환을 즐길 수있는 유일한 통화이며, 제 2 차 세계 대전 말에 미국은 세계 금 매장량의 약 65 %를 열었다. 그러나 인플레이션은 훨씬 더 많은 금을 생산하는 경제적되지 않는, 그리고 글로벌 금융 SYST에 홍수가 점점 더 많은 미국 달러로 인도했다그들, 미국의 금 보유고는 거의가 미국이 약속 달러 홀더 달러 태환을 적용하고자한다 충족 할 수없는 것이 명백 해졌다로서 달러의 신뢰가 약 해지는 것을 시작 꼼짝하지 않습니다. 이 브레튼 우즈 속도로 금을 구입 한 후 판매하는 저렴 어디에 또한, (브레튼 우즈 속도에 따라 중앙 은행이 실시한 거래에서 별도) 금 거래 된에 자유 시장이 있다는 사실은, 상황에지도 공개 시장에에.

1971 미국은 외국 미국 달러 매장량의 22 %를 커버하기에 충분한 금을 보유하고 $ (56) 억 예비 적자를 실행했다. 대통령 린든 B. 존슨에 의해 도입 된 사회 전체의 사업 자금으로 사용 된이 나라의 성장 공공 부채뿐만 아니라 지속적인 베트남 전쟁에 추가하고는 브레튼 우즈 체제가지지 할 수없는이되었다 명확하게되었다. 1967 년 11 월에 영국은 $ 2.40에 $ 2.80에서 영화를 평가 절하. 1968 년 11 월에 교환 위기는 프랑스어, 독일어 및 영국 시장의 가까이되었다. 1968 년 8 월 프랑스 프랑은 0.16 그램 프랑 당 금 0.18 그램에서 평가 절하했다. 같은 해 10 월 독일의 도이치 마크는 $ 0.273에 $ 0.25에서 재평가되었다. 마지막으로 1971 년 5 월에 도이치 마크와 네덜란드의 은화가 떠 있었다. 8 월 15 일 1971 년 미국 대통령 리처드 닉슨은 10 %의 수입 관세를 부과하고 일시적으로 임금과 가격을 잠그는뿐만 아니라 미국 달러의 금 태환을 철회했다. 이것은 닉슨 쇼크로 알려지게되었다 자신의 통화를 떠 달러를 구입하여 중간에 시작하는 프랑스를 제외한 모든 주요 경제 능력을 일으켰습니다.

1971 년 12 월 스미소니언 협정은 G-10 국가에 의해 서명되었다. 더 정확하게 1970 년대 초반의 시장 압력을 반영하기 위해 고정 비율을 조정하여 살아 브레튼 우즈 체제를 유지하는 시도였다. 달러는 다른 나라가 그들의 고정 금리를 재조정하는 데 동의로, 온스 당 $ (38)의 새로운 가격에 금을 다시 불렀고하고 오히려 브레튼 우즈에서 허용하는 1 % 범위보다 2.25 %의 범위 내에서 변동 하였다 새로 이에 따라 달러를 평가 절하. 스미소니언 협정은 브레튼 우즈에 있었다 가장 큰 차이점은 미국 달러가 더 – 더 이상은 골드로 변환 수 없다고했다. 스미소니언 협정은 세계 통화 사이의 관계를 조정하는 동안, 그것은 처음부터 달러의 평가 절하 주도했던 근본적인 불균형을 해결하지 않았다. 미국은 엄청난 적자를 실행뿐만 아니라 증가하는 것을 계속 돈을 그들이에서 달러에 있었던 것에 따라,이 감상에서 자신의 통화를 유지하기 위해 개입 강제 다른 중앙 은행에지도, 인플레이션 속도로 공급을 불렀고 고정 된 속도. 1972함으로써 영화는 마침내 달러에 떠 하였다. 금 값 상승 (또한 달러에 대해 재평가하는 모든 주요 통화의 원인) 달러가 온스 당 $ 42.22에서 1972 년 2 월 다시 재평가 할 필요가되었다. 같은 해 3 월까지, 유럽 중앙 은행의 거대한 개입 후, 약 $ 35 억 비용이 고정 환율 시스템은 완전히 붕괴와 미국 달러의 가치는 이제부터 자유 시장 경제에 의해 결정하는 것이 었습니다.

석유 수출국기구 (OPEC)와 '73의 석유 위기.

지금까지 우리는 우리의 이야기에서 중요한 플레이어를 간과했다. 금은 외환의 역사에 많은 기능을 경우 귀중한 산업의 바퀴에 매우 중요 한 후 오일은 확실히 자신의 섹션을 가치가있다. 우리가 지금은 그렇지 오일이 사건을 과장하지 않는 것입니다 위해이었다 불가능했을 것 알고 그 자유 시장 자본주의를 말합니다. 골드는 국제 통화 시스템의 근간이었다 기간을 즐겼다 수 있지만, 글로벌 경제의 성장은 문자 및 비 유적으로 오일에 의해 주도되었다.

차 세계 대전에 미국의 후반 항목, 그 이후의 재정 상태와 브레튼 우즈의 서명과 준비 통화로서의 지위가 종종 초강대국 지위의 상승을 위해 요인을 기여로 인용된다. 그러나 미국은 그냥 빚 유럽의 많은으로 차 세계 대전 상대적으로 상처에서 등장하고,하지 않았다 위안화 글로벌 통화 시스템의 중심; 미국의 상승은 빠르게 에너지의 국가의 주요 소스로 석탄을 대체 자신의 석유 매장량의 발견과 일치한다. 19 세기 대영 제국에 속한 것처럼; 제국, 그것은 석탄에 의해 구동, 주목해야한다. 20 세기는 미국에 속하는 것이고, 석유의 세기가 될 것입니다.

우리가 이미 살펴 보았다 사건을 배경으로, 그것은 포스트 차 세계 대전 년간 석유 계속 증가하는 수요를 본 것을 명심하는 것이 중요합니다. 제 2 차 세계 대전 말 기름의 글로벌 소비가 배 스미소니언 협정의 죽음, 그리고 그것을 개월 증가에 대한 수요 사이다섯 배 이상 재. 차 세계 대전 오일이 빠르게 석탄을 대체 한 후, 석탄보다 수송하기 쉽게, 저렴하고 풍부한이고, 또한 스위치를 만들기 위해 선택한 국가 생산성의 측면에서 경쟁 우위를 부여. 배럴의 수백만에 따라 수백만 전후 재건, 경제 회복과 글로벌 성장에 연료를 공급, 중동과 베네수엘라에서 흘렀다.

기름의 확산 흡수도 점차 석유 생산 국가에서 일정한 저렴한 공급에 많은 나라가 점점 더 의존하게 힘의 균형을 변화의 영향을 미쳤다. 아랍 석유 수출국기구 (OPEC)의 회원은 "석유 무기"로 알려지게 무엇을 사용하려고 처음으로 1967 년 6 월의 6 일 전쟁의 시작 후 하루 일찍이었다. 이집트 요르단과 시리아 지역에 대한 이스라엘의 침공에 대응하여 석유 수출국기구 (OPEC) 회원은 약 60 % 감소했다 아랍 석유 공급 이스라엘과 일 이내에 지원하는 것으로 간주 모든 국가에 대한 석유 금수 조치를 발표했다. 남북 전쟁이 매일 글로벌 공급 체인에서 원유의 추가 50 만 배럴을 제거, 다음 달 나이지리아에서 들어 오면서 상황은 악화 위협했다. 첫 번째 석유 금수 조치로 인해 상대적으로 건강한 매장량의 존재뿐만 아니라 대부분의 금수 조치에 의해 영향을받는 지역에 대한 공급의 재 라우팅 짧은 수명이 크게 실패 할 것입니다. 그러나 주위에 무게를 던지고에서 석유 수출국기구 (OPEC)의 두 번째 시도는 훨씬 더 불안정 영향을 미칠 것입니다.

1967 1973 년 사이에 싼 석유에 대한 세계 경제의 의존은 위험 낮은 수준에 잉여 생산 능력 감소했다. 1970 년이 하루 50 만 배럴로 줄어들었던 1973에 의해 하루 잉여 능력 (미국 제외)의 약 3 백만 배럴이 있었다. 석유 수출국기구 (OPEC)가 10 월 17 일 1973에 두 번째의 '오일 무기 "를 휘둘렀다 때, 말뚝은 1967 년에했던 것보다 훨씬 높은 것이다.

수렴 요소의 수는 '73의 석유 위기에 기여했다. OPEC과 가격에 대한 서방 석유 회사와 생산 사이의 긴장 협상에 진행 얼마 동안 있었다. 또한, 1971 년 리처드 닉슨 대통령이 금에 미국 달러의 태환을 인출하여 브레튼 우즈 체제에 종지부를 찍을, 기름이 때문에 산유국 영향을 계속되었다 피할 수없는 미국 달러 평가 절하 미국 달러 가격 (정지하고는한다)를. 이에 (지속적으로 이후 감소) 미국의 석유 생산은 1970 년 하루 약 10 만 배럴에 뾰족 사실을 추가하고 그 1973에 의해 미국이 실제로 공급에 차질이 매우 취약하고, 하루에 600 만 배럴을 수입하고, 당신은 완벽한 폭풍을위한 이상적인 조건을 가지고있다.

1981 년 10 월 6 일, 욤 키퍼의 유대인의 거룩한 날 동안 이집트와 시리아 6 년 이전에 6 일 전쟁 중에 이스라엘에 의해 점령되었던 이스라엘의 영토를 침공. 10 월 17 일, 충돌 동안 이스라엘의 미국 지원에 대한 응답으로, OPEC뿐만 아니라 미국과 충돌하는 동안 이스라엘을 지원했던 다른 나라에 대해 금수 조치를 부과, 70 %가 석유의 가격을 올렸다. 전쟁은 10 월 말까지 끝날 것이다, 그러나 OPEC는 코스를 변경하지 않았다. 같은 해 11 월 OPEC은 25 % 석유 생산을 절단하고, 추가로 5 % 인하를 위협했다. 12 월에 유가는 다시 두 배가되었다. 이스라엘이 수에즈 운하의 동쪽에 다시 군대를 끌어하기로 합의 때 1월으로, 기름의 가격은 위기가 시작되기 전에이 있었다보다 4 배 높았다.

이 기간 동안 석유 생산의 태도는 1973 년 12 월에 뉴욕 타임즈에 의해 공개 된이란의 샤에서 기억에 남는 따옴표로 요약 될 수있다 :

"물론 [유가]가 확실히 … 상승 할 것입니다! … 당신 [서양]를 300 %로 우리를 판매 밀 가격 상승, 그리고 … 당신은 우리의 원유를 구입하고 판매하는 설탕과 시멘트 같은 다시 우리에게, 수백 번 당신이 우리에게 지불 한 가격에, 석유 화학으로 정제 … 지금부터, 당신은 기름을 위해 더 많은 돈을 지불해야하는 것이 공평합니다. 의 10 배를 가정 해 봅시다. "

이란은 충돌을 통해 서쪽에 기름을 제공하기 위해 계속 출항 금지에 참가하지만, 싼 석유의 시대는 끝났다 모두가 그것을 알고 있는지 분명하지 않았다.

오일 위기는 키 여러 가지 방법으로 지정 학적 풍경과 세계 경제를 변경했습니다. 금수 조치는 인플레이션, "스태그플레이션"로 알려지게되었다 상황을 야기하면서 웨스트 둔화하는 경제 성장을 야기 후 비정상적으로 가격이되는 OPEC 국가들이 석유를 판매했다. 또한, 유가의 네 배로 바로 중동의 석유 수출 국가에 서구 자본의 거대한 흐름 주도의 큰 거래는 또한이 지역에서 긴장을 악화 무기와 기술을 보냈다 및 증가 된 미국 militar 선도Y 존재. 기름,뿐만 아니라 일관된 공급의 가격은, 선진국의 의제에 집중적으로 파악하기 시작, 등은 금지로 인한 충격이었다. 우리의 관점에서 연결하는 도트의 가장 눈에 띄는처럼 보일 수 있지만,에도가 위기, 유가에 이르기까지 눈부신 징후가 있었다 공급이 오늘날 1973 전에 관심의 주제 결코 없었다. 요즘은 수요와 공급의 균형이 때문에 (이 이후에 더) 유가와 상관 관계 방법 통화 이해하기 위해 외환 상인으로 당신을 위해 중요하다고 섬세한뿐 아니라 공급에 영향을 미칠 수있는 글로벌 이벤트에 뒤지지 않도록하는 것입니다 . 마지막으로 1973 년의 석유 위기는 에너지 절약, 당시 사람들의 어휘에서 크게 결석 기간, 우리는 점점 더 가까이 우리의 행성의 화석 연료 매장량 고갈로 이동 만 더 긴급한 성장 우선했다.

협동 조합 중앙 은행 개입. 1985 년 플라자 합의.

당신은 우리가 지금까지 설명 한 외환의 짧은 역사에 직장에서 흥미로운 동적을 관찰 할 수있다; 자유 시장 자체를 규제하도록 허용하는 명백한 규제와 통제, 대 자유 방임 접근 방식의 필요성 사이의 특정 풀과 푸시. 당신이 그렇게 할 당신이 맞다이 테마를 발견 한 경우, 두 개의 반대 드라이브는 경제 위기의 여파로 전 가장 보컬의 지지자로, 항상 존재하고, 모든 것이 잘 때 후자 보이는위한 옹호자들은 권한없이 자기하기 세계 경제입니다. 처음에 브레튼 우즈 주도하고, 닉슨은 스미스 소니 언 계약에 고정 환율을 유지하기를 원하는에 대한 두려움, 자신에게 라이벌 통화 및 다른 대립 무역 관행 사이의 경쟁 평가 절하를 조절하기 위해 떠나는 경우 글로벌 불안정해질 것이라는 점을 정확하게했다. 반대로, 브레튼 우즈과 스미소니언 협정 모두의 짧은 오심이 내키지 또는 수없는 시장으로 눈부시게 명백하고, 그것을 조절하기 위해 부과 된 바로 그 고정 된 관계에 잠겨있다. 그리고 다시, 세계 주요 통화의 자유 부동과 플라자 합의 사이의 기간은 간단 수급 효율적인 시장을 규제하는 데 필요한 모든 것을 신화에 거짓말을 줄 것입니다.

우리는 이미 지불 자신의 균형을 화나게, 1973 년 위기 이후 석유 가격의 네 배 증가는 선진국에 대한 증가 된 수입 지출의 결과 1971 년 브레튼 우즈의 포기 이후 세계 경제에 영향을 미칠 최초의 주요 위기에서 보았다 . 그 오일 달러로 가격이 책정됩니다, 그래서 OPEC 국가 (petrodollar 재활용)에 의해 개최 달러의 재활용은 필연적으로 미국이 상당한 무역 적자를 실행하는 것을 계속하더라도 H2 미국 달러에지도 기억합니다.

이 성장 적자가 투자자의 신뢰를 침식으로 1970 년대 후반에 미국 달러 가치에 빠질 것입니다. 이는이란 혁명과 석유 수출국기구 (OPEC)가 다시 기름의 가격을 올렸다 1979 년의 두 번째 오일 쇼크에 의해 악화 될 것이다. 그러나 1980 년대 초에서이란 – 이라크 전쟁의 발발 후 안전한 피난처 통화로 달러에 대한 새로운 관심, 도움 달러 강도와 함께 연방 준비 제도 이사회 (FRB) 의장 폴 볼커에서 매파적인 자세가 돌아갑니다. 1980은 또한 소련 사회주의 연방 공화국, 베네수엘라, 멕시코, 나이지리아,뿐만 아니라 알래스카와 북해 석유의 항목에서 증가 된 출력으로 기름을위한 분수령이 될 것이다, 유가 20 년 하락의 시작과 이완을 침전 석유 수출국기구 (OPEC)의 그립.

그의 정책의 바람직하지 않은 결과가 달러가 과대 평가되었다이었다 비록 미국의 금리 인상으로 스태그플레이션을 중단하는 볼커의 임무는 성공적이었다. 수입은 미국의 무역 수지에 더 압력을 넣어하는 저렴한되었다 동안이, 비용과 경쟁력 (특히 미국 자동차) 인 미국 수출의 결과. 1980 년과 1985 년 사이 미국 달러는 엔, 도이치 마크, 스털링과 프랑스 프랑에 대해 약 50 %에 의해 평가.

이 뉴욕의 플라자 호텔에서 서명 되었기 때문에 소위 플라자 협정은 미국 달러를 평가 절하에 의해 동기화에 다시 미국, 일본, 서독, 영국, 프랑스의 경제를 가져 오는 시도했다. 계약이 이루어진 경우 경제가 약 3 % 성장하는 동안 미국의 경상 수지 적자는 미국의 GDP의 3.5 % 주위에 도달했다. 유럽은 다른 한편으로는 큰 무역 흑자를 가지고 있었고, 약 -0.7 %의 마이너스 성장을 경험했다. 균형을 시정하기 위해, G-5 세금 및 공공 지출 삭감, 민간 부문의 확장과 시장의 최대 개방의 혼합물에 동의했다.

앞으로 몇 년 동안 미국 달러는 G-5 국가의 나머지 부분에 대해 50 % 절하 것입니다. 1987 일본 엔은 달러 당 150 달러 당 242에서 갔다. 유럽과 미국의 무역 적자는 성공적 아니지만 일본으로 감소했다.

미국 달러는 계속 것이다(가) 다음 G-6는 미국 달러의 하락을 중단하기위한 노력의 일환이었다 루브르 협정을 협상하라는 메시지가 합의 된 목표를 넘어 드롭 inue. 이 플라자 협정의 평가 절하보다 훨씬 난이도가 제안 인 것을 입증 할 것입니다. 플라자 협정이 체결 될 때 달러는 이미 시간에 하락세의 중간에 있었던 데에이 때문이다. 한편 루브르 협정은 이미 잘 확립 된 경향을 반대하고 세계 6 위 경제의 경제 정책의 지속적인 협력을 통해이를 시도 할 것입니다. 1988 달러 121 엔, 1.57 도이치 마크 가치가 있었다. 미국 금리의 급격한 증가는 경기 침체를 중지하고 달러를 강화 할 수있는 유일한 일이었다.

플라자 협정은 외환 시장의 발전에 중요한 역사적 이정표였다. 그것은 국가 통화 가치에 영향을 미칠 수 있도록 적극적으로 조율 된 방식으로 개입하기로 합의했다 처음으로, 그것은 중앙 은행의 개입이 세계 경제의 이익에 국경을 통해 조율 될 수있는 방법의 예이었다. 세계화의 광범위한 결과는 모두가 볼 수 있도록이 있었고, 시장이 원활하고 효율적으로 실행하기 위해 가끔 안내 손을 필요로 표시했을 때 그것은 또한 역사의 순간이었다.

라틴 아메리카 채무 위기

라틴 아메리카의 많은 삶을 마르게하고 수많은 시민들의 기회를 질식 심각한 재정 위기에 의해 영향을받은 1980 년대에, 그것은 라 DécadaPerdida, 또는 잃어버린 10 년으로 알려지게된다.

하나의 놀람이 할 수있는 지금까지 우리는 오늘날의 글로벌 현실, 그것은 대공황까지 이어지는 "거지 네 이웃"정책에서 개발 한 방법을 추적, 세계 경제의 윤곽을 스케치 한 노크에있는 효과 행성 주위를 느꼈다. 우리는 몇 가지의 손에 가치있는 상품이 세계의 나머지를 통해 무기 wieldedlike 수있는 방법을 보았다, 우리는 풀 보았고, 규제와 자유 시장 사이의 동적 밀어 중앙 은행 사이에서 조정하는 방법을 관찰 한 순서 자체는 환율에 영향을 미칠 수 있습니다. 당신이 시장에 자신을 몰입 observeas 것 중 하나는 모두 자신의 장치로 떠나 필연적으로 그들을 통제 바람직하지 않은 결과로 이어질을 시도하는 것입니다.

1970 년대의 석유 위기의 결과 중 하나는 petrodollar 재활용의 결과로 약왔다. 오일 달러에 가격이 책정됩니다 사실은 석유의 가격이 급격하게 증가 wealthwhen의 큰 거래를 축적 OPEC 국가로 이끌어 냈다. OPEC'spetrodollarsinevitably 부분적으로 자신의 국내 인프라에이 자금을 재투자하지 말인가 많은 석유 수출국기구 (OPEC) 국가로, 다시 금융 시스템에 그들의 방법을 발견했다. 예금 ofpetrodollar 대규모 유입은 크게 은행의 대출 능력을 증가하고 산업화 된 국가 간의 대출에 대한 수요가 경기 침체 동안 하락하는 데에,이 돈 많은 양의 신속 라틴 아메리카 국가를 산업화하기 위해 밖으로 대여했다.

라틴 아메리카는 이후 1930 년대에서 제조 붐의 무언가를 경험했다. 새롭게 선진국이 수요를 공급하기 위해 buildingdomestic 산업으로 선진국에서 수입 소비재에 대한 의존도를 깨는에 초점을 맞추고 있었다. 수입 대체 산업화의이 프로세스 (ISI)는 멕시코, 브라질, 아르헨티나 등의 국가로 급속한 성장을 가져했지만, 같은 자동차 무거운 소비재의 제조 기계가 새롭게 투자없이 possiblefuture 성장의 측면에서 천장에 근접했다.

유가와 남미의 산유국 석유 수출국기구 (OPEC) 국가로 남아있는 여유를 따기와 미국 States.This 상황에 기름의 큰 거래를 수출 주도 글로벌 생산의 감소 급증 1973 년 석유 위기시 단기로 운명했다 위기 및 생산 후 정착 팽창 가격이 중동에서 다시 증가시켰다으로 생각하고, 멕시코의 같은 경제는 경제적으로 불안정하게되었다. 그들의 서쪽 채권자가 금리 인상으로 석유의 다른 남미의 순 수입은 위기 이후 위기와 높은 부채 상환 동안 연료 청구서를 증가 고통.

선택은 수입 대체 산업화를 추구하기보다는 중심의 경제를 내보낼 전환을 수행하기 위해, 아마도 부분적으로 시간의 글로벌 경제 환경에 의해 결정되었다. 오일 쇼크의 여파로 선진국에 충돌했던 심각한 경기 침체는 또한 남미의 수출 시장을 다치게 수요 forraw 자료를했다으로 수입 수요가 크게 떨어진 것을 의미했다.

매파 정책이 스태그플레이션을 (사우스 미국 스에게 돈을 빌려했던 상업 은행의 대부분을 완화하기 위해 연준 의장 폴 볼커에 의해 도입되었다 특히 미국에서, 서쪽에서 금리 상승과 함께A, 서비스 theseloans의 비용이 크게 증가) US이었다 일본. 금리 상승은 더 부채의 가치와 자신의 상환 비용을 모두 증가, 라틴 아메리카에 대한 환율 압력을 미국 달러에서 신뢰를 회복 도왔다. 1975에서 1983 라틴 아메리카의 부채는 후자의 그림은이 지역 GDP의 약 50 % 인, $ (75) 억 $ (315) 억 갔다. 이러한 대출 서비스의 연간 비용은 1982 년에 $ (66) 억 1975 $ (12) 억 증가했다.

1982 년 8 월에이 나라가 기존의 대출 서비스를 계속 할 수 없을 것이라는 점을, 금융 멕시코의 장관, 예수 실바 – 헤르 초크에 의해 발표되었다. 대출 시장은 하룻밤 폭파. 상업 은행은이 지역에 대출 중지하고 기존 대출의 대부분은 자연 속에서 단기적으로 말하자면, 은행을 재 융자를 거부 하였다는 사실은 한 번에 모든 인해되고 부채 수십억 달러되었다.

그 결과 위기는 region'shistory 최악이 될 것이다. 실업은 정지, 소득과 소비 전력이 급락, 성장 지상을 촬영하고 사회 프로그램이 부채 상환에 찬성 포기 된 바와 같이 빈곤은 증가했다. 약 9 %에 의해 계약을 1982 년과 1985 년 라틴 아메리카 경제 사이. 기존 대출의 국가 재정을 재건하기 위해 국제 통화 기금 (IMF)의 개입 및 수입 대체의 포기했던 가장 눈에 띄는있는 긴축 정책과 국가 차원의 개혁을 도입 할 수 있도록뿐만 아니라 훨씬 더 엄격한 조건에 동의해야했다 자유 시장 자본주의에 찬성 산업화와 산업의 민영화.

1997 년 아시아 금융 위기

아시아 금융 위기는 1997-98 년 발생한 글로벌 통화 시장이 얼마나 상호 밝혔다. 외환의이 짧은 역사에서 우리의 지속적인 테마 중 하나는 시장에 개입하고자 얼마나 중앙 은행과 정부이었다; 아시아 위기는 압도적 인 시장의 힘과 지속 기초에 대해 행동 할 때이 기관이 얼마나 힘이 한번에 밝혔다.

위기에 동남아시아의 경제를 선도하는 투자자가 인상적인 성장 속도로 인해 위해 특히 매력적이었다. 네 개의 아시아 호랑이 (홍콩, 싱가포르, 한국, 대만)가 빠르게 금융 및 제조를 전문으로 강력한 글로벌 경제로 발전했다 밀접 말레이시아, 인도네시아, 태국, 필리핀의 호랑이 새끼 경제로 알려지게되었다 무엇 하였다. 이러한 경제는 특히 때문에 그들은 유지 높은 금리로 빠르게 확대하고 투기 적 투자의 큰 거래를 유치했다 있었다. 태국은 위기 이전보다 십 년 연간 바로 아래 10 %의 성장을 경험하고, 그 자체의 경제 기적이었다. 또한 결국 운동의 충돌을 설정 약한 링크를 증명할 것입니다.

위기의 정확한 원인은 물론, 수많은하고 여전히 논쟁을 자극; 그러나 지속 가능 자산 거품을 연료 뜨거운 돈의 조합, 가난한 대출 관행은 부실 채권에 이르는 경상 수지 적자, 엔화와 위안화의 평가 절하를 열기구 및 경기 침체에서 회복 미국은 모든 요소를 ​​기여로 인용된다.

외국인 투자의 대규모 유입이 오히려 가장 자격이 지불 할 능력이 가장 비해, 정부와 금융 당국에 nepotistic 관계와 개인의 손에 결국 많은 것이 개발 대출 가능한 자금의 많은 것을 주도했다 그 뒤로. 태국, 한국, 인도네시아 꽤 무거운 경상 수지 적자를 실행하고, 태국의 특히이 나라의 GDP의 8 %의 주위에 표시와 충돌하기 전에 바로 아래 $ (15) 억에 서 있었다. 플라자 협정의 여파로 엔화와 위안화와 미국 달러의 후속 강화의 평가 절하는 아시아 수출이 훨씬 경쟁이 덜했다. 이것은 또한 지역의 경상 수지 적자를 악화. 다시 미국 경제에 자본 도피를 주도하고 궁극적 인 원인 5 월 14, 15 1997 년 투기 공격의 결과로 신뢰의 대규모 손실에지도 상황의 융합이있는 연방 준비 제도 이사회 (FRB)의 금리 인상의 요인 태국 바트의 평가 절하.

외환 보유고의 부족, 통화가 결국 1997년 7월 2일에 떠시키고, 신속 태국 주식 시장이 하락하면서 값의 절반 이상을 잃었다 이러한 공격의 얼굴에서 바트를 지원할 수없는 태국 정부 렌더링 75 %로.

태국 충돌 몇 달 내에 인도네시아 루피아과 주식 시장은 국가의 GDP가 올해 약 13.5 %가 계약을 일으키는 저 기록에 도달했다.

남한은 달러에 대한 가치의 절반 이상 국가의 신용 등급이 하향 조정 된 손실 원배와 모터 산업은 인수 합병의 일련의 살아있는 유지 하였다.

이 세 가지 경제는 최악의 지역에 경제 균형을 회복하기 위해 $ (40) 억 국제 통화 기금 (IMF) 사업의 수혜자 위기의 영향을하고 있었다되었다. 그러나 노크에 위기의 영향 광범위한했고, 전 세계적으로 느껴졌다 일반적인 경기 둔화되었다. 이 개발 시장에 왔을 때 투자자들은 점점 더 위험 회피가되었다. 계속되는 경기 침체는 또한 드롭 유가가 발생하고 1998 년 러시아 금융 위기의 요인이었다.

아시아 위기 이후 10 년 동안이 지역의 많은 국가들은 경제 자극제 핫 돈에 덜 의존 할 조치를 취했다. 또한 경상 수지 흑자를 실행하기 시작하고 향후 투기 적 공격의 경우에 해당 통화를 지원 할 수 있도록 자신의 외환 보유액을 구축. 이러한 조치의 직접적인 결과로 아시아는 훨씬 더 아래 표는 2004 년에서 현재에 이르기까지 중국의 성장 외환 보유고의 범위를 보여 2008 년의 글로벌 금융 위기를 극복 할 수 있었다.

중국 FX 구역 % 세계 전체로


کیا مندرجہ ذیل اہم تاریخی پیش رفت کے فاریکس مارکیٹ آپ اب اپنے آپ کو تیار کر رہے ہیں پر تجارت کرنے کی وجہ سے ہے کہ میں سے کچھ کی ایک مختصر rundown ہے.

Bretton ووڈس 1944. USD دنیا کی ریزرو کرنسی بن جاتا.

جولائی 1944 میں، دوسری عالمی جنگ اب بھی یورپ اور جنوب مشرقی ایشیا میں مشتعل ساتھ، اقوام متحدہ مانیٹری اور مالیاتی کانفرنس کے لئے بریٹن، نیو ہیمپشائر، امریکہ میں ماؤنٹ واشنگٹن ہوٹل میں طلب 44 الائیڈ قوموں، سے 730 نمائندوں. Bretton ووڈس جنگی کے نتیجے میں بین الاقوامی معیشت حکومت کرنے کے لئے کس طرح، کے ساتھ ساتھ اقتصادی امتیاز اور تجارت جنگ، جس میں بہت سے خیال کیا دونوں عالمی جنگوں میں اہم کردار ادا کیا تھا الگ تھلگ رہنے کی پالیسیوں سے خطاب کرنے پر اتفاق رائے تک پہنچنے کی ایک کوشش تھی، اس کے ساتھ ساتھ عظیم کساد بازاری کے لئے کے طور پر. جیسا کہ، کے خاتمے کیا (دیگر ممالک کی قیمت پر ایک ملک کی اقتصادی پریشانیوں کے خاتمے کہ پالیسیوں) "اپنے پڑوسی پالیسیوں بھکاری"، اور قوموں کے درمیان تجارت کی ایک آزاد بہاؤ کی حوصلہ افزائی کے نام سے جانا آیا تھا، کانفرنس کے لئے ایک فوکل پوائنٹ بن گیا . معاہدے کے ضروری کرنسی کی قیمت یا مسابقتی devaluations میں بڑے اتار چڑھاو کو روکنے کے لئے جگہ میں حفاظتی اقدامات کے ساتھ تجارت کی سہولت کے لئے ادائیگیوں کے ایک بین الاقوامی نظام تھا. ان تمام وجوہات کی بنا پر Bretton ووڈس غیر ملکی کرنسی مارکیٹ کی ترقی میں ایک اہم سنگ میل، اور یقینا عالمی مالیاتی نظام آج ہم تھا.

یہ پہلی بار ایک جامع مالیاتی نظام قوم ریاستوں کے درمیان بات چیت کے ذریعے کیا گیا تھا، اور اگرچہ Bretton ووڈس نظام کے اہم نکات میں سے سب سے زیادہ کے بعد سے ترک کر دیا گیا ہے، اس کی میراث پر اداروں کو جنم دیا میں رہتا ہے. معاہدے جولائی 1944 کے 22nd پر Bretton ووڈس پر پہنچ گیا تھا کہ بین الاقوامی مالیاتی فنڈ (آئی ایم ایف)، بین الاقوامی بینک برائے تعمیر نو اور ترقی (اب ورلڈ بینک کا حصہ) کے لئے اور ٹیرف اور تجارت پر جنرل ایگریمنٹ کی تخلیق کی قیادت (GATT).

Bretton ووڈس معاہدے کے اہم جس کرنسی اقدار تمام تھے امریکی ڈالر لگایا ممالک کے درمیان طے شرح تبادلہ کا ایک نظام، اور فی اونس $ 35 ڈالر کی ایک مقررہ شرح سے سونے کے لئے امریکی ڈالر کی تبورتنییتا تھا. یہ کردار پر لے گئے کے طور پر سونے سے قبل سونے کے معیار کے تحت ادا کی تھی کہ یہ مؤثر طریقے سے امریکی ڈالر دنیا کی ریزرو کرنسی بنایا. دنیا کی کرنسی بننے کے علاوہ، یہ سونے کے ساتھ interchangeability کے اعلی ترین قوت خرید کے ساتھ اسے کرنسی بنایا ہے. اس کے علاوہ، جس طرح دیگر کرنسیوں،، اس کے لئے لگایا گیا تھا اس کی اپنی مقررہ شرح کے ساتھ ایک بین الاقوامی لین دین کی اکثریت امریکی ڈالر میں denominated کر رہے تھے کہ اس کا مطلب. اکاؤنٹ کی طرف سے تنازعہ کے امریکہ کے قرض میں بھاری بھی تھے WWII کے تناظر میں یورپی طاقتوں کو سب سے زیادہ متاثر کیا ہے کہ میں لینے، جغرافیائی سیاسی اور اقتصادی ماحول میں دنیا کی سپر پاور کے طور پر امریکہ کے عروج کے لئے بالکل مثالی تھا. برطانیہ اس مدت کے دوران دنیا کی ریزرو کرنسی کے طور پر جگہ کے فخر لینے سٹرلنگ ساتھ 19th اور 20th صدی کے اوائل میں غالب اقتصادی قوت، کیا گیا تھا جبکہ، بیسویں صدی کے دوسرے نصف حصے کے غلبے کے امریکہ گزرتے دیکھ کر کرے گا.

پوسٹ Bretton ووڈس. کی فری مارکیٹ سرمایہ میں اضافہ.

Bretton ووڈس 1971 تک جاری رہے گی، امریکی صدر رچرڈ نکسن کی طرف سے ثالثی الپکالک سمتسونین معاہدے کی طرف سے فوقیت کیا گیا تھا جس نقطہ پر. تاہم، Bretton ووڈس کی سنہری عمر صرف سچ 1968 تک چلا، اس وقت تک عالمی پیداوار اور تجارت میں مسلسل بہتری نہیں تھا، اور 1959 ء کے بعد تمام کرنسیوں معاہدے کا حصہ مکمل تبورتنییتا لطف اٹھایا تھے سے. لیکن اس کے آخر کے نظام، یہ اور یہ حقیقت ہے کہ امریکہ کے فنڈ یورپی بازیابی کی مدد کرنے اور مالیاتی نظام مائع رکھنے کے لئے ادائیگیوں کے خسارے کی ایک بڑی توازن چل رہا تھا unhinge گا کہ اصل مسئلہ ثابت ہو جائے گا کہ سونے کے ڈالر کے تعلقات تھا . اقتصادی ماہرین پیشگی اس موقع کے ایک دہائی سے زیادہ دیکھتا، اور یقینا $ 35 فی اونس میں سونے رکھنے کا مسئلہ کے طور پر جہاں تک واپس دیر سے 1950 کے طور پر ایک حقیقی مسئلہ تھا.

Bretton ووڈس کے ساتھ بنیادی مسئلہ شاید سب سے بہتر رابرٹ Triffin، ایک ماہر اقتصادیات جو بعد Triffin کی مشکوک طور پر جانا جائے کے لئے آئے گا اس کے بارے میں لکھا کی طرف سے 1960 ء میں یہ بات کہی. سادہ لفظوں میں، Triffin کی مشکوک بیان کیا امریکی خسارے اقتصادی ترقی اور مالیاتی نظام کی سیالیت اہم ہے، لیکن ہے کہ آخر کار بہت ہی خسارے یورپ کی جنگ کے بعد سے وصولی کی مدد کر رہا تھا کہ دنیا کے طور پر امریکی ڈالر میں اعتماد کو کمزور کرنے کے لئے پابند کیا گیا تھا کرنسی کا ذخیرہ، اور آخر میں بڑے پیمانے پر مالی عدم استحکام کا باعث بن سکتا.

امریکی ڈالر صرف کرنسی سونے تبورتنییتا مزہ آیا تھا، اور دوسری جنگ عظیم کے اختتام پر امریکہ دنیا کی سونے کے ذخائر کا تقریبا 65٪ منعقد. تاہم، افراط زر کی شرح اس سے کہیں زیادہ سونا پیدا کرنے اقتصادی طور پر قابل عمل نہیں کیا جا رہا ہے، اور کے طور پر زیادہ سے زیادہ عالمی مالیاتی SYST میں سیلاب آ امریکی ڈالر کی قیادت کی تھیانہیں، اور امریکہ سونے کے ذخائر بمشکل ڈالر اعتماد کمزور پڑنے شروع کر یہ واضح US اپنے وعدوں ڈالر ہولڈرز ڈالر تبورتنییتا کو نافذ کرنے کے مشتاق ہوں پورا کرنے کے قابل ہو جائے گا کہ بن گیا کے طور، ہٹے. اس کے علاوہ، جس پر سونے کی تجارت کی جاتی ہے کیا گیا تھا ایک آزاد مارکیٹ (Bretton ووڈس شرح کے تحت مرکزی بینکوں کی طرف سے کئے گئے لین دین سے الگ الگ) بھی نہیں تھا کہ یہ حقیقت ہے، جو Bretton ووڈس شرح میں سونے کی خرید اور پھر اسے فروخت پر سستا تھا جہاں ایک ایسی صورت حال کا باعث بنی کھلی مارکیٹ پر.

1971 کی طرف سے ہم صرف غیر ملکی امریکی ڈالر کے ذخائر کا 22 فیصد کا احاطہ کرنے کے لئے کافی سونے منعقد کیا اور ایک 56 $ بلین ریزرو خسارے چلا رہا تھا. جس میں صدر لنڈن بی جانسن کی طرف سے متعارف کرائی گریٹ سوسائٹی کے اقدامات کو فنڈ کرنے کے لئے استعمال کیا جا رہا تھا کہ اس ملک کی بڑھتی ہوئی عوامی قرض، کے طور پر بھی جاری ویت نام کی جنگ میں شامل کریں، اور یہ واضح ہو گیا کہ Bretton ووڈس نظام کے دفاع بن چکا تھا. 1967 کے نومبر میں برطانیہ $ 2.40 کے لئے $ 2.80 سے سٹرلنگ devalued. 1968 کے نومبر میں ایک تبادلہ بحران، فرانسیسی جرمن اور برطانوی منڈیوں کے قریبی لئے کی قیادت کی. 1968 کے اگست میں فرانسیسی فرانک 0.16 گرام فرانک فی سونے سے 0.18 گرام سے devalued گیا تھا. اسی سال اکتوبر میں جرمن ڈوئچے نشان $ 0.273 کے لئے $ 0.25 سے revalued گیا تھا. آخر میں 1971 کے مئی میں ڈوئچے مارک اور ڈچ گلڈر پیش کر رہے تھے. اگست 15th 1971، امریکی صدر رچرڈ نکسن امریکی ڈالر کے سونے تبورتنییتا کے ساتھ ساتھ ایک 10٪ درآمدی ڈیوٹی عائد کرنے اور عارضی طور پر تنخواہ اور قیمتوں میں کمی تالا لگا طور واپس لے لیا. یہ نکسن دھچکا نام سے جانا گیا اور ان کی کرنسیوں فلوٹ اور ڈالر خریدنے کی طرف سے مداخلت شروع کرنے کے لئے فرانس کے علاوہ تمام اہم اقتصادی طاقتوں کی وجہ سے.

1971 کے دسمبر میں سمتسونین معاہدے G-10 ممالک نے دستخط کئے. اس سے زیادہ درست طریقے سے ابتدائی 1970s کی مارکیٹ دباؤ کی عکاسی کرنے کے اس کی مقررہ شرح کے ایڈجسٹ کی طرف Bretton ووڈس نظام کو زندہ رکھنے کے لئے ایک کوشش تھی. ڈالر $ 38 فی اونس کی نئی قیمت پر سونے کو دوبارہ لگایا گیا تھا اور بلکہ 1٪ رینج Bretton ووڈس کی طرف سے اجازت کے مقابلے میں، 2.25 فیصد کی حد کے اندر اندر اتار چڑھاو کی اجازت دی گئی، دوسری قوموں کے لئے ان کی مقررہ شرح کے readjust کرنے اتفاق کے ساتھ نئے مطابق devalued ڈالر. سب سے بڑا فرق سمتسونین معاہدے Bretton ووڈس کے لئے تھا امریکی ڈالر NO- اب سونے بدلنے کے لئے ہونا تھا کہ تھا. سمتسونین معاہدے دنیا کی کرنسیوں کے درمیان تعلقات کو ایڈجسٹ کرتے ہوئے، یہ پہلی جگہ میں ڈالر کی قدر میں کمی کی وجہ سے تھا کہ بنیادی عدم توازن کو حل نہیں کیا. امریکہ اپنی بڑھتی ایک بہت بڑا خسارہ کو چلانے کے لئے، کے طور پر بھی جاری رکھا پیسے ،، ایک افراط زر کی شرح پر کی فراہمی اس کی تعریف کی طرف سے ان کے اپنے کرنسیاں رکھنے کے لئے ترتیب میں مداخلت کرنے پر مجبور کیا جا رہا ہے دوسرے مرکزی بینکوں کے لئے کی قیادت لگایا ہے کہ وہ ایک وقت ڈالر کے تھے کے طور پر مقررہ شرح. 1972 کی طرف سے سٹرلنگ آخر ڈالر کے مقابلے میں تیرنے لگتے ہیں کی اجازت دی گئی. سونے کی قیمت میں اضافہ ڈالر $ 42.22 فی اونس پر 1972 کے فروری میں دوبارہ revalued ہونے کی صورت میں نکلا (تمام اہم کرنسیوں جس کے نتیجے میں بھی ڈالر کے مقابلے revalue کرنے کے لئے). اسی سال مارچ تک، یورپی مرکزی بینک کی طرف سے بھاری مداخلت کے بعد، لاگت کے ارد گرد 3.5 ارب $ مقررہ شرح کے نظام کو مکمل طور پر منہدم اور امریکی ڈالر کی قدر آج کے بعد فری مارکیٹ معاشیات کی طرف سے مقرر کیا جانا تھا.

اوپیک اور '73 کے تیل کے بحران.

اب تک ہم نے ہماری کہانی میں ایک اہم کھلاڑی نظر انداز کر دیا ہے. سونے فاریکس کی تاریخ میں بہت زیادہ خصوصیات ہے، تو پھر تیل، صنعت کے پہیوں کے لئے بہت اہم یہ قیمتی ہے جتنا کہ، یقینی طور پر اس کی اپنی ایک سیکشن کا مستحق ہے. کہ فری مارکیٹ سرمایہ داری یہ کہنا کہ اب ہم جانتے ہیں کے طور پر یہ ممکن نہیں ہوتا کہ یہ تیل کیس جتنا بیان کرنا نہیں ہے کے لئے نہیں تھے. گولڈ کہ وہ بین الاقوامی مالیاتی نظام کی ریڑھ کی ہڈی تھا جہاں ایک مدت کا لطف اٹھایا ہے ہو سکتا ہے، لیکن ہمارے عالمی معیشت کی ترقی لفظی اور figuratively تیل کی طرف سے حوصلہ افزائی کی گئی.

دوسری عالمی جنگ میں امریکہ کے اواخر انٹری، اس کے بعد اس کی مالی حیثیت، اور Bretton ووڈس پر دستخط کے ساتھ ریزرو کرنسی کے طور پر اس کی حیثیت، اکثر سپر پاور کی حیثیت میں اس اضافے کی وجوہات کے طور پر پیش کر رہے ہیں. لیکن امریکہ کو صرف اس کا مقروض یورپ کے بیشتر ساتھ، WWII نسبتا unscathed سے ابھر کر سامنے نہیں آیا، اور اس کی کرنسی عالمی مالیاتی نظام میں مرکزی؛ ریاست ہائے متحدہ امریکہ کا عروج بھی اس کے اپنے تیل کے ذخائر، فوری طور پر ملک کے توانائی کے بنیادی ذریعہ کے طور پر کوئلے کی جگہ لے لی ہے جس کی دریافت کے ساتھ اتفاق. 19th صدی کے برطانوی سلطنت کا تعلق بس کے طور پر؛ ایک سلطنت، جو کوئلے کی طرف سے طاقت، غور کرنا چاہیے. 20th صدی کے امریکہ سے تعلق رکھتے ہیں گے، اور تیل کی صدی ہو جائے گا.

کہ ہم نے پہلے دیکھا ہے واقعات کے لئے ایک پس منظر کے طور پر، یہ پوسٹ WWII سال تیل کے لئے ایک بڑھتی ہوئی مانگ کو دیکھا کہ ذہن میں رکھنے کے لئے ضروری ہے. دوسری عالمی جنگ کے اختتام اور سمتسونین معاہدے تیل کی عالمی کھپت میں تین گنا اضافہ کے انتقال، اور مطالبہ یہ مو اضافہ ہوا کے لئے کے درمیانپانچ گنا زائد دوبارہ. WWII کے تیل کی تیزی سے کوئلے کی جگہ کیا گیا تھا کے بعد؛ یہ کوئلے سے زائد نقل و حمل سے پرچر، سستی، آسان تھا، اور بھی سوئچ کرنے کے لئے منتخب کیا ہے کہ ممالک کے لئے پیداوری کی شرائط میں ایک مقابلہ فائدہ دیئے. لاکھوں بیرل کی لاکھوں پر، مشرق وسطی اور وینزویلا کے باہر بہہ جنگ تعمیرنو، معاشی بحالی اور عالمی ترقی fueling.

تیل کے بڑے پیمانے پر ادگرہن بھی آہستہ آہستہ، طاقت کے توازن کو بدلنے کے بہت سے ممالک میں تیزی سے تیل پیدا قوموں سے ایک مسلسل سستی فراہمی پر انحصار بنانے کا اثر تھا. پہلی بار عرب تیل برآمد کرنے والے ممالک کی تنظیم (اوپیک) کے ارکان "تیل کا ہتھیار" کے طور پر نام سے جانا گیا کہ کیا ملازم کرنے کی کوشش کی 1967 کے جون، چھ روزہ جنگ کے آغاز کے بعد ایک دن میں صبح کا وقت تھا. ، مصر اردن اور شام کے علاقے میں ایک اسرائیلی دراندازی کے جواب میں اوپیک کے اراکین کو اسرائیل کے اور دن کے اندر عرب تیل کی سپلائی کی حمایت میں ہونا تصور کیا تمام ممالک کے خلاف تیل پر پابندی جاری 60 فیصد کی طرف سے کم کیا گیا تھا. صورت حال خانہ جنگی اگلے مہینے نائیجیریا میں باہر توڑ دیا جب، ہر ایک دن عالمی سپلائی چین سے خام تیل کی مزید 500،000 بیرل اتارنے کے خراب کرنے کی دھمکی دی. یہ پہلا تیل پر پابندی نسبتا صحت مند ذخائر کے وجود، اس کے ساتھ ساتھ سب سے زیادہ پابندی سے متاثر ہونے والے علاقوں تک سامان کی دوبارہ روٹنگ وجہ سے الپکالک اور بڑی حد تک ناکام ہو جائے گا. تاہم، کے ارد گرد اس کے وزن پھینک اوپر اوپیک کی دوسری کوشش میں ایک بہت زیادہ عدم استحکام کا اثر پڑے گا.

1967 اور 1973 کے درمیان سستے تیل پر عالمی معیشت کا انحصار خطرناک حد تک کم سطح پر اضافی صلاحیت کم تھا. 1970 میں، فی دن اضافی صلاحیت (US چھوڑ کر) کا 3 ملین بیرل، 1973 کی طرف سے یہ فی دن 500،000 بیرل سکڑ تھا وہاں تھے. لہذا اوپیک کی 17th اکتوبر 1973 پر دوسری بار "تیل ہتھیار" کی wielded جب، دانو وہ 1967 میں تھے کے مقابلے میں نمایاں طور پر زیادہ ہو جائے گا.

convergent کئی ایک عوامل '73 کے تیل کے بحران میں اہم کردار ادا. اوپیک اور قیمتوں کا تعین کے سلسلے میں مغربی تیل کمپنیوں اور پیداوار کے درمیان کشیدگی میں مذاکرات جاری کچھ وقت کے لئے کیا گیا تھا. اس کے علاوہ، جب 1971 میں صدر رچرڈ نکسن کو سونے کے لئے امریکی ڈالر کی تبورتنییتا واپس لے کر Bretton ووڈس کے نظام کا خاتمہ، جس کے تیل پیدا کرنے والے ممالک کو متاثر کیا شروع ہو گئی کیونکہ تیل تھا ناگزیر امریکی ڈالر کی قدر میں کمی امریکی ڈالر میں قیمت کا تعین (اور اب بھی ہے). اس حقیقت سے امریکی تیل کی پیداوار 1970 میں فی دن تقریبا 10 ملین بیرل نکیلا کہ (مسلسل اس کے بعد زوال پذیر) شامل کریں، اور یہ کہ 1973 کی طرف سے امریکہ کو اصل میں فی دن 6 ملین بیرل کی درآمد کیا گیا تھا، یہ انتہائی فراہمی میں تعطل کا شکار بنانے، اور آپ ایک کامل طوفان کے لئے مثالی حالات ہے.

اکتوبر 1973 کے 6th پر، یوم کپور، یہودی مقدس دن کے دوران مصر اور شام نے اسرائیلی علاقوں سے چھ سال پہلے چھ روزہ جنگ کے دوران اسرائیل کی طرف سے قبضہ کر لیا گیا تھا کہ حملہ کر دیا. کی 17th اکتوبر، تنازعہ کے دوران اسرائیل کو امریکی حمایت کے جواب میں، اوپیک تیل کی قیمت 70 فیصد کی طرف سے، اس کے ساتھ ساتھ امریکہ اور کسی بھی دوسرے ممالک جنگ کے دوران اسرائیل کی حمایت کی تھی کہ خلاف پابندیاں عائد کرنے اٹھایا. جنگ اکتوبر کے آخر تک ختم ہو جائے گا، لیکن اوپیک اپنا راستہ تبدیل کرنے سے انکار کردیا. اسی سال نومبر میں اوپیک 25٪ کی طرف سے تیل کی پیداوار میں کمی، اور 5 فیصد مزید کٹوتی کی دھمکی دی. دسمبر میں تیل کی قیمت ایک بار پھر دگنی کر دی گئی. جنوری تک، اسرائیل اپنے فوجی نہر سوئز کے مشرق کی طرف پر واپس ھیںچو کرنے کے لئے اتفاق کیا جب تیل کی قیمت بحران شروع ہونے سے پہلے یہ کیا گیا تھا کے مقابلے میں چار گنا زیادہ تھی.

اس عرصے کے دوران تیل کے پروڈیوسر کا رویہ 1973 کے دسمبر میں نیویارک ٹائمز کی طرف سے مشتہر کیا گیا تھا کہ ایران کے شاہ سے ایک یادگار اقتباس تلخیص کیا جا سکتا ہے:

"یقینا [تیل کی قیمت] یقینا اضافہ کرنے کے لئے کی جا رہی ہے …! … آپ [مغربی] اگر آپ 300٪ کی طرف سے ہم بیچتے گندم کی قیمت میں اضافہ ہوا، اور چینی اور سیمنٹ کے لئے ایک ہی ہے … آپ ہماری خام تیل خریدنے اور اسے فروخت ہمارے پاس واپس،، پیٹرو طور پر بہتر سو بار قیمت آپ ہمارے لئے ادائیگی کی ہے میں … یہ، کہ اب سے، آپ کو تیل کے لئے زیادہ ادا کرنا چاہئے صرف منصفانہ ہے. کے دس گنا زیادہ کا کہنا ہے کہ. "

ایران، پابندیوں میں حصہ لیا تھا نہ تنازعہ پورے مغرب کو تیل جہاز کرنے کے لئے جاری رکھے ہوئے، لیکن یہ سستا تیل کی عمر ختم ہو گیا تھا اور ہر کوئی اسے جانتا تھا کہ واضح تھا.

تیل کے بحران اہم طریقوں میں سے ایک بڑی تعداد میں جغرافیائی و سیاسی زمین کی تزئین کی اور عالمی معیشت کو تبدیل کر دیا. پابندی بھی افراط زر، "stagflation" کے طور پر نام سے جانا گیا ہے کہ ایک ایسی صورت حال کا باعث ہیں جبکہ مغرب میں سست کرنے سے اقتصادی ترقی کی وجہ سے بعد فلایا قیمتوں جس میں اوپیک ممالک کے ان کے تیل فروخت کر رہے تھے. اس کے علاوہ، تیل کی قیمت میں چار گنا ہو فوری طور پر ایک بہت بڑا مشرق وسطی کے تیل برآمد قوموں کو مغرب سے سرمائے کے بہاؤ کی صورت میں نکلا، جس کا ایک بڑا سودا خطے میں کشیدگی میں اضافہ، ہتھیاروں اور ٹیکنالوجی پر خرچ کیا گیا اور ایک بڑھتی ہوئی امریکی فوجی کے نتیجے میںY موجودگی. تیل، کے ساتھ ساتھ اس مسلسل فراہمی کی قیمت، صنعتی ممالک کے ایجنڈے میں بھاری اعداد و شمار کے لئے شروع کیا، اس طرح کی پابندی کی وجہ سے کیا جھٹکا تھا. اس سے ہماری نقطہ نظر سے مربوط کرنے کے لئے بندیاں کی سب سے واضح کی طرح لگ سکتا، لیکن بحران، تیل کی قیمت تک کی قیادت واضح نشانیاں بھی موجود تھیں اور سپلائی 1973 سے پہلے تشویش کا موضوع یہ آج ہے کہ کبھی نہیں تھا اگرچہ. آج کل طلب اور رسد کے توازن اس کی فراہمی اثر انداز کر سکتے ہیں کہ کسی بھی عالمی واقعات کے برابر رکھنے کے لئے اتنا نازک جو (بعد میں اس پر مزید) تیل کی قیمتوں کے ساتھ کیسے کرنسیاں مربوط ہیں کو سمجھنے کے لئے ایک فاریکس تاجر کے طور پر آپ کے لئے ضروری ہے کہ، کے طور پر بھی ہے . آخر میں، 1973 کے تیل کے بحران میں بھی توانائی کے تحفظ، وقت میں لوگوں کی vocabularies سے بڑی حد تک غیر حاضر ایک اصطلاح، ہم قریب اور ہمارے سیارے کے جیواشم ایندھن کے ذخائر کم کرنے کے قریب منتقل کے طور پر آپ کو زیادہ ضروری اضافہ ہوا ہے جس کو ترجیح دی.

کوآپریٹو مرکزی بینک کی مداخلت. 1985 کے پلازہ ایکارڈ.

آپ غیر ملکی کرنسی کے ہم اب تک خاکہ پیش کیا ہے کی مختصر تاریخ میں کام میں ایک دلچسپ متحرک مشاہدہ کیا جاسکتا ہے؛ ظاہر ریگولیشن اور کنٹرول، کے مقابلے میں ایک اہستکشیپ نقطہ نظر ہے جس میں ایک مفت مارکیٹ میں خود کو ریگولیٹ کرنے کی اجازت ہے کے لئے ضرورت کے درمیان ایک خاص پل اور دھکا. آپ کو ایسا کرنے کے لئے آپ ٹھیک کہہ رہے ہیں اس موضوع کی نشاندہی کی ہے تو، دو کی مخالفت ڈرائیوز ہمیشہ موجود، سابق سب سے زیادہ ایک اقتصادی بحران کے تناظر میں مخر کے حامیوں کے ساتھ ہیں، اور سب کچھ ٹھیک ہے جب آخرالذکر بظاہر لئے وکالت آزاد لگام ہے کرنا عالمی معیشت میں. خدشات کو پہلی جگہ میں Bretton ووڈس کے لئے کی قیادت، اور نکسن شرح تبادلہ سمتسونین معاہدے میں طے رکھنے کے لئے چاہتے ہوں کہ، خود حریف کرنسیوں اور دیگر مخالف تجارت کے طریقوں کے درمیان مقابلہ devaluations ریگولیٹ کرنے چھوڑ دیا تو عالمی عدم استحکام کی قیادت کریں گے کہ مختصرا تھے. اس کے برعکس، Bretton ووڈس اور سمتسونین معاہدے دونوں کی مختصر آنے جانے والے کو تیار نہیں، یا قابل نہیں ایک مارکیٹ کی طرف glaringly واضح کر دیا گیا تھا، اسی مقررہ رشتے اس کو ریگولیٹ کرنے کے لیے عائد کیا گیا ہے کہ کرنے کے لئے نیچے بند کر دیا جائے. اور پھر، اور دنیا کے اہم کرنسیوں کے مفت سچل پلازہ ایکارڈ کے درمیان کی مدت سادہ طلب اور رسد حرکیات کے تمام ایک مؤثر مارکیٹ کو کنٹرول کرنے کی ضرورت ہے کہ ہیں کہ متک جھٹلائیں گے.

ہم نے پہلے ہی ادائیگی کی ان کے توازن پریشان، 1971. میں Bretton ووڈس کے تبتیاگ 1973 کے بحران کے بعد تیل کی قیمت میں چار گنا اضافے کے صنعتی ممالک کے لئے اضافہ درآمد اخراجات کے نتیجے کے بعد عالمی معیشت کو متاثر کرنے والے پہلے بڑے بحران میں دیکھا ہے . کو یاد ہوگا کہ تیل ڈالر میں قیمت ہے، تاکہ اوپیک ممالک (پیٹرو ڈالر کی ری سائیکلنگ) کی طرف سے منعقد امریکی ڈالر کی ری سائیکلنگ لامحالہ ایک H2 امریکی ڈالر کے لئے کی قیادت اگرچہ امریکہ ایک کافی تجارتی خسارے کو چلانے کے لئے جاری رکھا.

اس بڑھتے ہوئے خسارے سرمایہ کاروں کے اعتماد میں کمی کے طور پر دیر 1970 میں امریکی ڈالر کی قدر میں کمی آئے گی. یہ ایرانی انقلاب اور 1979، جب اوپیک دوبارہ تیل کی قیمت بڑھا کے دوسرے تیل جھٹکا کی طرف جارہی جائے گی. تاہم، ابتدائی 1980s کی طرف سے فیڈرل ریزرو کے چیئرمین پال Volcker سے ایک hawkish موقف، ایران عراق جنگ کے پھیلنے کے بعد ایک محفوظ پناہ گاہ کرنسی کے طور پر ڈالر میں تجدید دلچسپی، مدد ملی ڈالر کی طاقت کے ساتھ مل کر واپس کرنے. 1980 بھی USSR، وینزویلا، میکسیکو، نائیجیریا، کے ساتھ ساتھ الاسکا اور شمالی سمندر تیل کی انٹری سے بڑھا پیداوار کے طور پر تیل کے لئے ایک واٹرشیڈ لمحے ہو جائے گا، تیل کی قیمتوں میں ایک 20 سالہ زوال کے آغاز، اور ایک ڑیلا جنم لیتی اوپیک کی گرفت کی.

ان کی پالیسیوں کا ایک غیر مطلوبہ نتیجہ میں ڈالر ہے overvalued بن گیا تھا، اگرچہ امریکی شرح سود میں اضافے کی طرف stagflation روکنے کا Volcker کے مینڈیٹ، کامیاب رہا. درآمدات پر امریکی تجارتی توازن پر مزید دباؤ ڈالا جو سستے، بن گیا ہے جبکہ یہ، مہنگی اور سے نمٹنے کی صلاحیت (خاص طور پر امریکی گاڑیوں) ہونے کی وجہ سے امریکی برآمدات کے نتیجے میں. 1980 اور 1985 کے دوران امریکی ڈالر کے ین، ڈوئچے نشان، سٹرلنگ اور فرانسیسی فرانک کے خلاف تقریبا 50 فیصد کی طرف سے کی تعریف کی.

پلازہ ایکارڈ، یہ نیویارک میں پلازہ ہوٹل میں دستخط کیا گیا تھا کیونکہ نام نہاد، امریکی ڈالر کے devaluing کی طرف سے مطابقت پذیری میں واپس امریکہ، جاپان، مغربی جرمنی، برطانیہ اور فرانس کی معیشت کو لانے کی ایک کوشش تھی. معاہدہ کیا گیا تو اس کی معیشت تقریبا 3 فیصد کی طرف بڑھ رہی تھی جبکہ امریکی حسابات کا خسارہ ملک کی جی ڈی پی کے 3.5 فیصد کے ارد گرد تک پہنچ گیا تھا. دوسری جانب یورپ کے ایک بڑے تجارتی سرپلس تھی اور ارد گرد -0،7٪ منفی نمو کا سامنا تھا. اس توازن کے لئے، G-5 کے ٹیکس اور عوامی اخراجات میں کمی، نجی شعبے کی توسیع اور مارکیٹوں کے کھولنے کی ایک مرکب کرنے پر اتفاق کیا.

اگلے دو سال کے دوران امریکی ڈالر G-5 قوموں کے باقی حصوں کے خلاف 50 فیصد قیمت کم کرے گا. 1987 کی طرف سے جاپانی ین 150 ڈالر فی ڈالر فی 242 سے گئے تھے. یورپ کے ساتھ امریکی تجارتی خسارہ بھی کامیابی جاپان نہیں کے ساتھ، اگرچہ، کم کیا گیا تھا.

امریکی ڈالر کے جاری کریں گےپھر G-6 امریکی ڈالر کی کمی کو روکنے کے لئے کی کوشش تھی جس لوو ایکارڈ، گفت و شنید کرنے کی ترغیب دینے سے اتفاق کیا اہداف سے آگے ڈراپ کرنے inue. یہ پلازہ معاہدے کی قدر میں کمی سے بہت trickier تجویز ثابت ہوگا. ڈالر نے پہلے ہی وقت میں ایک downtrend کے بیچ میں رہا کرنے کا پلازہ ایکارڈ دستخط کیا گیا تھا جب یہ کی وجہ سے ہے. دوسری طرف لوو ایکارڈ ایک پہلے سے ہی اچھی طرح سے قائم رجحان کا راستہ ہے اور دنیا میں 6 بڑی معیشتوں کی اقتصادی پالیسیوں کی ایک مسلسل آرڈینیشن کے ذریعے ایسا کرنے کی کوشش کریں گے. 1988 سے ڈالر 121 ین اور 1.57 ڈوئچے نمبروں کے قابل تھا. US سود کی شرح میں کافی اضافہ کے بحران کو روکنے اور ڈالر مضبوط کرے گا کہ صرف ایک ہی چیز تھی.

پلازہ ایکارڈ غیر ملکی کرنسی مارکیٹ کی ترقی میں ایک اہم تاریخی سنگ میل تھا. یاد رہے کہ قوموں کرنسی اقدار کو متاثر کرنے کے طور پر فعال طور پر ایک مربوط انداز میں مداخلت کرنے پر اتفاق کیا تھا پہلی بار، یہ مرکزی بینک کی مداخلت عالمی معیشت کے مفاد میں قومی سرحدوں کے پار چلائی جا سکی کہ کس طرح کی ایک مثال تھی. یہ بھی تاریخ میں ایک پل تھا عالمگیریت کے وسیع نتائج تھے جب سب کو دیکھنے کے لئے، اور بازاروں آسانی سے اور مؤثر طریقے سے چلانے کے لئے کے قابل ہو جائے کرنے کے ایک کبھی کبھار رہنما ہاتھ تقاضہ کرنے کے لئے دکھایا گیا تھا.

لاطینی امریکہ کے قرضوں کے بحران

1980s کے لاطینی امریکہ کے زیادہ تر ایک شدید قرضوں کے بحران زندگیوں سے blighted اور بے شمار شہریوں کے مواقع دبا جس کی طرف سے متاثر کیا گیا تھا میں، یہ لا DécadaPerdida، یا کھو دہائی کے نام سے جانا آئے گا.

اب تک ہم نے عالمی معیشت کا ایک خاکہ، جس طرح سے یہ عظیم کساد بازاری کے نتیجے میں "اپنے پڑوسی بھکاری" پالیسیوں سے تیار کیا ہے سے باخبر رہنے کے، آج کی عالمی حقیقت کے لئے کسی ایک کا تعجب ہو سکتا ہے جہاں sketching کے کیا گیا ہے دستک پر ہیں کہ اثرات سیارے کے گرد محسوس کیا. ہم نے چند کے ہاتھوں میں ایک قابل قدر شے باقی دنیا بھر کے ایک ہتھیار wieldedlike کیسے ہو سکتا ہے دیکھا ہے، ہم ھیںچو کی طرف دیکھا اور ریگولیٹری اور آزاد منڈیوں کے درمیان متحرک زور لگاؤ، اور مرکزی بینکوں کے درمیان بدلہ کر سکتے ہیں کہ کس طرح مشاہدہ کیا ہے ترتیب میں خود تبادلے کی شرح کو متاثر کرنے. چیزیں آپ کو آپ کی مارکیٹوں میں اپنے آپ کو وسرجت observeas گے میں سے ایک ہے کہ دونوں ان کے اپنے آلات کے لئے ان کو چھوڑ کر اور لامحالہ ان کو کنٹرول غیر مطلوبہ نتائج کی قیادت کرنے کے لئے کوشش کر رہا ہے.

1970s کے تیل بحران کے نتائج میں سے ایک پیٹرو ڈالر کی ری سائیکلنگ کے نتیجے کے بارے میں آیا. حقیقت یہ تیل امریکی ڈالر میں قیمت کا تعین کیا جاتا ہے کہ wealthwhen تیل کی قیمت بڑی تیزی سے اضافہ کیا گیا تھا کی ایک بڑی ڈیل جمع اوپیک امتوں کی قیادت. OPEC'spetrodollarsinevitably جزوی طور پر ان کی اپنی ملکی بنیادی ڈھانچے میں اس کے دارالحکومت reinvest کرنے نہیں آپٹ بہت اوپیک قوموں کے لئے، بینکاری نظام میں واپس ان کا راستہ مل گیا. ڈپازٹس ofpetrodollar بڑے پیمانے پر آمد میں نمایاں طور پر بینکوں کے قرضے کی صلاحیت میں اضافہ ہوا، اور صنعتی ممالک کے درمیان قرض کے لئے مانگ کساد بازاری کے دوران گر کے ساتھ، یہ پیسے کی ایک بڑی رقم میں تیزی لاطینی امریکی ممالک industrialising باہر ادھار دیا گیا تھا.

لاطینی امریکہ 1930 کے بعد سے مینوفیکچرنگ میں تیزی کے کچھ کا سامنا کیا گیا تھا. اس نئے صنعتی معیشتوں ان کے انحصار اس مطالبے کو کھانا کھلانا کرنے buildingdomestic صنعتوں کی طرف سے ترقی یافتہ دنیا سے درآمد صارفین کی چیزوں پر توڑ کرنے پر توجہ مرکوز کی گئی تھی. درآمد صنعت کاری کا یہ عمل (آئی ایس آئی) اس طرح میکسیکو، برازیل اور ارجنٹینا جیسے ممالک کو تیز رفتار ترقی لایا تھا، لیکن اس طرح کے کاریں بھاری صارفین کی مصنوعات کی تیاری inthe تجدید سرمایہ کاری کے بغیر possiblefuture نمو کے سلسلے میں ایک چھت ہونے کے قریب تھا.

1973 کے تیل کے بحران تیل کی قیمتوں اور جنوبی امریکی تیل پیدا سلیک اوپیک ممالک کی طرف سے چھوڑ اٹھا اور اقوام States.This صورت حال کے تیل کا ایک بڑا سودا کی برآمد کے لئے کی قیادت عالمی پیداوار میں کمی بڑھتی ہوئی کے دوران الپکالک ہو جائے کرنے کے لئے برباد کر دیا گیا تھا اگرچہ، اور بحران اور پیداوار کے بعد آباد کیا فلایا قیمتوں مشرق وسطی میں ایک بار پھر اپ ramped تھا کے طور پر، جیسا کہ میکسیکو کی معیشتوں کو معاشی طور پر غیر مستحکم بن گیا. ان کے مغربی قرض دہندگان سود کی شرح بڑھا دی کے طور پر تیل کی دیگر جنوبی امریکی نیٹ آئاتکوں بحران کے بعد بحران اور اعلی قرض کی واپسی کے دوران ایندھن کے بل میں اضافہ سے سامنا کرنا پڑا.

کارفرما معیشتوں برآمد کرنے کی منتقلی درآمد صنعت کاری کا تعاقب بجائے پر لے جانے کے لئے انتخاب، شاید جزوی طور پر وقت کی عالمی اقتصادی ماحول کی طرف سے فیصلہ کیا گیا تھا. شدید کساد بازاری جو تیل جھٹکا کے بعد میں ترقی یافتہ ممالک مارا تھا کہ درآمدات کے لئے مطالبہ، بڑی تیزی سے گر گیا تھا کے طور پر تھا مانگ forraw مواد، بھی جنوبی امریکہ کی برآمدی مارکیٹ چوٹ لگی جس کا مطلب.

، مغرب میں بڑھتی ہوئی بالخصوص امریکہ میں سود کی شرح جہاں عقابی پالیسیوں stagflation (کمرشل بینکوں جنوبی Americ کے لئے پیسے قرضے تھا کہ کا سب سے کم کرنے کے لئے فیڈ چیئرمین پال وولکر کی طرف سے پیش کیا گیا تھا کے ساتھایک امریکی تھے اور جاپانی)، سروسنگ theseloans کی لاگت بڑی تیزی سے اضافہ ہوا ہے. بڑھتی ہوئی شرح سود بھی، لاطینی امریکہ کے تبادلے کی شرح پر دباؤ ڈالا جس سے ان کے قرض کی قدر اور ان کی واپسی کی لاگت کے دونوں بڑھتی میں امریکی ڈالر، میں اعتماد بحال کی مدد کی تھی. 1975 سے 1983 تک لاطینی امریکہ کے قرضوں مؤخر الذکر کے اعداد و شمار اس علاقے کی جی ڈی پی کا 50 فیصد ہونے ارب 75 ارب $ کے لئے $ 315 سے گئے تھے،. ان قرضوں کی خدمت کی سالانہ لاگت بھی 1982 میں 66 ارب $ 1975 میں 12 بلین $ سے جی اٹھا تھا.

1982 کے اگست میں یہ خزانہ کی میکسیکو کے وزیر، یسوع سلوا-ہرزوگ کی طرف سے اعلان کیا گیا تھا، ملک اس کی موجودہ قرضوں کی خدمت جاری رکھنے کے قابل نہیں ہو گی. قرض مارکیٹ راتوں رات imploded. کمرشل بینکوں خطے کو قرضے بند کر دیا اور کے طور پر موجودہ قرضوں کی سب سے زیادہ فطرت میں مختصر مدت کے تھے، حقیقت یہ ہے کہ بینکوں نے ان پنروئت کرنے سے انکار کر رہے تھے ایک بار میں تمام کی وجہ سے کیا جا رہا ہے قرض کی اربوں ڈالر کی صورت میں نکلا.

نتیجے کے بحران region'shistory میں بدترین ہوں گے. بے روزگاری رک نمو زمین کو گولی مار دی، آمدنی اور اخراجات کی طاقت انتہائی کم رہ گئی، اور سماجی پروگراموں کو قرض کی واپسی کے حق میں ترک کر دیا گیا تھا کے طور پر غربت میں اضافہ ہوا ہے. 1982 اور 1985 کے ارد گرد 9 فیصد کی طرف سے معاہدہ لاطینی امریکی معیشتوں کے درمیان. موجودہ قرضوں ممالک پنروئت کرنے کے لئے بہت سخت حالات بین الاقوامی مالیاتی فنڈ (آئی ایم ایف) میں قدم اور سادگی کے اقدامات اور ملک گیر اصلاحات، جن میں سب سے نمایاں درآمد کے تبتیاگ تھے متعارف کرانے کے لئے کی اجازت دی ہے کے طور پر بھی قبول کرنے کے لئے پابند کیا گیا کی فری مارکیٹ کے سرمایہ دارانہ نظام کے حق میں صنعت کاری اور صنعت کی نجکاری.

1997 کے ایشیائی مالیاتی بحران

ایشیائی مالیاتی بحران 1997-98 میں واقع ہوئی ہے اور عالمی کرنسی مارکیٹوں ہیں صرف کس طرح باہم انکشاف کیا. غیر ملکی کرنسی کی اس مختصر تاریخ میں ہمارے پر جانے والے موضوعات میں سے ایک مارکیٹوں میں مداخلت کے لئے کس طرح مرکزی بینکوں اور حکومتوں کی کوشش کی ہے رہا ہے؛ ایشیائی بحران ایک بار اور سب کے لئے نازل غالب مارکیٹ فورسز اور unsustainable بنیادی اصولوں کے خلاف کام کرنے کی کوشش کی جب کہ کس طرح بے اختیار ان اداروں ہو سکتا ہے.

بحران کے جنوب مشرقی ایشیا کی معیشتوں تک معروف سرمایہ کاروں کو ان کی متاثر کن ترقی کی شرح کی وجہ سے کے لئے خاص طور پر پرکشش رہا تھا. چار ایشین ٹائیگرز (ہانگ کانگ، سنگاپور، جنوبی کوریا اور تائیوان) میں تیزی فنانس اور مینوفیکچرنگ میں مہارت مضبوط عالمی معیشتوں میں تیار کی تھی، کیا ملائیشیا، انڈونیشیا، تھائی لینڈ اور فلپائن کے ٹائیگر کب معیشتوں کے طور پر نام سے جانا گیا طرف سے مل کر کی پیروی کی. ان معیشتوں بالخصوص وجہ سے اعلی سود کی شرح کو برقرار رکھا کیونکہ وہ کرنے کے لئے تیزی سے پھیل رہا ہے اور قیاس آرائی پر مبنی سرمایہ کاری کا ایک بڑا سودا کو اپنی طرف متوجہ کیا گیا تھا. تھائی لینڈ، اس کے اپنے حق میں ایک اقتصادی معجزہ تھا بحران گزشتہ ایک دہائی سے زیادہ کے لئے ہر سال 10 بس نیچے فیصد کی ترقی کا سامنا. یہ بھی بالآخر تحریک میں حادثے مقرر کیا کہ کمزور لنک ثابت ہوگا.

بحران کے عین مطابق وجوہات بے شمار، کورس کے، کر رہے ہیں اور اب بھی بحث اکسانے؛ تاہم غیر مستحکم اثاثہ بلبلوں کو ہوا دے، شہوت انگیز رقم کا ایک مجموعہ ہے، غریب قرضے عملیات، غیر قرضوں کے نتیجے میں کرنٹ اکاؤنٹ خسارے، ین اور رینمنبی کی قدر میں کمی بڑھتے، اور امریکہ کساد بازاری سے بحالی تمام وجوہات کے طور پر پیش کر رہے ہیں.

غیر ملکی سرمایہ کاری کے ایک بڑے پیمانے پر آمد سے بلکہ سب سے زیادہ اہل اور ادا کرنے کا بہترین قابل ان کے مقابلے میں، حکومت اور بینکاری حکام کے nepotistic تعلقات کے حامل افراد کے ہاتھوں میں ختم ہوا جس کے بہت سے ترقی کے قرضوں کے لئے دستیاب دارالحکومت، کا ایک بڑا سودا ہونے کی وجہ سے تھا انہیں واپس. تھائی لینڈ، جنوبی کوریا اور انڈونیشیا بہت موٹی کرنٹ اکاؤنٹ خسارے بھاگ رہے تھے، تھائی لینڈ میں خاص طور پر ملک کی جی ڈی پی کا 8 فیصد کے ارد گرد کی نمائندگی کی اور حادثے سے پہلے صرف کے تحت 15 ارب $ میں کھڑے ہوئے. پلازہ ایکارڈ کے تناظر میں ین اور رینمنبی اور امریکی ڈالر کے بعد مضبوطی کی قدر میں کمی ایشیائی برآمدات کہیں کم مسابقتی بنایا. اس نے مزید کہا کہ خطے میں کرنٹ اکاؤنٹ خسارے جارہی. فیڈرل ریزرو کے شرح سود میں اضافے دارالحکومت کی پرواز امریکی معیشت میں واپس کرنے کے لئے کی قیادت کی، اور تم جس کی ممکنہ وجہ 14 مئی اور 15 1997 کے قیاس آرائی پر مبنی حملوں کے نتیجے میں ایک بڑے پیمانے پر اعتماد کے نقصان، کی وجہ سے اس کے حالات کی ایک ابسرن ہے جس میں فیکٹر تھائی باہت کی قدر میں کمی.

زرمبادلہ کے ذخائر کی کمی ان حملوں کے چہرے میں بھات کی حمایت کرنے کے قابل نہیں تھائی حکومت مہیا، کرنسی بالآخر جولائی 2، 1997 فلوٹ کی اجازت دی گئی، اور تیزی سے جبکہ تھائی سٹاک مارکیٹ گرا دیا اس کی قیمت کی نصف سے زائد کھو 75٪ کی طرف سے.

تھائی حادثے کے کئی ماہ کے اندر انڈونیشین روپیہ اور سٹاک مارکیٹ ہے کہ سال بھر کے 13.5 فی صد کی طرف سے معاہدہ کرنے سے ملک کی جی ڈی پی کا باعث، ریکارڈ lows تک پہنچ.

جنوبی کوریا نے بھی ڈالر کے مقابلے میں اس کی قیمت کی نصف سے زائد، ملک کی کریڈٹ ریٹنگ ڈاؤنگریڈ کیا گیا تھا کھو جیتادو بار اور اس کی موٹر صنعت ولی اور ادگرہن کی ایک سیریز کی طرف سے زندہ رکھا گیا تھا.

یہ تینوں معیشتوں بدترین علاقے کے لیے اقتصادی توازن کو بحال کرنے کے بحران سے متاثر ہوئے، اور ایک 40 ارب $ بین الاقوامی مالیاتی فنڈ (آئی ایم ایف) کی پہل کے لابارتیوں تھے. تاہم دستک پر بحران کے اثرات دور رس تھے اور پوری دنیا میں محسوس کیا گیا ہے کہ ایک عام اقتصادی سست روی کی صورت میں نکلا. یہ ترقی پذیر مارکیٹوں میں آنے کے بعد سرمایہ کار تیزی کے خطرے ناپسند بن گیا تھا. بعد معاشی سست روی بھی ڈراپ کرنے تیل کی قیمت کی وجہ سے 1998 کے روسی مالیاتی بحران میں کردار ادا عنصر تھا.

دہائی ایشیائی بحران کے بعد خطے میں بہت سے ممالک میں بہت کم ایک اقتصادی محرک کے طور پر گرم، پیسے پر انحصار بننے کے لئے اقدامات کئے. انہوں نے یہ بھی کرنٹ اکاؤنٹ سرپلس کو چلانے کے لئے شروع کر دیا ہے اور مستقبل قیاس آرائی پر مبنی حملوں کی صورت میں ان کے متعلقہ کرنسیوں کی حمایت کرنے کے قابل ہو جائے کرنے کے لئے تاکہ ان کے غیر ملکی زرمبادلہ کے ذخائر تعمیر. ان اقدامات کی ایک براہ راست نتیجہ کے طور پر ایشیا میں کہیں بہتر 2008. کے عالمی مالیاتی بحران مندرجہ ذیل جدول 2004 سے آج تک اپ چین کی بڑھتی ہوئی زرمبادلہ کے ذخائر کی حد تک پتہ چلتا موسم کرنے کے قابل تھا.

چین FX ذخائر٪ دنیا کی کل کے طور پر


สิ่งต่อไปนี้เป็นบทสรุปสั้น ๆ ของบางส่วนของการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่จะนำไปสู่ตลาด Forex ตอนนี้คุณกำลังเตรียมความพร้อมตัวเองเพื่อการค้า

Bretton Woods 1944 เหรียญสหรัฐกลายเป็นโลกของทุนสำรองเงินตรา

ในเดือนกรกฎาคม 1944 กับสงครามโลกครั้งที่สองยังคงโกรธในยุโรปและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 730 ผู้แทนจาก 44 ประเทศพันธมิตรชุมนุมที่วอชิงตันโรงแรมในเบรตตัน, New Hampshire, USA, สำหรับการเงินและการเงินการประชุมสหประชาชาติ เบรตตันวูดส์เป็นความพยายามที่จะถึงมติเกี่ยวกับวิธีการในการควบคุมเศรษฐกิจระหว่างประเทศในผลพวงของสงครามเช่นเดียวกับที่อยู่ในนโยบายเป็นกลางของการเลือกปฏิบัติทางเศรษฐกิจและสงครามการค้าซึ่งหลายคนเชื่อว่ามีส่วนทำให้สงครามโลกครั้งที่สองเช่นเดียว ที่จะตกต่ำ เช่นการขับไล่สิ่งที่ได้มาเป็นที่รู้จักในฐานะ "ขอทานนโยบายเพื่อนบ้านของเจ้า" (นโยบายที่ช่วยบรรเทาปัญหาเศรษฐกิจของประเทศที่ค่าใช้จ่ายของประเทศอื่น ๆ ) และกระตุ้นการไหลอิสระของการค้าระหว่างประเทศกลายเป็นจุดโฟกัสสำหรับการประชุม . ที่จำเป็นเพื่อข้อตกลงเป็นระบบระหว่างประเทศของการชำระเงินเพื่ออำนวยความสะดวกการค้ากับการป้องกันในสถานที่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผันผวนมากในค่าของสกุลเงินหรือ devaluations การแข่งขัน ด้วยเหตุผลเหล่านี้ทั้งหมด Bretton Woods เป็นก้าวสำคัญในการพัฒนาของตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและแน่นอนระบบการเงินทั่วโลกเรามีวันนี้

มันเป็นครั้งแรกที่ระบบการเงินที่ครอบคลุมได้รับการเจรจาต่อรองระหว่างประเทศสหรัฐอเมริกาและแม้ว่าส่วนใหญ่ของจุดสำคัญของระบบเบรตตันวูดส์ได้รับตั้งแต่ร้างเดิมที่อาศัยอยู่ในสถาบันที่ก่อให้เกิด ข้อตกลงที่ได้รับการติดต่อได้ที่เบรตตันวูดส์ใน 22 กรกฎาคม 1944 นำไปสู่การสร้างของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF), ธนาคารระหว่างประเทศเพื่อการบูรณะและการพัฒนา (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโลกธนาคาร) และความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า (แกตต์)

กุญแจสำคัญในข้อตกลง Bretton Woods เป็นระบบอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ระหว่างประเทศที่มีสกุลเงินค่าทั้งหมดตรึงค่าเงินดอลลาร์สหรัฐและสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐของทองในอัตราคงที่ 35 $ ดอลลาร์ต่อออนซ์ ได้อย่างมีประสิทธิภาพทำให้ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐสกุลเงินสำรองของโลกในขณะที่มันเอาในบทบาทที่เคยเล่นทองเคยอยู่ภายใต้มาตรฐานทองคำ นอกจากจะกลายเป็นสกุลเงินของโลกก็ interchangeability ด้วยทองคำทำให้มันเป็นสกุลเงินที่มีกำลังซื้อสูงที่สุด นอกจากนี้วิธีการที่สกุลเงินอื่น ๆ ที่ถูกตรึงไว้กับมันแต่ละคนมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ของตัวเองหมายความว่าส่วนใหญ่ของการทำธุรกรรมระหว่างประเทศเป็นสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ คำนึงถึงว่าในการปลุกของสงครามโลกครั้งที่สองพลังประชาชนได้รับผลกระทบมากที่สุดจากความขัดแย้งยังเป็นอย่างมากในตราสารหนี้ไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา, สภาพภูมิอากาศทางการเมืองและเศรษฐกิจได้อย่างเหมาะสำหรับการเพิ่มขึ้นของประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นมหาอำนาจของโลก ในขณะที่สหราชอาณาจักรได้รับแรงทางเศรษฐกิจที่โดดเด่นใน 19 และต้นศตวรรษที่ 20 โดยมีสเตอร์ลิงสละความภาคภูมิใจของสถานที่ที่เป็นสกุลเงินสำรองของโลกในช่วงเวลานี้ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบจะเห็นการครอบงำผ่านไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา

โพสต์ Bretton Woods การเพิ่มขึ้นของตลาดเสรีทุนนิยม

Bretton Woods จะมีอายุจนถึงปี 1971 ที่จุดที่มันจะถูกแทนที่โดยสัญญามีอายุสั้นมิ ธ โซเนียนนายหน้าโดยประธานาธิบดีสหรัฐ Richard Nixon แต่ยุคทองของ Bretton Woods เท่านั้นจริงๆจนถึงปี 1968 จนถึงขณะนี้มีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องในการผลิตและการค้าโลกและจาก 1959 เป็นต้นไปทุกสกุลเงินที่เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงความสุขเต็มรูปแบบสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่มันก็เป็นความสัมพันธ์ของเงินดอลลาร์กับทองคำที่จะพิสูจน์ได้ว่าปัญหาที่แท้จริงว่าในที่สุดจะถอดออกจากบานพับระบบนี้และความจริงที่ว่าสหรัฐฯกำลังวิ่งสมดุลขนาดใหญ่ของการขาดดุลชำระเงินที่จะช่วยให้การกู้คืนกองทุนยุโรปและให้สภาพคล่องของระบบการเงิน . นักเศรษฐศาสตร์เล็งเห็นถึงเหตุการณ์นี้มานานกว่าทศวรรษล่วงหน้าและแน่นอนปัญหาของการเก็บรักษาทองคำที่ $ 35 ต่อออนซ์เป็นปัญหาที่แท้จริงไกลกลับเป็นช่วงปลายปี 1950

ปัญหาหลัก Bretton Woods อาจจะเป็นที่ระบุไว้ที่ดีที่สุดในปี 1960 โดยโรเบิร์ต Triffin นักเศรษฐศาสตร์ผู้เขียนของสิ่งที่จะตามมาภายหลังเป็นที่รู้จักใน Dilemma Triffin ของ ใส่เพียงแค่ Dilemma Triffin ระบุว่าการขาดดุลของสหรัฐเป็นสิ่งสำคัญต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสภาพคล่องของระบบการเงิน แต่ที่ในที่สุดการขาดดุลมากที่ได้รับการช่วยกู้คืนหลังสงครามในยุโรปที่ถูกผูกไว้เพื่อทำลายความเชื่อมั่นในค่าเงินดอลลาร์สหรัฐเป็นของโลก ขอสงวนสกุลเงินและในที่สุดก็จะนำไปสู่ความไม่มั่นคงทางการเงินอย่างกว้างขวาง

ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินเดียวที่มีความสุขสกุลทองและในตอนท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองของสหรัฐจัดขึ้นประมาณ 65% ของโลกทองคำสำรอง อย่างไรก็ตามอัตราเงินเฟ้อได้นำไปสู่มันไม่เป็นศักยภาพทางเศรษฐกิจในการผลิตทองคำมากขึ้นและเป็นมากขึ้นดอลลาร์สหรัฐน้ำท่วมเข้าไปใน SYST การเงินทั่วโลกทองคำสำรอง em และสหรัฐแทบจะไม่ budged ความเชื่อมั่นของเงินดอลลาร์เริ่มจางหายไปมันก็กลายเป็นที่ชัดเจนว่าสหรัฐจะไม่สามารถตอบสนองความผูกพันของผู้ถือเงินดอลลาร์จะพึงปรารถนาที่จะบังคับใช้สกุลเงินดอลลาร์ นอกจากนี้ความเป็นจริงที่ว่ามีตลาดเสรีที่ทองคำมีการซื้อขาย (แยกจากการทำธุรกรรมที่จัดทำโดยธนาคารกลางภายใต้อัตรา Bretton Woods) นำไปสู่สถานการณ์ที่มันก็ถูกกว่าการซื้อทองในอัตราที่เบรตตันวูดส์แล้วขาย เพื่อเปิดตลาด

ปี 1971 โดยสหรัฐจัดขึ้นเฉพาะทองเพียงพอที่จะครอบคลุม 22% ของเงินสำรองเงินตราต่างประเทศสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐและได้รับการทำงานการขาดดุลสำรอง $ 56 พันล้าน เพิ่มในหนี้ของประเทศที่กำลังเติบโตของประชาชนซึ่งถูกใช้เพื่อกองทุนริเริ่มสังคมใหญ่นำโดยประธานาธิบดีลินดอนจอห์นสัน, เช่นเดียวกับที่กำลังสงครามเวียดนามและมันก็กลายเป็นที่ชัดเจนว่าระบบ Bretton Woods ได้กลายเป็นที่ไม่สามารถป้องกันได้ ในเดือนพฤศจิกายนของปี 1967 สหราชอาณาจักรสเตอร์ลิงคุณค่าจาก $ 2.80 ไป $ 2.40 ในเดือนพฤศจิกายน 1968 วิกฤตนำไปสู่การแลกเปลี่ยนอย่างใกล้ชิดของฝรั่งเศส, เยอรมันและอังกฤษตลาด ในเดือนสิงหาคมของปี 1968 ฟรังก์ฝรั่งเศสได้รับคุณค่าจาก 0.18 กรัมทองต่อฟรังก์ 0.16 กรัม ในเดือนตุลาคมของปีเดียวกันมาร์กเยอรมัน Deutsche ประเมินราคาจาก $ 0.25 $ 0.273 สุดท้ายในเดือนพฤษภาคมของปี 1971 เครื่องหมายดอยและกิลเดอร์ดัตช์ลอย เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 1971 สหรัฐอเมริกาประธานาธิบดีริชาร์ดนิกสันถอนตัวออกสหรัฐสกุลดอลล่าทองเช่นเดียวกับการจัดเก็บภาษีอากรขาเข้า 10% และชั่วคราวลงล็อคค่าจ้างและราคา นี้มาเป็นที่รู้จักกันในชื่อนิกสันช็อกและก่อให้เกิดทุกอำนาจทางเศรษฐกิจที่สำคัญยกเว้นฝรั่งเศสจะลอยสกุลเงินของพวกเขาและเริ่มต้นการแทรกแซงโดยการซื้อดอลลาร์

ในเดือนธันวาคมของปี 1971 ข้อตกลงมิ ธ โซเนียนได้รับการลงนามโดย G-10 ประเทศ มันเป็นความพยายามที่จะให้ระบบ Bretton Woods มีชีวิตอยู่โดยการปรับอัตราดอกเบี้ยคงที่จะสะท้อนให้เห็นถึงแรงกดดันตลาดในช่วงต้นปี 1970 ที่ถูกต้องมากขึ้น ดอลล่าเป็นอีกครั้งที่ตรึงทองในราคาใหม่ของ $ 38 ต่อออนซ์และได้รับอนุญาตให้มีความผันผวนอยู่ในช่วง 2.25% มากกว่าช่วง 1% ได้รับอนุญาตจากเบรตตันวูดส์กับประเทศอื่น ๆ เห็นพ้องที่จะปรับอัตราดอกเบี้ยคงที่ของพวกเขาไป คุณค่าใหม่ดอลลาร์ตามลำดับ ความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดข้อตกลงมิ ธ โซเนียนต้อง Bretton Woods คือการที่ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐก็ไม่มีอีกต่อไปที่จะแปลงสภาพให้แก่ทอง ในขณะที่ข้อตกลงมิ ธ โซเนียนปรับความสัมพันธ์ระหว่างสกุลเงินของโลกก็ไม่ได้อยู่ที่ความไม่สมดุลของพื้นฐานที่จะนำไปสู่การลดค่าของเงินดอลลาร์ในสถานที่แรก สหรัฐยังคงวิ่งการขาดดุลขนาดใหญ่เช่นเดียวกับการเพิ่มขึ้นของ เงิน อุปทานที่อัตราเงินเฟ้อนี้นำไปสู่ธนาคารกลางอื่น ๆ ถูกบังคับให้เข้ามาแทรกแซงเพื่อให้สกุลเงินของตัวเองแข็งค่าอ้างอิงที่พวกเขาอยู่กับเงินดอลลาร์ที่ ค่าคงที่ ปี 1972 โดยสเตอร์ลิงในที่สุดได้รับอนุญาตให้ลอยเมื่อเทียบกับดอลลาร์ การเพิ่มขึ้นของมูลค่าของทองนำไปสู่การที่เงินดอลลาร์ที่ต้องได้รับการตีราคาใหม่อีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ 1972 ที่ $ 42.22 ต่อออนซ์ (ก่อให้เกิดเงินสกุลหลักยังปรับค่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์) โดยเดือนมีนาคมของปีเดียวกันหลังจากการแทรกแซงอย่างมากจากการที่ธนาคารกลางยุโรปต้นทุนประมาณ $ 3.5 พันล้านระบบอัตราคงที่ทรุดตัวลงอย่างสิ้นเชิงและความคุ้มค่าของเงินดอลลาร์สหรัฐได้ต่อจากนี้ไปจะถูกกำหนดโดยเศรษฐศาสตร์ตลาดเสรี

โอเปกและวิกฤตการณ์น้ำมันของ 73

จนถึงตอนนี้เราได้มองข้ามผู้เล่นที่สำคัญในเรื่องราวของเรา หากมีทองคำหนักที่สุดในประวัติศาสตร์ของ Forex แล้วน้ำมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะล้อของอุตสาหกรรมในขณะที่มันมีค่าอย่างแน่นอนสมควรได้รับส่วนของตัวเอง ที่จะบอกว่าทุนนิยมตลาดเสรีเป็นตอนนี้เรารู้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้มันไม่ได้สำหรับน้ำมันไม่ได้ที่จะคุยโวกรณี ทองอาจจะมีความสุขในช่วงเวลาที่มันเป็นกระดูกสันหลังของระบบการเงินระหว่างประเทศ แต่การเจริญเติบโตของเศรษฐกิจโลกของเราเป็นตัวอักษรและเปรียบเปรยการขับเคลื่อนด้วยน้ำมัน

รายการของอเมริกาช่วงปลายเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองสถานะทางการเงินของตนนั้นไม่นานและมีสถานะเป็นสกุลเงินสำรองด้วยการลงนามของเบรตตันวูดส์ที่มักจะอ้างว่าเป็นปัจจัยที่เอื้อต่อการเพิ่มขึ้นของสถานะมหาอำนาจ แต่สหรัฐอเมริกาไม่ได้เพียงแค่โผล่ออกมาจากสงครามโลกครั้งที่สองค่อนข้างได้รับบาดเจ็บมีมากของยุโรปเป็นหนี้บุญคุณมันและสกุลเงินของกลางไปยังระบบการเงินทั่วโลก; การเพิ่มขึ้นของสหรัฐอเมริกาก็ใกล้เคียงกับการค้นพบน้ำมันสำรองของตัวเองอย่างรวดเร็วซึ่งแทนที่ถ่านหินเป็นแหล่งที่มาหลักของประเทศของพลังงาน เช่นเดียวกับศตวรรษที่ 19 เป็นของจักรวรรดิอังกฤษ; อาณาจักรก็ควรจะตั้งข้อสังเกตขับเคลื่อนโดยถ่านหิน ศตวรรษที่ 20 จะอยู่ในสหรัฐอเมริกาและจะเป็นศตวรรษของน้ำมัน

เป็นฉากหลังให้กับกิจกรรมที่เราได้ดูแล้วที่มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะเก็บไว้ในใจว่าการโพสต์ปีสงครามโลกครั้งที่สองเห็นความต้องการที่เพิ่มมากขึ้นสำหรับน้ำมัน ระหว่างที่สิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สองและการตายของมิ ธ โซเนียนข้อตกลงการบริโภคทั่วโลกของน้ำมันเท่าตัวและความต้องการของมันเพิ่มขึ้น MORe กว่าห้าเท่า หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองได้รับน้ำมันอย่างรวดเร็วแทนที่ถ่านหิน มันเป็นความอุดมสมบูรณ์, ราคาถูก, ง่ายต่อการขนส่งกว่าถ่านหินและยังหารือข้อได้เปรียบในการแข่งขันในแง่ของการผลิตไปยังประเทศที่เลือกที่จะทำให้สวิทช์ ล้านเมื่อล้านบาร์เรลไหลออกมาจากตะวันออกกลางและเวเนซุเอลาเติมน้ำมันฟื้นฟูหลังสงคราม, การฟื้นตัวของเศรษฐกิจโลกและการเจริญเติบโต

น้ำมันดูดซึมอย่างกว้างขวางนอกจากนี้ยังมีผลของการค่อยๆขยับความสมดุลของพลังงานที่ทำให้หลายประเทศมากขึ้นพึ่งพาอุปทานราคาไม่แพงอย่างต่อเนื่องจากประเทศที่ผลิตน้ำมัน ครั้งแรกที่สมาชิกขององค์การการอาหรับผู้ส่งออกน้ำมัน (OPEC) พยายามที่จะจ้างมาเป็นที่รู้จักในฐานะ "อาวุธน้ำมัน" เป็นในช่วงต้นเดือนมิถุนายนของปี 1967 หลังจากวันเริ่มต้นของสงครามหกวันที่ ในการตอบสนองต่อการโจมตีของอิสราเอลเข้าไปในอียิปต์จอร์แดนและซีเรียดินแดนสมาชิกโอเปกออกน้ำมันห้ามกับทุกประเทศถือว่าเป็นในการสนับสนุนของอิสราเอลและภายในวันอุปทานน้ำมันอาหรับได้รับการลดลงประมาณ 60% สถานการณ์ขู่ว่าจะเลวลงเมื่อเกิดสงครามกลางเมืองในประเทศไนจีเรียในเดือนต่อมาเอาอีก 500,000 บาร์เรลน้ำมันดิบจากห่วงโซ่อุปทานทั่วโลกในแต่ละวัน นี้การคว่ำบาตรน้ำมันครั้งแรกจะเป็นช่วงสั้น ๆ และไม่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่เนื่องจากการดำรงอยู่ของทุนสำรองค่อนข้างสุขภาพเช่นเดียวกับเส้นทางใหม่ของวัสดุไปยังพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดโดยการคว่ำบาตร อย่างไรก็ตามความพยายามที่สองของโอเปกที่ขว้างปาน้ำหนักของมันไปรอบ ๆ จะมีผลทำให้เกิดความวุ่นวายมากขึ้น

ระหว่างปี 1967 และ 1973 การพึ่งพาเศรษฐกิจโลกในน้ำมันราคาถูกได้ลดกำลังการผลิตส่วนเกินให้อยู่ในระดับต่ำอันตราย ในปี 1970 มีประมาณ 3 ล้านบาร์เรลของกำลังการผลิตส่วนเกินต่อวัน (ไม่รวมสหรัฐอเมริกา), 1973 นี้ได้หดตัวลงถึง 500,000 บาร์เรลต่อวัน ดังนั้นเมื่อโอเปกกำว่า "อาวุธน้ำมัน" เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 1973, เงินเดิมพันจะสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญกว่าที่พวกเขาในปี 1967

จำนวนของปัจจัยบรรจบส่วนร่วมในการวิกฤตการณ์น้ำมันของ 73 การเจรจาต่อรองที่ตึงเครียดระหว่างโอเปกและ บริษัท น้ำมันเวสเทิร์เกี่ยวกับการกำหนดราคาและการผลิตที่ได้รับบนไปสำหรับบางเวลา นอกจากนี้เมื่อในปี 1971 ประธานาธิบดีริชาร์ดนิกสันหมดสิ้นไประบบเบรตตันวูดส์โดยถอนสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐของทองที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการลดค่าเงินดอลลาร์สหรัฐที่เกิดขึ้นส่งผลกระทบต่อประเทศที่ผลิตน้ำมันเพราะน้ำมันเป็น (และยังเป็น) ราคาในสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มไปนี้ความจริงที่ว่าการผลิตน้ำมันของสหรัฐแหลมที่ประมาณ 10 ล้านบาร์เรลต่อวันในปี 1970 (ลดลงอย่างต่อเนื่องหลังจากนั้น) และว่าโดยปี 1973 สหรัฐอเมริกาเป็นจริงนำเข้า 6 ล้านบาร์เรลต่อวันทำให้มันมากเสี่ยงต่อการหยุดชะงักในการจัดหาและ คุณมีสภาพที่เหมาะสมสำหรับพายุที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 1973 ในระหว่างวันศักดิ์สิทธิ์ของชาวยิวถือศีลอียิปต์และซีเรียบุกเข้ามาในดินแดนของอิสราเอลที่ถูกยึดโดยอิสราเอลในช่วงสงครามหกวันเมื่อหกปีก่อน เมื่อวันที่ 17 ตุลาคมในการตอบสนองต่อการสนับสนุนจากสหรัฐฯอิสราเอลความขัดแย้งระหว่างโอเปกขึ้นราคาน้ำมัน 70% เช่นเดียวกับการจัดเก็บภาษีห้ามกับสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ ที่ได้รับการสนับสนุนอิสราเอลความขัดแย้งระหว่าง สงครามจะเป็นในช่วงปลายเดือนตุลาคม แต่โอเปกปฏิเสธที่จะเปลี่ยนแน่นอน ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันโอเปกลดการผลิตน้ำมันลง 25% และขู่เพิ่มเติมตัด 5% ในเดือนธันวาคมราคาน้ำมันเป็นสองเท่าอีกครั้ง โดยเมื่อเดือนมกราคมอิสราเอลตกลงที่จะดึงทหารกลับไปทางด้านตะวันออกของคลองสุเอซ, ราคาน้ำมันเป็นครั้งที่สี่ที่สูงขึ้นกว่าที่เคยเป็นมาก่อนเกิดวิกฤตเศรษฐกิจที่จะเริ่มต้น

ทัศนคติของผู้ผลิตน้ำมันในช่วงเวลานี้สามารถสรุปได้ด้วยคำพูดที่น่าจดจำจากอิหร่านอิหร่านที่ได้รับการเผยแพร่โดยนิวยอร์กไทม์สในเดือนธันวาคมปี 1973:

"แน่นอน [ราคาน้ำมัน] เป็นไปได้เพิ่มขึ้น … แน่นอน! … คุณ [เวสต์] เพิ่มขึ้นราคาของข้าวสาลีที่คุณขายเราโดย 300% และเดียวกันสำหรับน้ำตาลและปูนซีเมนต์ … คุณซื้อน้ำมันดิบของเราและขายมัน กลับมาให้เรากลั่นเป็นธุรกิจปิโตรเคมีที่ร้อยครั้งราคาที่คุณได้จ่ายเงินให้กับเรา … เพียง แต่เป็นธรรมว่าจากนี้ไปคุณควรจะต้องจ่ายมากขึ้นสำหรับน้ำมัน สมมติว่าสิบครั้งมากขึ้น. "

อิหร่านไม่ได้มีส่วนร่วมในการคว่ำบาตรอย่างต่อเนื่องในการจัดส่งน้ำมันไปทางทิศตะวันตกตลอดทั้งความขัดแย้ง แต่มันก็เป็นที่ชัดเจนว่าอายุของน้ำมันราคาถูกได้มากกว่าและทุกคนรู้ว่ามัน

วิกฤตน้ำมันมีการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทางการเมืองและเศรษฐกิจโลกในหลายวิธีที่สำคัญ ราคาที่สูงเกินจริงที่โอเปกประเทศถูกขายน้ำมันของพวกเขาหลังจากการคว่ำบาตรที่เกิดจากการเติบโตทางเศรษฐกิจจะชะลอตัวลงในเวสต์ขณะเดียวกันก็ก่อให้เกิดภาวะเงินเฟ้อสถานการณ์ที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในฐานะ "stagflation" แล้ว นอกจากนี้ quadrupling ของราคาน้ำมันทันทีนำไปสู่การไหลขนาดใหญ่ของเงินทุนจากทิศตะวันตกไปยังประเทศผู้ส่งออกน้ำมันของตะวันออกกลาง, การจัดการที่ดีซึ่งถูกใช้ในอาวุธและเทคโนโลยีต่อไปรุนแรงความตึงเครียดในภูมิภาค และนำไปสู่การเพิ่มขึ้น Militar อเมริกันการปรากฏตัว Y ราคาน้ำมันเช่นเดียวกับอุปทานที่สอดคล้องกันของมันเริ่มที่จะคิดอย่างมากในวาระการประชุมของประเทศอุตสาหกรรมเช่นเป็นช็อตที่เกิดจากการคว่ำบาตร มันอาจดูเหมือนชัดเจนที่สุดของจุดเชื่อมต่อจากมุมมองของเรา แต่แม้ว่าจะมีสัญญาณที่เห็นได้ชัดที่นำไปสู่วิกฤตราคาน้ำมันและอุปทานก็ไม่เคยหัวข้อของความกังวล 1973 ก่อนที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ปัจจุบันความสมดุลของอุปสงค์และอุปทานจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนที่มันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคุณเป็นผู้ประกอบการค้า Forex ที่จะเข้าใจว่าสกุลเงินมีความสัมพันธ์กับราคาน้ำมัน (เพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง) เช่นเดียวกับการให้ทันเหตุการณ์ใด ๆ ทั่วโลกที่อาจส่งผลกระทบต่ออุปทานของตน . สุดท้ายวิกฤตการณ์น้ำมันปี 1973 ยังทำให้การอนุรักษ์พลังงานระยะที่ส่วนใหญ่มาจากคำศัพท์ของผู้คนในช่วงเวลาที่มีความสำคัญที่มีการปลูกเพียงเร่งด่วนมากขึ้นในขณะที่เราย้ายใกล้ชิดและใกล้ชิดกับบรรยากาศของโลกเชื้อเพลิงฟอสซิลสำรอง

สหกรณ์การแทรกแซงของธนาคารกลาง The Plaza Accord 1985

คุณอาจเคยสังเกตแบบไดนามิกที่น่าสนใจในการทำงานในประวัติโดยย่อของอัตราแลกเปลี่ยนที่เราได้กำหนดไว้เพื่อให้ห่างไกล; ดึงและผลักดันบางอย่างระหว่างความจำเป็นสำหรับการควบคุมและการควบคุมที่ชัดเจนเมื่อเทียบกับวิธีการที่ไม่รู้ไม่ชี้ในการที่ตลาดเสรีได้รับอนุญาตให้ควบคุมตัวเอง หากคุณมีการระบุรูปแบบนี้คุณมีสิทธิที่จะทำเช่นนั้นทั้งสองไดรฟ์ของฝ่ายตรงข้ามอยู่เสมอปัจจุบันที่มีผู้เสนอของอดีตแกนนำในการปลุกของวิกฤตเศรษฐกิจและสนับสนุนให้ดูเหมือนหลังที่จะมีบังเหียนฟรีเมื่อทั้งหมดเป็นอย่างดี ในเศรษฐกิจโลก ความกลัวที่นำไปสู่ ​​Bretton Woods ในสถานที่แรกและนิกสันต้องการให้อัตราแลกเปลี่ยนคงที่ในข้อตกลงมิ ธ โซเนียนได้อย่างแม่นยำว่าหากปล่อยทิ้งไว้จะควบคุมตัวเองในการแข่งขัน devaluations ระหว่างสกุลเงินคู่แข่งอื่น ๆ และการปฏิบัติทางการค้าที่เป็นปรปักษ์กันจะนำไปสู่ความไม่แน่นอนทั่วโลก ตรงกันข้ามสั้นที่มาของทั้งสอง Bretton Woods และข้อตกลงมิ ธ โซเนียนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดโจ่งแจ้งโดยตลาดไม่เต็มใจหรือไม่สามารถที่จะลงล็อคกับความสัมพันธ์คงที่เดียวกันมากที่ถูกกำหนดเพื่อที่จะควบคุมมัน และอีกครั้งช่วงเวลาระหว่างที่ลอยอย่างอิสระสกุลเงินหลักของโลกและพลาซ่า Accord จะให้โกหกตำนานที่อุปสงค์และอุปทานการเปลี่ยนแปลงที่เรียบง่ายเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ในการควบคุมการตลาดที่มีประสิทธิภาพ

เราได้ดูแล้วที่วิกฤตสำคัญก่อนที่จะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจโลกหลังจากที่ถูกทอดทิ้งจาก Bretton Woods ในปี 1971 เพิ่มขึ้นสี่เท่าของราคาน้ำมันหลังจากเกิดวิกฤตเศรษฐกิจปี 1973 ส่งผลให้ค่าใช้จ่ายในการนำเข้าที่เพิ่มขึ้นสำหรับประเทศอุตสาหกรรมที่ upsetting สมดุลของการชำระเงิน . จำได้น้ำมันที่มีราคาในสกุลเงินดอลลาร์เพื่อการรีไซเคิลของสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐที่จัดขึ้นโดยโอเปกประเทศ (รีไซเคิล petrodollar) หลีกเลี่ยงไม่ได้นำไปสู่เงินดอลลาร์สหรัฐ H2 แม้ว่าสหรัฐอเมริกาอย่างต่อเนื่องในการทำงานการขาดดุลการค้าที่สำคัญ

ในช่วงปลายปี 1970 ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐจะตกอยู่ในค่าเช่นนี้การขาดดุลการเจริญเติบโตของการกัดเซาะเชื่อมั่นนักลงทุน นี้จะเป็นที่มาของการปฏิวัติอิหร่านและช็อตน้ำมันที่สองของปี 1979 เมื่อกลุ่มโอเปคอีกครั้งหยักรั้งราคาน้ำมัน อย่างไรก็ตามในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ท่าทางสงครามจาก Federal Reserve ประธาน Paul Volcker รวมกับความสนใจในสกุลเงินดอลลาร์เป็นสกุลเงินที่ปลอดภัยหลังจากที่เกิดการระบาดของอิหร่านสงครามอิรักแข็งแรงดอลลาร์ช่วยที่จะกลับมา 1980 ยังจะเป็นสันปันน้ำน้ำมันเป็นผลผลิตเพิ่มขึ้นจากสหภาพโซเวียต, เวเนซุเอลา, เม็กซิโก, ไนจีเรีย, เช่นเดียวกับการเข้ามาของน้ำมันอลาสก้าและเหนือทะเลตกตะกอนจุดเริ่มต้นของการลดลง 20 ปีของราคาน้ำมันและคลาย ของด้ามจับของโอเปก

อาณัติ Volcker เพื่อหยุด stagflation โดยการเพิ่มอัตราดอกเบี้ยของสหรัฐประสบความสำเร็จแม้ว่าจะเป็นผลที่ไม่พึงประสงค์ของนโยบายของเขาคือการที่เงินดอลลาร์กลายเป็น overvalued นี้ส่งผลให้การส่งออกของสหรัฐมีราคาแพงและไม่มีการแข่งขัน (รถยนต์อเมริกันโดยเฉพาะ) ขณะที่การนำเข้าก็กลายเป็นราคาถูกซึ่งสร้างแรงกดดันเพิ่มเติมเกี่ยวกับยอดการค้าสหรัฐ ระหว่างปี 1980 และปี 1985 ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐแข็งค่าขึ้นประมาณ 50% เมื่อเทียบกับเงินเยนที่เครื่องหมายดอยสเตอร์ลิงและฟรังก์ฝรั่งเศส

The Plaza Accord เรียกเช่นนี้เพราะมันมีการลงนามที่โรงแรมพลาซ่าในนิวยอร์กเป็นความพยายามที่จะนำเศรษฐกิจของประเทศสหรัฐอเมริกา, ญี่ปุ่น, เยอรมนีตะวันตกสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสกลับเข้ามาในการซิงค์โดย devaluing เงินดอลลาร์สหรัฐ เมื่อทำสัญญามาการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดของสหรัฐได้ถึงประมาณ 3.5% ของ GDP ของประเทศในขณะที่เศรษฐกิจของประเทศมีการเติบโตขึ้นประมาณ 3% ยุโรปในมืออื่น ๆ มียอดเกินดุลการค้าขนาดใหญ่และประสบการเติบโตติดลบประมาณ -0.7% เพื่อที่จะแก้ไขความสมดุล, G-5 เห็นด้วยที่จะมีส่วนผสมของภาษีและลดการใช้จ่ายภาครัฐขยายตัวของภาคเอกชนและการเปิดขึ้นของตลาด

ในช่วงสองสามปีข้างหน้าค่าเงินดอลลาร์สหรัฐจะอ่อนค่าลง 50% เมื่อเทียบกับส่วนที่เหลือของ G-5 ประชาชาติ ปี 1987 โดยเงินเยนของญี่ปุ่นได้หายไปจาก 242 ต่อดอลลาร์ถึง 150 ต่อดอลลาร์ สหรัฐขาดดุลการค้ากับยุโรปนอกจากนี้ยังได้รับการประสบความสำเร็จในการลดลงแม้ว่าจะไม่ได้กับประเทศญี่ปุ่น

ค่าเงินดอลลาร์สหรัฐจะเธซเธinue จะลดลงเกินกว่าเป้าหมายที่ตกลงกันไว้แล้วกระตุ้น G-6 ที่จะเจรจาพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ Accord ซึ่งเป็นความพยายามที่จะหยุดการลดลงของค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ 's นี้จะพิสูจน์ได้ว่าเป็นเรื่องที่ยุ่งยากกว่าการลดค่าของพลาซ่าตกลง นี่คือสาเหตุที่เงินดอลลาร์ที่มีอยู่แล้วในท่ามกลางของแนวโน้มขาลงในเวลานั้นเมื่อ Plaza Accord ลงนาม ในทางตรงกันข้ามพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ Accord จะพยายามที่จะย้อนกลับแนวโน้มแล้วดีขึ้นและทำเช่นนั้นผ่านการประสานงานอย่างต่อเนื่องของนโยบายทางเศรษฐกิจของ 6 ประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปี 1988 โดยเงินดอลลาร์เป็นมูลค่า¥ 121 และ 1.57 เครื่องหมายดอย รุนแรงเพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ยในสหรัฐเป็นสิ่งเดียวที่จะหยุดการชะลอตัวและเสริมสร้างค่าเงินดอลลาร์

The Plaza Accord เป็นก้าวที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในการพัฒนาของตลาดเงินตราต่างประเทศ มันเป็นครั้งแรกที่ประเทศได้ตกลงที่จะแทรกแซงอย่างแข็งขันในวิธีการประสานงานเพื่อให้เป็นไปส่งผลกระทบต่อค่าของสกุลเงินมันเป็นตัวอย่างของการแทรกแซงของธนาคารกลางวิธีและสามารถบงการข้ามพรมแดนของประเทศในความสนใจของเศรษฐกิจโลก มันก็เป็นช่วงเวลาในประวัติศาสตร์เมื่อผลกระทบของโลกาภิวัตน์ที่กว้างอยู่ที่นั่นทุกคนได้เห็นและตลาดมีการแสดงที่ต้องใช้มือแนวทางเป็นครั้งคราวในการสั่งซื้อเพื่อให้สามารถทำงานได้อย่างราบรื่นและมีประสิทธิภาพ


ในช่วงปี 1980 มากของละตินอเมริกาได้รับผลกระทบจากวิกฤตหนี้ที่รุนแรงซึ่งลีบชีวิตและกลั้นโอกาสของประชาชนนับไม่ถ้วนก็จะมาเป็นที่รู้จักในนามลาDécadaPerdidaหรือทศวรรษที่หายไป

จนถึงขณะนี้เราได้รับการร่างร่างของเศรษฐกิจโลกติดตามวิธีการที่จะได้มีการพัฒนาจาก "ขอทานเจ้าเพื่อนบ้าน" นโยบายที่นำไปสู่ตกต่ำกับความเป็นจริงโลกในปัจจุบันที่น่าแปลกใจที่เดียวสามารถมีเคาะเกี่ยวกับผลกระทบที่มี รู้สึกทั่วโลก เราได้เห็นว่าสินค้าที่มีคุณค่าอยู่ในมือของไม่กี่สามารถ wieldedlike อาวุธมากกว่าส่วนที่เหลือของโลกเราได้มองไปที่การดึงและดันแบบไดนามิกระหว่างควบคุมและตลาดเสรีและได้สังเกตเห็นวิธีการที่ธนาคารกลางสามารถประสานงานระหว่าง ตัวเองเพื่อที่จะส่งผลกระทบต่ออัตราแลกเปลี่ยน หนึ่งในสิ่งที่คุณจะ observeas คุณดื่มด่ำกับตัวเองในตลาดคือทั้งสองออกจากพวกเขาไปยังอุปกรณ์ของตัวเองและความพยายามที่จะควบคุมพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์

หนึ่งในผลกระทบของวิกฤตน้ำมันของปี 1970 เกี่ยวกับการมาเป็นผลมาจากการรีไซเคิล petrodollar ความจริงที่ว่าน้ำมันมีราคาในสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐจะนำไปสู่ประเทศโอเปกสะสมจัดการที่ดีของ wealthwhen ราคาน้ำมันที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด OPEC'spetrodollarsinevitably พบทางของพวกเขากลับเข้ามาในระบบธนาคารที่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะประเทศโอเปกจำนวนมากเลือกที่จะไม่ลงทุนเงินทุนนี้ในโครงสร้างพื้นฐานในประเทศของตัวเอง ไหลบ่าเข้ามาใหญ่ ofpetrodollar เงินฝากที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญความสามารถในการให้กู้ยืมของธนาคารและมีความต้องการสินเชื่อในหมู่ประเทศอุตสาหกรรมที่มีการลดลงในช่วงภาวะเศรษฐกิจถดถอยเป็นจำนวนมากของเงินนี้ถูกยืมออกไปอย่างรวดเร็ว industrialising ประเทศในละตินอเมริกา

ละตินอเมริกาได้รับการประสบสิ่งที่มีความเจริญในการผลิตจากปี 1930 เป็นต้นไป เศรษฐกิจอุตสาหกรรมใหม่ของมันได้รับการมุ่งเน้นที่จะหมดพึ่งพาสินค้าอุปโภคบริโภคที่นำเข้าจากประเทศที่พัฒนาแล้วโดยอุตสาหกรรมที่จะเลี้ยง buildingdomestic ต้องการนี้ กระบวนการนี้ของอุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้า (ISI) ได้นำการเติบโตอย่างรวดเร็วไปยังประเทศเช่นเม็กซิโก, บราซิลและอาร์เจนตินา แต่ถูกใกล้เพดานในแง่ของการเติบโต possiblefuture โดยไม่ต้องลงทุนต่ออายุ inthe การผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคหนักเช่นรถยนต์

ในช่วงวิกฤตน้ำมันปี 1973 พุ่งสูงขึ้นของราคาน้ำมันและการลดลงของการผลิตทั่วโลกนำไปสู่การผลิตน้ำมันอเมริกาใต้ยกขึ้นหย่อนซ้ายโดยประเทศโอเปกและการส่งออกการจัดการที่ดีของน้ำมันกับสถานการณ์สห States.This ก็ถึงวาระที่จะเป็นช่วงสั้น ๆ แม้ว่าและเป็นราคาที่สูงขึ้นการตัดสินหลังวิกฤตและการผลิตที่ได้รับการเมาขึ้นมาอีกครั้งในตะวันออกกลางเศรษฐกิจเช่นเม็กซิโกกลายเป็นความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจ อื่น ๆ อเมริกาใต้ผู้นำเข้าน้ำมันสุทธิได้รับความเดือดร้อนจากการเพิ่มค่าน้ำมันเชื้อเพลิงในช่วงวิกฤตและตราสารหนี้ที่สูงกว่าการชำระคืนหลังวิกฤตหนี้ในฐานะเจ้าหนี้ตะวันตกของพวกเขาขึ้นอัตราดอกเบี้ย

ทางเลือกที่จะดำเนินการในการใฝ่หาอุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้ามากกว่าการส่งออกการเปลี่ยนเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยอาจจะเป็นบางส่วนตัดสินใจโดยภาวะเศรษฐกิจทั่วโลกของเวลา ภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรงซึ่งได้ตีประเทศที่พัฒนาแล้วในการปลุกของน้ำมัน-SHOCK หมายความว่ามีความต้องการนำเข้าได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่มีความต้องการวัสดุ forraw ซึ่งยังเจ็บตลาดส่งออกของทวีปอเมริกาใต้

ที่มีอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นในทางทิศตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสหรัฐอเมริกาที่นโยบายสงครามได้รับการแนะนำจากประธานเฟด Paul Volker เพื่อความสะดวก stagflation (ส่วนใหญ่ของธนาคารพาณิชย์ที่ได้ยืมเงินไป South Americถูกสหรัฐและญี่ปุ่น) ค่าใช้จ่ายของ theseloans บริการเพิ่มขึ้นอย่างมาก เพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ยยังช่วยฟื้นฟูความเชื่อมั่นในสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐซึ่งสร้างแรงกดดันต่ออัตราแลกเปลี่ยนละตินอเมริกาต่อการเพิ่มมูลค่าของหนี้ของพวกเขาและค่าใช้จ่ายในการชำระหนี้ของพวกเขา จาก 1975-1983 หนี้ของละตินอเมริกาได้หายไปจาก $ 75 พันล้าน $ 315,000,000,000, รูปหลังเป็นประมาณ 50% ของ GDP ของภูมิภาค ค่าใช้จ่ายประจำปีของการให้บริการเงินกู้ยืมดังกล่าวนอกจากนี้ยังได้เพิ่มขึ้นจาก $ 12 พันล้านดอลลาร์ใน 1975-66 $ พันล้านในปี 1982

ในเดือนสิงหาคม 1982 ได้มีการประกาศโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังเม็กซิโกพระเยซู Silva-Herzog ว่าประเทศจะไม่สามารถที่จะดำเนินการให้บริการเงินให้สินเชื่อที่มีอยู่ ตลาดสินเชื่อ imploded ในชั่วข้ามคืน ธนาคารพาณิชย์หยุดปล่อยสินเชื่อให้กับภูมิภาคและเป็นส่วนใหญ่ของเงินให้สินเชื่อที่มีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในธรรมชาติจริงที่ว่าธนาคารได้รับการปฏิเสธที่จะรีไฟแนนซ์พวกเขานำไปสู่พันล้านดอลลาร์ของหนี้เป็นเนื่องจากทั้งหมดในครั้งเดียว

วิกฤติที่เกิดขึ้นจะเลวร้ายที่สุดใน region'shistory การว่างงานพุ่งสูงขึ้นรายได้และอำนาจการใช้จ่ายลดลงดินเจริญเติบโตหยุดชะงักและความยากจนเพิ่มขึ้นเป็นโครงการทางสังคมที่ถูกทอดทิ้งในความโปรดปรานของการชำระคืนหนี้ ระหว่างปี 1982 และ 1985 เศรษฐกิจละตินอเมริกาหดตัวลงประมาณร้อยละ 9 ในการสั่งซื้อที่จะรีไฟแนนซ์ประเทศเงินให้สินเชื่อที่มีอยู่ก็จะต้องยอมรับเงื่อนไขที่เข้มงวดมากรวมทั้งช่วยให้กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) จะก้าวเข้ามาและแนะนำมาตรการความเข้มงวดและการปฏิรูปทั่วประเทศที่โดดเด่นซึ่งส่วนใหญ่เป็นละทิ้งของการทดแทนการนำเข้า อุตสาหกรรมในความโปรดปรานของทุนนิยมตลาดเสรีและการแปรรูปของอุตสาหกรรม

วิกฤติการเงินเอเชียปี 1997

วิกฤตการณ์ทางการเงินที่เกิดขึ้นในเอเชีย 1997-1998 และเผยให้เห็นเพียงวิธีการเชื่อมต่อระหว่างกันในตลาดสกุลเงินทั่วโลก หนึ่งในรูปแบบที่กำลังของเราในประวัติศาสตร์สั้น ๆ นี้ของอัตราแลกเปลี่ยนได้รับวิธีการที่ธนาคารกลางและรัฐบาลได้พยายามที่จะเข้าไปแทรกแซงในตลาด; วิกฤตเอเชียเปิดเผยและทุกครั้งว่าไม่มีอำนาจสถาบันเหล่านี้สามารถเมื่อความพยายามที่จะทำหน้าที่ต่อต้านกลไกตลาดครอบงำและปัจจัยพื้นฐานที่ไม่ยั่งยืน

ที่นำไปสู่วิกฤตเศรษฐกิจของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับที่น่าสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักลงทุนเนื่องจากอัตราการเจริญเติบโตของพวกเขาที่น่าประทับใจ สี่เสือเอเชีย (ฮ่องกง, สิงคโปร์, เกาหลีใต้และไต้หวัน) มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในเศรษฐกิจโลกที่น่ากลัวที่มีความเชี่ยวชาญในด้านการเงินและการผลิตตามอย่างใกล้ชิดโดยสิ่งที่ต่อมาเป็นที่รู้จักกันเป็นเสือเศรษฐกิจของ Cub มาเลเซียอินโดนีเซียไทยและฟิลิปปินส์ ประเทศเหล่านี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รับการขยายตัวอย่างรวดเร็วและได้รับการดึงดูดการจัดการที่ดีของการลงทุนเก็งกำไรเนื่องจากการที่อัตราดอกเบี้ยสูงที่พวกเขาเก็บรักษาไว้ ประเทศไทยเป็นความมหัศจรรย์ทางเศรษฐกิจในสิทธิของตนเองประสบการเจริญเติบโตของเพียงต่ำกว่า 10% ต่อปีนานกว่าทศวรรษที่ผ่านมาก่อนเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ นอกจากนี้ยังจะในที่สุดก็พิสูจน์ให้เป็นจุดอ่อนที่ทำให้เกิดความผิดพลาดในการเคลื่อนไหว

สาเหตุที่แม่นยำของวิกฤติที่เกิดขึ้นเป็นของหลักสูตรจำนวนมากและยังก่อให้เกิดการอภิปราย; แต่การรวมกันของเงินร้อนเติมน้ำมันฟองสินทรัพย์ที่ไม่ยั่งยืนปฏิบัติการกู้ยากจนนำไปสู่สินเชื่อด้อยคุณภาพ, การนั่งบอลลูนขาดดุลบัญชีเดินสะพัดลดค่าของเงินเยนและเงินหยวนและสหรัฐฟื้นตัวจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยที่มีทั้งหมดอ้างว่าเป็นปัจจัยที่มีผล

ไหลบ่าเข้ามามหาศาลของการลงทุนจากต่างประเทศได้นำไปสู่การมีการจัดการที่ดีของเงินทุนกู้ยืมการพัฒนาหลายแห่งซึ่งจบลงในมือของบุคคลที่มีความสัมพันธ์ nepotistic ให้กับรัฐบาลและการธนาคารเจ้าหน้าที่มากกว่าผู้ที่มีสิทธิ์มากที่สุดและดีที่สุดสามารถที่จะจ่าย พวกเขากลับมา ไทยเกาหลีใต้และอินโดนีเซียกำลังวิ่งการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดใหญ่สวยของไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นตัวแทนประมาณ 8% ของ GDP ของประเทศและยืนอยู่ที่เพียงภายใต้ $ 15 พันล้านก่อนที่จะผิดพลาด ในการปลุกของ Plaza Accord การลดค่าของเงินเยนและเงินหยวนและเสริมสร้างความเข้มแข็งที่ตามมาของเงินดอลลาร์สหรัฐที่ทำส่งออกเอเชียไกลแข่งขันน้อย นี้เลวร้ายต่อการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดในภูมิภาค ปัจจัยในการสำรองของรัฐบาลกลางปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยซึ่งนำไปสู่การบินทุนกลับเข้ามาในเศรษฐกิจสหรัฐและคุณมีการบรรจบกันของสถานการณ์ที่นำไปสู่การสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของความเชื่อมั่นที่มีผลในการโจมตีการเก็งกำไรที่ 14 พฤษภาคมและ 15 ปี 1997 ซึ่งเกิดในที่สุด การลดค่าของเงินบาท

ขาดของทุนสำรองเงินตราต่างประเทศกลายเป็นรัฐบาลไทยมีความสามารถในการสนับสนุนบาทในการเผชิญกับการโจมตีเหล่านี้สกุลเงินในที่สุดก็รับอนุญาตให้ลอย 2 กรกฏาคม 1997 และอย่างรวดเร็วหายไปกว่าครึ่งหนึ่งของความคุ้มค่าในขณะที่ตลาดหุ้นไทยปรับตัวลดลง โดย 75%

ภายในไม่กี่เดือนของความผิดพลาดของไทยเงินรูเปียอินโดนีเซียและตลาดหุ้นถึงระดับต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ที่ก่อให้เกิด GDP ของประเทศจะหดตัวลงประมาณ 13.5% ในปีที่

เกาหลีใต้ชนะก็หายไปมากกว่าครึ่งหนึ่งของความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์, การจัดอันดับเครดิตของประเทศที่ได้รับการปรับลดลงสองครั้งและอุตสาหกรรมยานยนต์ของมันยังมีชีวิตอยู่โดยชุดของการควบรวมกิจการ

ทั้งสามถูกเศรษฐกิจได้รับผลกระทบที่เลวร้ายที่สุดจากวิกฤตและได้รับผลประโยชน์จาก $ 40 พันล้านกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) คิดริเริ่มที่จะเรียกคืนความสมดุลทางเศรษฐกิจในภูมิภาค แต่เคาะในผลกระทบของวิกฤตได้ไกลถึงและนำไปสู่การชะลอตัวทางเศรษฐกิจโดยทั่วไปว่าเป็นความรู้สึกทั่วโลก นักลงทุนได้กลายเป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ ชอบเสี่ยงเมื่อมันมาถึงการพัฒนาตลาด การชะลอตัวทางเศรษฐกิจที่ตามมานอกจากนี้ยังเกิดจากราคาน้ำมันจะลดลงและเป็นปัจจัยร่วมในวิกฤตการณ์ทางการเงินของปี 1998 รัสเซีย

ในทศวรรษต่อไปนี้วิกฤตเอเชียหลายประเทศในภูมิภาคนี้เอาขั้นตอนที่จะมากน้อยพึ่งพาเงินร้อนเป็นตัวกระตุ้นเศรษฐกิจ พวกเขาก็เริ่มที่จะเรียกใช้การเกินดุลบัญชีเดินสะพัดและสร้างขึ้นทุนสำรองเงินตราต่างประเทศของพวกเขาเพื่อที่จะสามารถให้การสนับสนุนสกุลเงินของตนในกรณีที่มีการโจมตีการเก็งกำไรในอนาคต เป็นผลโดยตรงของมาตรการเหล่านี้ก็ยังห่างไกลในเอเชียดีขึ้นสามารถฝ่าฟันวิกฤตการเงินทั่วโลกของปี 2008 ตารางด้านล่างแสดงให้เห็นขอบเขตของการเจริญเติบโตของจีนทุนสำรองเงินตราต่างประเทศตั้งแต่ปี 2004 จนถึงยุคปัจจุบัน

จีน FX สำรองเป็น% ของโลก


Sau đây là một tóm tắt ngắn gọn về một số trong những phát triển lịch sử lớn đã dẫn đến thị trường ngoại hối, bạn đang chuẩn bị cho mình để giao dịch trên.

Bretton Woods năm 1944. Trở thành USD dự trữ ngoại tệ của thế giới.

Vào tháng Bảy năm 1944, với chiến tranh thế giới thứ hai vẫn còn hoành hành ở châu Âu và Đông Nam Á, 730 đại biểu đến từ 44 quốc gia Đồng Minh triệu tập tại Khách sạn Mount Washington ở Bretton, New Hampshire, Mỹ, cho tiền tệ của Liên Hợp Quốc và Hội nghị tài chính. Bretton Woods là một nỗ lực để đạt được một sự đồng thuận về cách phối nền kinh tế quốc tế do hậu quả của chiến tranh, cũng như để giải quyết các chính sách cô lập của phân biệt đối xử về kinh tế và chiến tranh thương mại, mà nhiều người tin rằng đã đóng góp cho cả hai cuộc thế chiến, cũng như cuộc Đại Suy thoái. Như vậy, xóa bỏ những gì đã được biết đến như là "ăn xin chính sách láng giềng" (chính sách giảm bớt tai ương kinh tế của một quốc gia tại các chi phí của các nước khác), và khuyến khích một dòng chảy tự do thương mại giữa các quốc gia, trở thành một tâm điểm cho các cuộc họp . Cần thiết để thỏa thuận này là một hệ thống thanh toán quốc tế để thúc đẩy thương mại với biện pháp bảo vệ để ngăn chặn sự biến động lớn về giá trị tiền tệ hoặc phá giá cạnh tranh. Đối với tất cả những lý do này Bretton Woods là một cột mốc quan trọng trong sự phát triển của thị trường ngoại hối, và thực sự là hệ thống tài chính toàn cầu, chúng tôi có ngày hôm nay.

Đây là lần đầu tiên một hệ thống tiền tệ toàn diện đã được đàm phán giữa các quốc gia, và mặc dù hầu hết các điểm then chốt của hệ thống Bretton Woods đã kể từ khi bị bỏ rơi, di sản của nó vẫn tồn tại trong tổ chức mà nó khơi ra. Các thỏa thuận đã đạt được tại Bretton Woods vào ngày 22 tháng bảy năm 1944 dẫn đến việc tạo ra của Quỹ Tiền tệ Quốc tế (IMF), Ngân hàng Quốc tế về Tái thiết và Phát triển (nay là một phần của Ngân hàng Thế giới) và Hiệp định chung về Thuế quan và Thương mại (GATT).

Chìa khóa cho sự thỏa thuận Bretton Woods là một hệ thống tỷ giá hối đoái cố định giữa các quốc gia có giá trị tiền tệ là tất cả cố định với đồng đô la Mỹ, và chuyển đổi của đồng đô la Mỹ để vàng ở một tỷ lệ cố định là $ 35 USD mỗi ounce. Điều này có hiệu quả làm cho đồng đô la Mỹ tiền dự trữ của thế giới vì nó đã vào vai trò của vàng đã trước đây chơi theo tiêu chuẩn vàng. Ngoài ra để trở thành tiền tệ của thế giới, đó là thay thế lẫn nhau với vàng đã làm cho nó tệ với sức mua cao nhất. Ngoài ra, cách các đồng tiền khác được neo vào nó, đều có lãi suất cố định riêng của mình, có nghĩa là phần lớn các giao dịch quốc tế được tính bằng đô la Mỹ. Nếu tính rằng, trong bối cảnh Thế chiến thứ II các cường quốc châu Âu bị ảnh hưởng nhiều nhất bởi cuộc xung đột cũng đã ngập trong nợ nần đến Hoa Kỳ, khí hậu địa chính trị và kinh tế là hoàn toàn lý tưởng cho sự gia tăng của Hoa Kỳ như là siêu cường trên thế giới. Trong khi nước Anh đã được các lực lượng kinh tế chủ đạo trong thế kỷ 19 và đầu thế kỷ 20, với các đồng bảng Anh lấy niềm tự hào của nơi làm đồng tiền dự trữ của thế giới trong giai đoạn này, nửa sau của thế kỷ XX sẽ thấy sự thống trị đi đến Hoa Kỳ.

Bài Bretton Woods. Sự nổi lên của thị trường tự do chủ nghĩa tư bản.

Bretton Woods sẽ kéo dài cho đến năm 1971, lúc này nó đã được thay thế bởi các thỏa thuận Smithsonian ngắn ngủi do Tổng thống Mỹ Richard Nixon. Tuy nhiên, thời hoàng kim của Bretton Woods chỉ thực sự kéo dài cho đến năm 1968, cho đến thời điểm này có một sự cải thiện ổn định trong sản xuất và thương mại toàn cầu, và từ năm 1959 trở đi tất cả các loại tiền tệ mà là một phần của thỏa thuận được hưởng đầy đủ tính chuyển đổi. Nhưng đó là mối quan hệ của đồng USD với vàng mà sẽ chứng minh được vấn đề thực sự mà cuối cùng sẽ làm chao đảo hệ thống, điều này và thực tế là Hoa Kỳ đã chạy một sự cân bằng lớn của thâm hụt thanh toán để giúp quỹ phục hồi của châu Âu và giữ cho chất lỏng hệ thống tài chính . Các nhà kinh tế đã nhìn thấy trước tình huống này hơn một thập kỷ trước, và thực sự là vấn đề của việc giữ vàng tại $ 35 mỗi ounce là một vấn đề thực sự như xa trở lại như cuối năm 1950.

Vấn đề chính ở Bretton Woods có lẽ là nói hay nhất trong năm 1960 bởi Robert Triffin, một nhà kinh tế người đã viết những gì sau này được biết đến như lưỡng nan Triffin của. Đơn giản chỉ cần đặt, lưỡng nan Triffin giới cho rằng thâm hụt của Mỹ là rất quan trọng đối với tăng trưởng kinh tế và tính thanh khoản của hệ thống tài chính, nhưng mà cuối cùng thâm hụt rất được trợ giúp phục hồi sau chiến tranh của châu Âu đã được ràng buộc để làm suy yếu niềm tin vào đồng USD như của thế giới dự trữ ngoại tệ, và cuối cùng có thể dẫn đến bất ổn tài chính lan rộng.

Đồng đô la Mỹ là đồng tiền duy nhất mà thích chuyển đổi vàng, và ở phần cuối của Chiến tranh thế giới thứ hai Mỹ đã tổ chức khoảng 65% trữ lượng vàng của thế giới. Tuy nhiên, lạm phát đã dẫn đến nó không được hiệu quả kinh tế để sản xuất vàng nhiều hơn, và ngày càng nhiều USD ngập vào Syst tài chính toàn cầudự trữ vàng em, và Mỹ hầu như không budged, tự tin đồng USD bắt đầu suy yếu dần khi nó trở nên rõ ràng rằng Mỹ sẽ không thể đáp ứng các cam kết của mình nên giữ đô la mong muốn để thực thi đổi USD. Ngoài ra, thực tế là đã có một thị trường tự do mà vàng được giao dịch (riêng biệt từ các giao dịch được tiến hành bởi các ngân hàng trung ương theo Bretton Woods giá), dẫn đến một tình huống mà nó là rẻ hơn để mua vàng ở mức Bretton Woods và sau đó bán nó vào thị trường mở.

Năm 1971 Mỹ chỉ giữ đủ vàng để trang trải 22% dự trữ đô la Mỹ và nước ngoài đã thâm hụt dự trữ $ 56 tỷ đồng. Thêm vào đó là nợ của quốc gia đang phát triển nào đó đã được sử dụng để tài trợ cho các sáng kiến ​​vĩ đại hội giới thiệu của Tổng thống Lyndon B. Johnson, cũng như cuộc chiến tranh Việt Nam đang diễn ra, và nó trở nên rõ ràng rằng hệ thống Bretton Woods đã trở nên không đứng vững. Trong tháng mười một năm 1967 Anh hạ giá đồng bảng Anh từ $ 2,80 đến $ 2.40. Trong tháng mười một năm 1968 là một cuộc khủng hoảng ngoại dẫn đến việc đóng cửa của thị trường Pháp, Đức và Anh. Vào tháng Tám năm 1968, đồng franc Pháp bị phá giá từ 0,18 gram vàng mỗi franc đến 0,16 gram. Trong tháng mười cùng năm mark Đức Deutsche được đánh giá lại từ $ 0,25 đến $ 0,273. Cuối cùng tháng năm năm 1971 đánh dấu Deutsche và đồng tiền Hà Lan đã được lưu hành. Vào ngày 15 tháng 8 năm 1971, Tổng thống Mỹ Richard Nixon rút đô la Mỹ chuyển đổi vàng cũng như áp đặt thuế nhập khẩu 10% và tạm khóa xuống tiền lương và giá cả. Điều này đã được biết đến như là Nixon Sốc và gây ra tất cả các cường quốc kinh tế lớn, ngoại trừ Pháp nổi đồng tiền của mình và bắt đầu can thiệp bằng việc mua USD.

Trong tháng mười hai năm 1971, Hiệp định Smithsonian đã được ký kết bởi các nước G-10. Đó là một nỗ lực để giữ cho hệ thống Bretton Woods còn sống bằng cách điều chỉnh tỷ giá cố định để phản ánh chính xác hơn những áp lực thị trường của năm 1970. Đồng đô la đã được tái chốt để vàng giá mới $ 38 một ounce và được phép dao động trong một phạm vi 2,25%, chứ không phải là khoảng 1% cho phép của Bretton Woods, với các quốc gia khác đồng ý với điều chỉnh tỷ giá cố định của mình cho USD mất giá mới cho phù hợp. Sự khác biệt lớn nhất Hiệp định Smithsonian đã phải Bretton Woods là đồng đô la Mỹ đã không còn được chuyển đổi thành vàng. Trong khi các thỏa thuận Smithsonian điều chỉnh các mối quan hệ giữa các đồng tiền trên thế giới, nó đã không giải quyết sự mất cân bằng cơ bản đã dẫn đến sự mất giá của đồng USD trong những nơi đầu tiên. Mỹ tiếp tục chạy một thâm hụt lớn, cũng như gia tăng của tiền cung ứng tại một tỷ lệ lạm phát, điều này dẫn đến các ngân hàng trung ương khác bị buộc phải can thiệp để giữ cho đồng tiền của họ tăng giá, chốt như chúng đã được đồng đô la tại một lãi suất cố định. Đến năm 1972 các đồng bảng Anh cuối cùng đã được phép dao động so với đồng USD. Sự tăng giá trị của vàng dẫn đến đồng đô la phải được đánh giá lại một lần nữa vào tháng Hai năm 1972 tại 42,22 $ mỗi ounce (gây ra tất cả các loại tiền tệ chính cũng để lại giá so với USD). Đến tháng ba năm đó, sau khi can thiệp rất lớn của các ngân hàng trung ương châu Âu trị giá khoảng 3,5 tỷ $, hệ thống tỷ giá cố định sụp đổ hoàn toàn và giá trị của đồng đô la Mỹ là từ nay được xác định bởi kinh tế thị trường tự do.

OPEC và cuộc khủng hoảng dầu của '73.

Cho đến bây giờ chúng ta đã bỏ qua một cầu thủ quan trọng trong câu chuyện của chúng tôi. Nếu vàng có tính năng mạnh nhất trong lịch sử của Forex, sau đó dầu, như quan trọng để các bánh xe của ngành công nghiệp vì nó là quý giá, chắc chắn xứng đáng là một phần của chính mình. Để nói rằng chủ nghĩa tư bản thị trường tự do như bây giờ chúng ta biết nó sẽ không thể thực hiện được nếu không có dầu là không nhấn mạnh đến những trường hợp. Vàng có thể đã được hưởng một khoảng thời gian mà nó là xương sống của hệ thống tiền tệ quốc tế, nhưng sự tăng trưởng của nền kinh tế toàn cầu của chúng tôi theo nghĩa đen và nghĩa bóng là do dầu.

nhập của Mỹ cuối vào Chiến tranh thế giới thứ hai, tình trạng tài chính của mình sau đó, và tình trạng của nó như là đồng tiền dự trữ bằng việc ký kết Bretton Woods, thường được trích dẫn là yếu tố góp phần cho sự trỗi dậy của mình cho vị thế siêu cường. Nhưng Hoa Kỳ đã không chỉ xuất hiện từ thế chiến thứ hai tương đối nguyên vẹn, với nhiều nước châu Âu mắc nợ nó, và đồng tiền của trung tâm với hệ thống tiền tệ toàn cầu; sự gia tăng của Hoa Kỳ cũng trùng hợp với sự phát hiện trữ lượng dầu mỏ của riêng mình, mà nhanh chóng thay thế than đá là nguồn chính của đất nước năng lượng. Chỉ cần như thế kỷ 19 thuộc về Đế quốc Anh; một đế chế, cần lưu ý, chạy bằng than. Thế kỷ 20 sẽ thuộc về Hoa Kỳ, và sẽ là thế kỷ của dầu.

Là một bối cảnh cho các sự kiện mà chúng ta đã xem xét, điều quan trọng là hãy nhớ rằng thế chiến thứ hai năm sau khi nhìn thấy một nhu cầu ngày càng tăng đối với dầu. Từ cuối của Chiến tranh thế giới thứ hai và sự sụp đổ của Hiệp định Smithsonian tiêu thụ toàn cầu của dầu tăng gấp ba lần, và các nhu cầu về nó tăng motái hơn gấp năm lần. Sau khi dầu thế chiến thứ hai đã nhanh chóng thay thế than đá; đó là phong phú, giá rẻ, dễ vận chuyển hơn than đá, và cũng trao một lợi thế cạnh tranh về năng suất cho các nước lựa chọn để thực hiện việc chuyển đổi. Hàng triệu triệu thùng chảy ra khỏi Trung Đông và Venezuela, tiếp nhiên liệu sau chiến tranh tái thiết, phục hồi kinh tế và tăng trưởng toàn cầu.

hấp thu rộng rãi dầu cũng có tác dụng dần dần thay đổi cán cân quyền lực, làm cho nhiều quốc gia ngày càng phụ thuộc vào một nguồn cung cấp giá cả phải chăng liên tục từ các quốc gia sản xuất dầu mỏ. Lần đầu tiên các thành viên của Tổ chức Các nước xuất khẩu dầu mỏ Ả rập (OPEC) đã cố gắng sử dụng những gì đã được biết đến như là "vũ khí dầu" là đầu vào tháng Sáu năm 1967, một ngày sau khi bắt đầu của chiến tranh sáu ngày. Để đối phó với một sự xâm nhập của Israel vào lãnh thổ Ai Cập, Jordan và Syria thành viên OPEC đã ban hành một lệnh cấm vận dầu mỏ đối với tất cả các nước coi là hỗ trợ của Israel và trong ngày cung cấp dầu Ả Rập đã bị giảm khoảng 60%. Tình hình bị đe dọa trầm trọng hơn khi cuộc nội chiến nổ ra ở Nigeria tháng sau, loại bỏ thêm 500.000 thùng dầu thô từ các chuỗi cung ứng toàn cầu mỗi ngày. lệnh cấm vận dầu đầu tiên này sẽ là ngắn ngủi và phần lớn không thành công do sự tồn tại của dự trữ tương đối khỏe mạnh, cũng như việc tái định tuyến các nguồn cung cấp cho các khu vực bị ảnh hưởng nhất bởi lệnh cấm vận. Tuy nhiên, nỗ lực thứ hai của OPEC tại ném trọng lượng của nó xung quanh sẽ có một tác động nhiều gây mất ổn định hơn.

Giữa năm 1967 và 1973 phụ thuộc vào nền kinh tế toàn cầu về dầu giá rẻ đã giảm công suất dư thừa đến mức thấp một cách nguy hiểm. Năm 1970, đã có khoảng 3 triệu thùng công suất dư thừa mỗi ngày (ngoại trừ Hoa Kỳ), 1973 này đã giảm xuống 500.000 thùng mỗi ngày. Vì vậy, khi OPEC nắm giữ những "vũ khí dầu" lần thứ hai 17 tháng 10 năm 1973, các cổ phần sẽ cao hơn đáng kể so với năm 1967.

Một số yếu tố hội tụ góp phần vào cuộc khủng hoảng dầu mỏ của '73. cuộc đàm phán căng thẳng giữa OPEC và các công ty dầu phương Tây liên quan đến giá cả và sản xuất đã tiếp tục được triển trong một thời gian. Ngoài ra, khi vào năm 1971 Tổng thống Richard Nixon chấm dứt hệ thống Bretton Woods bằng cách rút năng chuyển đổi của đồng đô la Mỹ với vàng, sự mất giá đồng đô la Mỹ không thể tránh khỏi mà xảy ra sau đó ảnh hưởng đến các nước sản xuất dầu vì dầu đã (và vẫn là) có giá bằng đô la Mỹ. Thêm vào thực tế này mà sản xuất dầu của Mỹ đạt đỉnh vào khoảng 10 triệu thùng mỗi ngày vào năm 1970 (giảm dần sau đó), và rằng bằng năm 1973, Mỹ đã thực sự nhập khẩu 6 triệu thùng mỗi ngày, làm cho nó rất dễ bị gián đoạn trong cung cấp, và bạn có điều kiện lý tưởng cho một cơn bão hoàn hảo.

Trên 06 tháng 10 năm 1973, trong ngày thánh của người Do Thái Yom Kippur, Ai Cập và Syria xâm chiếm lãnh thổ của Israel đã bị bắt giữ bởi Israel trong Chiến tranh Sáu ngày sáu năm trước đó. Vào ngày 17 tháng 10, để đáp ứng với Mỹ ủng hộ Israel trong cuộc xung đột, OPEC tăng giá dầu 70%, cũng như áp đặt một lệnh cấm vận chống lại Hoa Kỳ và các nước khác đã hỗ trợ Israel trong cuộc xung đột. Cuộc chiến sẽ kết thúc vào cuối tháng Mười, nhưng OPEC từ chối thay đổi khóa học của mình. Trong tháng mười một năm cùng OPEC cắt giảm sản lượng dầu lên 25%, và đe dọa thêm 5% cắt. Vào tháng giá dầu đã lại tăng gấp đôi. Đến tháng Giêng, khi Israel đã đồng ý rút binh sĩ của mình trở lại phía đông kênh đào Suez, giá dầu cao hơn bốn lần so với nó đã được trước khi cuộc khủng hoảng bắt đầu.

Thái độ của dầu sản xuất trong giai đoạn này có thể được tóm tắt bằng một câu đáng nhớ từ Shah của Iran đã được công bố công khai của New York Times vào tháng Mười Hai năm 1973:

"Tất nhiên [giá dầu] sẽ tăng … Chắc chắn! … Bạn [Tây] tăng giá lúa mì bạn bán cho chúng tôi 300%, và tương tự cho đường và xi măng … Bạn mua dầu thô của chúng tôi và bán nó lại cho chúng tôi, tinh chế như hóa dầu, tại một trăm lần so với giá mà bạn đã trả tiền cho chúng tôi … Nó chỉ công bằng rằng, từ bây giờ, bạn nên trả nhiều hơn cho dầu. Hãy nói rằng hơn mười lần. "

Iran đã không tham gia vào các lệnh cấm vận, tiếp tục cho tàu dầu đến phương Tây suốt cuộc xung đột, nhưng rõ ràng rằng tuổi của dầu giá rẻ đã qua và mọi người đều biết điều đó.

Cuộc khủng hoảng dầu thay đổi cảnh quan địa chính trị và kinh tế toàn cầu trong một số khía cạnh quan trọng. Việc giá cả tăng cao mà tại đó các quốc gia OPEC đã bán dầu của họ sau khi lệnh cấm vận gây ra tăng trưởng kinh tế chậm lại ở phương Tây trong khi cũng gây ra lạm phát, một tình huống đã được biết đến như là "lạm phát đình đốn". Ngoài ra, gấp bốn lần so với giá dầu lập tức dẫn đến một dòng chảy vốn khổng lồ từ phương Tây sang các quốc gia xuất khẩu dầu của Trung Đông, rất nhiều trong số đó đã được chi cho vũ khí và công nghệ, làm trầm trọng thêm căng thẳng trong khu vực và dẫn đến tăng Militar Mỹy hiện diện. Giá dầu, cũng như cung cấp phù hợp của nó, bắt đầu tìm rất nhiều trong chương trình nghị sự của các quốc gia công nghiệp phát triển, chẳng hạn là cú sốc gây ra bởi lệnh cấm vận. Nó có thể có vẻ như rõ ràng nhất của dấu chấm để kết nối từ quan điểm của chúng tôi, nhưng ngay cả khi có những dấu hiệu rõ ràng dẫn đến cuộc khủng hoảng, giá dầu và cung cấp chưa bao giờ là chủ đề quan tâm trước 1973 rằng đó là ngày hôm nay. Ngày nay sự cân bằng của cung và cầu là rất tinh tế rằng nó quan trọng đối với bạn như là một nhà kinh doanh ngoại hối để hiểu cách tệ được tương quan với giá dầu (thêm về điều này sau), cũng như để bám sát các sự kiện toàn cầu có thể ảnh hưởng nguồn cung . Cuối cùng, cuộc khủng hoảng dầu mỏ năm 1973 cũng thực hiện bảo tồn năng lượng, một thuật ngữ phần lớn là vắng mặt từ vựng của người dân vào thời điểm đó, một ưu tiên mà chỉ phát triển cấp bách hơn khi chúng ta di chuyển gần hơn và gần gũi hơn để làm suy kiệt nguồn dự trữ nhiên liệu hóa thạch hành tinh của chúng ta.

Hợp tác Ngân hàng Trung ương can thiệp. The Plaza Accord năm 1985.

Bạn có thể đã quan sát thấy một động thú vị hoạt động trong lịch sử ngắn gọn về ngoại hối, chúng tôi đã vạch ra cho đến nay; một kéo nhất định và đẩy giữa nhu cầu về quy chế công khai và kiểm soát, so với một cách tiếp cận laissez-faire trong đó một thị trường tự do được phép điều chỉnh chính nó. Nếu bạn đã xác định được chủ đề này, bạn có quyền làm như vậy, hai ổ đĩa chống luôn luôn hiện diện, với những người ủng hộ cựu vocal nhất trong sự trỗi dậy của một cuộc khủng hoảng kinh tế, và những người ủng hộ cho việc dường như sau để điều khiển hoàn khi tất cả là tốt trong nền kinh tế toàn cầu. Những nỗi sợ hãi đó đã dẫn tới Bretton Woods ở nơi đầu tiên, và Nixon muốn giữ tỷ giá hối đoái cố định trong Hiệp định Smithsonian, là chính xác rằng nếu để điều chỉnh chính nó phá giá cạnh tranh giữa các đồng tiền đối thủ và thực tiễn thương mại đối kháng khác sẽ dẫn đến bất ổn toàn cầu. Ngược lại, ngắn comings của cả hai hệ thống Bretton Woods và Hiệp định Smithsonian đã được thực hiện cách rất rõ ràng bởi một thị trường không muốn, hoặc không thể, để được khóa để các mối quan hệ cố định rất giống nhau đã được áp đặt để điều chỉnh nó. Và một lần nữa, khoảng thời gian giữa trôi nổi tự do tiền tệ lớn nhất thế giới và Plaza Accord sẽ cho lời nói dối để huyền thoại mà đơn giản cung cấp và nhu cầu năng động là tất cả những gì được yêu cầu phải điều chỉnh một thị trường hiệu quả.

Chúng tôi đã xem xét cuộc khủng hoảng lớn đầu tiên ảnh hưởng đến nền kinh tế toàn cầu sau khi bị bỏ rơi của Bretton Woods vào năm 1971. Sự gia tăng gấp bốn lần trong khi giá dầu sau cuộc khủng hoảng năm 1973 dẫn đến tăng chi phí nhập khẩu đối với các quốc gia công nghiệp phát triển, làm xáo trộn sự cân bằng của các khoản thanh toán . Nhớ lại dầu được định giá bằng USD, do đó việc tái chế đô la Mỹ được tổ chức bởi các quốc gia OPEC (tái chế đô la dầu lửa) không tránh khỏi dẫn đến một h2 USD mặc dù Hoa Kỳ vẫn tiếp tục chạy một thâm hụt thương mại đáng kể.

Vào những năm cuối thập niên 1970 với đồng đô la Mỹ sẽ giảm về giá trị thâm hụt ngày càng lớn này bị xói mòn niềm tin của nhà đầu tư. Điều này sẽ còn trầm trọng hơn bởi cuộc cách mạng Iran và những cú sốc dầu thứ hai của năm 1979, khi OPEC một lần nữa Công ty tăng giá dầu. Tuy nhiên, vào đầu những năm 1980 một lập trường cứng rắn từ Chủ tịch Cục Dự trữ Liên bang Paul Volcker, kết hợp với mối quan tâm mới của đồng USD như một đồng tiền an toàn sau khi nổ ra cuộc chiến tranh Iran-Iraq, sức mạnh đồng USD đã giúp trở lại. 1980 cũng sẽ là một bước ngoặt đối với dầu như tăng đầu ra từ Liên Xô, Venezuela, Mexico, Nigeria, cũng như sự xâm nhập của dầu Alaska và Biển Bắc, kết tủa bắt đầu của một sự suy giảm trong 20 năm giá dầu, và nới lỏng của grip của OPEC.

Nhiệm vụ của Volcker để ngăn chặn tình trạng lạm phát bằng cách tăng lãi suất của Mỹ đã thành công, mặc dù một hậu quả không mong muốn của các chính sách của ông là đồng USD trở nên định giá quá cao. Điều này dẫn đến xuất khẩu của Mỹ được (ô tô đặc biệt là Mỹ) đắt tiền và không cạnh tranh, trong khi nhập khẩu trở nên rẻ, mà đặt thêm áp lực lên cán cân thương mại của Mỹ. Giữa năm 1980 và 1985, đồng đô la Mỹ đánh giá cao khoảng 50% so với đồng yên, dấu Deutsche, các đồng bảng Anh và đồng franc Pháp.

The Plaza Accord, gọi như vậy vì nó đã được ký khách sạn Plaza ở New York tại, là một nỗ lực để mang lại cho nền kinh tế của Hoa Kỳ, Nhật Bản, Tây Đức, Anh và Pháp trở thành đồng bộ bằng giảm giá trị đồng đô la Mỹ. Khi thỏa thuận đã được thực hiện thâm hụt tài khoản vãng lai của Mỹ đã đạt khoảng 3,5% GDP của nước này trong khi nền kinh tế của nó đã tăng khoảng 3%. Châu Âu, mặt khác có thặng dư thương mại lớn và đã trải qua tăng trưởng âm khoảng -0.7%. Để khắc phục tình trạng cân bằng, G-5 đã đồng ý một hỗn hợp của thuế và chi tiêu công cắt giảm, mở rộng khu vực tư nhân và việc mở cửa thị trường.

Trong vài năm tới đồng USD sẽ mất giá 50% so với phần còn lại của các quốc gia G-5. Đến năm 1987 đồng yên Nhật đã tăng từ 242 cho mỗi đồng đô la đến 150 đô la. Thâm hụt thương mại của Mỹ với châu Âu cũng đã giảm thành công, mặc dù không phải với Nhật Bản.

Đồng đô la Mỹ sẽ continue để thả ngoài mục tiêu thống nhất, khiến sau đó G-6 để đàm phán Louvre Accord, đó là một nỗ lực để ngăn chặn suy giảm của đồng đô la Mỹ. Điều này sẽ chứng minh là một mệnh đề phức tạp hơn nhiều so với sự mất giá của hiệp định Plaza. Điều này là do đồng đô la khi đã được ở giữa của một xu hướng giảm tại thời điểm Plaza Accord đã được ký kết. Mặt khác Louvre Accord sẽ cố gắng để đảo ngược một xu hướng đã được thiết lập tốt và làm như vậy thông qua sự phối bền vững của các chính sách kinh tế của 6 nền kinh tế lớn nhất thế giới. Đến năm 1988, đô la trị giá ¥ 121 và 1,57 điểm Deutsche. Sự gia tăng mạnh mẽ trong lãi suất của Mỹ là điều duy nhất mà sẽ ngăn chặn sự suy thoái và tăng cường đô la.

The Plaza Accord là một cột mốc lịch sử quan trọng trong sự phát triển của thị trường ngoại hối. Đây là lần đầu tiên mà các quốc gia đã đồng ý tích cực can thiệp vào một cách phối hợp để ảnh hưởng đến giá trị tiền tệ, nó là một ví dụ về cách can thiệp của ngân hàng trung ương có thể được dàn xếp qua biên giới quốc gia vì lợi ích của nền kinh tế toàn cầu. Nó cũng là một thời điểm trong lịch sử khi các hậu quả rộng lớn của toàn cầu hóa đã có cho tất cả để xem, và các thị trường được hiển thị để yêu cầu một bàn tay hướng dẫn thường xuyên để có thể chạy trơn tru và hiệu quả.

Các Latin American khủng hoảng nợ

Trong những năm 1980 nhiều của Mỹ Latinh đã bị ảnh hưởng bởi cuộc khủng hoảng nợ nghiêm trọng mà tàn lụi cuộc sống và kiềm chế các cơ hội của vô số công dân, nó sẽ được biết đến như La DécadaPerdida, hoặc các thập kỷ mất mát.

Cho đến nay chúng tôi đã phác thảo một phác thảo của nền kinh tế toàn cầu, theo dõi cách thức mà nó đã phát triển từ "ăn xin ngươi hàng xóm" chính sách dẫn đến cuộc Đại khủng hoảng, với thực tế toàn cầu ngày nay, nơi một bất ngờ duy nhất có thể có knock-về tác động có tính cảm thấy xung quanh hành tinh. Chúng ta đã thấy một mặt hàng có giá trị nằm trong tay một số ít có thể là một vũ khí wieldedlike hơn phần còn lại của thế giới, chúng tôi đã nhìn vào lực hút và đẩy năng động giữa quy định và tự do thị trường, và đã quan sát cách các ngân hàng trung ương có thể phối hợp giữa mình để ảnh hưởng đến tỷ giá hối đoái. Một trong những điều bạn sẽ observeas bạn đắm mình trong thị trường là cả hai để lại cho họ với các thiết bị của họ và cố gắng kiểm soát họ chắc chắn sẽ dẫn đến những kết quả không mong muốn.

Một trong những hậu quả của cuộc khủng hoảng dầu mỏ những năm 1970 xuất hiện như là kết quả của việc tái chế đô la dầu lửa. Thực tế là dầu được định giá bằng đồng đô la Mỹ đã dẫn đến các quốc gia OPEC tích lũy một lượng lớn wealthwhen giá dầu đã tăng mạnh. OPEC'spetrodollarsinevitably tìm thấy con đường của họ trở lại vào hệ thống ngân hàng, một phần do nhiều quốc gia OPEC chọn không để tái đầu tư vốn này vào cơ sở hạ tầng trong nước của chính họ. Các dòng lớn ofpetrodollar tiền gửi tăng đáng kể khả năng cho vay của các ngân hàng, và có nhu cầu vay vốn giữa các quốc gia công nghiệp đã giảm trong thời suy thoái kinh tế, một số lượng lớn các khoản tiền này đã được đem cho mượn để nhanh chóng công nghiệp hóa các nước Mỹ Latinh.

Châu Mỹ La tinh đã trải qua một cái gì đó của một sự bùng nổ trong sản xuất từ ​​những năm 1930 trở đi. các nền kinh tế mới công nghiệp hóa của nó đã được tập trung vào việc phá vỡ sự phụ thuộc vào hàng hóa tiêu dùng nhập khẩu từ các nước phát triển các ngành công nghiệp buildingdomestic để nuôi nhu cầu này. Quá trình công nghiệp hóa thay thế nhập khẩu (ISI) đã mang lại tăng trưởng nhanh chóng sang các nước như Mexico, Brazil và Argentina, nhưng đã gần một trần về tăng trưởng possiblefuture mà không cần đầu tư đổi mới trên cả chặng đường sản xuất hàng tiêu dùng nặng như xe hơi.

Trong cuộc khủng hoảng dầu mỏ năm 1973 tăng vọt giá dầu giảm trong sản xuất toàn cầu dẫn đến các nhà sản xuất dầu Nam Mỹ nhặt chùng lại bởi các quốc gia OPEC và xuất khẩu một lượng lớn dầu với tình hình United States.This đã bị tiêu diệt là ngắn ngủi mặc dù, và khi giá tăng cao giải quyết sau khi cuộc khủng hoảng và sản xuất được đẩy mạnh một lần nữa ở Trung Đông, các nền kinh tế như Mexico đã trở thành kinh tế không ổn định. nhà nhập khẩu ròng Nam Mỹ khác của dầu bị tăng hóa đơn nhiên liệu trong thời gian khủng hoảng và trả nợ cao hơn sau khi cuộc khủng hoảng nợ như phương Tây của họ tăng lãi suất.

Sự lựa chọn để tiếp tục theo đuổi công nghiệp hóa thay thế nhập khẩu hơn là chuyển sang nền kinh tế xuất khẩu điều khiển, có lẽ là một phần quyết định của khí hậu kinh tế toàn cầu thời gian. Suy thoái kinh tế nghiêm trọng mà đã đánh các nước phát triển trong sự trỗi dậy của dầu-sốc có nghĩa là nhu cầu nhập khẩu đã giảm mạnh, như có nhu cầu nguyên liệu forraw, mà còn tổn thương thị trường xuất khẩu của Nam Mỹ.

Với lãi suất tăng cao ở phía tây, đặc biệt là tại Hoa Kỳ, nơi các chính sách diều hâu đã được giới thiệu của Chủ tịch FED Paul Volker để giảm bớt tình trạng lạm phát (hầu hết các ngân hàng thương mại đã cho vay tiền để Nam Americmột là Mỹ và Nhật Bản), chi phí của theseloans vụ tăng mạnh. lãi suất tăng cao cũng đã giúp khôi phục lòng tin của đồng đô la Mỹ, trong đó gây áp lực lên tỷ giá hối đoái Mỹ Latinh, tăng thêm cả giá trị của các khoản nợ của họ và chi phí hoàn trả được. Từ 1975-1983 nợ của nước Mỹ Latinh đã đi từ $ 75 tỷ đến $ 315.000.000.000, con số sau này là khoảng 50% GDP của khu vực. Chi phí hàng năm cho việc phục vụ những người cho vay cũng đã tăng từ tỷ $ 12 trong năm 1975 đến $ 66000000000 năm 1982.

Vào tháng Tám năm 1982 nó đã được công bố bởi Bộ trưởng Bộ Mexico về tài chính, Jesus Silva-Herzog, rằng nước này sẽ không thể tiếp tục phục vụ các khoản vay cũ của nó. Các thị trường cho vay qua đêm nổ tung. Ngân hàng thương mại ngừng cho vay đối với khu vực và như hầu hết các khoản vay cũ là ngắn hạn trong tự nhiên, thực tế là các ngân hàng đã từ chối để tái cấp vốn cho họ dẫn đến hàng tỷ đô la nợ là do tất cả cùng một lúc.

Cuộc khủng hoảng kết quả sẽ là tồi tệ nhất trong region'shistory. Tỷ lệ thất nghiệp tăng lên, thu nhập và sức mua giảm mạnh, tăng trưởng đất để dừng lại và nghèo đói tăng như các chương trình xã hội đã bị bỏ rơi trong lợi của các khoản thanh toán nợ. Giữa năm 1982 và năm 1985 nền kinh tế Mỹ Latinh đã ký hợp đồng khoảng 9 phần trăm. Để tái cấp vốn cho các nước các khoản vay cũ đã được yêu cầu để chấp nhận các điều kiện chặt chẽ hơn cũng như cho phép Quỹ Tiền tệ Quốc tế (IMF) để bước vào và giới thiệu các biện pháp thắt lưng buộc bụng và cải cách quốc gia rộng lớn, đáng chú ý nhất trong số đó là từ bỏ thay thế nhập khẩu công nghiệp có lợi cho chủ nghĩa tư bản thị trường tự do và tư nhân hóa các ngành công nghiệp.

Châu Á Khủng hoảng tài chính năm 1997

Cuộc khủng hoảng tài chính châu Á xảy ra trong giai đoạn 1997-98 và tiết lộ như thế nào kết nối các thị trường tiền tệ toàn cầu. Một trong những chủ đề đang diễn ra của chúng tôi trong lịch sử ngắn gọn về ngoại hối đã được cách ngân hàng và chính quyền trung ương đã tìm cách can thiệp vào thị trường; cuộc khủng hoảng châu Á tiết lộ một lần và cho tất cả các cách bất lực các tổ chức này có thể được khi cố gắng để hành động chống lại các lực lượng thị trường áp đảo và nguyên tắc cơ bản không bền vững.

Dẫn đến cuộc khủng hoảng, nền kinh tế của khu vực Đông Nam Á đã được đặc biệt hấp dẫn đối với các nhà đầu tư bởi vì tỷ lệ tăng trưởng ấn tượng của họ. The Tigers bốn châu Á (Hồng Kông, Singapore, Hàn Quốc và Đài Loan) đã nhanh chóng phát triển thành nền kinh tế toàn cầu đáng gờm chuyên về tài chính và sản xuất, theo dõi chặt chẽ bởi những gì đã được biết đến như các nền kinh tế Tiger Cub của Malaysia, Indonesia, Thái Lan và Philippines. Các nền kinh tế nói riêng đã nhanh chóng mở rộng và đã thu hút rất nhiều sự đầu tư mang tính đầu cơ do lãi suất cao và nắm giữ. Thái Lan là một phép lạ kinh tế theo đúng nghĩa của nó, trải qua sự tăng trưởng của chỉ dưới 10% mỗi năm trong hơn một thập kỷ trước cuộc khủng hoảng. Nó cũng sẽ dần dần chứng minh được các mắt xích yếu thiết lập các vụ tai nạn trong chuyển động.

Các nguyên nhân chính xác của cuộc khủng hoảng, tất nhiên, rất nhiều và vẫn còn gây tranh cãi; Tuy nhiên sự kết hợp của tiền nóng thúc đẩy bong bóng tài sản không bền vững, hoạt động cho vay kém dẫn đến nợ xấu, phình to thâm hụt tài khoản vãng lai, sự mất giá của đồng yên và đồng nhân dân tệ, và Mỹ hồi phục từ suy thoái kinh tế đều được trích dẫn là yếu tố góp phần.

Một làn sóng khổng lồ của đầu tư nước ngoài đã dẫn đến có được một lượng lớn vốn khả dụng cho vay phát triển, nhiều trong số đó đã kết thúc trong tay của các cá nhân có quan hệ nepotistic cho các quan chức chính phủ và ngân hàng, chứ không phải là những người đủ điều kiện nhất và tốt nhất có thể trả chúng trở lại. Thái Lan, Hàn Quốc và Indonesia đã bị thâm hụt tài khoản vãng lai khá nhượng, Thái Lan đặc biệt chiếm khoảng 8% GDP của cả nước và đứng ở mức dưới $ 15000000000 trước vụ tai nạn. Trong sự trỗi dậy của Plaza Accord sự mất giá của đồng yên và đồng nhân dân tệ và tăng cường tiếp theo của đồng đô la Mỹ đã xuất khẩu châu Á ít cạnh tranh. Điều này càng trầm trọng thêm thâm hụt tài khoản vãng lai trong khu vực. Yếu tố tăng lãi suất của Cục dự trữ liên bang dẫn đến chuyến bay vốn về nền kinh tế Mỹ, và bạn có một sự hội tụ của những hoàn cảnh dẫn đến một sự mất mát to lớn của sự tự tin dẫn đến các cuộc tấn công đầu cơ của tháng 14 và 15 năm 1997, trong đó gây ra sự cuối cùng mất giá của đồng baht Thái.

Một thiếu dự trữ ngoại hối khiến cho chính phủ Thái Lan không có khả năng hỗ trợ đồng baht đối mặt với những cuộc tấn công, đồng tiền cuối cùng đã được phép dao động trên 02 tháng bảy 1997, và nhanh chóng bị mất hơn một nửa giá trị của nó trong khi thị trường chứng khoán Thái Lan giảm bằng 75%.

Trong vòng vài tháng sau khi vụ tai nạn Thái rupiah và thị trường chứng khoán Indonesia đạt mức thấp kỷ lục, khiến GDP của đất nước để hợp đồng khoảng 13,5% năm đó.

Việc Hàn Quốc cũng giành mất hơn một nửa giá trị của nó so với đồng USD, xếp hạng tín dụng của nước này đã được hạ cấphai lần và ngành công nghiệp xe của nó được giữ sống bởi một loạt các vụ sáp nhập và mua lại.

Ba nền kinh tế đã bị ảnh hưởng nặng nề nhất của cuộc khủng hoảng, và là những người hưởng lợi từ một sáng kiến ​​$ 40000000000 Quỹ Tiền tệ Quốc tế (IMF) để khôi phục lại sự cân bằng kinh tế khu vực. Tuy nhiên knock-về tác động của cuộc khủng hoảng đã ảnh hưởng sâu rộng và dẫn đến suy thoái kinh tế chung đã được cảm nhận trên khắp thế giới. Các nhà đầu tư đã trở nên ngày càng sợ rủi ro khi nó đến với các thị trường đang phát triển. Sự suy thoái kinh tế tiếp theo cũng khiến giá dầu giảm và là một yếu tố góp phần trong cuộc khủng hoảng tài chính Nga năm 1998.

Trong thập kỷ sau cuộc khủng hoảng châu Á nhiều nước trong khu vực đã bước để được nhiều ít phụ thuộc vào tiền nóng như một chất kích thích kinh tế. Họ cũng bắt đầu có thặng dư tài khoản vãng lai và xây dựng dự trữ ngoại hối của mình để có thể hỗ trợ đồng tiền của mình trong các sự kiện của cuộc tấn công đầu cơ trong tương lai. Như một kết quả trực tiếp của những biện pháp Á là tốt hơn có thể vượt qua cuộc khủng hoảng tài chính toàn cầu năm 2008. Bảng dưới đây cho thấy mức độ dự trữ ngoại hối ngày càng tăng của Trung Quốc từ năm 2004 cho đến ngày nay.

Dự trữ ngoại hối Trung Quốc như thế% Tổng số




1944年7月には、第二次世界大戦はまだヨーロッパや東南アジアで激怒して、44連合国から730代表が国連通貨金融会議のためのブレトンでマウントワシントンホテル、ニューハンプシャー州、アメリカ、で招集しました。ブレトン・ウッズは、同様に、戦争の余波で国際経済を支配するだけでなく、多くは両方の世界大戦に貢献したと考えられ、経済的差別や貿易戦争の孤立政策を、対処する方法について合意に到達するための試みでした大恐慌のよう。 、「近隣窮乏化政策方針」(他国を犠牲にして国の経済苦境を緩和する政策)として知られるようになっていたもの根絶、および国家間の貿易の自由流れを促す、などは、会議の焦点となったとして。契約に不可欠では通貨価値や競争力の切り下げの大きな変動を防止するために、代わりにセーフガードとの貿易を促進するための支払いの国際的なシステムでした。すべてのこれらの理由のためにブレトン・ウッズは、外国為替市場の発展における重要なマイルストーン、そして実際に我々が今日持っている世界の金融システムがありました。

これは、総合的な通貨制度は国民国家の間で交渉されていた、とブレトンウッズ体制のキーポイントのほとんどは以来、放棄されているにもかかわらず、その遺産は、それが引き起こした金融機関に生き続け初めてでした。 1944年7月22日ブレトンウッズで達した合意は、国際通貨基金(IMF)、国際復興開発銀行(世界銀行の今部分)と関税および貿易に関する一般協定の創設につながりました(ガット)。

ブレトンウッズ協定への鍵は、通貨値がすべて米ドルにペッグし、オンス当たり$ 35ドルの固定金利で金を米ドルの兌換た国間の固定為替相場のシステムでした。それは金が以前金本位制の下で演奏していたことを役割にかかったように、これは事実上、米ドル、世界の準備通貨を作りました。世界の通貨になりつつに加えて、それは金との互換だそれ最高の購買力を持つ通貨ました。また、他の通貨は独自の固定金利でそれぞれ、それにペッグされた方法は、国際取引の大半は米ドル建てられたことを意味しました。第二次世界大戦のきっかけに最も紛争の影響を受けヨーロッパ列強が重く、米国への借金でもあったことを考慮すると、地政学的および経済情勢は、世界の超大国としての米国の上昇のために絶対に理想的でした。英国はこの期間中に、世界の準備通貨としての場所の自尊心を取っスターリングと19世紀と20世紀初頭における支配的な経済力、されていたが、20世紀の後半には、支配が米国に渡して見ることになります。


ブレトン・ウッズは、それが米国の大統領リチャード・ニクソンによって仲介短命スミソニアン合意に取って代わられた、その時点で1971年まで続くだろう。しかし、ブレトンウッズの黄金時代は本当にアップこの時間までそこにグローバルな生産と貿易が着実に改善しました、との合意の一部は、完全な兌換性を享受した1959年以降、すべての通貨から、1968年まで続きました。しかし、それは最終的にはシステム、これと米国は欧州の回復に資金を提供し、金融システムの液体を保つために支払い赤字の大規模なバランスを実行していたという事実を混乱させるだろう本当の問題であると証明する金に対するドルの関係でした。経済学者は、事前に十年以上、この事態を予見し、そして実際にオンス当たり$ 35で金を維持する問題は、にまでさかのぼる1950年代後半のような現実的な問題でした。



1971によって米国のみ外国米ドルの外貨準備の22%をカバーするのに十分な金を開催し、$ 56億リザーブ赤字を実行していました。大統領リンドン・ジョンソンによって導入された社会全体の取り組みに資金を供給するために使用されていたこの国の成長公的債務、ならびに、進行ベトナム戦争に追加し、それはブレトンウッズ体制が理不尽になっていたことが明らかになりました。 1967年11月に英国は$ 2.80から$ 2.40ポンドを切り下げ。 1968年11月に通貨危機は、フランス語、ドイツとイギリスの市場の近くにつながりました。 1968年の8月にフランス・フランは0.16グラムにフランあたりの金の0.18グラムから切り下げられました。同じ年の10月にドイツのドイツマルクは、$ 0.273に$ 0.25〜再評価されました。最後に、1971年5月にドイツマルクとオランダギルダーを浮かべました。 8月15日1971年には、米国の大統領リチャード・ニクソンは、10%の輸入関税を課すと、一時的に賃金と価格をロックダウンするだけでなく、米ドルの金兌換を撤回しました。これは、ニクソン・ショックとして知られるようになったと自国通貨をフロートし、ドルを購入することで介在を開始するためにフランスを除くすべての主要な経済大国を引き起こしました。

1971年の12月にスミソニアン協定は、G-10カ国が署名しました。より正確に1970年代初頭の市場の圧力を反映するために固定金利を調整することにより、生きているブレトンウッズ体制を維持しようとする試みでした。ドルはオンス当たり$ 38の新価格で金に再釘付けにしたおよびその他の国はへの固定金利を再調整することに合意して、むしろブレトンウッズで許可されて1%の範囲よりも、2.25%の範囲内で変動させました新たに応じてドルを切り下げ。スミソニアン協定はブレトンウッズに持っていた最大の違いは、米ドルが金に変換可能にするには、no-もはやなかったことでした。スミソニアン協定は、世界の通貨間の関係を調整しているが、それは最初の場所で、ドルの切り下げにつながっていた基本的な不均衡に対処していませんでした。米国は巨額の赤字を実行するだけでなく、その増加を続けてお金の彼らはでドルにあったように、これは鑑賞から自国通貨を維持するために介入することを余儀なくされている他の中央銀行につながった、インフレ率で供給を釘付け固定金利。 1972年スターリングは、最終的にはドルに対してフロートさせました。金の価値の上昇は、(すべての主要通貨もドルに対して再評価させる)オンス当たり$ 42.22で1972年の2月に再び再評価させ、ドルにつながりました。同じ年の3月までに、欧州の中央銀行による巨額の介入後、約$ 35億原価計算固定レートシステムが完全に崩壊し、米ドルの価値は今後自由市場経済によって決定されることになりました。



第二次世界大戦中にアメリカの後半エントリ、その後財務体質、およびブレトンウッズの署名と準備通貨としての地位は、しばしば超大国の地位への上昇のために寄与因子として挙げられます。しかし、米国は単にグローバル通貨システムの中心とそれへの恩義ヨーロッパの多くで、第二次世界大戦から比較的無傷で出てくる、その通貨ませんでした。米国の上昇はまた、すぐにエネルギーの国の主要な供給源として石炭を置き換え、独自の石油埋蔵量の発見と一致しました。 19世紀には大英帝国に属しのと同じように。帝国は、それが石炭によって供給、留意すべきです。 20世紀は米国に属します、そして油の世紀であろう。


オイルの広範囲の取り込みも徐々に産油国から一定の手頃な価格の供給に多くの国がますます依存すること、電力のバランスをシフトさせる効果を持っていました。アラブ石油輸出国機構(OPEC)のメンバーは、「石油武器」として知られるようになったものを採用しようとした最初の時間は、初期の1967年の6月で第三次中東戦争の開始後一日でした。 、エジプト、ヨルダンとシリアの領土へのイスラエルの侵攻を受けてOPECのメンバーは約60%削減されていたアラブの石油供給イスラエルのと日以内にサポートにあるとみなさすべての国に対する石油禁輸を発行しました。内戦が毎日グローバルサプライチェーンからの原油のさらなる50万バレルを削除するには、次の月ナイジェリアに勃発した時の状況が悪化すると脅しました。この最初の石油禁輸は比較的健全な引当金の有無だけでなく、ほとんどの禁輸措置により影響を受けた地域への物資の再ルーティングに短命、大部分は失敗するだろう。しかし、周りにその重量を投げる時OPECの第二の試みは、はるかに不安定化効果を持っているでしょう。

1967年から1973年の間安価な石油に世界経済の依存は危険なほど低いレベルに余剰能力が低下しました。 1970年に、これは一日50万バレルまで縮小していた1973年によって日あたりの余剰能力(米国を除く)の約3万バレルがありました。 OPECは10月17日1973年に二度目の「油武器」を振るったときに、賭け金は、彼らが1967年にあったよりも大幅に高くなるであろう。


1973年10月の6日、贖罪の日のユダヤ人の神聖な日中、エジプトとシリアは、6年前に第三次中東戦争中にイスラエルが押収されていたイスラエルの領土を侵略しました。 10月17日に、紛争中のイスラエルの米国の支援に応答して、OPECは70%によって石油の価格を引き上げただけでなく、米国や紛争の間にイスラエルを支持していた他の国々に対する禁輸措置を課します。戦争は、10月末までに終わってますが、OPECは、そのコースを変更することを拒否しました。同年11月には石油輸出国機構(OPEC)は25%の石油生産を削減し、さらに5%カットを脅しました。 12月に原油価格が再び2倍になりました。イスラエルはスエズ運河の東側に戻って、その部隊を引っ張ることに合意したとき1月によって、石油の価格は、危機が始まる前に、それがされていたよりも4倍高かったです。




石油危機は、キーいくつかの方法で地政学的な風景や世界経済を変更しました。 OPEC諸国が禁輸後に油を販売していたその時に法外な値段もインフレ、「スタグフレーション」として知られるようになった状況を引き起こしながら、経済成長は西に鈍化させます。また、原油価格の四倍はすぐに中東の石油輸出国への西からの資本の巨大な流れにつながった、大量のは、さらに地域に緊張を悪化させ、武器や技術に費やされましたそして、増加したアメリカのmilitarにつながりますyの存在。石油の価格、ならびにその安定供給は、そのようなものが禁輸に起因するショックだった、先進国の議題に重点的に把握し始めました。私たちの視点から接続するために、ドットの最も明白なように見えるかもしれませんが、危機に至るまでの明白な兆候があったにもかかわらず、原油価格と供給は、それが今日であることを1973年前に懸念の話題はなかったです。今日需要と供給のバランスが外国為替トレーダーは通貨が原油価格(この後にもっと)と相関しているかを理解するために、ならびにその供給に影響を与える可能性がある任意のグローバルイベントの後れを取らないよう、それはあなたのために重要だととてもデリケートです。最後に、1973年の石油危機はまた、省エネルギー、当時の人々の語彙から大部分が存在しない用語、私たちは私たちの惑星の化石燃料の埋蔵を枯渇に近いと近づくようにのみ、より緊急成長してきた優先順位を作りました。

協同組合中央銀行の介入。 1985年のプラザ合意。



この成長赤字が投資家の信頼を侵食されたとして、1970年代後半に米国のドルは価値が下落するだろう。これは、イラン革命とOPECは再び原油価格をハイキング1979年の第二次オイルショックによって悪化するだろう。しかし、1980年代初期によってイラン・イラク戦争の勃発後の安全な避難通貨としてのドルで新たな関心、助けたドルの強さと組み合わされ、連邦準備理事会ポール・ボルカーからタカ派的なスタンスは、戻ります。 1980年もソ連、ベネズエラ、メキシコ、ナイジェリア、ならびにアラスカや北海オイルのエントリから増加した出力として、油のための流域瞬間であろうが、原油価格の20年間の減少の開始、および緩みを沈殿させました石油輸出国機構(OPEC)のグリップの。

彼の政策の望ましくない結果は、ドルが過大評価されるようになったということでしたが、米国の金利を上げることでスタグフレーションを停止するボルカーの任務は、成功しました。輸入は米国の貿易収支にさらなる圧力をかけている、安くなった一方でこれは、米国の輸出高価で、競争力ある(特にアメリカ車)をもたらしました。 1980年から1985年の間、米ドルは円、ドイツマルク、英ポンドとフランス・フランに対して50%程度により理解します。


今後数年間にわたって、米ドルはG-5カ国の残りの部分に対して50%減価だろう。 1987年まで日本の円はドルあたり150ドルあたり242から行っていました。欧州と米国の貿易赤字はまた、正常ではないが、日本で、減少しました。

米ドルはCONTだろうその後、G-6は、米ドルの下落を止めるための努力だったルーブル合意を交渉するように求める、合意された目標を超えてドロップするinue。これは、プラザ合意の切り下げよりもはるかにトリッキーな命題であると証明します。これは、すでにプラザ合意が署名された時点で下降トレンドの真っ只中にあったこと、ドルによるものです。一方ルーブル合意はすでに十分に確立された傾向を逆転し、世界で6大経済大国の経済政策の持続的な連携を通じてそうしようとしていました。 1988年ドルは121円と1.57ドイツマルクの価値がありました。米国金利の急激な上昇は景気後退を停止し、ドルを強化する唯一のものでした。





1970年代の石油危機の結果の一つは、オイルマネーのリサイクルの結果として生まれました。オイルは米ドルで販売されているという事実は、石油の価格が大幅に増加したwealthwhenを大量に蓄積OPEC諸国につながりました。 OPEC'spetrodollarsinevitably部分的に自国のインフラにこの資金を再投資しないように選ぶ多くのOPEC諸国に、戻って銀行システムへの道を見つけました。預金ofpetrodollar大量の流入は大幅に銀行の融資能力を増加させ、先進国間での融資の需要は景気後退の間に落ちたと、この多額の金が急速にラテンアメリカ諸国の工業化するために貸し出されました。




タカ派的政策はスタグフレーションを(南AMERICにお金を貸していた商業銀行のほとんどを容易にするために連邦準備制度理事会議長ポール・ボルカーによって導入されていた、特に米国では、西に金利上昇と)は、米国と日本であった、theseloansにサービスを提供するコストが大幅に増加しました。金利の上昇は、さらなる借金の値とその返済のコストの両方を増加させ、ラテンアメリカの為替レートを圧迫し、米ドル、で信頼を回復助けました。 1975年から1983年にラテンアメリカの債務は、後者の数字は、地域のGDPの約50%で、$ 315億$ 75億円から行っていました。これらのローンをサービスの年間コストも1982年に$ 66億1975 $ 12M(1200万ドル)億円から上昇していました。


結果の危機はregion'shistoryで最悪だろう。失業率は停止し、収入と支出の電源が急落し、成長地面を撮影し、社会プログラムは、債務返済を捨ててのように貧困が増加しました。 9%前後縮小し1982年から1985年の間にラテンアメリカ経済。既存のローンの国の借り換えのために国際通貨基金(IMF)は内ステップと輸入代替の放棄した最も注目すべきそのうちの緊縮政策と国全体の改革を導入することを可能にするだけでなく、多くの、より厳しい条件に同意する必要がありました自由市場資本主義を支持して工業化と産業の民営化。





外国投資の大量流入は、政府や銀行職員に縁故主義の結びつきを持つ個人の手で終わったその多くは開発融資、のために利用可能な資本の大量ではなく、最も適格と支払うことが最善のことができるものがあることにつながっていましたそれらバック。タイ、韓国、インドネシア、タイの、特定の国のGDPの8%の周りに表現し、クラッシュする前に、ちょうど下に$ 15億ドルとなりました、かなり多額の経常赤字を実行していました。プラザ合意を契機に円、人民元と米ドルのその後の強化の切り下げは、はるかに競争力のあるアジアの輸出を作りました。これは、さらに地域の経常収支赤字を悪化させました。バック米国経済への資本逃避につながった、とあなたが最終的に引き起こした5月14日と15 1997年の投機的な攻撃の結果の信頼の大規模な損失につながった状況の収束を持っている連邦準備制度理事会の金利引き上げの要因タイ・バーツの切り下げ。




これらの三つの経済は最悪の危機の影響を受けた、と地域への経済的バランスを回復するために$ 40億国際通貨基金(IMF)イニシアティブの受益者でした。しかしノックオン危機の影響は遠大であり、世界中で感じられた一般的な景気後退につながりました。それは発展途上市場に来たときに投資家はますますリスク回避になっていました。その後の景気減速はまた、石油の価格が低下する原因となっ及び1998年のロシア金融危機における要因でした。




Αυτό που ακολουθεί είναι μια σύντομη περιγραφή μερικών από τις σημαντικότερες ιστορικές εξελίξεις που οδήγησαν στην αγορά Forex που ετοιμάζονται τώρα τον εαυτό σας να το εμπόριο επάνω.

Bretton Woods 1944. USD Γίνεται αποθεματικό νόμισμα του κόσμου.

Τον Ιούλιο του 1944, με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εξακολουθεί να μαίνεται στην Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Ασία, 730 αντιπρόσωποι από τις 44 συμμαχικών εθνών συνήλθαν στο Mount Washington Hotel, στο Bretton, New Hampshire, ΗΠΑ, για τη Νομισματική Ηνωμένων Εθνών και Χρηματοοικονομικό Συνέδριο. Bretton Woods ήταν μια προσπάθεια να επιτευχθεί συναίνεση σχετικά με το πώς να κυβερνήσει τη διεθνή οικονομία στον απόηχο του πολέμου, καθώς και για την αντιμετώπιση των απομονωτισμού πολιτικές των οικονομικών διακρίσεων και του εμπορίου πολέμου, την οποία πολλοί πίστευαν είχε συμβάλει τόσο Παγκόσμιους Πολέμους, καθώς και ως προς τη Μεγάλη Ύφεση. Ως εκ τούτου, την εξάλειψη ό, τι είχε γίνει γνωστή ως "ζητιάνο πολιτικές πλησίον σου» (πολιτικών που ανακουφίζουν οικονομικά δεινά μιας χώρας εις βάρος των άλλων χωρών), και ενθαρρύνοντας μια πιο ελεύθερη ροή των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των εθνών, έγινε ένα κομβικό σημείο για το συνέδριο . Καθοριστική για τη συμφωνία ήταν ένα διεθνές σύστημα πληρωμών για να διευκολυνθεί το εμπόριο με εγγυήσεις για την αποτροπή μεγάλων διακυμάνσεων στην τιμή συναλλάγματος ή ανταγωνιστικές υποτιμήσεις. Για όλους αυτούς τους λόγους Bretton Woods ήταν ένα σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη της αγοράς συναλλάγματος, και μάλιστα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχουμε σήμερα.

Ήταν η πρώτη φορά που ένα ολοκληρωμένο νομισματικό σύστημα είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των εθνικών κρατών, και παρόλο που τα περισσότερα από τα βασικά σημεία του συστήματος του Bretton Woods έχουν έκτοτε εγκαταλείφθηκε, κληρονομιά της ζει στα θεσμικά όργανα που προκάλεσε. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Bretton Woods στο 22, Ιουλίου, 1944 οδήγησε στη δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), τη Διεθνή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη (τώρα μέρος της Παγκόσμιας Τράπεζας) και της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT).

Κλειδί για τη συμφωνία του Bretton Woods ήταν ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών μεταξύ των χωρών των οποίων οι τιμές συναλλάγματος ήταν όλοι συνδεδεμένο με το δολάριο ΗΠΑ, και η μετατρεψιμότητα του δολαρίου ΗΠΑ σε χρυσό σε ένα σταθερό ποσοστό των $ 35 δολάρια ανά ουγγιά. Αυτό ουσιαστικά έκανε το δολάριο του κόσμου αποθεματικό νόμισμα, καθώς ανέλαβε το ρόλο ότι ο χρυσός είχε παλαιότερα έπαιξε κάτω από τον κανόνα χρυσού. Επιπλέον για να γίνει το νόμισμα του κόσμου, είναι εναλλαξιμότητα με το χρυσό που έκανε το νόμισμα με τη μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη. Επίσης, ο τρόπος με άλλα νομίσματα ήταν συνδεδεμένο με αυτό, το καθένα με το δικό του σταθερό ρυθμό, σημαίνει ότι η πλειοψηφία των διεθνών συναλλαγών ήταν εκφρασμένα σε δολάρια ΗΠΑ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι στον απόηχο του Β Παγκοσμίου Πολέμου που πλήττονται περισσότερο οι ευρωπαϊκές δυνάμεις από τη σύγκρουση ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό στο χρέος προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η γεωπολιτική και οικονομική κλίμα ήταν απολύτως ιδανικό για την άνοδο των Ηνωμένων Πολιτειών και του κόσμου υπερδύναμη. Ενώ η Βρετανία ήταν η κυρίαρχη οικονομική δύναμη στον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα, με τη στερλίνα λαμβάνουν εξέχουσα θέση ως αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, θα δούμε κυριαρχία περνώντας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δημοσίευση του Bretton Woods. Η άνοδος του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς.

Bretton Woods θα διαρκέσει μέχρι το 1971, οπότε και αντικαταστάθηκε από την βραχύβια συμφωνία Smithsonian μεσολάβησε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον. Ωστόσο, η χρυσή εποχή του Bretton Woods μόνο πραγματικά διήρκεσε μέχρι το 1968, μέχρι αυτή τη στιγμή υπήρχε μια σταθερή βελτίωση στην παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο, και από το 1959 και μετά, όλα τα νομίσματα που ήταν μέρος της συμφωνίας που απολαμβάνουν πλήρη μετατρεψιμότητα. Αλλά ήταν η σχέση του δολαρίου με το χρυσό που θα μπορούσε να αποδειχθεί το πραγματικό πρόβλημα που τελικά θα αναστατώ το σύστημα, αυτό και το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έτρεχε ένα μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών για να βοηθήσει τη χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής ανάκαμψης και να κρατήσει το υγρό χρηματοπιστωτικού συστήματος . Οι οικονομολόγοι προέβλεπαν αυτό το ενδεχόμενο περισσότερο από μια δεκαετία πριν, και μάλιστα το πρόβλημα της διατήρησης του χρυσού στα $ 35 ανά ουγγιά ήταν ένα πραγματικό ζήτημα ήδη από τα τέλη του 1950.

Το κύριο πρόβλημα με Bretton Woods ήταν ίσως καλύτερο δήλωσε το 1960 από τον Robert Triffin, οικονομολόγος ο οποίος έγραψε για το τι αργότερα θα γίνει γνωστό ως δίλημμα Triffin του. Με απλά λόγια, το δίλημμα Triffin δήλωσε ότι το έλλειμμα των ΗΠΑ ήταν ζωτικής σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη και στη ρευστότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά ότι τελικά η ίδια το έλλειμμα που βοηθούν μεταπολεμική ανάκαμψη της Ευρώπης ήταν υποχρεωμένη να υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στο δολάριο ΗΠΑ ως το κόσμο αποθεματικό νόμισμα, και θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει σε εκτεταμένη οικονομική αστάθεια.

Το δολάριο ΗΠΑ ήταν το μόνο νόμισμα που απολαμβάνουν χρυσό μετατρεψιμότητα, και στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ΗΠΑ κατέχει περίπου το 65% των αποθεμάτων χρυσού στον κόσμο. Ωστόσο, ο πληθωρισμός είχε οδηγήσει σε αυτό που δεν είναι οικονομικά βιώσιμη για να παράγουν πολύ περισσότερο χρυσό, και καθώς όλο και περισσότερα δολάρια ΗΠΑ πλημμυρίσει στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό systαποθέματα χρυσού em, και οι ΗΠΑ δύσκολα Προϋπολογισμός που, εμπιστοσύνη δολάριο άρχισε να φθίνει, όπως έγινε φανερό ότι οι ΗΠΑ θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της, θα πρέπει οι κάτοχοι δολάριο επιθυμούν να επιβάλουν τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου. Επίσης, το γεγονός ότι υπήρξε μια ελεύθερη αγορά στην οποία διαπραγματεύονται σε χρυσό (ξεχωριστά από τις συναλλαγές που διενεργούνται από τις κεντρικές τράπεζες σύμφωνα με τα ποσοστά του Bretton Woods), οδήγησαν σε μια κατάσταση όπου ήταν φθηνότερο να αγοράσουν χρυσό στο ποσοστό του Bretton Woods και στη συνέχεια να το πουλήσει σχετικά με την ελεύθερη αγορά.

Το 1971 οι ΗΠΑ που πραγματοποιήθηκε μόλις αρκετό χρυσό για να καλύψει το 22% των συναλλαγματικών διαθεσίμων σε δολάρια ΗΠΑ και έτρεχε ένα 56 δισεκατομμύρια $ αποθεματικό ελλείμματος. Προσθέστε σε αυτό το αυξανόμενο δημόσιο χρέος της χώρας το οποίο χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση των πρωτοβουλιών Μεγάλη Κοινωνία εισάγεται από τον Πρόεδρο Lyndon B. Johnson, καθώς και στον πόλεμο του Βιετνάμ σε εξέλιξη, και κατέστη σαφές ότι το σύστημα του Bretton Woods είχε γίνει αφόρητη. Τον Νοέμβριο του 1967, το Ηνωμένο Βασίλειο υποτίμησε τη λίρα από $ 2.80 έως $ 2.40. Τον Νοέμβριο του 1968, μια κρίση η ανταλλαγή οδήγησε στο κλείσιμο των γαλλική, γερμανική και τη βρετανική αγορά. Τον Αύγουστο του 1968 το γαλλικό φράγκο υποτιμήθηκε από 0,18 γραμμάρια χρυσού ανά φράγκο έως 0,16 γραμμάρια. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το σήμα γερμανική Deutsche ανατιμήθηκε από $ 0,25 έως $ 0.273. Τέλος, το Μάιο του 1971 ήταν επέπλευσε το γερμανικό μάρκο και το ολλανδικό φιορίνι. Στις 15 Αυγούστου 1971, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον παραιτήθηκε δολάρια ο χρυσός μετατρεψιμότητα καθώς και για την επιβολή εισαγωγικών δασμών 10% και κλείδωμα προσωρινά τους μισθούς και τις τιμές. Αυτό κατέληξε να είναι γνωστό ως το Νίξον Σοκ και προκάλεσε όλες τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, εκτός από τη Γαλλία να επιπλέουν τα νομίσματά τους και να αρχίσουν παρέμβει αγοράζοντας δολάρια.

Τον Δεκέμβριο του 1971 η συμφωνία Smithsonian υπεγράφη από τους G-10 χώρες. Ήταν μια προσπάθεια να κρατήσει το σύστημα του Bretton Woods ζωντανός προσαρμόζοντας σταθερά επιτόκια της να αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τις πιέσεις στην αγορά στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το δολάριο εκ νέου συνδέθηκε με το χρυσό στη νέα τιμή των $ 38 ανά ουγγιά και αφέθηκε να κυμαίνονται σε ένα εύρος από 2,25%, παρά το εύρος του 1% που επιτρέπεται από το Bretton Woods, με άλλα έθνη συμφωνήσει να αναπροσαρμόσουμε σταθερά επιτόκια τους για το πρόσφατα υποτιμήθηκε του δολαρίου αναλόγως. Η μεγαλύτερη διαφορά η συμφωνία Smithsonian έπρεπε να Bretton Woods ήταν ότι το δολάριο ΗΠΑ ήταν πλέον δεν είναι μετατρέψιμο σε χρυσό. Ενώ η συμφωνία Smithsonian προσάρμοσε τις σχέσεις μεταξύ των νομισμάτων του κόσμου, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις θεμελιώδεις ανισορροπίες που είχαν οδηγήσει στην υποτίμηση του δολαρίου στην πρώτη θέση. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να τρέξει ένα τεράστιο έλλειμμα, καθώς και την αύξηση του χρήματος προσφορά σε ένα πληθωριστικό ρυθμό, αυτό οδήγησε σε άλλες κεντρικές τράπεζες αναγκάζονται να παρέμβουν προκειμένου να διατηρήσουν τα δικά τους νομίσματα από την εκτίμηση, καθηλωθεί όπως ήταν με το δολάριο σε ένα σταθερό επιτόκιο. Μέχρι το 1972 η στερλίνα ήταν τελικά επιτρέπεται να επιπλέουν έναντι του δολαρίου. Μια αύξηση στην αξία του χρυσού οδήγησε το δολάριο έχει να αναπροσαρμοστεί και πάλι το Φεβρουάριο του 1972 σε $ 42.22 ανά ουγγιά (προκαλώντας όλα τα κύρια νομίσματα και να αναπροσαρμόζουν την αξία έναντι του δολαρίου). Μέχρι το Μάρτιο του ίδιου έτους, μετά την τεράστια παρεμβάσεις από ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες κοστίζει περίπου 3,5 δισεκατομμύρια $, το σύστημα σταθερό επιτόκιο κατέρρευσε εντελώς και η αξία του δολαρίου ΗΠΑ ήταν πλέον να καθορίζεται από την οικονομία της ελεύθερης αγοράς.

ΟΠΕΚ και την πετρελαϊκή κρίση του '73.

Μέχρι τώρα έχουμε παραβλέπεται ένα σημαντικό παίκτη στην ιστορία μας. Αν ο χρυσός διαθέτει σε μεγάλο βαθμό στην ιστορία της Forex, τότε το πετρέλαιο, ως ζωτικής σημασίας για τους τροχούς του κλάδου, όπως είναι πολύτιμα, αξίζει σίγουρα ένα τμήμα της δικής του. Το να πούμε ότι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, όπως ξέρουμε τώρα ότι δεν θα ήταν δυνατή εάν δεν ήταν για το πετρέλαιο είναι να μην υπερεκτιμούν την υπόθεση. Ο χρυσός μπορεί να απολαύσει μια περίοδο όπου ήταν η ραχοκοκαλιά του διεθνούς νομισματικού συστήματος, αλλά η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας μας ήταν κυριολεκτικά και μεταφορικά οδηγείται από το πετρέλαιο.

καθυστερημένη έναρξη της Αμερικής στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, την οικονομική κατάσταση της εν συνεχεία, και το καθεστώς του ως αποθεματικό νόμισμα με την υπογραφή του Bretton Woods, αναφέρονται συχνά ως παράγοντες που συμβάλλουν για την άνοδο της στην κατάσταση της υπερδύναμης. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μόλις βγει από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο σχετικά αλώβητη, με μεγάλο μέρος της Ευρώπης χρεωμένες σε αυτό, και το νόμισμά της στο επίκεντρο του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος? η άνοδος των Ηνωμένων Πολιτειών συνέπεσε επίσης με την ανακάλυψη της τα δικά της αποθέματα πετρελαίου, η οποία αντικατέστησε γρήγορα τον άνθρακα ως κύρια πηγή της χώρας της ενέργειας. Ακριβώς όπως το 19ο αιώνα ανήκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία? μια αυτοκρατορία, θα πρέπει να σημειωθεί, τροφοδοτείται από άνθρακα. Ο 20ος αιώνας θα ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες, και θα είναι ο αιώνας του πετρελαίου.

Ως σκηνικό για τα γεγονότα που έχουμε ήδη εξετάσει, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι οι μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρόνια είδε μια συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για πετρέλαιο. Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση της συμφωνίας Smithsonian η παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου τριπλασιάστηκε, και η ζήτηση για την αύξηση της moεκ νέου από πενταπλάσια. Μετά πετρελαίου Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ραγδαία αντικατάσταση του άνθρακα? ήταν άφθονο, φθηνό, εύκολο στην μεταφορά από τον άνθρακα, και παρέχει επίσης ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα από την άποψη της παραγωγικότητας σε χώρες που επέλεξαν να κάνουν το διακόπτη. Εκατομμύρια και εκατομμύρια βαρέλια έρεε έξω από τη Μέση Ανατολή και τη Βενεζουέλα, τροφοδοτώντας μεταπολεμική ανασυγκρότηση, την οικονομική ανάκαμψη και την παγκόσμια ανάπτυξη.

εκτεταμένη πρόσληψη του πετρελαίου είχε επίσης ως αποτέλεσμα την σταδιακή μετατόπιση της ισορροπίας δυνάμεων, κάνοντας πολλές χώρες ολοένα και περισσότερο σε μια σταθερή προσιτή προσφορά από τις χώρες παραγωγής πετρελαίου. Την πρώτη φορά που τα μέλη του Οργανισμού Αραβικών Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών (ΟΠΕΚ) προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτό που έγινε γνωστό ως το «όπλο του πετρελαίου" Ήταν νωρίς τον Ιούνιο του 1967, μία ημέρα μετά την έναρξη της Πόλεμο των Έξι Ημερών. Σε απάντηση στην ισραηλινή εισβολή στο αιγυπτιακό, της Ιορδανίας και της Συρίας εδάφη μέλη του ΟΠΕΚ εξέδωσε εμπάργκο πετρελαίου εναντίον όλων των χωρών που θεωρούνται υπέρ του Ισραήλ και εντός των ημερών του Αραβικού προμήθεια πετρελαίου έχει μειωθεί κατά περίπου 60%. Η κατάσταση απείλησε να επιδεινωθεί όταν ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε στη Νιγηρία τον επόμενο μήνα, αφαιρώντας ένα επιπλέον 500.000 βαρέλια αργού πετρελαίου από την παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού κάθε μέρα. Αυτή η πρώτη εμπάργκο πετρελαίου θα είναι βραχύβια και σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής λόγω της ύπαρξης σχετικά υγιή αποθέματα, καθώς και την επαναδρομολόγηση των προμηθειών σε περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από το εμπάργκο. Ωστόσο, δεύτερη προσπάθεια του ΟΠΕΚ στη ρίχνοντας το βάρος του γύρω θα έχουν μια πολύ πιο αποσταθεροποιητική επίδραση.

Μεταξύ 1967 και 1973, η εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από το φθηνό πετρέλαιο είχε μειώσει το πλεόνασμα παραγωγικής ικανότητας σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα. Το 1970, υπήρχαν περίπου 3 εκατομμύρια βαρέλια πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας ανά ημέρα (με εξαίρεση τις ΗΠΑ), από το 1973 αυτό είχε συρρικνώθηκε σε 500.000 βαρέλια την ημέρα. Έτσι, όταν ο ΟΠΕΚ χειρίστηκε το "όπλο του πετρελαίου" για δεύτερη φορά στις 17 Οκτωβρίου 1973, τα στοιχήματα θα είναι σημαντικά υψηλότερο από ό, τι ήταν το 1967.

Ένας αριθμός των συγκλινουσών παράγοντες συνέβαλαν στην πετρελαϊκή κρίση του '73. Τεταμένη διαπραγματεύσεις μεταξύ του ΟΠΕΚ και δυτικές εταιρείες πετρελαίου για την τιμολογιακή πολιτική και η παραγωγή ήταν σε εξέλιξη για κάποιο χρονικό διάστημα. Επίσης, όταν το 1971 ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον θέσει τέλος στο σύστημα του Bretton Woods, αποσύροντας τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου ΗΠΑ σε χρυσό, η αναπόφευκτη υποτίμηση του δολαρίου ΗΠΑ, που ακολούθησε χώρες που πλήττονται από το πετρέλαιο που παράγουν επειδή το πετρέλαιο ήταν (και εξακολουθεί να είναι) τιμολογούνται σε δολάρια ΗΠΑ. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι η παραγωγή πετρελαίου των ΗΠΑ κορυφώθηκε σε περίπου 10 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 1970 (μειώνεται σταθερά μετά), και ότι από το 1973 οι ΗΠΑ ήταν στην πραγματικότητα εισάγει 6.000.000 βαρέλια την ημέρα, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά ευάλωτη σε διακοπές του εφοδιασμού, και έχετε τις ιδανικές συνθήκες για μια τέλεια καταιγίδα.

Στις 6 Οκτωβρίου του 1973, κατά τη διάρκεια της εβραϊκής ιερή ημέρα του Γιομ Κιπούρ, την Αίγυπτο και τη Συρία εισέβαλαν ισραηλινών εδαφών που είχαν κατασχεθεί από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών πριν από έξι χρόνια. Στις 17 Οκτωβρίου, ως απάντηση στην υποστήριξη του Ισραήλ ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, ο ΟΠΕΚ αύξησε την τιμή του πετρελαίου κατά 70%, καθώς και την επιβολή εμπάργκο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και οποιεσδήποτε άλλες χώρες που είχαν υποστηρίξει το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Ο πόλεμος θα είναι πάνω από το τέλος του Οκτωβρίου, αλλά ΟΠΕΚ αρνήθηκε να αλλάξει την πορεία της. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ΟΠΕΚ μειώσει την παραγωγή πετρελαίου κατά 25%, και απείλησε με περαιτέρω μείωση κατά 5%. Τον Δεκέμβριο, η τιμή του πετρελαίου ήταν και πάλι διπλασιάστηκε. Μέχρι τον Ιανουάριο, όταν το Ισραήλ συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματά της πίσω στην ανατολική πλευρά της διώρυγας του Σουέζ, η τιμή του πετρελαίου ήταν τέσσερις φορές υψηλότερο από ό, τι ήταν πριν από την έναρξη της κρίσης.

Η στάση των πετρελαϊκών-παραγωγούς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μπορεί να συνοψιστεί με μια αξέχαστη απόσπασμα από το Σάχη του Ιράν, που δόθηκε στη δημοσιότητα από την εφημερίδα New York Times, τον Δεκέμβριο του 1973:

"Φυσικά [η τιμή του πετρελαίου] πρόκειται να αυξηθεί … Σίγουρα! … Θα [η Δύση] αύξησε την τιμή του σιταριού θα μας πουλήσουν κατά 300%, και το ίδιο για τη ζάχαρη και το τσιμέντο … Μπορείτε να αγοράσετε το αργό πετρέλαιο μας και να το πουλήσει πίσω σε μας, έστω και εξευγενισμένα, όπως πετροχημικά, σε εκατό φορές την τιμή που έχετε καταβάλει για να μας … είναι μόνο δίκαιο ότι, από τώρα και στο εξής, θα πρέπει να πληρώσουν περισσότερα για το πετρέλαιο. Ας πούμε δέκα φορές περισσότερο. "

Το Ιράν δεν είχε συμμετάσχει στο εμπάργκο, συνεχίζει να μεταφέρει το πετρέλαιο προς τη Δύση σε όλη τη σύγκρουση, αλλά ήταν σαφές ότι η ηλικία του φθηνού πετρελαίου τελείωσε και όλοι το ήξεραν.

Η πετρελαϊκή κρίση άλλαξε το γεωπολιτικό τοπίο και την παγκόσμια οικονομία σε μια σειρά από βασικούς τρόπους. Οι διογκωμένες τιμές στις οποίες ΟΠΕΚ έθνη πωλούσαν το πετρέλαιο τους μετά το εμπάργκο που προκαλείται οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στη Δύση, ενώ προκαλεί επίσης τον πληθωρισμό, μια κατάσταση που ήρθε να μαθευτεί ως "στασιμοπληθωρισμού". Επίσης, ο τετραπλασιασμός της τιμής του πετρελαίου οδήγησε αμέσως σε μια τεράστια ροή κεφαλαίων από τη Δύση προς τις εξαγωγής πετρελαίου έθνη της Μέσης Ανατολής, ένα μεγάλο μέρος της οποίας δαπανάται για όπλα και την τεχνολογία, επιδεινώνοντας περαιτέρω τις εντάσεις στην περιοχή και οδηγεί σε αυξημένη αμερικανική Military παρουσία. Η τιμή του πετρελαίου, καθώς και συνεπής προσφορά της, άρχισε να καταλάβω σε μεγάλο βαθμό στην ημερήσια διάταξη των βιομηχανοποιημένων εθνών, όπως ήταν το σοκ που προκαλείται από το εμπάργκο. Μπορεί να φαίνεται σαν η πιο προφανής από τελείες για να συνδεθείτε από την πλευρά μας, αλλά ακόμη και αν υπήρχαν κραυγαλέα σημάδια που οδήγησαν στην κρίση, η τιμή του πετρελαίου και την προσφορά δεν ήταν ποτέ το θέμα της ανησυχίας πριν από το 1973 που είναι σήμερα. Σήμερα η ισορροπία της προσφοράς και της ζήτησης είναι τόσο λεπτή ότι είναι σημαντικό για σας ως έμπορος Forex για να καταλάβουμε πώς τα νομίσματα συσχετίζονται με τις τιμές του πετρελαίου (περισσότερα για αυτό αργότερα), καθώς και να ενημερώνονται για τις τυχόν παγκόσμια γεγονότα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν εφοδιασμού . Τέλος, η πετρελαϊκή κρίση του 1973 έκανε επίσης τη διατήρηση της ενέργειας, ένας όρος σε μεγάλο βαθμό απουσιάζουν από λεξιλόγια των ανθρώπων εκείνη την εποχή, μια προτεραιότητα που έχει αναπτυχθεί πιο επείγουσα μόνο καθώς κινούμαστε όλο και πιο κοντά στην εξάντληση των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων του πλανήτη μας.

Συνεργατική Παρέμβαση Κεντρικής Τράπεζας. Το Plaza Accord του 1985.

Μπορεί να έχουν παρατηρήσει μια ενδιαφέρουσα δυναμική στο χώρο εργασίας στη σύντομη ιστορία του forex που έχουμε περιγράψει μέχρι τώρα? μια ορισμένη έλξη και ώθηση μεταξύ της ανάγκης για την απροκάλυπτη ρύθμισης και ελέγχου, σε σχέση με μια προσέγγιση laissez-faire στην οποία η ελεύθερη αγορά έχει τη δυνατότητα να ρυθμίσει μόνη της. Αν έχετε εντοπίσει αυτό το θέμα έχετε δίκιο να το πράξουν, οι δύο αντιτιθέμενες μονάδες είναι πάντα παρούσα, με υποστηρικτές του πρώην πιο φωνητικά στον απόηχο της οικονομικής κρίσης, και υποστηρίζει για το τελευταίο φαινομενική να έχουν ελεύθερη πρόσβαση, όταν όλα είναι καλά στην παγκόσμια οικονομία. Οι φόβοι που οδήγησαν στην Bretton Woods στην πρώτη θέση, και να Νίξον θέλοντας να κρατήσει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες που καθορίζεται στη συμφωνία Smithsonian, ήταν ακριβώς ότι αν αφεθεί να ρυθμίζει το ίδιο ανταγωνιστικές υποτιμήσεις μεταξύ αντίπαλων νομισμάτων και άλλων ανταγωνιστικών εμπορικών πρακτικών θα οδηγήσει σε παγκόσμια αστάθεια. Αντίθετα, οι βραχυπρόθεσμες ελλείψεις τόσο του Bretton Woods και τη συμφωνία Smithsonian έγιναν ολοφάνερες από μια αγορά απρόθυμοι ή αδυνατούν, να κλειδωθεί στα ίδια σταθερές σχέσεις που επιβλήθηκαν για να το ρυθμίσει. Και πάλι, η περίοδος μεταξύ της ελεύθερης διακύμανσης των κυριότερων νομισμάτων του κόσμου και την Plaza Accord θα δώσει το ψέμα με το μύθο ότι η απλή δυναμική της προσφοράς και της ζήτησης είναι όλα αυτά που απαιτούνται για τη ρύθμιση μιας αποτελεσματικής αγοράς.

Έχουμε ήδη εξετάσει την πρώτη μεγάλη κρίση να επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία μετά την εγκατάλειψη του Bretton Woods το 1971. Η τετραπλάσια αύξηση στην τιμή του πετρελαίου μετά την κρίση του 1973 οδήγησε σε αύξηση των δαπανών κατά την εισαγωγή για βιομηχανικές χώρες, ανατρέποντας ισοζύγιο πληρωμών τους . Υπενθυμίζεται ότι το πετρέλαιο τιμολογείται σε δολάρια, έτσι ώστε η ανακύκλωση των δολαρίων ΗΠΑ που κατέχονται από τα έθνη του ΟΠΕΚ (πετροδολαρίων ανακύκλωση) οδήγησε αναπόφευκτα σε Η2 σε δολάρια ΗΠΑ, ακόμη και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισε να τρέχει ένα σημαντικό εμπορικό έλλειμμα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 το δολάριο ΗΠΑ θα πέσει σε αξία, όπως αυτή αυξανόμενο έλλειμμα διαβρωθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών. Αυτό θα επιδεινωθεί από την ιρανική επανάσταση και τη δεύτερη πετρελαϊκή κρίση του 1979, όταν ο ΟΠΕΚ αύξησε και πάλι την τιμή του πετρελαίου. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 μια επιθετική στάση του προέδρου της Federal Reserve Paul Volcker, σε συνδυασμό με το ανανεωμένο ενδιαφέρον του δολαρίου ως ασφαλές νόμισμα καταφύγιο μετά το ξέσπασμα του πολέμου Ιράν-Ιράκ, βοήθησε τη δύναμη του δολαρίου για να επιστρέψει. 1980 θα μπορούσε επίσης να είναι μια κρίσιμη καμπή για το πετρέλαιο και η αυξημένη έξοδος από την ΕΣΣΔ, τη Βενεζουέλα, το Μεξικό, τη Νιγηρία, καθώς και την έναρξη της Αλάσκα και τη Βόρεια Θάλασσα πετρελαίου, επιτάχυνε την έναρξη μιας πτώσης 20 ετών στις τιμές του πετρελαίου, καθώς και χαλάρωση της λαβής του ΟΠΕΚ.

εντολή του Volcker να σταματήσει στασιμοπληθωρισμού, αυξάνοντας τα επιτόκια των ΗΠΑ ήταν επιτυχής, αν και μια ανεπιθύμητη συνέπεια της πολιτικής του ήταν ότι το δολάριο έγινε υπερτιμημένο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι εξαγωγές των ΗΠΑ είναι ακριβό και μη ανταγωνιστικό (κυρίως αμερικανικά αυτοκίνητα), ενώ οι εισαγωγές έγιναν φθηνά, τα οποία ασκούν περαιτέρω πίεση στα εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ. Μεταξύ 1980 και 1985, το δολάριο ΗΠΑ ανατιμήθηκε κατά περίπου 50% έναντι του γεν, το γερμανικό μάρκο, τη λίρα και το γαλλικό φράγκο.

Το Plaza Accord, που ονομάζεται έτσι επειδή υπεγράφη στο ξενοδοχείο Plaza στη Νέα Υόρκη, ήταν μια προσπάθεια να φέρει τις οικονομίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιαπωνίας, η Δυτική Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία πίσω στο συγχρονισμό με την υποτίμηση του δολαρίου ΗΠΑ. Όταν έγινε η συμφωνία το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών των ΗΠΑ είχε φθάσει περίπου το 3,5% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ η οικονομία της αναπτυσσόταν κατά περίπου 3%. Η Ευρώπη από την άλλη πλευρά είχε ένα μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα και βιώνει αρνητική ανάπτυξη της τάξης του -0,7%. Προκειμένου να αποκατασταθεί η ισορροπία, η G-5 συμφώνησε σε ένα μίγμα των φόρων και των δημοσίων δαπανών περικοπές, την επέκταση του ιδιωτικού τομέα και το άνοιγμα των αγορών.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών το δολάριο ΗΠΑ θα υποτιμηθεί κατά 50% έναντι του υπόλοιπου των G-5 εθνών. Μέχρι το 1987 το ιαπωνικό γιεν είχε φύγει από 242 ανά δολάριο στα 150 ανά δολάριο. Το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ με την Ευρώπη είχε επίσης μειωθεί επιτυχώς, αν και όχι με την Ιαπωνία.

Το δολάριο ΗΠΑ θα continue να μειωθεί πέραν των συμφωνηθέντων στόχων, με αποτέλεσμα ο τότε G-6 να διαπραγματευθεί τη Συμφωνία του Λούβρου, το οποίο ήταν μια προσπάθεια να σταματήσει η πτώση του δολαρίου ΗΠΑ. Αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί μια πολύ πιο περίπλοκη πρόταση από την υποτίμηση του συμφώνου Plaza. Αυτό οφείλεται στο το δολάριο έχει ήδη στη μέση μιας καθοδικής τάσης κατά τη στιγμή που η Plaza Accord υπεγράφη. Από την άλλη πλευρά, η Συμφωνία του Λούβρου θα επιχειρήσει να αντιστρέψει την ήδη καθιερωμένη τάση και να το πράξουν μέσω μιας συνεχούς συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των 6 μεγαλύτερων οικονομιών στον κόσμο. Μέχρι το 1988 το δολάριο άξιζε ¥ 121 και 1,57 Deutsche σήματα. Μια δραστική αύξηση των επιτοκίων στις ΗΠΑ ήταν το μόνο πράγμα που θα σταματήσει την ύφεση και την ενίσχυση του δολαρίου.

Το Plaza Accord ήταν ένα σημαντικό ιστορικό ορόσημο στην ανάπτυξη της αγοράς συναλλάγματος. Ήταν η πρώτη φορά που τα έθνη είχαν συμφωνήσει να παρεμβαίνει ενεργά με συντονισμένο τρόπο, ώστε να επηρεάσει τις τιμές των νομισμάτων, ήταν ένα παράδειγμα του πώς οι παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών θα μπορούσε να ενορχηστρωθεί πέραν των εθνικών συνόρων προς το συμφέρον της παγκόσμιας οικονομίας. Ήταν επίσης μια στιγμή στην ιστορία όταν οι ευρύτερες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης ήταν εκεί για να τις δουν όλοι, και οι αγορές φαίνεται να απαιτεί μια περιστασιακή χέρι καθοδήγηση προκειμένου να είναι σε θέση να τρέξει ομαλά και αποτελεσματικά.

Η αμερικανική κρίση χρέους της Λατινικής

Στη δεκαετία του 1980 ένα μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής επλήγη από μια σοβαρή κρίση του χρέους που ρημάξει τις ζωές και καταπνίγεται τις ευκαιρίες των αμέτρητων πολιτών, θα γίνει γνωστή ως La DécadaPerdida, ή την χαμένη δεκαετία.

Μέχρι στιγμής έχουμε σκιαγραφώντας ένα περίγραμμα της παγκόσμιας οικονομίας, η παρακολούθηση με τον τρόπο που έχει αναπτυχθεί από τους «ζητιάνο σου γείτονα" πολιτικές που οδήγησαν στη Μεγάλη Ύφεση, στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, όπου ένα μόνο έκπληξη μπορεί να έχει αλυσιδωτές συνέπειες που είναι αισθητές σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είδαμε πώς ένα πολύτιμο αγαθό στα χέρια των λίγων μπορεί να είναι wieldedlike όπλο για το υπόλοιπο του κόσμου, έχουμε κοίταξε το τράβηγμα και την ώθηση δυναμική μεταξύ του κανονισμού και των ελεύθερων αγορών, και έχουν παρατηρήσει πως οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να συντονίζουν μεταξύ τους προκειμένου να επηρεάσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Ένα από τα πράγματα που θα observeas σας βυθίσει τον εαυτό σας στις αγορές είναι ότι και οι δύο τους αφήνει στην τύχη τους και προσπαθώντας να τους ελέγχουν αναπόφευκτα να οδηγήσει σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα.

Μία από τις συνέπειες της πετρελαϊκής κρίσης της δεκαετίας του 1970 ήρθε περίπου ως αποτέλεσμα των πετροδολαρίων ανακύκλωσης. Το γεγονός ότι το πετρέλαιο τιμολογείται σε δολάρια ΗΠΑ οδήγησε σε ΟΠΕΚ έθνη συσσώρευση μεγάλη wealthwhen η τιμή του πετρελαίου είχε αυξηθεί δραστικά. OPEC'spetrodollarsinevitably βρήκαν τον δρόμο τους πίσω στο τραπεζικό σύστημα, εν μέρει λόγω των πολλών εθνών ΟΠΕΚ επιλέγουν να μην επανεπενδύσει τα κεφάλαια αυτά στις δικές τους εγχώριες υποδομές. Η μαζική εισροή ofpetrodollar καταθέσεις αυξήθηκαν σημαντικά την ικανότητα δανειοδότησης των τραπεζών, καθώς και με τη ζήτηση για δάνεια μεταξύ των βιομηχανοποιημένων εθνών που έχουν πέσει κατά τη διάρκεια της ύφεσης, ένα μεγάλο ποσό των χρημάτων ήταν δανεισμένος έξω για την ταχεία εκβιομηχάνιση των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Λατινική Αμερική είχε βιώνει κάτι από μια έκρηξη στην κατασκευή από το 1930 και μετά. πρόσφατα εκβιομηχανισμένες οικονομίες της είχε επικεντρώθηκε σε σπάσιμο τους εξάρτηση από τα εισαγόμενα καταναλωτικά αγαθά από τον ανεπτυγμένο κόσμο από buildingdomestic βιομηχανίες να τροφοδοτήσει τη ζήτηση αυτή. Αυτή η διαδικασία της εκβιομηχάνισης της υποκατάστασης των εισαγωγών (ISI) έφερε ραγδαία ανάπτυξη σε χώρες όπως το Μεξικό, η Βραζιλία και η Αργεντινή, αλλά πλησίαζε ένα ανώτατο όριο όσον αφορά την ανάπτυξη possiblefuture χωρίς νέες επενδύσεις inthe παραγωγή των βαρύτερων καταναλωτικών αγαθών, όπως τα αυτοκίνητα.

Κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης του 1973, ραγδαία αύξηση των τιμών του πετρελαίου και τη μείωση της παγκόσμιας παραγωγής οδήγησε σε παραγωγούς πετρελαίου της Νότιας Αμερικής να πάρει τη σκυτάλη που άφησε ο ΟΠΕΚ έθνη και την εξαγωγή μια μεγάλη πετρελαίου στην κατάσταση Ηνωμένο States.This ήταν καταδικασμένη να είναι βραχύβια όμως, και καθώς οι διογκωμένες τιμές εγκαταστάθηκαν μετά την κρίση και η παραγωγή ήταν επέκτεινε μέχρι και πάλι στη Μέση Ανατολή, οικονομίες, όπως το Μεξικό έγινε οικονομική αστάθεια. Άλλες Νοτιοαφρικάνικη εισαγωγείς καθαρό λάδι υπέφερε από την αύξηση των τιμολογίων των καυσίμων κατά τη διάρκεια της κρίσης και υψηλότερο αποπληρωμή του χρέους μετά την κρίση ως δυτικό πιστωτές τους αύξησε τα επιτόκια.

Η επιλογή να συνεχίσει την επιδίωξη εκβιομηχάνιση υποκατάσταση των εισαγωγών παρά τη μετάβαση από την εξαγωγή με γνώμονα οικονομίες, ήταν ίσως αποφασιστεί εν μέρει από την παγκόσμια οικονομική συγκυρία της εποχής. Η σοβαρή ύφεση που έπληξε τις ανεπτυγμένες χώρες στον απόηχο του πετρελαίου-σοκ σήμαινε ότι η ζήτηση για εισαγωγές μειώθηκαν δραστικά, όπως είχαν τα υλικά forraw ζήτηση, η οποία βλάπτει επίσης εξαγωγική αγορά της Νότιας Αμερικής.

Με τα επιτόκια αυξάνονται στη Δύση, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πολεμοχαρείς πολιτικές είχαν εισαχθεί από τον πρόεδρο της Fed Paul Volker να διευκολύνει στασιμοπληθωρισμό (οι περισσότερες από τις εμπορικές τράπεζες που είχαν δανείσει χρήματα στη Νότια AmericΑ ΗΠΑ και της Ιαπωνίας), το κόστος εξυπηρέτησης theseloans αυξηθεί δραστικά. Η άνοδος των επιτοκίων είχε βοηθήσει επίσης να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο δολάριο ΗΠΑ, το οποίο ασκήσει πίεση στις τιμές της Λατινικής Αμερικής συναλλάγματος, αυξάνοντας περαιτέρω τόσο την αξία των χρεών τους και το κόστος της αποπληρωμής τους. Από το 1975-1983 το χρέος της Λατινικής Αμερικής είχε φύγει από $ 75 δισεκατομμύρια σε $ 315 δισεκατομμύρια, το τελευταίο αυτό ποσοστό είναι περίπου 50% του ΑΕΠ της περιοχής. Το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης των δανείων αυτών είχε επίσης αυξηθεί από 12 δισεκατομμύρια $ το 1975 έως 66000000000 $ το 1982.

Τον Αύγουστο του 1982, ανακοινώθηκε από τον υπουργό του Μεξικού Οικονομικών, ο Ιησούς Silva-Herzog, ότι η χώρα δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσει την εξυπηρέτηση των υφιστάμενων δανείων της. Η αγορά δανείων κατέρρευσε εν μία νυκτί. Οι εμπορικές τράπεζες σταμάτησαν να δανείζουν στην περιοχή και καθώς τα περισσότερα από τα υφιστάμενα δάνεια ήταν βραχυπρόθεσμης φύσης, το γεγονός ότι οι τράπεζες αρνούνταν να τους αναχρηματοδοτήσει οδήγησε σε δισεκατομμύρια δολάρια του χρέους να οφείλεται όλα με τη μία.

Η προκύπτουσα κρίση θα είναι η χειρότερη στην region'shistory. Η ανεργία εκτοξεύτηκε, τα εισοδήματα και την αγοραστική δύναμη έπεσε κατακόρυφα, έδαφος ανάπτυξης για να σταματήσει και την αύξηση της φτώχειας και των κοινωνικών προγραμμάτων εγκαταλείφθηκαν υπέρ αποπληρωμή του χρέους. Μεταξύ 1982 και 1985, της Λατινικής Αμερικής οικονομίες συρρικνώθηκε κατά περίπου 9 τοις εκατό. Με σκοπό την αναχρηματοδότηση των υφιστάμενων δανείων χώρες ήταν υποχρεωμένες να δέχονται πολύ αυστηρότερους όρους, καθώς και επιτρέποντας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) να παρέμβει και να θεσπίσει μέτρα λιτότητας και τις μεταρρυθμίσεις σε ολόκληρη τη χώρα, το πιο αξιοσημείωτο από τα οποία ήταν η εγκατάλειψη της υποκατάστασης των εισαγωγών εκβιομηχάνιση υπέρ του ελεύθερου καπιταλισμού της αγοράς και η ιδιωτικοποίηση της βιομηχανίας.

Η ασιατική οικονομική κρίση του 1997

Η ασιατική οικονομική κρίση που σημειώθηκε το 1997-98 και αποκάλυψε πόσο διασυνδεδεμένο είναι οι παγκόσμιες αγορές συναλλάγματος. Ένα από τα εν εξελίξει θέματα μας σε αυτή τη σύντομη ιστορία του forex έχει το πώς οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να παρέμβουν στις αγορές? η ασιατική κρίση αποκάλυψε μια για πάντα τον τρόπο ανίσχυροι οι θεσμοί αυτοί μπορεί να είναι όταν προσπαθούν να δράσουν ενάντια στις συντριπτικές δυνάμεις της αγοράς και μη βιώσιμες βασικές αρχές.

Που οδήγησαν στην κρίση τις οικονομίες της Νοτιοανατολικής Ασίας ήταν ιδιαίτερα ελκυστική για τους επενδυτές λόγω εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης τους. Οι τέσσερις ασιατικές τίγρεις (Χονγκ Κονγκ, τη Σιγκαπούρη, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν) είχε αναπτυχθεί ραγδαία σε τρομερή παγκόσμιες οικονομίες που ειδικεύεται στη χρηματοδότηση και την κατασκευή, παρακολουθείται στενά από ό, τι ήρθε να μαθευτεί ως τις οικονομίες Tiger Cub της Μαλαισίας, της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης και Φιλιππίνων. Αυτές οι οικονομίες ιδίως ήταν ραγδαία επέκταση και είχαν προσελκύσει μεγάλη κερδοσκοπικών επενδύσεων λόγω των υψηλών επιτοκίων που διατηρούνται. Ταϊλάνδη ήταν ένα οικονομικό θαύμα από μόνη της, βιώνουν αύξηση μόλις κάτω του 10% ετησίως για περισσότερο από μια δεκαετία που προηγήθηκε της κρίσης. Θα ήταν επίσης τελικά να αποδειχθεί το αδύναμο κρίκο που θέτουν τη συντριβή σε κίνηση.

Οι ακριβείς αιτίες της κρίσης είναι, φυσικά, πολλές και εξακολουθούν να προκαλούν συζήτηση? Ωστόσο, ο συνδυασμός του ζεστού χρήματος τροφοδοτώντας μη βιώσιμες φούσκες, κακές πρακτικές δανεισμού που οδηγούν σε μη-εξυπηρετούμενων δανείων, με αερόστατο ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, την υποτίμηση του γιεν και γιουάν, και οι ΗΠΑ ανακάμπτει από την ύφεση είναι όλα αναφέρονται ως παράγοντες που συμβάλλουν.

Μια μαζική εισροή ξένων επενδύσεων οδήγησαν σε ύπαρξη ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου που διατίθενται για την ανάπτυξη των δανείων, πολλά από τα οποία κατέληξαν στα χέρια των ατόμων με νεποτισμού δεσμούς με την κυβέρνηση και τραπεζικά στελέχη, παρά τα πλέον επιλέξιμες και καλύτερα σε θέση να πληρώσει τους πίσω. Ταϊλάνδη, τη Νότια Κορέα και την Ινδονησία έτρεχαν αρκετά βαριά ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, της Ταϊλάνδης και ιδίως αντιπροσώπευαν περίπου το 8% του ΑΕΠ της χώρας και διαμορφώθηκε σε μόλις κάτω από $ 15 δισεκατομμύρια πριν από τη συντριβή. Στον απόηχο της Plaza Accord η υποτίμηση του γιεν και γουάν και την επακόλουθη ενίσχυση του δολαρίου ΗΠΑ έκανε τις ασιατικές εξαγωγές πολύ λιγότερο ανταγωνιστική. Αυτό επιδεινώνεται περαιτέρω τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στην περιοχή. Παράγοντα για την αύξηση των επιτοκίων της Federal Reserve, η οποία οδήγησε στη φυγή κεφαλαίων στην οικονομία των ΗΠΑ, και έχετε μια σύγκλιση των περιστάσεων που οδήγησαν σε μια μαζική απώλεια εμπιστοσύνης που απορρέει στις κερδοσκοπικές επιθέσεις του Μαΐου 14 και 15 το 1997, η οποία προκάλεσε την ενδεχόμενη υποτίμηση του ταϊλανδικό μπατ.

Η έλλειψη αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος που παρέχονται από την κυβέρνηση της Ταϊλάνδης σε θέση να υποστηρίξουν το μπατ στο πρόσωπο αυτών των επιθέσεων, το νόμισμα ήταν τελικά επιτρέπεται να επιπλέει στις 2 Ιουλίου, 1997, και γρήγορα έχασε περισσότερο από το ήμισυ της αξίας του, ενώ η ταϊλανδική χρηματιστηριακή αγορά μειώθηκε κατά 75%.

Μέσα σε μερικούς μήνες της Ταϊλάνδης κραχ η ινδονησιακή ρουπία και το χρηματιστήριο έφτασε χαμηλά επίπεδα ρεκόρ, προκαλώντας το ΑΕΠ της χώρας θα συρρικνωθεί κατά περίπου 13,5% το ίδιο έτος.

Η Νότια Κορέα κέρδισε επίσης χάσει περισσότερο από το μισό της αξίας του έναντι του δολαρίου, η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας υποβαθμίστηκεδύο φορές και αυτοκινητοβιομηχανία της διατηρήθηκε ζωντανό από μια σειρά συγχωνεύσεων και εξαγορών.

Αυτές οι τρεις οικονομίες πλήττονται περισσότερο από την κρίση, και ήταν οι αποδέκτες μιας πρωτοβουλίας $ 40 δισεκατομμύρια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για την αποκατάσταση της οικονομικής ισορροπίας στην περιοχή. Ωστόσο, η αλυσιδωτές επιπτώσεις της κρίσης ήταν εκτεταμένες και οδήγησε σε μια γενική επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας που έγινε αισθητή σε όλη την υδρόγειο. Οι επενδυτές είχαν γίνει όλο και πιο απρόθυμοι να αναλάβουν κινδύνους, όταν ήρθε στην αναπτυσσόμενες αγορές. Η επακόλουθη οικονομική ύφεση προκάλεσε επίσης την τιμή του πετρελαίου να πέσει και ήταν ένας παράγοντας που συμβάλλει στη ρωσική οικονομική κρίση του 1998.

Στη δεκαετία μετά την ασιατική κρίση πολλές χώρες της περιοχής έλαβαν μέτρα για να είναι πολύ λιγότερο εξαρτημένη από ζεστό χρήμα ως οικονομική διεγερτικό. Άρχισαν επίσης να διατηρούν πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και να δημιουργήσει συναλλαγματικά αποθέματα τους, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υποστηρίξει αντίστοιχων νομισμάτων τους σε περίπτωση μελλοντικών κερδοσκοπικών επιθέσεων. Ως άμεσο αποτέλεσμα αυτών των μέτρων στην Ασία ήταν πολύ καλύτερη θέση να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την έκταση της καλλιέργειας των συναλλαγματικών αποθεμάτων της Κίνας από το 2004 μέχρι σήμερα.

Κίνα FX Αποθεματικά ως% World Σύνολο